ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 983 ส่งเจ้าหน้าที่ไปจับกุม

บทที่ 983 ส่งเจ้าหน้าที่ไปจับกุม

บทที่ 983 ส่งเจ้าหน้าที่ไปจับกุม

เจ้าหน้าที่เหล่านั้นหวาดผวาเช่นกัน ในตอนแรกเมื่อพวกเขาเห็นฉือโถวขวางอยู่ที่ประตูอยู่ จึงรีบพุ่งไปข้างหน้า แต่ครั้นเห็นฉือโถววิ่งไป แล้วอาโม่ซึ่งถือดาบอยู่ในมือและมีใบหน้าเย็นชานั้นออกมาจากบ้าน เจ้าหน้าที่กลุ่มนี้ล้วนผงะถอยหลังหนี

เจ้าหน้าที่มองหน้าสลับกันไปมา คอยดูว่าใครจะเป็นลูกแกะที่ถูกเชือดเป็นคนแรก

ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเท้าออกมา พวกเขาได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน

ดาบในมือของอาโม่แตกต่างจากมีดในมือของพวกเขา

แค่มองจากภายนอก มีดของพวกเขาเป็นเพียงเหล็กแผ่นบาง ๆ แต่ดาบของอาโม่ส่องแสงเยือกเย็น ซึ่งเพียงมองแวบแรกก็รับรู้ได้แล้วว่าไม่ธรรมดา

เร็วกว่ามีดในมือของพวกเขามาก

คนหล่านั้นไม่กล้าออกมาด้านหน้า และได้แต่เกี่ยงกันไปมา

หลังจากที่กู้เสี่ยวหวานป้อนน้ำให้อาของนางแล้ว นางก็ลุกขึ้นและต้องการออกไปข้างนอก

หากแต่ฉือโถวและป้าจางรั้งนางไว้

เพราะถ้ากู้เสี่ยวหวานไปที่ศาลาว่าการกับพวกเขาจริง ๆ ตามสถานะของตระกูลเจียงในเมืองหลิวเจียแล้ว กู้เสี่ยวหวานมีแต่จะเสียเปรียบพวกเขา นางจะได้รับความยุติธรรมได้อย่างไร

กู้เสี่ยวหวานส่งสัญญาณให้พวกเขาไม่ต้องประหม่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล ถ้าหลิวเทียนฉือต้องการความยุติธรรมจริง ๆ ข้าจะทำให้นางดูว่าใครกันแน่ที่ควรเรียกร้องหาความยุติธรรม”

ฉินเย่จือไปที่เมืองรุ่ยเสียน ส่วนกู้หนิงผิงอยู่กับกู้เสี่ยวหวานตลอดเวลาและพูดอย่างหนักแน่นว่า “ท่านพี่ ข้าจะไปกับท่าน”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าและเดินออกไปทันที

เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน นางเห็นเจ้าหน้าที่เหล่านั้นยืนเบียดเสียดกันอยู่ข้างนอกโดยไม่กล้าย่างกรายเข้ามาใกล้

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานออกมา เจ้าหน้าที่ก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และชี้ไปที่กู้เสี่ยวหวาน เขาถือเอกสารในมือและอ่านออกเสียง “กู้เสี่ยวหวาน มีคนฟ้องเจ้าในข้อหาฆาตกรรมและทำร้ายผู้คนบนท้องถนน เชิญไปให้การที่ศาลาว่าการกับพวกข้าด้วย”

เจ้าหน้าที่เหล่านั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงมาดร้าย กู้เสี่ยวหวานจึงก้าวไปหาพวกเขา

อาโม่ต้องการขวางไม่ให้นางออกไป

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าฉินเย่จืออยู่ที่นั่น นายท่านจะไม่มีวันปล่อยให้คนกลุ่มนี้พรากนางไปแน่นอน

“ไม่เป็นไร ข้าไปไม่นาน แล้วข้าจะกลับมา” กู้เสี่ยวหวานปลอบอย่างอ่อนโยน

จากนั้นกระซิบสองสามครั้งข้างหูของอาโม่ และก็เห็นเขาพยักหน้าตอบตกลง

กลุ่มเจ้าหน้าที่พวกนั้นก็เดินมา

กู้เสี่ยวหวานไม่สนใจพวกเขา นางเข้าไปในรถม้าของครอบครัว แล้วตามเจ้าหน้าที่ที่เดินช้า ๆ ไปที่ศาลาว่าการ

ดังนั้นถนนสายนี้จึงเต็มไปด้วยกลุ่มคนแปลก ๆ

โดยมีเจ้าหน้าที่หลายคนเดินนำไปก่อน

ฉือโถวกำลังขับรถม้า กู้เสี่ยวหวานและกู้หนิงผิงนั่งอยู่ด้านหลัง

ดูไม่เหมือนคนไปศาลาว่าการเพื่อถูกสอบสวน แต่เหมือนเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีขุนนางชั้นผู้น้อยอยู่ข้างหน้าคอยเปิดทางให้

เมื่อพวกเขามาถึงที่ศาลาว่าการก็เห็นลวี่เทากำลังคุยกับมามาเหลิ่งและเสี่ยวเถาอยู่

ที่แท้หลิวเทียนฉือเขียนคำร้องเรียนโดยตรงกับเขา และวิ่งไปหาฮูหยินเจียงเพื่อร้องไห้คร่ำครวญ

นางกล่าวว่าถูกรังแกโดยเด็กสาวในชนบทเมืองหลิวเจีย ถ้าเรื่องแพร่กระจายไปยังเมืองหลวง บุตรสาวของขุนนางระดับสูงอย่างนางคงถูกล้อเลียน

เดิมทีหลิวเทียนฉือมาที่เมืองหลิวเจียเพื่อจับตาดูตระกูลเจียง

ข่าวจากหลิวฉงหร่านถึงเจียงอวิ้นหลิ่วคือ หลิวเทียนฉือจะเป็นภรรยาของเจียงหย่วนในอนาคต และเดิมทีทั้งสองตระกูลนั้นสนิทกัน

แม้ว่าฮูหยินเจียงจะไม่ชอบหลิวเทียนฉือ แต่พ่อของหลิวเทียนฉือเป็นขุนนางฝ่ายเกลือและโลหะ และกิจการของครอบครัวนางทั้งหมดขึ้นอยู่กับการไกล่เกลี่ยของหลิวฉงหร่าน จึงทำให้เขาร่ำรวยอย่างทุกวันนี้

ดังนั้นฮูหยินเจียงจึงยอมรับ

เมื่อในครั้งนี้นางเห็นหลิวเทียนฉือร้องไห้ โดยบอกว่าชื่อเสียงของนางเสียหาย ฮูหยินเจียงรู้ว่าหญิงสาวจากเมืองหลวงให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตัวเองมากแค่ไหน

ถ้าเรื่องที่หลิวเทียนฉือได้ลักพาตัวใครบางคนไปมันแพร่กระจายออกไปจริง ๆ มันคงไม่น่ายินดีนัก

ฮูหยินเจียงแสดงออกทันทีว่านางต้องการเรียกร้องความยุติธรรมให้กับหลิวเทียนฉือ

ดังนั้นนางจึงส่งมามาเหลิ่งและเสี่ยวเถา ซึ่งอยู่เคียงข้างนางเสมอไปที่ศาลาว่าการเพื่อตรงไปหาลวี่เทาพร้อมกับตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียง

มามาเหลิ่งเป็นหญิงชราข้างกายฮูหยินเจียงมานาน และนางมีตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียง ซึ่งหมายความว่ามามาเหลิ่งอยู่ที่นี่ในนามของฮูหยินเจียง

ตระกูลเจียงในเมืองหลิวเจียเป็นครอบครัวใหญ่ พวกเขาย่อมไม่เกรงกลัวใคร

ลวี่เทาเป็นเจ้าเมืองหลิวเจีย ดังนั้นเขาจึงมีการติดต่อกับเจียงอวิ้นหลิ่วเป็นครั้งคราว

เจียงอวิ้นหลิ่วเป็นครอบครัวใหญ่ ลวี่เทาต้องการให้เขาเผชิญหน้า

ลวี่เทาเป็นเจ้าเมือง และเจียงอวิ้นหลิ่วต้องการเผชิญหน้ากับเขา เป็นผลให้พวกเขาต้องติดต่อกันอยู่หลายครั้ง และกลายเป็นสหายกันไปโดยปริยาย

โดยปกติแล้ว ไม่ใช่ปัญหาที่จะขอให้ช่วยลงมือทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ

ครั้งนี้เห็นมามาเหลิ่งมาพร้อมกับตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียงและเสี่ยวเถาสาวใช้ส่วนตัวของหลิวเทียนฉือ ลวี่เทาตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า หลังจากอ่านคำร้องและฟังคำอธิบายของเสี่ยวเถากับมามาเหลิ่งเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น ลวี่เทาก็ส่งคนไปจับกุมกู้เสี่ยวหวานทันที

พวกเขาคุยกันถึงวิธีที่จะทำให้กู้เสี่ยวหวานยอมรับความผิดพลาดของนาง และวิธีขอโทษหลิวเทียนฉือในภายหลัง พวกเขาก็ได้รับแจ้งว่ากู้เสี่ยวหวานมาถึงแล้ว

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ลวี่เทาก็ลุกขึ้นยืนทันที จัดเสื้อผ้าของเขาให้เรียบร้อยและเดินไปที่ห้องโถง

มามาเหลิ่งและเสี่ยวเถาก็เดินตามไปข้างหลัง และออกไปทางประตูอีกบานหนึ่ง

เมื่อพวกเขามาถึงห้องโถง กู้เสี่ยวหวานเห็นลวี่เทานั่งอยู่ มามาเหลิ่งกับเสี่ยวเถาก็ยืนอยู่ที่ด้านล่างของห้องโถงและมองดูนางอย่างเย็นชา

กู้หนิงผิงและฉือโถวอยู่เคียงข้างนางเสมอ และพวกเขาก็เข้ามาพร้อมกัน

ประตูศาลาว่าการเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่เฝ้าดูความตื่นเต้น

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ เห็นกู้เสี่ยวหวานยังคงยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ก้มหัวให้เขา ใบหน้าของลวี่เทาเปลี่ยนเป็นสีเขียวในทันที

ถ้าบอกว่ามามาเหลิ่งและเสี่ยวเถาไม่คุกเข่ากราบเคารพตน นั่นก็สมเหตุสมผล

เพราะหนึ่งในนั้นคือหญิงชราข้างกายฮูหยินเจียง ซึ่งมาพร้อมกับตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียง ซึ่งหมายความว่านางมาที่นี่ในนามของฮูหยินเจียง