[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 1

บทที่ 1 เลียม

 

ชั้นได้กลับมาเกิดใหม่จริงๆ

พอเล่นๆอยู่ในห้องที่มีแต่ของเล่นกระจัดกระจายนั้นก็จำเรื่องราวที่ผ่านมาในชาติก่อนได้ทั้งหมด

โดยชื่อในโลกนี้คือ [ เลียม เซร่า บลันฟิลด์ ]

พอมองไปที่กระจกภาพที่สะท้อนให้เห็นก็คือเด็กชาย ผมดำ ตาสีม่วง สะท้อนอยู่บนนั้น

โดยตอนนี้ชั้นอายุได้ 5 ปี

“…ห้องอย่างกว้าง”

ผู้นำทางบอกว่าชั้นจะมาเกิดในตระกูลขุนนางที่มากไปด้วยอำนาจสินะ

เท่าที่จำได้ชั้นเกิดมาในตระกูลขุนนางจริงๆ ตระกูลบลันฟิลด์

อยู่ภายใต้มหาจักรวรรดิแห่งกาแล็กซี่นั้นที่รู้จักกันในชื่อ มหาจักรวรรดิอัลแกรนด์ ที่ปกครองโดย ราชวงศ์อัลบาเนียน

โดยชั้นเกิดมาในตระกูลที่มาบรรดาศักดิ์เป็น เคานต์ มีกาแล็กซี่ภายใต้การปกครองอยู่ 1 กาแล็กซี่ และชั้นก็จะขึ้นเป็นผู้ปกครอง

ไม่สิราชาที่จะปกครองมันในอนาคต

“รักษาสัญญาจริงๆด้วยสินะ”

แค่คิดก็แทบจะหุบยิ้มไม่ได้

ก็ไม่ได้หวังมากหรอกว่าจะเกิดใหม่มาเป็นสภาพไหนแต่เท่านี้ก็ดีเกินกว่าที่คิดไว้แล้ว

ถ้าเขามอบพวกนี้มาโดยที่คิดว่าชั้นจะทำตัวเป็นเด็กดีอีกละก็คิดผิดแล้ว

เพราะเป้าหมายของชั้นก็คือ สุดยอดจอมวายร้ายยังไงละ แต่

แต่ มันก็ยังมีปัญหาอยู่ที่ว่าไอ้จอมวายร้ายเนี้ยมันเป็นยังไงกันล่ะ…

ถ้าเอาตามพวกละครหลังข่าวคนจำพวกนี้ก็คงกดขี่ข่มเหงผู้อื่นหรืออะไรเทือกนี้

แต่เอาจริงๆมันต้องทำยังไง…

ไอ้ที่พอคิดได้ก็มีแค่ กินเหล้า เที่ยวหญิง แล้วก็เล่นพนัน ละมั้ง

“ก่อนอื่นชั้นควรจะใช้ชีวิตกินๆนอนๆไปวันๆก่อนรึเปล่า”

แต่แค่นั้นมันก็ไม่เห็นจะเข้าลุคจอมวายร้ายตรงไหนเลย

หรือชั้นควรจะเลียนแบบพวกนักการเมืองแย่ๆดี แบบเก็บภาษีโหดๆแล้วรับเงินใต้โต๊ะอะไรพวกนี้

เอาเหอะแค่ใช้ชีวิตโดยแคร์แต่ตัวเองก็พอแล้วมั้ง

“น่าจะมีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะอยู่แล้ว หืม ”

อยู่ๆก็มีจดหมายหล่นลงมาใส่หัวชั้น พอชั้นพยายามเปิดมันออกก็ต้องตกใจว่ามันมาจากผู้นำทาง

“แล้วทำไมไม่มาด้วยตัวเองเลยล่ะ”

แต่คำตอบของคำถามก็อยู่ในจดหมายที่ชั้นเพิ่งเริ่มอ่าน

มันเขียนไว้ว่าเขาส่งมาเพื่อแสดงความยินดีที่ชั้นกลับมาเกิดใหม่แต่เขายุ่งมากจนมาด้วยตัวเองไม่ได้แต่ด้านในนี้ก็ยังบอกว่าเดี๋ยวจะช่วยซัพพอร์ทให้

“ซัพพอร์ทเหรอ”

ขณะที่ชั้นกำลังงงกับใจความในจดหมายพ่อกับแม่พร้อมคนรับใช้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

คลิฟ เซร่า บลันฟิลด์

และ ดาร์ซี่ เซร่า บลันฟิลด์

พร้อมกันนั้นก็ส่งของบางอย่างที่ดูเหมือนแผ่นกระจกมาให้

โดยเอกสารที่โชว์อยู่บนนั้นก็คือการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดของตระกูลบลันฟิลด์มาให้ชั้น ทั้งตำแหน่ง อาณาเขต และสิทธิ์ต่างๆมาให้

ทำไมอยู่ๆก็มายกทั้งหมดนี้ให้เด็กกันล่ะ

“พ่อครับ นี้มันหมายความว่าอะไรเหรอ”

แม้แต่ก่อนจะจำเรื่องในชาติก่อนได้ชั้นก็ไม่ค่อยได้พบพวกท่านมากนักก็เลยไม่เข้าใจเลยว่าพวกท่านคิดจะทำอะไร

แล้วคนที่ชั้นยังไม่คุ้นที่จะเรียกว่าพ่อก็ดูจะเห็นว่าชั้นยังทำตัวไม่ถูกก็เลยอธิบายเรื่องทั้งหมดทันที

“เลียมสุขสันวันเกิดครบรอบ 5 ปี ทุกอย่างของตระกูลบลันฟิลด์นี้ก็คือของขวัญของลูกยังไงละ”

ทั้งหมด นี้เขาจะบอกว่าจะให้เด็ก 5 ขวบ ขึ้นมาดูแลทุกอย่างเนี้ยน่ะ

นี้เขายังสติดีอยู่อีกไหมเนี้ย

ขณะตกตะลึงอยู่นั้นก็นึกได้ถึงเนื้อความในจดหมายที่อยู่ๆก็หายวับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไอ้นี้เหรอที่หมายความว่าจะซัพพอร์ทชั้นน่ะ

อึ้งยังไม่ทันหายแม่ของชั้นดาร์ซี่ ก็ยื่นแคตตาล็อกบางอย่างมามาให้ชั้น

“ส่วนของขวัญจากแม่ก็คือเมดหุ่นยนต์ที่จะมาช่วยเลี้ยงดูลูกยังไงละจ้ะ ลองเลือกดูตัวที่ชอบได้เลยน่ะ”

ดาร์ซี่จะซื้อหุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ ที่ทำหน้าที่เป็นคนรับใช้ให้ … หุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ก็แอนดรอย์นะเหรอ ขณะที่ชั้นเปิดตัวแคตตาล็อกออก รูปภาพต่างๆนาๆก็เด้งออกมา

แต่ไม่ใช่แค่ภาพมันรวมไปทั้งวิดีโอตัวอย่าง รูป3มิติ ฉายขึ้นมากลางอากาศ …ให้ความรู้สึกไฮเทคสุดๆไปเลยแหะ

“นะ นี่มัน”

ดาร์ซี่ยิ้มให้แล้วก็อธิบายว่ามันใช้ยังไง

“แค่เลือกเมดน่ารักๆที่ลูกถูกใจมาก็ได้นะ”

เหมือนสร้างตัวละครในเกมเลยแหะ ถ้าวงเงินมันไม่จำกัดละก็ต้องเลือกรุ่นที่เสปคสูงที่สุดไปด้วยละน่ะ

ท้ายสุดชั้นก็เลือกรุ่นที่เหมือนสาวสวยญี่ปุ่นที่สุด ผมทรงหางม้าสีดำยาวลงไปถึงเอว ผมปลกหน้าปัดไปทางด้านขวา…แล้วก็ไม่ต้องพูดชั้นเลือกรุ่นที่ดูหน้าอกหน้าใจอุดุมสมบูรณ์ที่สุดละน่ะ…ตรงคำอธิบายยังมีบอกไว้อีกว่าสามารถตอบสนองความต้องการทางเพศของผู้ซื้อได้อีกต่างหาก

พอชั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นคลิฟยิ้มมาให้ชั้น

“สมกับเป็นลูกพ่อจริงๆรสนิยมไม่เลวเลยน่ะ”

“อาระ ไม่ใช่ว่าเพราะยังเด็กอยู่ก็เลยชอบหน้าอกโตๆหรอกเหรอ”

ดูเป็นฉากที่เกินจริงสุดๆไม่น่าจะเห็นได้จากการที่ พ่อ แม่มาซื้อหุ่นยนต์ที่มีฟังค์ชั่นผู้ใหญ่ให้ลูกแล้วมาหยอกรสนิยมลูกเนี้ย

ส่วนคุณพ่อบ้านไบรอันที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสถานการณ์ตรงหน้า

ไอ้ชั้นก็ได้แต่ก้มหน้าอายมันหยั่งงั้นแหละ

แต่เพราะไอ้สถานการณ์ที่เกินจริงแบบนี้ก็ยิ่งทำให้แน่ใจเลยว่าเนี้ยแหละไอ้การซัพพอร์ทที่ผู้นำทางบอกไว้

ถ้าตัดเรื่องที่ครอบครัวจะมายุ่งนู่นยุ่งนี่ในอนาคตละก็ได้ละก็

พวกผู้หญิงเนี้ยแหละเป็นอีกปัจจัยที่ชั้นไม่อยากเอามาอยู่ข้างตัวที่สุดเพราะมันเชื่อใจไม่ได้ไงละ

หุ่นยนต์ที่ไม่ต้องมากังวลเรื่องทรยศละก็ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดเลยละแล้วชั้นก็ยังเลืออกรุ่นที่สเปคสูงที่สุดเพื่อไว้ด้วย

ส่วนเรื่องชุดชั้นก็ตั้งไว้ให้เป็นชุดเมดแบบวิคโตเรียน ….ให้เป็นเมดกระโปรงสั้นนี้ก็แลดูจะเกินไปนิดนึง

ถึงจะคิดหนักอยู่ว่าจะเอากระโปรงเหนือเขาหรือไม่ดีแต่สุดท้ายก็เลือกเป็นให้ยาวลงมาละนะ..

ดาร์ซี่แลดูจะพอใจที่เลือกแบบนั้นซะด้วย แต่คุณท่านยังจะคิดมากอีกเรอะนี้คุณท่านเล่นซื้อหุ่นยนต์ที่ทำเรื่องอย่างว่าได้ให้ลูกตัวเองเนี้ย

“อาระ น่ารักใช้ได้เลยนะ ถ้าให้หุ่นนี้ดูแลเลียมไปก็คงหมดจะกังวลแล้วละ”

ชั้นที่รู้สึกแหม่งๆกับท่าทีของทั้งคู่ก็รวบรวมความกล้าแล้วถามออกไป

“ทั้งคู่จะออกไปไหนกันเหรอครับ”

คลิฟที่ได้ยินคำถามดังนั้นก็เริ่มเอามาลูบคาง

“มหาจักรวรรดิอัลแกรนด์ เราคิดว่าจะย้ายไปอยู่คฤหาสน์ที่ซื้อไว้ที่เมืองหลวงน่ะ”

ขณะที่ชั้นเริ่มเซ็นเอกสารโอนย้ายตำแหน่งและอานาเขต ดาร์ซี่ก็ยื่นเอกสารอิเล็กโทรนิคอีกอันมาให้ชั้นเซ็น

“เลียมจ๊ะ เซ็นต์เอกสารนี่ด้วยนะ”

โดยมันระบุว่าชั้นต้องส่งเงินไปเลี้ยงดูพวกท่านที่เมืองหลวงทุกปี

ต้องมาเสียทุกอย่างให้ชั้นแล้วพวกท่านก็ได้แต่ไปใช้ชีวิตธรรมดาๆในเมือง

ชั้นก็คิดแย่ๆกับพวกเขาไม่ได้อยู่ดีละนะ

ก็ไม่รู้ว่าผู้นำทางทำยังไงถึงทำให้คู่สามี ภรรยาที่ดูรักกันต้องยกทุกอย่างมาให้ชั้นที่เป็นคนกลับชาติมาเกิดได้เนี้ย ก็ถึงจะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันเลยแต่เรื่องแค่ส่งเงินเลี้ยงดูทุกปีชั้นก็คอทำให้กับคู่สามี-ภรรยาที่น่าสงสารนี่ให้เองละกัน

“ได้ครับ”

แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่เลยกับแค่นึกว่าต้องมาแย่งชิงทุกอย่างไปจากครอบครัวที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกนะ

ชั้นเซ็นเอกสารอิเล็คโทรนิคทั้งหมดด้วยวาดฝันภาพในอนาคตข้างหน้า

***

ไม่กี่วันต่อมาครอบครัวของเลียมก็มาถึงท่าส่งออกอวกาศโดยที่มีคนคอยอารักขาอยู่

ทั้งคู่ขึ้นยานส่วนตัวด้วยกันแต่ไม่แม้แต่จะมองหน้า หรือนั่งด้วยกันเลย

แล้วยานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรานี้ก็ออกจากท่าไป

ถ้าจะพูดถึงการเดินทางต่อจากนั้นละก็ พอถึงอวกาศก็ต้องเปลี่ยนไปขึ้นยานอวกาศที่จะตรงดิ่งไปถึงเมืองหลวงในทันที

เรียบง่ายแต่แค่นี้มันก็ดูตื่นเต้นกับทั้งสองยิ่งกว่าการได้รับหน้าที่มาจัดการกาแล็กซี่บ้านนอกแบบนี้เสียอีก

คลิฟที่กำลังอ่านข่าวอยู่นั้นก็ก็เปิดปากพูดโดยที่ไม่แม้แต่จะมองหน้ากับคู่สนทนาที่กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายใจเลย

“ซื้อตุ๊กตาเป็นของขวัญให้ลูกตัวเอง ยังเหลือความเป็นแม่อยู่อีกไหมละนะ”

นั้นเพราะทั้งคู่ไม่เคยรักกันเลย

การแต่งงานของทั้งสองนั้นมันเป็นแค่การแต่งงานทางการเมืองเท่านั้นเอง

“ก็แค่เด็กที่มียีนเดียวกันเองไม่ใช่เหรอ ทั้งๆที่ทนเจ็บท้องคลอดออกมาแทบตายแต่สุดท้ายก็เท่านั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษเลย”

สำหรับพวกเขาเลียมก็เป็นแค่ผลผลิตจากการที่ยีนของทั้งสองผสมกันก็เท่านั้น

ขณะที่คลิฟกำลังวางแผ่นหนังสือพิมพ์ลงทีนี้ก็เป็นฝ่ายดาร์ซีถามกลับไปบ้าง

“แล้วคุณละทิ้งทุกอย่างให้เด็ก 5 ขวบดูแลมันจะโอเครึไง”

“ถ้าบอกว่าไม่แล้วเธอจะเลี้ยวกลับไปรึไง”

“นี้ชั้นไม่ได้ตลกนะ”

ดาร์ซี่พูดต่อหลังจากจิบชาเสร็จ

“ชั้นก็ไม่ได้อยากจะแต่งกับนายหรอกถ้าไม่ใช่เพราะจะได้หนีจากไอ้เรื่องหนักหัวทั้งหมดนั้นนะ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเลยที่ต้องปล่อยให้เด็ก 5 ขวบอยู่คนเดียวก็เลยซื้อตุ๊กตานั่นให้ไง”

คลิฟหลุดขำทันที

“ขุนนางที่เอาตุ๊กตามาอยู่ข้างตัวเนี่ยก็คงได้เป็นเรื่องตลกในวงน้ำชาแน่ๆ”

“นายนะไม่หักหลังชั้นแน่ๆอันนี้รู้อยู่ แต่ไม่รู้เหรอถ้ามันเกิดอะไรขึ้นกับเด็กนั่นพวกเราก็ต้องโดนบังคับให้กลับไปนะ”

“ก็อย่าไปคิดให้มันมากนักสิ”

ดาร์ซี่ยังคงกังวลไม่หาย

“งั้นนายก็ไม่รู้สึกอะไรเลยที่ปล่อยให้เด็ก 5ขวย หลุดไปอยู่ในดงอสรพิษนั้นนะเหรอ”

กลับกัน คลิฟที่ในที่สุดก็หลุดพ้นจากหน้าที่ทั้งปวงนั้นก็แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่กับอิสรภาพตรงหน้า

พร้อมกับยื่นมือไปหยิบเหล้ามาดื่ม

“ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีซะเมื่อไหร่ พวกที่มอบตำแหน่งให้เด็กอายุยังน้อยก็มีเยอะไปอีกอย่างสภากลางก็อนุมัติแล้วมีขุนนางตั้งหลายคนทำกันเยอะจะตาย แล้วทุกวันนี้จักรวรรดิก็ไม่สนไอ้พื้นที่บุกเบิกพรรค์นั้นอยู่แล้วใครจะเป็นคนคุมมันไม่มีใครมาสนหรอก ”

ที่จักรวรรดิไม่ปริปากเรื่องกันยกตำแหน่งทั้งหมดให้กับเด็ก 5 ขวบนั่นก็เพราะ…

“จักรวรรดินะไม่อยากมาเสียเวลายุ่งไงละกับไอ้พวกพื้นที่บุกเบิกพวกนั้น ก็แค่มีคนคุมอยู่ถึงจะแค่ชื่อก็ไม่ถ่อมาวุ่นวายแล้วว่าจะทำหรือไม่ทำงานหรอก”

สำหรับมหาจักรวรรดิที่ปกครองหลายพันกาแล็กซี่แล้วการบริหารนั้นทำไปได้ยากมาก

แล้วยิ่งพวกเขาต้องหลีกเลี่ยงการใช้ AI ด้วยยิ่งแล้วใหญ่

เพราะว่าในอดีตเผ่าพันธุ์มนุษย์เคยถูกควยคุมด้วย AI มาแล้วนั้นเอง

และก็ด้วยคนจากจักรวรรดิในกาลก่อนนั่นเองลุกขึ้นต่อสู้กับระบบเช่นนั้นและคว้าชัยมาได้

จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมพวกขุนนางทั้งหลายถึงไม่อยากจะมี AI ทั้งพวกหุ่นเมด หรืออะไรก็ตามอยู่ใกล้ตัว

ขนาดเรื่องจำเป็นต้องใช้พวกเขาก็ยังจะไม่อยากใช้เลย

ดาร์ซี่หันกลับลงไปมองดาวที่ตนจากมา

ดาวที่เป็นของตระกูลบลันฟิลด์

ดาวที่แห้งแล้งและยากที่จะพัฒนาเหนือไปกว่านั้นยังติดหนี้อีกมหาศาล

“ถ้าเด็กนั่นรู้เรื่องอาณาเขตตัวเองสักหน่อยละก็คงได้โกรธพวกเราแน่นอนละนะ”

คลิฟที่ตอนนี้หน้าเริ่มแดงจากเหล้าแล้วลำพันออกมา

“ใช่แล้วชั้นผลักภาระให้เด็ก 5ขวบ แล้วก็หนีไปอยู่สบายๆที่เมืองหลวงไง”

ดาวที่ไม่มีใครอยากจะอยู่อาศัย

นั่นแหละคืออาณาเขตของตระกูลบลันฟิลด์

 

***

คฤหาสน์หลักตระกูลบลันฟิลด์

แค่อายุได้ 5 ปีขั้นก็กลายเป็นเจ้าครองกาแล็กซี่ซะแล้ว

“มีอำนาจอยู่ในมือแล้วทีนี้ชั้นจะเรียกตัวเองว่าราชาได้รึยังละเนี่ย”

ถึงในจักรวรรดิจะมีคนที่มีอำนาจพอๆหรือมากกว่ากับตระกูลบลันฟิลด์มากมาย

แต่ตราบใดที่ยังอยู่ในถิ่นตัวเอง

ชั้นก็ถือว่าเป็นราชาที่กุมอำนาจสูงสุดละนะ

ไม่นานไบรอันก็เดินเข้ามาแจ้งข่าวให้กับชั้นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ขนาดเกินตัวในห้องทำงานที่เคยเป็นของพ่ออยู่

“นายท่านเลียม เมดหุ่นยนต์ของท่านได้มาถึงแล้วครับ”

“งั้นเหรอ ให้เข้ามาได้”

“รับทราบครับ —เข้ามาได้”

ประตูห้องทำงานเปิดออก

พร้อมกันนั้นเมดหุ่นยนต์ที่รูปร่างราวกับหลุดมาจากแคตตาล็อกต์นั้นเดินอย่างเป็นธรรมชาติเข้ามาในห้อง

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเป็นหุ่นยนต์นี้ไม่มีทางมองออกเลยว่าไม่ใช่มนุษย์

เมื่อเธอมาหยุดตรงหน้าชั้น

เธอก็ดึงชายกระโปรงพร้อมถอนสายบัวให้ชั้น

“เป็นเกียรติที่ได้พบคะ อามากิของนายท่านเองคะ”

ชั้นตั้งชื่อเธอให้เป็นแนวญี่ปุ่นเองว่า [อามากิ]

เหตุผลที่ใช้ชื่อนี้นะเหรอ…ไม่มีหรอก…

ส่วนพ่อบ้านไบรอันก็ยังยืนไม่ได้สนใจอะไรตัวอามากิเลย

“ตั้งแต่นี้วันนี้ไปชั้นจะคอยปรนนิบัตินายท่านอยู่ข้างกายไม่ห่างค่ะ เพียงแต่ตัวชั้นดูเหมือนต้องได้รับการซ่อมบำรุงหนึ่งครั้งต่ออาทิตย์ค่ะ”

“ซ่อม ที่ว่านี้คือ”

ชั้นที่จ้องมองอามากิที่กล่าวทักทายเสร็จแล้วเพราะเธอกลับไปยืนตัวตรงเหมือนเดิม

“สำหรับการซ่อมบำรุงทั่วไป ชั้นต้องใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงค่ะ”

“น่าตกใจจริงๆคิดว่าจะใช้เวลามากกว่านั้นซะอีก”

ขณะที่ชั้นดูไม่ค่อยจะพอใจ พ่อบ้านไบรอันก็ช่วยพูดเสริมขึ้นมา

“ถึงจะเรียกว่าซ่อมบำรุงแต่ว่าก็ตรงเช็คสภาพอุปกรณ์แล้วก็จำพวกทำความสะอาดนะครับ แต่ถ้ามีปัญหาที่ร้ายแรงขึ้นทางเราก็จำเป็นต้องเอาไปส่งซ่อมกับทางบริษัทที่ผลิตครับ”

ก็หมายความว่าแค่หยุดพักเพียง 2 ชั่วโมงก็ทำงานต่อได้ทั้งอาทิตย์เลยงั้นเหรอ ไฮสเปคสุดๆ

เรื่องนั้นก็เรื่องนั้น ชั้นมีเรื่องที่อยากลองอยู่ชั้นก็เลยอ้าแขนไปทางอามากิ

แล้วอามากิก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับยกร่างเล็กๆของชั้นขึ้นพร้อมโอบกอดอย่างนุ่มนวล

พอลองเอามือจับหน้าอกอามากิดูก็ยิ่งทึ่งต่อความอลังการ

ขนาดที่ไม่มีทางที่มือเล็กๆนี้จะจับได้เต็มมือ

“นะ นิ่ม นี้ละคือความนุ่มนิ่มที่ผู้ชายทั้งโลกเฝ้าหาล่ะ”

แล้วก็ไม่ได้มีแค่นิ่มอย่างเดียวเท่านั้นแต่ยังให้สัมผัสที่เต่งตึง ทำให้รู้สึกเหมือนจริงยิ่งขึ้น

เรียกได้ว่าเป็นหน้าอกที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

ต่อภาพตรงหน้าพ่อบ้านไบรอันถึงกับเหวอจนแทบจะพูดไม่ออก

“ท่านเลียมครับไอ้การกระทำแบบนั้นช่วยอย่าทำต่อหน้าธารกำนัลด้วยนะครับ”

พ่อบ้านไบรอันนั้นดูเหมือนจะรับใช้ตระกูลเรามานานมากๆ

ทั้งดูเหมือนว่าถ้าขาดพ่อบ้านที่เป็นคนคุมไปการจัดการในคฤหาสน์ก็จะยากมากยิ่งขึ้นถึงแทบเป็นไปไม่ได้ นับว่าเป็นบุคลากรที่เรียกได้เลยว่าไล่ออกได้ยากมาก

แต่ตอนนี้ชั้นเป็นคนคุม

แล้วชั้นก็ทิ้งไอ้ความเป็นเด็กไปตั้งแต่เซ็นต์สัญญารับทุกอย่างมาแล้ว

“ชั้นจะทำอะไรมันก็เรื่องของชั้น แล้วก็รายงานเรื่องภายในอานาเขตของเรามาได้แล้ว”

พูดเสร็จลุงพ่อบ้านก็แตะไปที่กำไลข้อมือ ทันใดนั้นภาพต่างๆไม่ว่าจะค่าตัวเลข กราฟนั้นนู่นนี้ก็โผล่ขึ้นมา แม้แต่แผนที่ก็ยังมี

“… ไม่เข้าใจเลยสักอย่าง”

แล้วก็ดูลุงพ่อบ้านแกจะเปล่งออร่าผิดหวังที่ราวกับจะมีเสียงลอยมาด้วยว่า กะแล้ว ออกมาแต่แกก็ไม่แสดงมาทางสีหน้าละนะ

ขณะที่ชั้นก็ลังสับสนอยู่อามากิที่ยังอุ้มชั้นก็พูดออกมา

“ถ้าจำเป็นตัวชั้นมีฟังค์ชั่นที่ทำหน้าที่ในการสนับสนุนเจ้าเมืองในการปกครองอยู่ด้วย ถ้านายท่านไม่ว่าอะไรจะปล่อยให้ชั้นช่วยซัพพอร์ทงานของท่านนายท่านรึไม่คะ”

“ได้จริงเหรอ แต่บอกไว้ก่อนว่าชั้นไม่รู้เรื่องพวกนี้สักอย่างเลยนะ”

“ชั้นแนะนำให้ใช้แคปซูลเพื่อการเรียนรู้ค่ะ แล้วในระหว่างนั้นขั้นก็สามารถที่จะดูแลอาณาเขตของนายท่านแทนให้ค่ะ”

พ่อบ้านไบรอันที่ได้ยินดังนั้นก็คัดค้านขึ้นมาทันที

“ท่านเลียมครับ ผมไม่เห็นด้วยนะครับที่เราจะปล่อยให้ AI มาบริหารจัดการนั้นมันถือเป็นเรื่องต้องห้ามของจักรวรรดิเลยนะครับ แค่ให้มาอยู่ข้างกายท่านนี้ก็แปลกมากอยู่แล้ว”

แต่อามากิก็สวนกลับทันที

“ไม่มีกฎหมายเช่นนั้นปรากฏอยู่ในจักรวรรดิค่ะ ที่กล่าวมานั้นก็เป็นเพียงเรื่องมุมมองของบุคคลเท่านั้น แต่ไม่ว่าเช่นไรในชั้นก็จะปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของนายท่านค่ะ”

แคปซูลเพื่อการเรียนรู้

ก็ตรงตามชื่อแค่เข้าไปอยู่ข้างในนั้น ความรู้ที่ต้องการจะเรียนมันก็จะไหลเข้ามาทั้งยังเสริมสร้างสมัตภาพทางร่างกายอีกด้วย

เช่นถ้าเป็นพวกความรู้ขั้นพื้นฐานทั้งหมดแค่เข้าไปอยู่ในนั้นเพียงครึ่งปีแค่นั้นก็เสร็จแล้ว

เพียงแต่การที่จะคงทั้งทั้งหมดไว้ไม่ใช่แค่ต้องนอนแต่ในแคปซูลแต่มันขึ้นอยู่ที่การปฏิบัติจริงละนะ

แล้วก็ดูเหมือนจะเห็นผลได้ดีอีกด้วย

พอหันมามองไอ้พวกกราฟ หรือตัวเลขบานเบอะพวกนี้อีกครั้งก็ทำให้รู้ว่าตัวชั้นที่มีความรู้จากชาติก่อนก็ไม่ได้มาช่วยอะไรชั้นในการบริหารบ้านเมืองได้เลย

“ไบรอันไปเตรียมการใช้แคปซูล ส่วนอามากิชั้นฝากเรื่องการจัดการเรื่องข้างนอกด้วยตอนชั้นอยู่ในนั้น”

“ท่านเลียมครับ!!!”

ฝั่งพ่อบ้านดูจะไม่พอใจต่างกับอามากิที่ตอบกลับมาว่า “โปรดไว้วางใจได้เลยค่ะ”

วิเศษไปเลยแหะดูเหมือนเธอจะฟังแต่คำสั่งจากชั้นคนเดียว

แต่ชั้นก็ต้องหันมากล่อมตาพ่อบ้านด้วยละนะ

“มองความจริงหน่อยไบรอัน จะให้ชั้นที่ไม่รู้เรื่องอะไรขึ้นมาบริหารอาณาเขตทั้งหมดนี้จริงๆเหรอ”

“กะ ก็อาจจะจริงของท่านครับ”

“มันก็ใช่ว่าจะไปอยู่ตลอดชีวิตที่ไหน แล้วก็ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบไปเตรียมซะ”

เอาเถอะชั้นก็อยากจะยกหน้าที่ดูแลบ้านเมืองให้คนอื่นไปเลยเหมือนกัน

เพราะถึงสังคมจะไม่ยอมรับการที่ AI จะมาทำงานตรงนี้แทนแต่มันไม่เกี่ยวกับชั้นสักหน่อย

แล้วยิ่งจะกดขี่ข่มเหงชาวบ้านถ้าไม่มีความรู้มันก็ทำได้หรอก

แต่มันจะยิ่งไม่เห็นผลถ้าพวกใต้ปกครองไม่เห็นถึงความสามารถของชั้นก่อนแล้วตัดสินกันที่แค่อายุนะ

ชั้นก็พลางคิดเรื่องพวกนี้ต่อไปโดยที่ก็ยังจ้องมองหน้าอกอามากิอยู่…