ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 982 ติดตามไปจนเจอ

บทที่ 982 ติดตามไปจนเจอ

บทที่ 982 ติดตามไปจนเจอ

กู้เสี่ยวหวานครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรเพื่อช่วยกู้ฟางสี่จากเงื้อมมือของหลิวเทียนฉือ

ฉินเย่จือกอดกู้เสี่ยวหวานที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาและตบหลังนางเบา ๆ “หวานเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว เจ้ารออยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ต้องไปไหน เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เจ้าเชื่อใจข้าเถิด ก่อนฟ้ามืดในวันพรุ่งนี้ ข้าจะพาท่านอากลับมาให้ได้”

กู้เสี่ยวหวานเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นท่าทางที่มั่นใจของฉินเย่จือ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ล้อเล่น

“ไม่ต้องกังวล ไม่ว่าอย่างไรก็ยังมีข้าอยู่” หลังจากที่ฉินเย่จือพูดจบ ริมฝีปากของเขาก็ประทับที่ระหว่างคิ้วของกู้เสี่ยวหวานอย่างอ่อนโยน

หลังจากนั้น ฉินเย่จือก็ไปที่ห้องเก็บฟืน สอบถามหลิวชิงซานสองสามคำ จากนั้นก็ออกมา

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเย่จือและอาโม่หายตัวไป

ควรจะกล่าวว่าฉินเย่จือออกไปข้างนอก

ตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน อาโม่ก็หายไปเช่นกัน

กู้เสี่ยวหวานรออยู่ในห้อง และกู้เสี่ยวอี้ก็อยู่เป็นเพื่อนข้างกายนางเสมอ

วัสดุสำหรับทำตุ๊กตาถูกเตรียมไว้หมดแล้ว วัสดุที่ใช้สำหรับตุ๊กตาและอุปกรณ์ที่จำเป็นต่าง ๆ จะถูกจัดวางไว้รอให้ทุกคนใช้

อย่างไรก็ตาม กู้ฟางสี่หายตัวไปและทุกคนก็ไม่มีอารมณ์จะทำงาน

ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่สำคัญคือการพาตัวกู้ฟางสี่กลับมา

เป็นเวลาหกวันแล้วที่กู้ฟางสี่หายตัวไป

มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่ากู้ฟางสี่อยู่ที่ไหนและได้รับการปฏิบัติอย่างไรในช่วงหกวันมานี้

และฉินเย่จือก็ไม่ได้ผิดสัญญา เขากลับมาพร้อมกับกู้ฟางสี่ก่อนฟ้าจะมืด

เสื้อผ้าบนร่างกายของกู้ฟางสี่ขาดรุ่งริ่งเล็กน้อย และร่างกายของนางก็อ่อนแอ

นางยังสามารถยืนตัวตรงได้ ซึ่งพิสูจน์ว่านางไม่เป็นอะไรมากนัก

เมื่อเห็นนางกลับมาในสภาพที่ดูดี กู้เสี่ยวหวานก็รีบลุกขึ้นกอดกู้ฟางสี่และร้องไห้ออก

ในช่วงเวลานี้ การหายตัวไปของกู้ฟางสี่ทำให้ทุกคนในสวนกู้กังวลใจ

เมื่อเห็นกู้ฟางสี่กลับมา ทุกคนต่างก็ปิดหน้าและร้องไห้

กู้เสี่ยวหวานรีบพยุงกู้ฟางสี่กลับไปที่ห้อง นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่กลับมาพร้อมกับฉินเย่จือคือ เฉินจื่อไป๋

“พี่เย่จือ” กู้เสี่ยวหวานมองไปที่ฉินเย่จืออย่างซาบซึ้งใจ

ฉินเย่จือแอบพาตัวกู้ฟางสี่ออกมาจากช่างปักผ้าและคนรับใช้ที่คอยเฝ้านาง

หลิวเทียนฉือเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่เจ้าเล่ห์เพทุบายตั้งแต่ยังเด็ก

เมื่อหลิวเทียนฉือรู้ว่ากู้เสี่ยวหวานมาหานางเมื่อวานนี้และรู้ว่านางสงสัยตัวเอง ดังนั้นหลิวเทียนฉือจึงต้องการกำจัดกู้ฟางสี่โดยเร็วที่สุด

นอกจากนี้นางยังฉลาดมาก ดังนั้นจึงไม่เคยส่งเสี่ยวเถาไปที่นั่น

แต่นางกลับเขียนจดหมายและขอให้เสี่ยวเถาหาคนส่งไปยังชานเมืองทางตะวันตกของเมืองแทน และขอให้ช่างปักผ้าพากู้ฟางสี่ไปซ่อนที่อื่น

ถ้าอาโม่ตามเสี่ยวเถาเพียงลำพังในตอนนั้น เขาจะไม่ได้อะไรเลย

ฉินเย่จือจึงเรียกอีกคนหนึ่งมา ซึ่งเป็นเฉินจื่อไป๋ที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของกู้ฟางสี่ในเวลานั้น

เมื่อเฉินจื่อไป๋ได้ยินสิ่งนี้ เขาสัญญาทันทีว่าจะช่วยกู้ฟางสี่

ดังนั้นเขาจึงต้องรับผิดชอบในการติดตามชายแปลกหน้าที่กำลังคุยกับเสี่ยวเถา

ชายแปลกหน้าหยิบเงินกับจดหมายจากเสี่ยวเถา และไปยังที่อยู่ที่นางให้ไว้

เมื่อมาถึงที่หมาย เขาก็เห็นช่องว่างเตี้ย ๆ ใต้ภูเขาในป่าลึก ชายคนนั้นโยนจดหมายลงไปในช่องว่างนั้นโดยตรง จากนั้นจึงหยิบกล่องสิ่งของอื่น ๆ จากเกวียนวัว และโยนมันเข้าไปในนั้นเช่นกัน ก่อนที่จะออกไป

สันนิษฐานว่าเสี่ยวเถาสั่งให้ทำสิ่งนี้

เฉินจื่อไป๋ไม่ได้ตามคนผู้นั้นไป เขาก้มศีรษะลงและเดินเข้าไปตามช่องว่าง

จากนั้นเขาก็เห็นชายหญิงสองสามคนยืนเฝ้าอะไรบางอย่างอยู่

และกำลังพูดอะไรบางอย่าง

“คุณหนูสั่งให้พวกเราพาผู้หญิงคนนี้หนีไป” หนึ่งในนั้นพูดและเริ่มเตรียมที่จะส่งตัวนาง

เฉินจื่อไป๋กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด ดังนั้นเขาจึงรอจนกระทั่งเห็นคนที่ถูกคุมขังอยู่ข้างในอย่างชัดเจน เมื่อมั่นใจแล้วจึงส่งสัญญาณลับออกไปตามที่ฉินเย่จือบอกมา

จากนั้นก็สะกดรอยตามหลังคนเหล่านี้ไป

คนเหล่านี้เดินไปตามทิศทางของเมืองหลวงและแวะพักเป็นครั้งคราว ในเวลานี้ สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองหลิวเจียมากกว่าหนึ่งชั่วยาม

ไม่น่าแปลกใจที่ในเวลานั้น กู้เสี่ยวหวานและคนอื่น ๆ ถึงหากู้ฟางสี่ไม่เจอ พวกเขาไม่คาดคิดว่าหลิวเทียนฉือจะฉลาดแกมโกงและซ่อนกู้ฟางสี่ไว้ในที่ห่างไกล

เฉินจื่อไป๋ติดตามไปตลอดทางอย่างระมัดระวัง

พวกเขามีรถม้า ผู้ชายสองคนและผู้หญิงสองคน และผู้ชายสองคนก็นำรถม้าไปยังเมืองหลวง

เมื่อผ่านสถานที่ที่มีน้ำ ผู้หญิงสองคนก็เติมถุงน้ำหลายถุง เมื่อเห็นแบบนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องเดินทางอีกไกล

กล่องที่ทิ้งเมื่อครู่น่าจะเป็นอาหารหรืออะไรบางอย่าง

ดูเหมือนว่าหลิวเทียนฉือต้องการส่งตัวกู้ฟางสี่ไปยังเมืองหลวง

ถ้าออกจากเมืองหลิวเจียและไปที่เมืองหลวงจริง ๆ มันคงเป็นเรื่องยากมากที่จะหานางเจอในอนาคต

เฉินจื่อไป๋ไม่กล้าที่จะละสายตาแม้แต่น้อย และตามติดรถม้าไปตลอดเวลา

ในที่สุด ฉินเย่จือและอาโม่ก็มาถึง

อาโม่ทุบตีผู้ชายพวกนั้นจนหมดสติและมัดพวกผู้ชายกับผู้หญิงเหล่านั้นไว้ จากนั้นเฉินจื่อไป๋ก็รีบขับรถม้ากลับไปที่เมืองหลิวเจีย

คนของหลิวเทียนฉือถูกขังไว้ในโกดังที่เชิงเขาตามคำสั่งของฉินเย่จือ และแม้แต่รถม้าก็ถูกเก็บเข้าไปด้วย

ด้วยวิธีนี้ ใครจะรู้ว่ากู้ฟางสี่ได้รับการช่วยเหลือแล้ว

ในขณะนี้ หลิวเทียนฉือยังคงฝันหวาน

เดิมทีนางคิดว่ากู้ฟางสี่ถูกนางพาตัวไปอย่างลับ ๆ แล้ว

แต่ใครจะไปรู้ว่าจะถูกขัดขวางระหว่างทาง

หลิวเทียนฉือไม่กังวลเกี่ยวกับอนาคตอีกต่อไป และส่งเสี่ยวเถาไปยังศาลาว่าการเพื่อฟ้องร้องกู้เสี่ยวหวานในข้อหาข่มขู่และทำให้นางได้รับบาดเจ็บ

ทันทีที่ลวี่เทาเห็นว่าหลิวเทียนฉือส่งคนมาที่ศาลาว่าการ เขาก็รับคำร้องและส่งเจ้าหน้าที่ไปยังสวนกู้เพื่อจับกุมกู้เสี่ยวหวานทันที

กู้เสี่ยวหวานกำลังดูแลกู้ฟางสี่ที่อ่อนแออยู่ที่บ้าน เมื่อนางเห็นฉือโถวรีบเข้ามา โดยบอกว่ามีเจ้าหน้าที่มาด้วย

ในขณะนี้ ฉินเย่จือบังเอิญไม่ได้อยู่ที่บ้าน จึงมีเพียงอาโม่อยู่ข้างนอกเพื่อป้องกันไม่ให้คนพวกนั้นเข้ามาในบ้าน

————————————-