ตอนที่ 272: เมล็ดแตงโม 5 รสดังระเบิดแล้ว
เจียงเสี่ยวเฟิง หลี่ลี่ และคนอื่นเห็นปฏิกิริยาของทุกคนก็อดกังวลไม่ได้ ราคาของเมล็ดแตงโม 5 รสสูงขนาดนี้ จะขายได้ไหม ?
เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่กังวลเลยสักนิด
“มา มา มา……”
เขาชี้ไปที่เจียงเสี่ยวเฟิง หวังฉิน หวังเจี้ยนและคังเวย “ทุกท่านต่อแถว 4 แถว แล้วนำใบปลิวในมือมาแลกเมล็ดแตงโม 5 รส”
แต่เดิมที่มีคนต่อแถวเดียวเป็นแถวยาว ตอนนี้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังต่างแย่งกันวิ่งมาด้านหน้าเพื่อให้เป็นคนแรกของแถวใหม่
ไม่นาน แถวยาวเหยียดก็ถูกแบ่งเป็น 4 แถว
คุณป้าคนหนึ่งที่ต่อแถวอยู่ด้านหน้าสุดยื่นใบปลิวในมือส่งให้เจียงเสี่ยวเฟิง “ฉันมาแลกเมล็ดแตงโมฟรี ! ”
เจียงเสี่ยวเฟิงรับใบปลิวมาดู เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็นำใบปลิวใส่ลงไปในกล่องเปล่าที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นก็ยื่นถุงใส่เมล็ดแตงโม 5 รสสำหรับแจกฟรีให้กับคุณป้าคนนั้น
คุณป้าหยิบมาแล้วหรี่ตามองผ่านถุงพลาสติก เธอเห็นว่าเมล็ดแตงโมที่อยู่ในถุงค่อนข้างใหญ่ เพียงแต่เธอไม่เคยเห็นเปลือกเมล็ดแตงโมสีเหลืองนวลแบบนี้มาก่อน
มันกินได้ใช่ไหม ?
อีกอย่างในใบปลิวบอกว่าแจกฟรี 1 ถุง ที่แท้ก็เป็นถุงเล็กนี่เอง
ดูเหมือนจะมีแค่ 50-100 กรัมเท่านั้น
น้อยเกินไปแล้ว !
สีหน้าของคุณป้าดูไม่ดีขึ้นมา
“เมล็ดแตงโม 5 รสที่คุณบอกแจกฟรี 1 ถุง ที่แท้ก็น้อยขนาดนี้เองหรือ ? ”
“หลอกลวงคนอื่น ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณป้า นี่เป็นผลิตภัณฑ์แจกฟรีของเรา คุณลองเปิดชิมดูก่อน มันอร่อยมากเลยนะ”
ว่ากันว่ามือที่ยื่นออกมาไม่ตบหน้าคนที่ยิ้มให้ คุณป้าเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋
เฮ้อ……ให้น้อยก็ให้น้อย ถึงอย่างไรมันก็เป็นของฟรี
แม้ว่าคุณป้าจะรู้สึกไม่พอใจ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้โวยวายอะไรอีก เธอลองฉีกห่อเมล็ดแตงโม ทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาจากในถุง
“อ๊ะ ! ”
คุณป้าอุทานด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าเมล็ดแตงโมที่มีผิวสีเหลืองนวลที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้จะมีกลิ่นหอมขนาดนี้ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะหยิบเข้าปากชิม
“เป็นอย่างไรบ้าง ? ”
“อร่อยไหม ? ”
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังคุณป้าถามด้วยสีหน้ารอคอย
คุณป้าพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมออกมา เธอเอามือป้องปากแล้วพยักหน้าซ้ำ ๆ “อร่อย อร่อยมากเลย ! ”
พูดแล้ว เธอก็หยิบเข้าปากอีก
เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย จนลืมหลีกทางให้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณป้าได้รับเมล็ดแตงโมแล้ว กรุณาหลีกทางด้วยครับ ยังมีคนต่อคิวรอรับอยู่ด้านหลังคุณ”
“อ้อ ๆ ! ”
คุณป้าพยักหน้าแล้วเดินหลบไปด้านข้างทั้งที่ยังถือเมล็ดแตงโม 5 รสไว้ในมือราวกับถือสมบัติ
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังก้าวไปข้างหน้าทันทีและส่งใบปลิวในมือให้เจียงเสี่ยวเฟิงอย่างเร่งรีบ “เร็วเข้า ของผมล่ะ”
เจียงเสี่ยวเฟิงรับใบปลิวและยื่นเมล็ดแตงโมให้เขา 1 ถุง
ชายหนุ่มค่อนข้างมีสติ พอได้เมล็ดแตงโมแล้ว เขาก็รีบหลีกทางให้และเปิดห่อกินอย่างมีความสุขอยู่ด้านข้าง
ทุกคนล้วนมีภาพจำเกี่ยวกับการกินเมล็ดแตงโมมาอยู่แล้ว เพียงแต่เห็นคนอื่นกินตอนนี้ ช่างดูเอร็ดอร่อยเหลือเกิน
คุณป้าและชายหนุ่มคนนั้นยืนกินเมล็ดแตงโมอยู่ด้านข้างอย่างเพลิดเพลิน
ผู้คนที่ต่อคิวอยู่แถวหลังอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นทั้งสองพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมออกมา
“เร็วเข้า นี่คือใบปลิวของฉัน ขอเมล็ดแตงโมให้ฉัน 1 ถุง”
“นี่ของฉัน”
“ฉันมีใบปลิวสองใบ ฉันขอสองถุงได้ไหม ? ไม่ได้งั้นหรือ ? ถ้าอย่างนั้นก็รีบเอามาให้ฉันหนึ่งถุงเร็ว ๆ สิ”
“……”
นอกจากในช่วงแรกที่ช้าหน่อยนั้น หลังจากนั้นไม่นาน ความเร็วในการมาขอแลกเมล็ดแตงโมก็เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
อีกสามแถวที่เหลือก็เริ่มแลกเมล็ดแตงโมแล้วเช่นกัน
คนส่วนใหญ่รับเมล็ดแตงโมฟรีแล้วก็ไป มีแค่คนบางส่วนเท่านั้นที่รับเมล็ดแตงโมแจกฟรีแล้วไปยืนกินอยู่ด้านข้างเหมือนคุณป้าและชายหนุ่มคนนั้น
ไม่นานหลังจากนั้น บนพื้นก็เต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตงโม
“อ่า เมล็ดแตงโมพวกนี้อร่อยมาก”
“ใช่แล้ว ฉันไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน”
“สมแล้วที่เป็นเมล็ดแตงโม 5 รส มันหอมอร่อยมาก ๆ ! ”
“คิดไม่ถึงเลยว่าเมล็ดแตงโมจะอร่อยขนาดนี้”
“……”
คนกลุ่มใหญ่แทะเมล็ดแตงโม พ่นเปลือกออกแล้วพูดคุยกันถึงความอร่อยของมัน
เมล็ดแตงโม 100 กรัมกินได้ไม่เท่าไหร่ก็หมดแล้ว
“หมดแล้วหรือ ? ”
คุณป้ามองถุงใส่เมล็ดแตงโมที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้าหงุดหงิด
จากนั้น เธอก็หันไปเห็นว่าคนกลุ่มใหญ่ที่อยู่รอบตัวต่างกำลังแทะเมล็ดแตงโม คุณป้ารู้สึกคันยุบยิบอยู่ในหัวใจ เธอรีบเดินปรี่ไปตรงหน้าร้านทันที “เถ้าแก่ เอาเมล็ดแตงโม 5 รสมาให้ฉันถุงนึง”
หลี่ลี่และหลี่เจียรับหน้าที่ขายเมล็ดแตงโม ก่อนหน้านี้พวกเธอเห็นว่าพวกเจียงเสี่ยวเฟิงแจกเมล็ดแตงโมไปหลายถุงแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นมีใครมาซื้อ พวกเธอร้อนใจและเป็นกังวลมาก จู่ ๆ ก็มีคุณป้ามาขอซื้อ หลี่ลี่จึงรีบหยิบถุงเมล็ดแตงโมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณป้าคะ ถุงละ 3 เหมานะคะ”
“รู้แล้ว รีบเอามาเถอะ ! ”
คุณป้าควักธนบัตรหนึ่งเหมาออกมา 3 ใบแล้วยื่นให้เธออย่างรวดเร็ว ตอนนี้ใจของหญิงวัยกลางคนอยากกินเมล็ดแตงโมจะแย่แล้ว
เมล็ดแตงโม 5 รสสำหรับจำหน่ายเป็นขนาดถุงละ 500 กรัม ซึ่งมีเมล็ดแตงโมเต็มถุงใหญ่
อืม ถ้าซื้อแล้วได้เยอะกว่าจริง ๆ
คุณป้าพยักหน้าอย่างพอใจ เธอเดินไปด้านข้างแล้วเริ่มแทะเมล็ดแตงโมอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง
เรียกได้ว่าเธอกินเพลินจนลืมตัวไปเลย
ในเวลานี้ มีหลายคนกินเมล็ดแตงโมที่แจกไปหมดแล้ว พวกเขายังคงกินไม่หนำใจ ได้แต่มองดูคนที่อยู่ข้างๆ พวกเขาเพลิดเพลินกับเมล็ดแตงโม 5 รสแสนอร่อย
เมล็ดแตงโม มีอีกชื่อเรียกว่า “ของขบเคี้ยวเพลินมือ”
ชายหนุ่มเป็นคนที่สองรองจากคุณป้าที่ได้รับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรี เขาทนได้สักพักก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“ก็แค่ 3 เหมาไม่ใช่หรือ ฉันซื้อ 1 ถุงเหมือนกัน”
เขากัดฟันเดินไปหน้าร้าน
“ฉันก็ซื้อเหมือนกัน ! ”
“ไม่ใช่ว่าฉันอยากซื้อหรอกนะ แต่เป็นเพราะเมล็ดแตงโม 5 รสมันอร่อยเกินไปต่างหาก”
จากนั้น ทุกคนก็เดินไปยังร้าน
……
ตั้งแต่เปิดร้านตอนเช้า ก็มีคนมาเข้าคิวหน้าร้านเพื่อรับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรี
คนเข้าแถวเยอะก็ถือเป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดีในตัวมันเอง
คนที่ผ่านไปผ่านมาทางประหลาดใจ จึงเดินเข้ามาถาม
“พวกคุณต่อแถวซื้ออะไรกัน ? ”
“ไม่ได้ซื้อ แต่มารอรับของฟรี ! ”
“ของฟรี ? ของฟรีอะไรหรือ ? ”
“ไอ้หยา นี่คุณยังไม่รู้อีกหรือ ก็มารับเมล็ดแตงโม 5 รสฟรีไง คนที่รับไปก่อนหน้านี้ต่างบอกว่ามันอร่อยมาก”
“โอ้ คุณดูสิ หากนำใบปลิวนี้มาแลกก็จะได้รับฟรี 1 ถุง”
“ไอ้หยา เมื่อวานฉันก็ได้ใบปลิวเหมือนกัน แต่คิดว่ามันเป็นเรื่องโกหกเลยโยนทิ้งไปแล้ว”
“ไม่เป็นไร คุณลองไปที่ปากทางเข้าสถานีขนส่งผู้โดยสารดูสิ มีคนกำลังแจกใบปลิวอยู่ตรงนั้น”
“ขอบคุณมาก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“……”
คิวรับเมล็ดแตงโมเริ่มยาวขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนที่มาซื้อมาเมล็ดแตงโมก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
“ฉันขอซื้อ 1 ถุง”
“ฉันซื้อ 2 ถุง”
“ฉันซื้อ 2 ถุงเหมือนกัน”
“……”
หลี่ลี่และหลี่เจียเริ่มยุ่งกับงานขายของพวกเธอแล้ว
จนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงวัน เจียงเสี่ยวไป๋ต้องพาภรรยาไปกินข้าว เขาจึงหันไปเรียกเจียงเสี่ยวเฟิงเพื่อฝากให้เขาดูแลร้านต่อ “เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ นายคอยดูแลที่นี่แล้วกัน”
เจียงเสี่ยวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย “ให้ผมดูแลที่นี่ทั้งหมดเลยงั้นหรือ ? ผมไม่เคยทำเรื่องพวกนี้มาก่อน ผมกลัวผมทำไม่ได้”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เห็นมีอะไรยากเลย นายก็ทำเหมือนกับตอนสายนั่นแหละ”
เจียงเสี่ยวเฟิงเกาหัว เขามองออกไปนอกร้านที่มีผู้คนต่อคิวยาวอยู่หลายแถว เขาต้องพูดคุยและเชิญชวนลูกค้าจำนวนมากมายขนาดนี้ บอกตามตรงว่าเขาไม่มั่นใจเลยจริง ๆ “แล้วพี่จะกลับมาอีกทีตอนไหน ? ”
“อีกเดี๋ยวฉันจะให้คนมาส่งข้าวกลางวันให้พวกนาย ตอนบ่ายฉันยังต้องไปพบรองนายกเทศมนตรีจาง วันนี้คงไม่เข้าร้านแล้ว” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ
