[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 13

บทที่ 13 ครอบครัว

 

 

หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจบศึกกับพวกโจรสลัด ดาวของชั้นก็เริ่มกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม

ซะเมื่อไหร่ พวกลูกน้องชั้นยุ่งกันจนหัวหมุนเลยต่างหาก

ที่ชิลนะมันชั้นที่เป็นเจ้านายเท่านั้นแหละ

ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ ชั้นกำลังเจรจาธุรกิจกับเจ้าพ่อค้าหัวใส โทมัส

“โทมัส ถ้าจะตลกก็ให้มันน้อยๆหน่อย”

“หืม…แต่ผมว่าราคาที่เสนอมันก็สมน้ำสมเนื้อแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

เขานั้นเสนอใบราคาขอซื้อพวกแร่หายาก โบราณวัตถุ และพวกสมบัติต่างๆนาๆที่ชั้นยึดมาได้

ราคามันสูงจนคิดว่าเรื่องล้อเล่นเลยทีเดียว

ตัวเลขนี่หลายหลักจนขนาดที่สองชีวิตนี้รวมกันยังไม่ฝันจะได้เห็นเลย

มันเยอะจนตาถลนนั่นแหละถ้าไม่ให้คิดว่าแปลกไปหน่อยนี่ก็เกินไปนะ แทบจะพูดเลยว่าไอ้เงินที่ชั้นเก็บๆมานี่เทียบได้กับเศษเงินเลย…ถ้าจะให้เทียบก็เหมือนกับซื้อนมมาขวดแล้วไม่คิดจะสนไอ้เศษ 50 สตางค์ ที่ทอนมานั่นแหละ

“ไม่มีอะไร ก็แค่หนึ่งในคำที่ชั้นอยากจะลองพูดดูเท่านั้นแหละ”

“งั้นเหรอครับ แต่จะดีเหรอครับที่ขายของทั้งหมดนี่จริงๆนะครับ”

ชั้นนั้นขายไอ้พวกของที่ยึดมาจากพวกโจรสลัดไปเกือบทั้งหมด

เหตุผลก็ง่ายๆ เงินไงละ

มันจะช่วยให้ชั้นลดหนี้ได้เยอะเลยทีเดียว

แต่ถึงจะได้เงินมาขนาดนี้ก็ยังปลดหนี้ไม่ได้

–ชั้นละทึ่งในความสามารถในการสร้างหนี้ของตระกูลชั้นจริงๆ

“ก็ไม่ได้ขายทั้งหมดซะหน่อย อย่างเจ้าคาตานะเล่มนี้ไง”

พอชั้นโชว์เจ้าคาตานะที่ชั้นเริ่มติดใจหลังจากยึดมา โทมัสก็มีสีหน้าประทับใจ

“ดูท่าท่าเคานต์จะได้ดาบชั้นดีมาเลยนะครับ”

“จริงดิ”

ไอ้ชั้นก็คิดว่ามันคมกว่าดาบอื่นๆแค่นั้นเองแต่ดูเหมือนจะเป็นดาบมีชื่ออะไรพวกนั้นเรอะ

“ผมก็ไม่ได้เชี่ยวชาญทางด้านนี้สักเท่าไหร่ แต่จะให้เรียกผู้เชี่ยวชาญมาประเมิณให้ไหมละครับ”

“ไม่เป็นไร”

“โอ๊ะแล้วก็ ของที่ท่านเคานต์สั่งทางเราก็ได้เตรียมที่จะทำการจัดส่งมาให้แล้วนะครับ”

ช่วงที่ผ่านมาชั้นสั่งซื้อพวกอุปกรณ์ทางการแพทย์กับโทมัสไป

พูดให้ชัดขึ้นก็คือช่วงเดือนที่ผ่านมาไอ้ชั้นก็จัดเตรียมพื้นที่แล้วก็อะไรหลายๆอย่างเพื่อรักษาพวกคนที่ชั้นช่วยมาได้จากยานของโกอาซ

“ชั้นฝากเรื่องหมอเพิ่มไปด้วยได้รึเปล่า”

“จะหาบุคลากรชั้นดีมาให้เลยละครับ”

สะดวกสะบายจริงๆที่มีพ่อค้าหัวใสแบบโทมัสอย่างงี้

ขออะไรก็หามาได้หมดเพราะเส้นสายเขาก็ดูจะเยอะพอตัว

แต่ดูเหมือนเขาก็เอาชื่อชั้นไปใช้ประโยชน์ได้ด้วยเหมือนกัน

ก็ใช่ว่าชั้นจะคิดมากละนะ

แล้วโทมัสก็เริ่มพูดเรื่องใหม่

“แล้วท่านเคานต์จะไปเมืองหลวงเมื่อไหร่เหรอครับ”

“คิดว่าจะไปก่อนบรรลุนิติภาวะละมั้งน่าจะเป็นปีหน้า”

ในโลกนี้กว่าจะนับว่าบรรลุนิติภาวะก็ปาเข้าไปอายุ 50 ยิ่งเป็นพวกขุนนางเรื่องมันก็ยิ่งมากพิธีเข้าไปอีก

นอกจากจะต้องไปฝึกพิธีรีตรองที่เมืองหลวงเป็นวัน

ยังจะมีกฏที่ต้องไปเข้าโรงเรียนทหารที่จักรวรรดิสนับสนุนอีก

น่ารำคาญสุดๆ

ทั้งๆที่คิดว่าจะได้ทำเรื่องเลวๆให้สมกับเป้าหมายที่จะเป็นจอมวายร้ายได้แล้ว แต่กลับต้องพักไว้ก่อนอีกยาวซะได้

“ผมจะไปงานบรรลุนิติภาวะของท่านเคานต์แน่ๆครับแล้วก็จะไม่ลืมเตรียมเจ้าขนมสีเหลือง ไปให้ด้วยนะครับ”

“ชั้นละเกลียดพ่อค้าหัวใสแบบแกจริงๆเลย”

ชั้นละชอบพวกที่พยายามจะประจบชั้นจริงๆ

 

***

 

โรงงานผลิตอาวุธที่ 7 นั้นตั้งอยู่บนดาวที่เคยเป็นแหล่งทรัพยากร

ตอนที่ทรัพยากรโดนถลุงไปจนหมดก็โดนปรับสภาพดาวเพื่อเอามาตั้งโรงงานแทน

ถึงส่วนใหญ่จะผลิตอาวุธเป็นหลักแต่ก็ยังมีการทำอะไรหลายๆอย่างนอกจากนั้นด้วย

การวิจัยอาวุธจากต่างแดนก็เป็นหนึ่งในนั้น

นิอัสนั้นกำลังใจเต็มร้อยมากเพราะเธอเพิ่งจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าช่างเทคนิคเมื่อไม่นานมานี้จากการที่เธอได้เข้าซื้อเรือโจรสลัดที่ตระกูลบลันฟิลด์กู้เก็บมา

“สุดยอดไปเลยนะถ้าไม่บอกนี่แทบไม่เชื่อเลยนะว่ายานพวกนี้เป็นยานโจรสลัด ถึงจะไม่ใช่ยานทางการทหารก็เถอะ แต่จะติดก็ที่พวกโจรสลัดนี่งานอดิเรกแย่จริงๆ มารีโมเดลยานจนมีสภาพแบบนี้”

พวกคนงานของเธอก็ลงความเห็นเช่นเดียวกันหลังจากตรวจสภาพของยานที่ซื้อมา

“เปลี่ยนจนรูปร่างมันฉูดฉาดแบบนี้เพื่ออะไรก็ไม่รู้ ถึงจะดีที่เราได้แหล่งวัตถุดิบมาเยอะก็เถอะ”

นิอัสถอนหายใจ

“แต่เพราะไอ้ชั้นก็หน้ามืดเหมาซื้อมาหมดจนทำเอาเงินแทบจะติดตัวแดงแบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะออเดอร์ยานอีกเยอะๆกันละเนี้ย”

นิอัสที่อยากให้เลียมซื้อยานเพิ่มอีกเยอะๆก็ได้แต่คิดว่าจะใส่สีไหนเขาถึงจะยอมซื้อ…

สภาพแบบนั้นจึงทำให้เหล่าลูกน้องหลุดขำ

“ยังจะคิดว่าเขาจะชอบสีอะไรอยู่อีกงั้นเหรอครับ”

“อะไรเล่า แล้วพวกนายขำเรื่องอะไรกันเนี้ย”

“นั่นสินะครับเรื่องอะไรก็ไม่รู้ แต่ว่าก็อยากได้คนกระเป๋าหนักมาช่วยซื้อจริงๆละนะครับ”

โรงงานผลิตอาวุธที่เจ็ดนั้นมีทุนไม่เยอะเมื่อเทียบกับที่อื่นเพราะพวกเขามักจะแพ้ในงานโชว์สินค้าที่จักรวรรดิจัดขึ้นบ่อยครั้งทำให้ไม่มีออเดอร์เข้ามามาก

แต่ที่พวกเขาตัดสินใจซื้ออาวุธ วัตถุดิบที่เลียมได้มานั้นก็มีเหตุผลอยู่

“ครั้งหน้าพวกเราต้องไม่แพ้แน่ ถ้าเกิดว่าเราผลิตยานรบรุ่นใหม่ออกมาได้ละก็เราก็มีหนทางชนะแน่นอน”

“ไอ้ของแบบนั้นใช่ว่าจะทำกันได้ง่ายๆนะครับ”

นิอัสที่กำลังใจเต็มเปี่ยมก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเธอต่อท่ามกลางสายตาอันอบอุ่นของเหล่าลูกน้องของเธอ

 

***

 

เวลาผ่านไปก็เกือบปี ชั้นก็มาถึงเมืองหลวงเพื่อเข้าพิธีมอบรางวัล

ก็เคยได้ยินมาว่าดาวที่เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงมันสุดยอด แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

เพราะอะไรนะเหรอ ก่อนอื่นก็ลองจินตนาการถึงมีอะไรสักอย่างมาครอบโลกไว้

แล้วไอ้อะไรสักอย่างนั้นก็คือกำแพงเหล็ก

ดูเหมือนว่ากำแพงนี้มันจะเป็นระบบดูแลดาวทั้งดวง

มันสามารถควบคุมได้หลากหลายอย่างยันถึงสภาพอากาศแล้วยังทำหน้าที่เป็นกำแพงป้องกันดาวได้อีกด้วย

ตอนเห็นครั้งแรกก็คิดเลยว่าไอ้คนที่คิดแล้วสร้างอะไรแบบนี้มันต้องเป็นพวกหลุดโลกแน่ๆ

จากสถานีอวกาศเดินทางลงมาถึงพื้นดาวได้ด้วยลิฟท์อวกาศ พอมาถึงก็พบกับป่าคอนกรีต-ไม่สิมันไม่น่าจะสร้างด้วยซีเมนสักหน่อยเอาเป็นว่าเป็นไอ้พวกตึกทีเทาๆตั้งเต็มไปหมดละกัน

ถ้าจะให้พูดง่ายๆก็เป็นเหมือนเมืองจักรกล

ตึกระฟ้าตั้งเต็มไปหมดสมกับที่มีประชากรประมาณร้อยล้านล้านละนะ

ก็ไม่แปลกที่คนจะมองว่าเมืองแบบนี้มันสุดยอดละนะ

แต่ถ้ามีคนถามว่าอยากจะมาอาศัยอยู่ที่นี้ไหมชั้นก็ตอบได้ทันทีว่าไม่แน่นอน

พอถึงวันงาน ก็มีคู่สามี ภรรยา 2 คู่เข้ามาทักชั้น

รูปลักษณ์ภายนอกทั้งกลุ่มถ้าเทียบกับชาติที่แล้วก็ดูไม่ต่างกับคนอายุ 20 เลยแม้แต่น้อย

ไอ้ชั้นก็กำลังยุ่งกับไอ้ชุดพิธีการที่ต้องใส่อยู่ที่ห้องรับรอง ก็ค่อนข้างหงุดหงิดที่โดนบุกรุกกระทันหันแบบนี้นิดหน่อย

ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็ยิ้มให้ชั้นพลางทัก

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเลียม”

“..แกเป็นใคร”

สิ้นคำพูดของชั้นก็เกิดบรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นทันที

ชายที่ยิ้มให้ก็พยายามฟืนยิ้มเหยเกนั้นแล้วพูดต่อ

“อะ-อา คงไม่แปลกหรอกเพราะเราไม่ได้เจอหน้ากันนานมากแล้วละนะหรือว่าแค่ชั้นแก่ขึ้นจนจำไม่ได้แทนละสิเนี้ย”

“เอาจริงๆนะ พวกแกเป็นใคร”

คงเป็นไอ้พวกนั้นสินะ พวกคนที่มาแอบอ้างว่าเป็นญาติสนิทเอาไอ้ตอนที่มีคนถูกหวยแบบนั้นนะ ก็ได้แต่ได้ยินมาไม่เคยถูกหวยหรอก

อีดอย่างในชาติที่แล้วพวกญาติทั้งหมดไม่หันมาเลชั้นเลยสักคน

พอเขาดวงซวยคนพวกนี้มันก็หนีเพราะไม่อยากซวยตาม แต่พอเขาดวงดีขึ้นมาหน่อยก็เข้ามารุมตอมเป็นแมงเม่า

ไอ้กลุ่มคนตรงหน้าก็คงเหมือนกันสินะ

แต่ก็มีเศษเสี้ยวที่รู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นหน้าพวกคนตรงหน้ามาก่อนเหมือนกัน

พวกคนทั้งสี่นั้นได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกขณะที่ชั้นกำลังครุ่นคิด

แล้วไอ้ชั้นก็หันไปพึ่งที่พึ่งสุดท้ายอย่างอามากิ

“อามากิรู้จักคนพวกนี้รึเปล่า”

“นายท่าน ชายหญิงตรงหน้าคือพ่อแม่ของท่านค่ะส่วนด้านหลังคือทางปู่กับยา พวกเขาเป็นครอบครัวของท่านค่ะ”

–ครอบครัว พอมาคิดๆดูแล้วก็มีจริงด้วยสินะไอ้พวกแบบนั้น

ไอ้พวกน่าสมเพชที่หลงระเริงไปกับอภิสิทธิ์ชนของตัวเอง–งั้นก็เป็นพวกมันสินะที่ทิ้งหนี้มาให้ชั้นนะ

แค่คิดก็เริ่มแค้นแล้ว

พ่อ–คลิฟกระแอมขึ้นแล้วพูดต่อ

“ในที่สุดก็จำกันได้แล้วสินะ ถึงจะไม่ได้เจอหน้ากัน 40กว่าปีแต่ถึงกับจำหน้าครอบครัวตัเองไม่ได้คนเป็นพ่ออย่างชั้นนี่ช็อคเลยละนะ”

ไม่สิแกก็ไม่เคยทำอะไรที่คนเป็นพ่อควรจะทำเลยสักนิดเดียวเลยรึไง

แม่ – ดาร์ซี่ก็เริ่มหัวเราะ

“แหมเลียมเลิกล้อเล่นกันแบบนี้เถอะ พูดถึงเรื่องล้อเล่นนี่ลูกยังใช้แอนดรอยด์ที่แม่ซื้อให้ลูกมาตลอดจนถึงตอนนี้เลยเหรอ ไม่รู้เหรอว่าไม่ควรเอาของพรรนั้นมาที่พระราชวังนะ”

…ยัยป้านี่พูดว่าอะไรนะ

แล้วไอ้พวกที่เหมือนจะเป็นปู่กับย่าชั้นก็เห็นดีเห็นงามไปด้วยกับคำพูดเมื่อครู่

“ถึงจะเป็นครั้งแรกที่เจอกันแต่ต้องมาเห็นหลายชายตัวเองเอาแอนดรอยด์เข้ามาที่วังแบบนี้ก็รู้สึกเศร้าใจไม่น้อยเลยนะ แกก็เป็นผู้ใหญ่แล้วของเล่นแบบนั้นก็ควรจะโยนทิ้งไปได้แล้วนะ”

“ใช่แล้วไม่งั้นชื่อเสียงตระกูลบลันฟิลด์ได้เสื่อมเสียกันหมดพอดี”

พอมีพวกปู่ย่าที่สภาพไม่ต่างกับพวกหนุ่มสาวอายุ 20 ต้นนี้แล้วรู้สึกแปลกใช้ได้เลย

แต่สำหรับในโลกนี้ก็ถือเป็นเรื่องปรกติ

เพราะมันมีวิทยาการที่ชลอการแก่ตัว ทำให้พวกคนในโลกนี้แก่ช้าแล้วยังคงรูปร่างวัยเยาวน์ไว้ได้แม้จะโตไปจนถึงวัยชรา

อามากิก็ก้มหัวแล้วพยายามจะออกจากห้อง

“ชั้นจะไปรอที่ห้องด้านข้างนะคะ”

“ไม่ต้องไปไหนอยู่แบบนี้แหละ แล้วพวกแกมีธุระอะไร”

พวกกลุ่มคนตรงหน้าก็เริ่มบอกเป้าหมายของพวกเขาโดยไม่สนว่าชั้นจะหงุดหงิดแค่ไหน

“พวกเราได้ยินมาว่าลูกจะได้เงินก้อนโตและก็อำนาจจากพวกเหรียญที่ลูกจะได้อีกด้วยใช่ไหมละ พอดีพวกเรามีปัญหาเรื่องหนี้ที่เมืองหลวงนี่เหมือนกัน…”

“ชีวิตในเมืองหลวงมันต้องใช้เงินค่อนข้างเยอะนะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ลูกเพิ่มเงินที่ส่งมาให้ประจำสักหน่อยนะ”

หรือก็คืออยู่เมืองหลวงแล้วใช้เงินเยอะเลยอยากได้เงินเพิ่มว่างั้น

เหมือนกับพวกเด็กมาขอให้พ่อแม่ตัวเองเพิ่มเงินค่าขนมยังไงอย่างงั้นเลยนะ

ถึงสถานะคนให้มันจะกลับกันก็เถอะ

“ปู่เองก็ไปติดหนี้พวกพ่อค้าอยู่พอตัวก็เลยว่าจะฝากให้จัดการเรื่องหนี้ตรงนี้ให้หน่อย”

“ย่าจะดีใจมากเลยนะถ้ามีหลานดีๆจะมาช่วยแก้ปํญหาให้นะ”

พวกปู่ย่าก็พูดเสริมแบบเอาแต่ได้

ไอ้พวกแบบนี้สินะที่เป็นต้นตอให้ดาวของชั้นตกต่ำแบบนั้น ชั้นไม่มีอะไรให้พวกแกนอกจากความแค้นหรอก

เงินที่หามามันเป็นของ ฉัน

ดาวนั่นก็เป็นของ ฉัน

ไม่มีสักเสี้ยวหนึ่งที่เป็นของพวกแก

“อามากิพอเรากลับดาวของเราเมื่อไหร่ ตัดพวกมันทิ้งออกจากตระกูลให้หมด”

“แต่เลียมค่ะ คนพวกนี้เป็นครอบครัวของคุณนะคะ”

“ชั้นไม่สน“

แรกเริ่มคนที่ชั้นนับว่าเป็นพ่อแม่จริงๆ มีแค่พ่อแม่ของชั้นในชาติก่อนเท่านั้น

ไอ้พวกตรงหน้ามันก็แค่คนแปลกหน้า

พวกมันคิดผิดเองที่จะมาหวังเพิ่งสายสัมพันธ์ของครอบครัวจากชั้น

-เพราะในโลกนี้ชั้นเป็นวายร้ายยังไงละ

ต่อหน้าเหล่าพยานหรือคนใช้ของวังหลวงที่อยู่ในห้องรับรองชั้นก็ได้ประกาศตัดคนพวกนี้ออกจากตระกูลแล้วให้เอาตัวพวกมันออกไป

แล้วพอบรรยยากาศเริ่มมาคุ ชั้นก็หันไปหาอามากิ

“แล้วหนี้ของพวกมันชั้นต้องจ่ายด้วยไหม”

“ชั้นคิดว่านายท่านไม่จำเป็นต้องจ่ายค่ะ แค่บางทีเราอาจจะโดนระรานจากพวกพ่อค้ากับพวกถวงหนี้เอาได้นะคะ”

“…น่ารำคาญสุดๆ”

พวกคนใช้ต่างสะดุ้งหลังชั้นสิ้นเสียง

แล้วอามากิก็เสนอทางออก

“ชั้นคิดว่าเราควรเริ่มจากเอาเงินเงินที่จะส่งให้พวกเขารายปีมาจ่ายแล้วค่อยตัดสมัพันธ์กันตรงนั้นน่าจะไม่ทำให้กระทบต่อชื่อเสียงของนายท่านมากที่สุดค่ะ”

ถึงจะอยากตัดสัมพันธ์กับคนพวกนั้นให้เร็วที่สุดแต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

“เริ่มจัดการทันที”

 

***

 

ภายนอกที่จัดงาน

มีชายผู้หนึ่งกำลังเดินอย่างเหนื่อยหอบโดยมีแขนข้างหนึ่งดันกำแพงเพื่อพยุงตัวของเขา

เขาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นผู้นำทางนั่นเอง

“ทั้งหมดนี่เป็นเพราะเขา มันเป็นความผิดของเจ้าเลียมนั่นคนเดียวเลยแท้ๆ”

เสียงเขาอ่อนแรงและรวยริน

เป็นเพราะเหตุการณ์ที่เขาใช้พลังส่วนใหญ่ไปกับโกอาซทำให้เขาต้องหนีไปที่มิติอื่น

เขาในตอนนี้นั้นต้องทนทุกข์กับคำขอบคุณของเลียมอย่างต่อเนื่องและยังจะรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆเมื่อวันเวลาผ่านไป

“เขาจัดการโกอาซไปได้ยังไงกันครับเนี้ย ทั้งๆที่กระผมมั่นใจว่าทำให้เจ้าโกอาซนั่นฟันไม่เข้าแล้วแท้ๆ แล้วไอ้ดาบนั่นอีกเขาไปเจอมันได้ยังไงกัน”

ทั้งๆที่เลียมไม่ควรจะเจอดาบเล่มนั้นในตอนนั่นแท้ๆ

และที่ผู้นำทางอยู๋ในสภาพนี้ไม่ใช่แค่เพราะเขาใช้พลังจนเหลือน้อยแต่เป็นเพราะความรู้สึกดีๆของเลียมนั้นดูดพลังอันน้อยนิดที่เขาเหลือไปอีกด้วย

“ไม่ยกโทษให้ กระผมไม่มีวันยกโทษให้เด็ดขาด”

เขากัดฟันแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องพักที่ครอบครัวของเลียมอยู่

ถึงเขาจะเดินทุลักทุเลยังไงคนใช้ที่เดินผ่านไปมาก็ไม่ได้สังเกตุเห็นผู้นำทางเลยแม้แต่น้อย

เมื่อถึงจุดหมายเขาก็พบกับคนทั้ง 4 นั่งจ้องอยู่กับเอกสารอิเล็คโทรนิค

“ทั้งหมดนี่เป็นเพราะคุณเลี้ยงเด็กนั่นไม่ดีนั่นแหละ”

“อย่ามาโทษกันนะ ทั้งหมดนี่มันไม่ใช่ความผิดชั้นสักนิดเดียว”

เอกสารที่เลียมให้อามากิจัดการแล้วส่งมานั้นไม่ได้เดี่ยวกับการที่จะเพิ่มเงินให้พวกเขาแต่เป็นการบอกว่าพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเลียมอีกต่อไปแทน

ครอบครัวของเขานั้นไม่ได้คิดอย่างอื่นนอกจากจะเกาะชื่อเสียงของทายาทตัวเองกินแทน

พูดง่ายๆก็คือพวกเห็นแก่ตัวแบบเข้าไส้

ด้วยคนจำพวกนี้ตรงหน้าทำให้ผู้นำทางฉีกยิ้ม ทั้งๆที่ยังทรมาณ

“…กระผมน่าจะใช้เจ้าพวกนี้ได้ ก็ตั้งแต่ครั้นอดีตแล้วสินะครับอีกเรื่องพวกการแก่งแย่งชิงดีกันในครอบครัวของระบบศักดินาแบบนี้ ครอบครัวนี่เแหละครับเลียมจะเป็นจุดสิ้นสุดของคุณ”

กลุ่มควันสีดำพลันพุ่งไปปกคลุมคนทั้งสี่

ตัวผู้นำทางนั้นไม่ได้ไปเช็คดูสถานการณ์โดยรวมเลยนั่นเพราะเขามีพลังเหลือไม่พอ ทำให้เขามีทางเลือกไม่มากนักเลยต้องใช้อะไรก็ตามที่จะใช้ได้

เขาอ่อนแอลงจนถึงขนาดนั้นนั่นเอง

พลันปู่ของเลียมก็มีทีท่าฉุกคิดขึ้นมาได้

“ใช่สิก็เข้าไปใช้การเปลี่ยนผู้นำตระกูลใหม่อีกรอบก็สิ้นเรื่อง เท่านี้ไอ้สิ่งที่เลียมทำมาทั้งหมดก็จะกลายเป็นของชั้นคนนี้”

ฝั่งย่าก็ปรบมือดีใจ

“เป็นความคิดที่ดีเลย แล้วเดี๋ยวชั้นจะรีบติดต่อคนรู้จักในวังทันทีเลย”

คลิฟก็ยิ้มออกมา

“ถ้างั้นก็ต้องคิดเรื่องทายาทคนใหม่ด้วยสินะเพราะเลียมมันก็หมดประโยชน์กับเราแล้ว”

ดาร์ซี่ก็ทำหน้าบอกประมาณว่า ช่วยไม่ได้

“ก็ถ้าทำให้ได้เงินกับดาวมาก็ช่วยไม่ได้จะยอมร่วมมือด้วยก็ได้ แต่แล้วเราจะทำยังไงกับเลียมละ”

คลิฟฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย

“พอได้เงินมาเราก็จ้างพวกนักฆ่าพวกนั้นมาสิ พอเรื่องที่มันได้รับรางวัลเริ่มเงียบลงเราก็จะให้มันหายไปอย่างเงียบๆเหมือนกัน”

พอได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสี่ผู้นำทางก็ยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วก็หายไปจากห้อง

ทันใดนั้นที่เขาหายตัวไป

ที่มุมห้องก็มีแสงเล็กๆลอดออกไปจากทางประตู

 

***

 

อามากินั้นกำลังไปยังที่ห้องพักขณะที่เลียมเข้าพิธีมอบรางวัล

จักรวรรดินั้นค่อนข้างจะเย็นชากับเหล่าแอนดรอยด์

อามากิเข้าใจดีว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเข้างานร่วมกับเลียมจึงจะไปรอที่ห้องพักแทน

แล้วตอนนั้นเองเธอก็เห็นอะไรแปลกๆเข้า

“แสงนั่นมัน…”

ที่ตรงนั้นมีแสงเล็กๆลอยอยู่หน้าประตู

พอเธอเดินเข้าไปใกล้แสงนั่นก็หายไป

อามากิก็ทำการสแกนห้องตรงหน้าพบกับสัญญาณชีพของคน 4 คน ด้านใน

พวกเขาคือครอบครัวของเลียมนั่นเอง

พอเธอเอามือแตะประตูก็ได้ยินเสียงที่พวกคนด้านในคุยกัน

“แล้วสาเหตุที่จะเปลี่ยนตัวหัวหน้าตระกูลจะเอาเป็นอะไรดีละ”

“ไม่เห็นต้องคิดมากก็แค่บอกไปว่าเอาแอนดรอยด์มาใช้นั้นไม่เหมาะสมกับการเป็นขุนนางของจักรวรรดิก็พอ แค่ได้ยินเข้าก็คงให้ผ่านโดยเร็วแล้ว”

“ส่วนเรื่องการจัดหานักฆ่า..”

“ส่วนเวลาที่เหมาะสมก็เป็น..”

อามากิที่ได้ยินบทสนธนานั่นก็พละตัวออกมา

ในหัวเธอมีความคิดแล่นเข้ามา

(คงจะเป็นการดีกว่าถ้าเกิดชั้นไม่อยู่ข้างกายนายท่านรึเปล่า)

ถ้าชื่อเสียงเลียมต้องเสื่อมเสียไปเพราะแค่เธออยู่ข้างกายเขาละ

อามากินั้นได้แต่รู้สึกรังเกียจตัวเองที่คิดเช่นนั้น

 

***

 

งานพิธีจัดด้านนอกวังละ

ทั้งแสงแดด ฟ้าสีคราม ช่างเป็นบรรยากาศที่เหมาะกับงานพิธีอะไรแบบนี้จริงๆ

ถึงจะเป็นของเทียมทั้งหมดก็เถอะ

ภายใต้สภาพอากาศที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ชั้นกำลังทำความเคารพต่อจักรพรรดิอยู่

ถึงตัวจักรพรรดิจะอยู๋ไกลจากจุดที่ชั้นอยู่ไปไกลจนไม่ได้ยินเสียงจากปากเลยก็เถอะ

แต่ก็ยังดีที่ทุกคำที่เขาพูดนั้นมีการฉายผ่านภาพโฮโลแกรมบนฟ้าพร้อมระบบเสียงดังกระฮึมก็เหอะ

เป็นงานที่มากพิธีจนน่าเบื่อเลยทีเดียว ถามอะไรมาไอ้ชั้นก็ตอบไปตามที่ถามเท่านั้นตลอดจนเสร็จที่เขาติดเหรียญตราให้ แล้วพวกขุนนางนี่ก็เยอะไปไหมมองไปทางไหนก็เจอ

เยอะจนคิดว่ามีมากเกินไปไหมด้วยซ้ำ

แล้วไอ้พิธีที่ดำเนินอย่างเคร่งขรึมก็จบที่การกล่าวคำขอบคุณจากตัวองค์จักรพรรดิ

แล้วก็มาถึงส่วนที่ชั้นรอคอยก็คือไอ้งานปาร์ตี้ที่เหมือนจะจัดขึ้นทุกวันนี้แหละ

พอถามไปว่ามีจัดงานปาร์ตี้อะไรพวกนี้ไหมก็ได้คำตอบประมาณว่ามีกันทุกวันนั่นแหละ

แล้วด้วยไอ้ชั้นทีเ่ป็นถึงจอมวายร้าย นี่ไม่ใช่โอกาศเหมาะเลยรึไงกันที่จะได้ไปเที่ยวเสเพลให้เต็มที่นะ

เพราะแค่พวกเจ้าภาพเชิญก็ไม่ต้องจ่ายค่าเข้าเลยด้วย

ไอ้ชั้นก็ใช้เวลาในเมืองหลวงไปกับการเที่ยวเล่นแบบนั้นส่วนอามากิก็ดูเหมือนจะยุ่งกับเรื่องอะไรบางอย่างจนมาด้วยไม่ได้สักครั้ง

พอถามว่าทำอะไรก็ไม่เคยตอบมาตรงๆสักครั้ง เธอได้แต่บอกปัดประมาณว่า “ไม่ต้องห่วงชั้นหรอกค่ะ นายท่านเชิญไปสนุกให้เต็มที่เถอะค่ะ” ตลอด

เอาเถอะถ้าเธอพูดว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรนั่นแหละมั้ง ชั้นก็คิดแบบนั้นพลางไปเที่ยวงานปาร์ตี้เหมือนเดิม