[นิยายแปล] I’m the Evil Lord of an Intergalactic Empire! - ตอนที่ 2

บทที่ 2 พ่อบ้านและนักดาบ

 

พ่อบ้านไบรอันที่ทำงานให้ตระกูลบลันฟิลด์มาเนิ่นนาน นั้นได้แต่หน่ายใจให้กับสภาพของคฤหาสน์ตรงหน้า

ถ้าจะให้พูดอ้อมๆละก็คฤหาสน์ที่เคานต์บลันฟิลด์รุ่นก่อนได้ปรับปรุงนั้นพิเศษแบบประหลาดๆ

แต่ถ้าให้พูดตรงๆก็คือรสนิยมแย่มาก

แขกกี่คนต่อกี่คนที่มาเยือนไม่หลง ก็ต้องกลั้นขำให้กลับสภาพของคฤหาสน์ หรือก็เลี่ยงที่จะพูดถึงมัน

โถงทางเดินที่กว้างเกินจำเป็น คดเคี้ยวจนเรียกได้ว่าเป็นเขาวงกตเลยก็ไม่เกินเลย คนที่ไม่คุ้นชินก็ได้หลงกันหมดเป็นเรื่องปรกติ

ที่ทางเดินแบบนั้นพ่อบ้านก็ได้ยินเสียงของคนสวนที่ทิ้งงานให้หุ่นยนต์ทำ กับ เมดกระโปรงสั้นที่มายืนเกี้ยวพาราษีกันอยู่

ขนาดลุงพ่อบ้านเดินผ่านพวกเขาก็ไม่มีทีท่าจะสนใจเลยด้วยซ้ำ

พ่อบ้านก็ได้แต่คร่ำครวญ กับวิธีการเลือกคนงานของเจ้าตระกูลคนก่อนๆที่สนแต่รูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว

“ตกต่ำลงจริงๆตระกูลนี้”

ครั้นอดีต ที่ลุงพ่อบ้านได้เข้ามารับใช้ที่ตระกูลนี้นั้น ทั้งเป็นระเบียบ และทุกคนจริงจังกับงาน

จนกระทั่งปู่ของเลียมเข้ามาพังทุกอย่างลงหมดสิ้น

กดขี่ผู้คน ไม่จัดการสภาพการเงินให้ดีพอ พอติดหนี้ตัวแดงก็ทิ้งทุกอย่างให้ลูกตัวเองแล้วหนีหนี้เข้าเมืองหลวง

พอเทียบกับสมัยก่อนที่รุ่งเรืองแล้วก็ยิ่งทำให้ลุงพ่อบ้านเศร้าใจยิ่งขึ้น

สลัดความคิดพวกนั้น พร้อมยืดหลัง แล้วมุ่งหน้าสู่ห้องทำงาน

พอแตะอุปกรณ์สื่อสารหน้าห้องแล้วก็พูดขึ้น

“ท่านเลียมครับ กระผมไบรอัน”

แล้วก็มีเสียงตอบกลับมา

“–เข้ามาได้”

เป็นน้ำเสียงที่มีความขุ่นเคืองไม่เข้ากับโทนเสียงที่ยังเป็นเด็กอยู่

พอประตูเปิดพ่อบ้านก็เห็นเลียมที่กำลังทำงานอยู่ โดยมีอามากิอยู่ข้างกาย

โต๊ะที่สร้างมาให้ผู้ใหญ่กับเก้าอี้สำหรับเด็ก นั่นคือสถาพที่เลียมต้องทนทำงาน

ในสภาพนั้นก็มีอามากิที่ค่อยทำหน้าที่เหมือนเลขาแล้วคอยช่วยอยู่ข้างๆ

“ท่านเลียม มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ”

เลียมลุกออกจากเก้าอี้ แล้วยืนเอามือเอามือไพล่หลัง ราวกับเด็กๆกำลังยืนอวดเบ่ง

“ไบรอัน รู้ใช่ไหมว่าชั้นไม่เคยได้ออกจากบ้านหลังนี้เลยน่ะ”

“ครับ แม้ช่วงท่านทำกายภาพบำบัดไม่กี่วันก่อนนี้ก็ทำภายในคฤหาสน์”

ไม่มีความจำเป็นต้องออก ใช่นั้นก็แค่ความหวังของลุงพ่อบ้านที่ไม่อยากจะให้เลียมเห็นสภาพจริงของคฤหาสน์

“ไม่คิดเลยเหรอว่าไอ้บ้านหลังนี้มันโคตรแย่เลยนะ”

แม้ไบรอันจะเห็นด้วย แต่เพราะอาชีพเขาก็ไม่สามารถกล่าวหารสนิยมเจ้าบ้านคนก่อนได้

“ผมว่าเป็นการออกแบบที่บรรเจิดมากกว่าครับ”

“ไม่ต้องมาแหล”

เลียมแสดงความไม่พอใจพร้อมกระถืบเท้าด้วยร่างเล็กๆนั่น

พอเขาหันไปหาอามากิ ราวกับรู้ใจเธอก็พยักหน้าแล้วเปิดภาพฉายของสิ่งต่างๆที่รุ่นพ่อ กับ ปู่ของเลียมไปปรับแต่งให้มันแย่ขึ้น หรือสิ่งที่พวกเขาสร้างไว้

บ้าน คฤหาสน์ รูปทรงบิดๆเบี้ยวๆต่างก็โผล่ขึ้นมารอบตัวไบรอัน

“พวกเขามันบ้าหรือไง ไม่สิต้องบ้าและโง่ด้วย จะไปสร้างบ้านรูปร่างแปลกๆให้คนมันอยู่ยากไปทำไม”

บ้านเบี้ยวๆพวกนี้นั้นก็มีเอาไปให้พวกญาติอยู่หลายหลัง

ที่เลียมขึ้นเป็นเคาทต์ได้โดยพวกญาติๆก็ไม่ขัดเพราะ

-คนพวกนั้นไม่ได้อยู่ที่เขตปกครองของตระกูลบลันฟิลด์แต่แรกแล้วไงละ

หนีไปอยู่เมืองหลวงตั้งแต่ก่อนที่ตระกูลจะติดหนี้ซะอีก

ส่วนพวกอัศวินที่เคยรับใช้หรือกระทั่งผู้สืบทอดของพวกเขาก็หนีไปรับใช้ตระกูลอื่นกันหมด

กองทัพก็ไม่ต่างกัน ตอนนี้เรียกได้ว่าคุมด้วยคนในดาวอย่างเดียวแล้ว

ถ้าเลียมไม่มีคนรับใช้อยู่พอสมควรการจะทำอะไรมันก็จะยิ่งยากลำบากขึ้นไปอีก

(หนทางข้างหน้ามันยากลำบากมากแต่พวกเขากลับพลักภาระให้เด็ก 5 ขวบ นี่ถ้าเป็นยุคของท่านอลิแสตร์ เรื่องพวกนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆ)

เลียมก็ได้ประกาศกร้าวออกมากต่อหน้าไบรอัน

“ลื้อมันทิ้งให้หมด แล้วเดียวชั้นจะสร้างที่ที่ชั้นจะอยู่เอง”

ไบรอันตื่นตระหนกในทันที

“ดะ เดี๋ยวก่อนครับ แล้วระหว่างนั้นท่านจะไปอยู่ที่ไหนละครับ”

เลียมแสดงท่าทีลังเลออกมาเล็กๆ

“ไม่สน ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

อามากิพูดเสริมขึ้นมาอย่างทันทีขณะที่พ่อบ้านสับสนหาคำมาพูดต่อไม่ได้

“นายท่านโปรดใจเย็นแล้วรอให้พวกเราสร้างที่พักอาศัยชั่วคราวให้ก่อนดีกว่าไหมคะ”

“ทำไมชั้นต้องรอ”

“ถ้าพวกเราจะลื้อถอน แล้วสร้างใหม่ทั้งคฤหาสน์นั้นเกรงว่าค่าใช้จ่ายจะมากเกินไป พวกเราควรทำไปที่ละเล็กทีละน้อยค่ะเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายแล้วในระหว่างนั้นเราก็จะเตรียมที่อยู่สำรองที่มีเฉพาะเครื่องอำนวยความสะดวกที่จำเป็นก่อนจะไม่ดีกว่าเหรอคะ”

สร้างที่อยู่แบบมินิมอล แล้วคอยย้ายมาอยู่คฤหาสน์หรูๆอลังการ

เป็นข้อเสนอที่ทำให้ไบรอันโล่งใจขึ้นมาบ้าง

(ก็น่าจะดีกว่าไปกู้หนี้มาเพิ่มสินะ แล้วเราอาจจะลดราคาลงได้ถ้าใช้วัสดุที่มีอยู่สินะ)

เลียมหยุดคิดเอาเล็กน้อยแล้วก็รับข้อเสนอของอามากิ

“ก็จริง ชั้นควรจะใช้เวลาสักหน่อยกับบ้านที่เหมาะสมกับตัวชั้นสิน่ะ แล้วเราจะมีเงินพอรึเปล่าล่ะ”

อามากิก็บอกถึงแผนที่วางไว้ทันที

“สภาพการเงินเราค่อนข้างแย่และดูจะไม่พอค่ะ ดังนั้นชั้นแนะนำให้จัดระเบียบกองทัพที่ฐานหลักก่อ-”

“จัดระเบียบกองทัพงั้นเหรอ”

ทั้งเจ้าเมืองและขุนนางต่างได้รับอนุญาตให้มีกองกำลังส่วนตัวได้

ตัวเลียมเองก็เพิ่งจะมาทำงานบริหารก็ยังไม่ค่อยชินกับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่

แล้วอามากิจึงนำข้อมูลที่ทำเอาเลียมตะลึงออกมา

“นี้เรามียานอวกาศตั้ง 3หมื่น ลำเลยเหรอ”

อามากิเงยหน้าขึ้นมาตอบ

“ค่ะ แต่ยานที่ใช้จริงมีไม่ถึง 20% ค่ะ”

จากสามหมื่นมีใช้จริงแค่หกพันแถมยังเป็นของตกยุคที่มีดีแค่รูปร่างอีก สุดท้ายก็ไม่ต่างกับเสือกระดาษ

“เราจำเป็นต้องมียานใต้สังกัดขั้นต่ำคือ 3พันลำก็พอค่ะ ดังนั้นถ้าเราตัดงบตรงส่วนนี้ไปรายจ่ายที่พุ่งทะยานของเราตอนนี้จะน้อยลงเป็นอย่างมากค่ะ”

“แต่ชั้นเป็นเจ้าครองกาแล็กซี่เลยนะแค่นั้นมันจะไปพอเหรอ”

ถ้าคิดถึงสภาพของทั้งกาแล็กซี่แค่กองยาน 3หมื่นยังดูไม่น่าพอเลย

พ่อบ้านนั้นรู้คำตอบของคำถามอยู่แล้วแต่ลำบากใจที่จะพูด…

“ท่านเลียมครับ ถึงเราจะมีอำนาจมอบหมายดูแลทั้งกาแล็กซี่แต่ทั้งกำลังคนและทรัพยากรเรามีพอแค่บริหารดาวดวงนี้ดวงเดียวเท่านั้นละครับ”

“งั้นก็จัดระเบียกองทัพใหม่ทันทีเลย เท่านี้ก็น่าจะพอมีหวังในการหาเงินทุนมาซะบ้าง”

ถึงอภิสิทธิ์จริงจะมีทั้งกาแล็กซี่แต่เอาเข้าจริงก็มีไม่กี่ที่ ที่เลียมนั้นบริหารจริง

“รับทราบค่ะ จะเริ่มดำเนินการปลดอาวุธในทันทีค่ะ”

“หยุดทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้แล้ว”

พอได้ยินก็ทำให้พ่อบ้านสะดุ้งขึ้นทันที

สำหรับพ่อบ้านนั้นดูเหมือนจะกังวลที่เลียมนั้นรับทุกข้อเสนอที่ AI บอกมาเสียทุกเรื่อง

“ได้โปรดใจเย็นก่อนครับ นี่มันเสี่ยงมากๆเลยนะครับ ตามธรรมเนียมแล้วเราควรจะมียานรบ 1หมื่นลำไว้ใต้อานัตินะครับ ถ้าเราลดกำลังทหารลงไปขนาดนั้นเราก็เสี่ยงที่จะถูกรุกรานจากขุนนางข้างเคียงนะครับ”

เลียมดูกังวลเล็กน้อยแต่อามากิก็ออกความคิดเห็นของเธอด้วยเช่นกัน

“กำลังทหารของพวกเขาก็ล้าหลังไม่แพ้เราค่ะ ขุนนางรอบข้างเรามีกองเรือไว้แค่โชว์อำนาจเท่านั้น ถ้าหากเราเสริมกำลังรบเราด้วยอาวุธใหม่ๆจากจักรวรรดินั่นอาจเป็นเหตุผลให้พวกเขาเข้าโจมตีเราเสียมากกว่าค่ะ”

ดังนั้นกำลังรบแค่ 1 ใน 10 ตอนนี้ก็พอแล้ว

นับเป็นการเสี่ยงดวงเลยก็ว่าได้ เพราะถึงขุนนางรอบข้างจะน่ากังวล แต่ก็เป็นเช่นเดียวกันกับพวกสลัดอวกาศ

“ท่านเลียมครับ เราจำเป็นต้องมีกองยานพวกนั้นะครับ ได้โปรดทบทวนใหม่ด้วยเถอะครับ”

แต่เลียมก็ตอบปัดขอร้องขอนั้นทันควัน

“ชั้นไม่ต้องการไอ้พวกเสือกกระดาษพวกนั้นหรอก ที่ชั้นต้องการคือกองทหารที่สู้ได้จริง ดังนั้นอามากิดำเนินการทันที”

อามากิจึงเริ่มอธิบายแผนที่จะทำในทันที

“เราจำเป็นเป็นอย่างมากที่ต้อง อบรม และ ฝึก การทหารของกองทัพในตอนนี้ใหม่ทั้งหมด ดังนั้นชั้นจึงคิดว่าเราค่อยๆขยายกองกำลังไปตามกำลังทรัพย์ที่มีจะเหตุผลดีเป็นอย่างมากค่ะ”

เลียมพึงพอใจกับแผนนี้มาก

“ทำให้เสร็จโดยเร็วละ”

–ไบรอันได้แต่คิด

(ความมุ่งมั่นของเด็กตรงหน้า ช่างเหมือนกับท่านเคานต์ที่ชั้นปราบปลื้มในอดีตเสียเหลือเกิน)

ปู่ทวดของเลียม อลิแสตร์ นั้นเป็นขุนนางที่ดีมาก

พ่อบ้านนั้นคิดเป็นอื่นไม่ได้เลยเมื่อเหตุความมุ่งมั่นตรงหน้า

ติดก็แค่เขาดูจะติดเมดแอนดรอยของเขามากเกินไปก็เท่านั้นเอง

 

***

 

นี่มันบ้าอะไรกันเนี้ย

พอออกมาจากแคปซูลที่อยู่ไป 2ปี นั้นสิ่งที่รออยู่ก็คือกายภาพและทบทวนสิ่งที่เรียนทั้งหมดใหม่ไม่พอยังต้องตะลึงกามค้างกับสภาพปัจจุบันของพื้นที่ตัวเองอีก

“จะไปเหลืออะไรให้ชั้นรีดไถจากไอ้พวกคนในดาวอีกละถ้ามันโดนรีดกันจนแห้งหมดแล้วเนี้ย”

เป็นโลกที่ทั้งวิทยาการกับเวทย์มนต์รุดหน้าไม่ใช่เหรอ

แล้วทำไมสภาพคนในดาวชั้นมันแย่กว่าตอนชั้นอยู่ญี่ปุ่นอีกกันเล่า

นี้มันมหาจักรวรรดิระหว่างดวงดาวเลยไม่ใช่เหรอ

อยู่กันในยุคที่ยานรบยิงบีมกันเปรี๊ยงปร้างไม่ใช้เหรอแล้วทำไมอีคนในเขตชั้นมันหยั่งกับสต็อปอยู่ที่ยุคหินกันอีกละเนี้ย

แล้วนี้ทำไมไอ้พื้นที่ของตระกูลชั้นมันถึงได้ไม่มีบ้าอะไรเลยละเนี้ย

“นี้ไม่มีใครคิดจะพัฒนาดินแดนนี้กันเลยรึไง”

อามากิก็ให้ข้อมูลต่อคำถามนั้นในทันที

“ถ้าพยายามพัฒนาไปทางใดทางหนึ่งมันจะเป็นการยากมากเกินไปค่ะ ดังนั้นทางที่ดีเราควรปล่อยให้คนในพื้นที่ค่อยๆเติบโต พัฒนาไปพร้อมกับมันมากกว่าค่ะ”

“อามากิเธอทำอะไรหน่อยไม่ได้รึไง”

“นายท่านค่ะ ถึงชั้นจะทำได้หลากหลายแต่ชั้นก็มีข้อจำกัดอยู่ค่ะ อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้ชั้นจะช่วยเหลือนายท่านในทุกๆเรื่องที่เป็นไปได้ค่ะ”

ดูเหมือนพวกเคานต์รุ่นก่อนจะรีดทุกอยากที่จะทำได้แล้วหนีไปโดยที่ไม่เหลือทรัพยากรให้ชาวดาวนี้ได้พัฒนากันเลย

เหมือนจะคิดว่าแค่โยนคนเข้าตู้(แคปซูลเรียนรู้) แล้วก็เอากำลังคนให้แล้วคิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

แล้วไอ้ชาวดาวนี้ที่โดนกดขี่มาก็หือ อือ อะไรไม่ได้ได้แต่โดนไอ้พวกมีความรู้ใช้การไม่ได้มาคุม

ไม่เหลือให้ จอมวายร้าย อย่างชั้นทำชั่วแล้วเนี้ยแค่นี้ก็ชิบหายทั้งดาวแล้ว

“ครอบครัวชั้นผลักภาระพวกนี้มาเพราะแก้ปัญหากันไม่ได้เนี้ยน่ะ”

หรือว่าผู้นำทางจะหลอกชั้นกัน แต่มันจะเป็นไปได้ไง

ขณะที่ชั้นกำลังส่ายหัวไม่ยอมรับ อามากิก็พูดปลอบชั้นอย่างอ่อนโยน

“นายท่านค่ะ ถึงมันจะแย่เพียงใดที่เราทำได้ก็แม่เพียงเดินหน้าต่อไปคะ ถ้านายท่านบริหารบ้านเมืองจัดการภาษีอย่างถูกต้องแม่นยำ พวกเราก็สามารถฟื้นคืนดาวดวงนี้ได้ภายใน 20ปีค่ะ”

มนุษย์ในโลกนี้นั้นดูจะมีอายุขัยเยอะเป็นพิเศษ ยิ่งในยุคนี้น่ะ

กว่าจะโดนเรียกว่าผู้ใหญ่ได้ก็ต้องอายุ 50 นู่น

แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคืออายุ 50 แล้วแต่ยังสามารถคงรูปร่างเหมือนพวกวัยรุ่นในโลกเก่าชั้นได้อยู่เลย

ถ้างั้นแค่ 20ปี มาเทียบกับช่วงอายุชั้นนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่นานเลย

“…ใช้เวลาแค่ 20ปี จริงๆใช่ไหม”

“ใช่คะแค่20ปีค่ะ”

ถ้าอามากิว่างั้นก็เอางั้นแหละ

ถ้าจะมากดขี่ข่มเหงผู้คนที่ไม่มีอะไรจะเหลือเนี้ยมันจะไปได้ค่าอะไร

แล้วร่างชั้นก็ยังเด็กอยู่

มีเวลาให้เรียนรู้ หรือ ลงทุนอะไรต่างๆนาๆอีกมากมาย

แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรีบอะไรเร็วขนาดนั้นถ้ามารีดไถได้กำไรงามๆในภายหลังได้นะ

“ถ้าเราไม่มีเงินใช้จ่ายในตอนนี้งั้นเราก็หาเอาจากการลงทุนมันเนี้ยละ ยังไงก็น่าจะได้กำไรคืนมาบ้างแล้วก็อามากิชั้นต้องการพลัง”

“ต้องการจะเพิ่มกำลังทัพเหรอคะ ถ้าเช่นนั้น–”

“ไม่ใช่แบบนั้น ชั้นหมายถึงของตัวชั้นนะ”

“นายท่านอยากฝึกฝนร่างกายเหรอคะ”

“ใช่ ชั้นอยากแข็งแกร่งขึ้นจะวิชาป้องกันตัวอะไรก็ได้เอามาเถอะ”

โลกก่อนแค่โดนทำร้ายนิดหน่อยชั้นก็กลัวหัวหดแล้ว

ชั้นได้แต่ตัวสั่นเพราะความกลัวแค่ต้องเห็นพวกไอ้ล่ำที่ตามมาเก็บหนี้ชั้นนะ

ถึงจะคิดว่าความรุนแรงมันไร้สาระก็เถอะ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันจำเป็นในบางสถานการณ์นะ

เพื่อจะอยู่เหนือคนอื่นชั้นต้องการพลัง

พลังที่จะได้ไม่ต้องเกรงกลัวใคร

พลังที่จะเตรียมพร้อมรับมือต่อทุกสถานการณ์

นั่นแหละคือเป้าหมายของชั้นล่ะ

“นายท่านคะถึงชั้นจะคิดว่ามันไม่จำเป็น แต่ถ้าเป็นประสงค์เช่นนั้นชั้นจะหาเท่าที่จำเป็นให้ค่ะ”

“ไม่ หาที่ดีที่สุดมา”

เพื่อที่จะไม่ถูกช่วงชิงอะไรไปอีก

ชั้นต้องการพลัง เพื่อที่จะเป็นฝ่ายช่วงชิงเสียเอง

 

***

 

ผู้นำทางยืนอยู่ท่ามกลางมิติที่มืดมิด

เขาปล่อยกระเป๋าลง แล้วยืนยิ้มให้กับภาพวิดีโอตรงหน้า

ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงที่เลียมเคยแต่งงานด้วยเมื่อโลกก่อน แม้จะผ่านไม่กี่ปีแต่สภาพเธอก็ซูบผอมลงอย่างมาก

“แหม ผ่านมาเยอะเลยนะครับ สภาพดูก็ไม่ได้ ผมก็ยุ่งเหยิง”

เขาหยุดภาพไว้ที่รูปของเธอกับลูกสาวและเด็กทารกอีก 2 คน

ผู้นำทางได้แต่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า

ไม่แค่นั้นภาพรอบตัวเขาล้วนมีแต่ภาพทุกข์ทรมาณของผู้คน

“โอ๊ะโอ๋ ดูเหมือนจะโดนดึงความสนใจไปสะนานเลย จะลืมเขาไปไม่ได้สะด้วยสิ ไหนๆขอดูหน่อยสิว่าสถานการณ์เป็นเช่นไรบ้าง”

ผู้นำทางเอียงคออย่างร่าเริง

และตรงนั้นมีภาพของคนที่กลับมาเกิดใหม่ – เลียม ที่ตอนนี้อายุได้ 7ปี กำลังคุยกับแอนดรอยอยู่

แล้วเขาก็เริ่มขำออกมา

“แหม น่าตกใจมากเลยนะครับที่สิ่งที่เหมือนมีชีวิตอย่างนั้นจะเป็นแค่ตุ๊กตาที่ผลิตจากโรงงานเนี่ย ซ้ำเขายังไม่รู้ตัวเลยว่าแค่มีมันใกล้ๆสถานะทางสังคมก็จะหดลงเรื่อยๆ อย่างนี้สิยิ่งทำให้มันน่าสนุกขึ้น”

ทั้งๆที่อยู่ในจุดที่ย่ำแย่นั่นแต่ดูเจ้าตัวก็ยังจะไม่รู้ตัว

ในวิดีโอนั้นเลียมประกาศอย่างชัดเจนเลยว่าต้องการพลัง

มนุษย์ที่โดนทำร้ายกดขี่ข่มเหงมาตลอดในอดีต มาคราวนี้กลับอยากได้พลังเพื่อทำสิ่งนั้นคืน –ผู้นำทางชอบคนจำพวกนี้มากเป็นที่สุด

[ชั้นต้องการพลังเพื่อที่จะได้ไม่โดนแย่งชิงอะไรไปอีก ไม่ว่าเส้นทางมันจะยากลำบากขนาดไหนชั้นก็พร้อมที่จะมุ่งไป]

ผู้นำทางยื่นมือไปจับจอภาพนั่น

หมอกสีดำมืดก็พุ่งออกมา แล้วพุ่งเข้าไปในภาพนั้น

“งั้นผมก็ขอมอบของขวัญให้สักเล็กน้อยนะครับ ไม่ต้องขอบคุณละมันเป็นคติประจำใจผมที่จะมอบบริการหลังการขายอย่างดีเยี่ยมให้นะครับ”

ผู้นำทางได้เตรียมคนที่จะมาเป็นอาจาร์ยให้กับเลียมอย่างทันที แล้วก็ชักนำให้มารับตำแหน่งแทนคนที่ควรจะมาเป็น

“ขอให้สนุกนะครับ คุณเลียม แล้วพอทุกอย่างพังทลายลงเมื่อใดเมื่อนั้นผมจะไปรับเองครับ”

ผู้นำทางมองภาพตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ฉีกเป็นเสี้ยวพระจันทร์

 

***

 

ณ ท่าขนส่งของตระกูลบลันฟิลด์

ชายที่จะมาเป็นอาจาร์ยของเลียมก็มาถึง

โดยชุดที่สวมเป็นกิโมโน

เขาใส่ชุดฮากามะด้วยพร้อมกับดาบเหน็บไว้ที่เอว บรรยากาศเขาให้อารมณ์เหมือนโรนินมากกว่าจะเป็นซามูไรสะอีก

“ช่างเป็นสถานที่ล้าหลังอะไรกันแบบนี้นะ”

ชายผู้นี้ชื่อ ยาสุชิ

เป็นชายที่ดูหยาบกระด้างอยู่บ้าง

โดยที่จริงแล้วคนที่ควรจะรับงานนั้นเป็นคนอื่น

แต่พอเจอกับชื่อเสียงของตระกูลบลันฟิลด์เข้าก็ผลักหน้าที่มาให้ ยาสุชิไปแทน

‘รับงานนี้แทนชั้นที’

ยาสุชิก็ติดหนี้กับปรมจาร์ยดาบผู้นั้นอยู่ด้วยก็เลยปฏิเสธไม่ได้ก็เลย รับมาอย่างไม่เต็มใจ

แต่ ยาสุชิ ก็มีความลับอยู่

ก็จริงที่เขาเรียนศิลปะป้องกันตัวมากมายแต่ก็ไม่เคยจะไปได้สุดสักกะทางแล้วก็เลิกเอาทั้งที่เรียนได้แบบครึ่งๆกลางๆ

เขาเป็นคนจำพวกที่โม้ว่าสำเร็จวิชาดาบขั้นสูงมาแล้วก็โชว์ทริคดาบเล็กๆน้อยๆเพื่อหาเงินใช้ไปวันๆเท่านั้นเอง

“โดนบอกมาว่านายจ้างเป็นแค่เด็กน้อย ก็ไม่น่าจะยากอะไร ก็สงสารอยู่ละนะที่ต้องมาได้ชั้นเป็นคนสอนเนี่ย”

ถ้าจะเป็นอาจาร์ยอย่างน้อยเขาก็ตั้งใจสอนพื้นฐานให้

แต่ไอ้พวกวิชาดาบ วิชาลับอะไรพวกนั้นนะเป็นไปไม่ได้เลย

ก็ถ้าเป็นไอ้พวกลูกคุณหนู ไม่นานก็คงจะเบื่ออยู่แล้ว แต่ก็คงจะดีถ้าได้ทำตัวอวดเบ่งใส่ไอ้พวกเด็กหงิมๆน่ะ

“แต่ก็น้า เป็นไอ้แปลกเด็กจริงๆที่มาอยากเรียนวิชาดาบคาตานะเนี่ย”

คาตานะ ในยุคสมัยนี้นั้นมีอยู่แต่ไม่ได้รับความนิยมขนาดนั้น

ใช่ก็มีคนบางจำพวกที่ชอบ แต่สุดท้ายคนส่วนใหญ่ทั้งหมดก็เลือกที่จะใช้วิชาดาบตะวันตกเสียมากกว่า

ยาสุชิรู้เพราะก็อยู่ในสายนี้มานาน

“เอาเถอะ ชั้นก็สนแค่ว่าจะรีดเงินจากไอ้หนูนั่นได้ขนาดไหนเท่านั้นแหละ”

ถ้าจะให้สรุปสั้นๆผู้ชายคนนี้ก็เป็นได้แค่นักต้มตุ๋น

ไอ้คนที่หลอกชาวบ้าน ชาวช่องด้วยกลเล็กๆน้อยๆเท่านั้นคือคนที่โดนเลือกมาโดนผู้นำทางให้มาเป็นอาจาร์ยสอนดาบให้เลียม