ตอนที่ 55
ผมรอคุณอยู่
สองวันผ่านไปภายในชั่วพริบตา และแล้ววันเกิดของท่านผู้เฒ่าก็มาถึง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งตระหนักได้ว่าเธอไม่ได้ถามถึงรายละเอียดสถานที่การจัดงาน
จนกระทั่งจวนจะถึงเวลาเลิกงาน เธอกำลังจะส่งข้อความไปสอบถามรายละเอียดสถานที่กับมู่อวี้เฉิงและเตรียมการจะเดินทางไปที่นั่นด้วยตัวเอง
แต่นึกถึงไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะโทรหามาหลังจากที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ผมรออยู่ที่ชั้นล่างแล้ว” เสียงปลายสายดังขึ้นทันทีที่กดรับสาย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจมากเมื่อเขาบอกเช่นนั้น เธอรีบลุกขึ้นยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง
รถยนต์ที่จอดอยู่ชั้นล่างคือรถยนต์ยี่ห้อเบนท์ลีย์ที่ มู่อวี้เฉิงขับมาในวันนั้น
เขา… มารับเธอโดยเฉพาะเหรอ?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ
“ฉันไปเองได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนคุณ” เธอปฏิเสธเสียงเบา
รูปลักษณ์การแต่งกายของเธอค่อนข้างไม่เหมาะสม ยิ่งควงคู่ไปกับมู่อวี้เฉิงอีก
แขกในงานจะต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ
ยิ่งไปกว่านี้มู่อวี้เฉิงแต่งงานแล้ว เขาควรจะควงซ่งอวี่ซีไปรวมงานวันเกิดของท่านผู้เฒ่าไม่ใช่เหรอ? มีเวลาออกมารับเธอได้อย่างไร?
มู่อวี้เฉิงไม่สนใจคำปฏิเสธของเธอ
“ผมจะรอคุณ”
เธอไม่อาจต้านทานคำพูดของเขาได้ จนมู่อวี้เฉิงเป็นคนวางสายลงก่อน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูหน้าจอดับสนิทแล้วอดจะขมวดคิ้วไม่ได้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสังเกตเห็นว่ารถยนต์เบนท์ลีย์ที่จอดอยู่ชั้นล่างไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนตัวออกไป เธอจึงรีบทำงานให้เสร็จและถือของขวัญเดินลงมาที่ชั้นล่าง
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยวจะไปไหนคะ? ให้พี่ไปด้วยมั้ยคะ?” เยี่ยชวงที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอลุกขึ้นยืน
“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้น่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มขณะพูดปฏิเสธ
ถงกัวฮุยจะไม่มีวันกล้าลงมือตอนที่เธออยู่กับมู่อวี้เฉิงอย่างแน่นอน
เธอพูดและหันหลังกลับเดินลงไปที่ชั้นล่าง
เยี่ยชวงไม่สามารถปล่อยเธอไปเพียงลำพังได้ เธอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเยี่ยหานทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินเข้าไปในลิฟต์
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะออกไปข้างนอก ไม่ยอมให้ฉันตามไปด้วย ฉันเป็นห่วง พี่มาตามไปดูคุณเขาหน่อยสิ เดี๋ยวฉันไปรับเสี่ยวเป่าเอง”
เยี่ยหานที่อยู่ด้านหนึ่งตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ชั้นล่างของบริษัท
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในเสื้อสูทสีขาวและกางเกงขายาวที่เธอใส่มาทำงาน เธอถือของขวัญเดินตรงไปยังรถยนต์ของ มู่อวี้เฉิง
เห็นได้ชัดว่ามู่อวี้เฉิงมารอเธอนานแล้ว
หน้าต่างรถยนต์เลื่อนลงมาทันทีที่เธอเดินเข้าไป
“คุณจะไปรวมงานวันเกิดด้วยสภาพแบบนี้หรือไง?” มู่อวี้เฉิงมองลอดออกมาจากหน้าต่างรถยนต์ น้ำเสียงไม่พอใจกับชุดของเธออย่างมาก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลดระดับสายตาลงและมองดูชุดตัวเองด้วยความสับสน
“แบบนี้ไม่ได้เหรอ? เวลาไปงานเลี้ยงที่ต่างประเทศฉันก็แต่งตัวสบาย ๆ แบบนี้ นี่ก็ดูเป็นทางการมากแล้วนะ”
นอกจากนี้เธอไม่ใช่ดาวเด่นประจำงาน ตราบใดที่เธอทำตัวเหมาะสมก็จะไม่มีใครมาจับตามองว่าเธอใส่ชุดอะไร
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วอย่างมีความหมายเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเธอ ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่ง
ตลอดทางเต็มไปด้วยความเงียบสงบ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าเขากำลังขับรถพาเธอไปยังงานเลี้ยง และเธอรู้สึกไม่สบายใจมากที่จะต้องเผชิญหน้ากับผู้เฒ่ามู่เร็ว ๆ นี้
ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับสับสนเมื่อเห็นว่ารถยนต์แล่นมาจอดตรงหน้าร้านตกแต่งทรงผม
“ลงรถ เกรงว่าจะมีแต่คุณที่แต่งตัวแบบนี้ไปร่วมงานเลี้ยงตระกูลมู่”
มู่อวี้เฉิงหัวเราะและลงมาเปิดประตูให้เธอ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูประตูรถที่เปิดและไม่สามารถพูดปฏิเสธอะไรได้ เธอจึงลงจากรถเดินออกไปพร้อมกับเขา
“คุณมู่ ต้องการใช้บริการทางด้านใดคะ?” ดูเหมือนว่ามู่อวี้เฉิงจะเป็นลูกค้าประจำของที่นี่จนพนักงานสามารถจดจำเขาได้และเข้ามาทักทายเขาในทันที
“ออกแบบแล้วจัดแต่งเสื้อผ้าให้เธอที”
พนักงานทั้งสองเข้ามาเดินประกบถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปในร้านโดยไม่รีรอให้เธอได้ปฏิเสธ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาจากห้องแต่งกายหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม
ชุดสูททางการที่เธอสวมก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยชุดเดรสเกาะอกสีขาว ผมยาวถูกมัดรวบสูงอยู่ทางด้านหลังศีรษะปล่อยผมลอนสองสามช่อพลิ้วไสวกระจายอยู่รอบใบหู ประกอบกับการแต่งหน้าอันงดงามทำให้เธอดูอ่อนโยนและน่าทะนุถนอม
มู่อวี้เฉิงตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อเห็นเธอก้าวออกมา
นี่คือถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อห้าปีที่แล้วหรือในตอนนี้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่คุ้นเคยกับชุดกระโปรงยาวและต้องการเปลี่ยนเป็นชุดอื่น เธอเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่ามู่อวี้เฉิงยืนอยู่ตรงหน้า
“สายแล้ว ไปกันเถอะ” แต่ก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะขอเปลี่ยนชุด มู่อวี้เฉิงกลับพูดเร่งเธอขึ้นมาก่อน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเวลาและพบว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากระงับความอึดอัดเอาไว้ในใจ
ทั้งสองใช้เวลาอยู่บนรถยนต์ประมาณหนึ่งกว่าจะมาถึงวิลล่าตระกูลมู่ ในเวลานี้มีแขกมากมายเดินทางเข้ามาถึงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดประตูรถลงมาและเห็นว่ามีแขกยืนออกันอยู่ที่หน้าประตู
“ขอบคุณค่ะ ฉันขอตัวเข้าไปก่อนนะคะ”
เนื่องจากแขกมีจำนวนมาก เธอจึงไม่สามารถปรากฏตัวร่วมกับมู่อวี้เฉิงได้
ทว่ามู่อวี้เฉิงกลับไม่เข้าใจความหมายของเธอ
หลังจากที่เธอหันหลัง เสียงประตูเปิดและปิดรถก็ดังขึ้นตามหลังมา
มือที่ห้อยอยู่ด้านข้างถูกคว้าขึ้นมาจนเธอไม่สามารถต้านทานได้ทัน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจจนหันกลับไปมองและเห็นสายตาที่เป็นกันเองของมู่อวี้เฉิง
“คุณมู่ คนที่คุณควรควงมาไม่ใช่ฉัน” เธอขมวดคิ้วพูดเตือน
มู่อวี้เฉิงกับซ่งอวี่ซีควรมาเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน
มู่อวี้เฉิงหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางโกรธเคืองของเธอ ทว่าเขากลับทำทีเป็นไม่แยแส
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถหนีไปจากเขาได้ ดังนั้นเธอจึงถูกบีบบังคับให้เดินควงแขนเขาเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยกัน
ภายในวิลล่า
ท่านผู้เฒ่ามู่ที่ถูกรายล้อมไปด้วยฝูงชนเหลือบมองบานประตูเป็นครั้งคราว
“คุณปู่มู่มองหาหนูอยู่เหรอคะ?” ซ่งอวี่ซีเดินออกมาจากด้านข้างและมองดูผู้เฒ่าแกลมหยอกล้อ
ผู้เฒ่ามู่ที่ได้ยินเสียงทักทายเพิ่งสังเกตเห็นการมีอยู่ ของเธอ
“นี่คือของขวัญที่หนูเตรียมมาให้คุณปู่มู่ค่ะ ขอให้คุณปู่มู่มั่งคั่งอายุยืนยาวนะคะ!”
ซ่งอวี่ซีอวยพรและส่งกล่องของขวัญอันประณีตให้พ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านข้าง
ผู้เฒ่ามู่ยิ้มและพยักหน้า “เด็กดี”
“ว่าแต่คุณปู่มู่คะ อวี้เฉิงล่ะ? อย่าบอกนะว่าจะมางานเลี้ยงคุณปู่สาย?” หลังจากที่ซ่งอวี่ซีแสดงมารยาทเสร็จแล้ว เธอก็ทำทีเขินเขยิบเข้าไปจับมือผู้เฒ่ามู่ด้วยท่าทางออดอ้อน
แต่หลังจากพูดจบ เสียงโกลาหลก็ดังขึ้นในห้องโถง
เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสนและมองตามสายตาผู้คน
มู่อวี้เฉิงอยู่ในชุดสูทสีเทาที่ถูกตัดเย็บมาอย่างดี ขาเรียวสูงที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูทางเข้าดูโดดเด่นกว่าใคร ๆ
ทว่ามือที่คล้องแขนอยู่กลับดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
ซ่งอวี่ซียืนหลังตรงและมองดูหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาเกลียดชัง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยว!
“ผู้หญิงคนนั้นคือใคร ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แถมยังได้เดินควงคุณชายมู่เข้ามาอีก เป็นเกียรติสุด ๆ…”
“อีกอย่างดูสีชุดของพวกเขาสิ ไม่ใช่ชุดคู่กันเหรอ?”
“…”
หัวข้อบทสนทนามากมายปรากฏขึ้นในงานเลี้ยง
ซ่งอวี่ซีที่ยืนอยู่ข้างผู้เฒ่ามู่กำลังตัวสั่นด้วยความโกรธจัดขณะมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินควงแขนมู่อวี้เฉิงเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ
เธอหันกลับมาคิดจะพูดอะไรบางอย่างกับผู้เฒ่ามู่ แต่เมื่อมองดูสายตาของผู้เฒ่ามู่แล้วเธอกลับพบว่าเขาดูพึงพอใจทั้งสองเป็นอย่างมาก!
ความโกรธเคืองของซ่งอวี่ซีเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง
เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ผู้เฒ่ามู่พึงพอใจ แต่สุดท้ายเธอกลับไม่สามารถแข่งขันกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ครองใจผู้เฒ่ามู่เสมอมาได้เลย!
หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวเผลอพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมา ทุกอย่างที่เธอทำลงไปจะไร้ประโยชน์ทั้งหมด!
