ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 984 ยอมขอโทษ

บทที่ 984 ยอมขอโทษ

บทที่ 984 ยอมขอโทษ

ส่วนเสี่ยวเถาเป็นสาวรับใช้ส่วนตัวของหลิวเทียนฉือ ซึ่งหลิวเทียนฉือเป็นลูกสาวคนเดียวของหลิวฉงหร่าน เจ้าหน้าที่ระดับสาม นางมาจากเมืองหลวง สถานะของนางย่อมสูงส่ง แม้แต่สาวใช้ของหลิวเทียนฉืออย่างเสี่ยวเถาก็ยังมีสถานะที่สูงกว่าคนทั่วไป

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานและพวกสามคนยืนตัวตรง ไม่คุกเข่าลงเพื่อเคารพ ลวี่เทาก็โกรธจัด ทุบค้อนไม้และตะโกนเสียงดัง “อยู่ในห้องโถงนี้ ทำไมถึงไม่มีใครคุกเข่าเมื่อเห็นข้า”

แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ยังคงเป็นขุนนางที่ดี พูดตามเหตุผลก็คือ กู้เสี่ยวหวานควรให้ความเคารพแก่เขาเช่นกัน

แต่ทว่าลวี่เทาเป็นเจ้าหน้าที่อย่างไม่เป็นทางการ กู้เสี่ยวหวานจึงไม่ต้องการทำความเคารพเขา

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานยังคงเฉยเมยหลังจากได้ยินสิ่งนี้ ลวี่เทาก็หมดความอดทนและตะโกนว่า “ใครก็ได้ ไปพาตัวนางมาให้ข้า!”

หลังจากพูดจบ เจ้าหน้าที่ก็เข้ามาจับตัวกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เหล่านั้นกรูเข้ามา กู้หนิงผิงและฉือโถวที่ยืนอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลาก็เข้ามาขวางเอาไว้ พวกเขาจะปล่อยให้คนพวกนั้นเข้าใกล้กู้เสี่ยวหวานได้อย่างไร พวกเขายืนอยู่หน้ากู้เสี่ยวหวาน และขัดขวางเจ้าหน้าที่เหล่านั้น

กู้หนิงผิงและฉือโถวสามารถต้านทานได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นอาศัยคนจำนวนมากในการเบียดเสียดเข้ามา

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ มามาเหลิ่งและเสี่ยวเถายังคงยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นว่าคงยากที่จะรับมือ

มามาเหลิ่งทำทีเป็นกระแอมไออย่างหนัก จับตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียงไว้ในมือราวกับจะเตือนใต้เทาลวี่ว่าอย่าใจร้อน

ครั้งที่แล้ว กู้เสี่ยวหวานผู้นี้ได้รับบทเรียนแล้ว นางจะไม่ทำอะไรผลีผลาม

แม้ว่าวันนี้นางจะเห็นการนองเลือด กู้เสี่ยวหวานก็คงไม่คุกเข่าลง

เมื่อเห็นมามาเหลิ่งหยิบตราประทับส่วนตัวของฮูหยินเจียงออกมา ลวี่เทาก็เข้าใจว่ามามาเหลิ่งหมายถึงอะไร

หากหลักฐานการทุบตีของกู้เสี่ยวหวานได้รับการยืนยัน ก็ให้ขังนางไว้ในห้องขังสักปีหรือสองปี จะคอยดูว่านางจะหยิ่งจองหองได้เพียงไหน

ถือได้ว่าเป็นการแก้แค้นที่นางไม่รักษาหน้าเขา

แต่หากไม่รักษาคำสั่งในศาล เกรงว่าจะมีคดีความกันตลอดชีวิตจริง ๆ

เขาเยาะเย้ย “หยุด ข้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้กระทำความผิดครั้งแรกและไม่รู้กฎ ข้าเป็นคนใจกว้าง ดังนั้นครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้เจ้า”

ลวี่เทาใจกว้างมากจนกลุ่มเจ้าหน้าที่ถอนตัวทันที

จากนั้นลวี่เทาก็เริ่มไต่สวนคดี

อย่างแรก พวกเขาได้ยินเสียงร้องของเสี่ยวเถา จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินคำให้การของมามาเหลิ่ง

ตลอดกระบวนการทั้งหมด กู้เสี่ยวหวานมองดูอย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เสี่ยวเถาร้องไห้ นางบอกว่ากู้เสี่ยวหวานไร้มโนธรรม และคำให้การของมามาเหลิ่งบอกว่ากู้เสี่ยวหวานเป็นคนใจแข็งและเลือดเย็น

หลังจากฟังคำร้องของโจทก์แล้ว ลวี่เทาก็ทุบค้อนแล้วมองไปที่กู้เสี่ยวหวานและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “กู้เสี่ยวหวาน เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่ว่า เจ้าก่อคดีฆาตกรรมในที่สาธารณะ และทำให้คุณหนูหลิวล้มหมอนนอนเสื่อ เจ้าจะอธิบายอย่างไร?”

กู้เสี่ยวหวานส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

ลวี่เทาคิดว่ากู้เสี่ยวหวานยอมรับในความผิดของนางแล้ว เขาจึงพูดต่อ “คุณหนูหลิวเป็นหญิงผู้สูงศักดิ์ จะยอมให้เจ้ามาทำร้ายคุณหนูหลิวตามอำเภอใจได้อย่างไร นี่เป็นอาชญากรรมที่ไม่ควรเกิดขึ้น คุณหนูหลิวเองก็เคยเป็นเพื่อนกับเจ้ามาก่อน จึงขอพักเรื่องไว้ชั่วคราว แล้วยกโทษให้เจ้า”

“แต่…” ลวี่เทาหยุดชั่วคราว และบอกกู้เสี่ยวหวานในสิ่งที่เสี่ยวเถาบอกเขาเมื่อครู่ “เจ้าใส่ร้ายคุณหนูหลิวจนนางเสื่อมเสียเกียรติ ทั้งยังทำร้ายร่างกายของนาง เจ้าต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเจ้า ข้าขอสั่งให้เจ้าไปที่บ้านเจียงและคุกเข่าลงต่อหน้าคุณหนูหลิวเพื่อยอมรับความผิดพลาดของเจ้า”

หลิวเทียนฉือผู้นี้มีพิษสงมากจริง ๆ

หากฉินเย่จือไม่ได้สะกดรอยตามพวกเขาไป กู้ฟางสี่คงถูกส่งไปยังเมืองหลวงแล้ว หากถูกส่งไปที่เมืองหลวงแล้ว นางจะตามหากู้ฟางสี่เจอได้อย่างไร

หลิวเทียนฉือผู้นี้ใจจืดใจดำจริง ๆ เมื่อนางทำอะไรผิดไปแล้ว นางสามารถเปลี่ยนขาวเป็นดำ และทำให้ผู้คนสับสนได้ นางคิดจริง ๆ หรือว่าการมาจากเมืองหลวงแล้วจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนชนบทเช่นนางได้

กู้เสี่ยวหวานยิ้ม นางไม่ได้แก้ตัวใด ๆ เลย และพยักหน้า “รับทราบ”

คำง่าย ๆ สองคำนี้ทำให้มามาเหลิ่งและเสี่ยวเถาสับสนเล็กน้อย กู้เสี่ยวหวานไม่ได้พูดอะไรสักคำ และตกลงที่จะขอโทษคุณหนูหลิว

แต่เมื่อมองใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของกู้เสี่ยวหวาน นางรอให้พวกเขานำทาง ก็รู้สึกว่าบางทีกู้เสี่ยวหวานอาจจะเห็นด้วยจริง ๆ

ดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าและนำทางให้กู้เสี่ยวหวาน

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานตามมา ลวี่เทาก็เดินทางไปที่บ้านตระกูลเจียง

นี่เป็นการรักษาหน้าของตระกูลเจียง ลวี่เทาเองก็ยินดีที่จะสนับสนุน

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังจะไปที่บ้านตระกูลเจียงเพื่อขอโทษหลิวเทียนฉือ ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบตามมา บางคนเห็นผู้คนมากมายกำลังเดินไปที่บ้านตระกูลเจียง จึงเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่าคนทำบัญชีของร้านจิ่นฝูกำลังจะไปขอโทษหลิวเทียนฉือ และเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ พวกเขาทั้งหมดก็เข้าร่วมเพื่อชมการแสดงทันที

ทันใดนั้น ถนนโดยรอบก็เต็มไปด้วยผู้คน

กู้เสี่ยวหวานตามมามาเหลิ่งไปที่ประตูบ้านตระกูลเจียง

กู้หนิงผิงและฉือโถวเดินตามหลังกู้เสี่ยวหวานอย่างใกล้ชิด หลังจากนั้นไม่นาน ลวี่เทาก็มาถึงหน้าประตู บ้านตระกูลเจียงถูกล้อมรอบเป็นครึ่งวงกลม และไม่จำเป็นต้องมีเจ้าหน้าที่คอยรักษาความสงบเรียบร้อย คนเหล่านี้ถอยห่างออกไปเล็กน้อย เว้นพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ตรงกลาง

กู้เสี่ยวหวาน กู้หนิงผิง ฉือโถว และลวี่เทาจากศาลาว่าการ พร้อมทั้งเจ้าหน้าที่หลายคนยืนอยู่ในที่โล่งหน้าประตูรอคนจากตระกูลเจียงออกมา

หากต้องการขอโทษ จะต้องทำต่อหน้าคนทั้งเมือง

มามาเหลิ่งและเสี่ยวเถารีบเข้าไปรายงานเจ้านายของตน

โดยปกติแล้ว ฮูหยินเจียงและหลิวเทียนฉือควรได้รับแจ้งผลการตัดสินที่ศาลาว่าการ

ฮูหยินเจียงเป็นคนแรกที่ออกมา

ได้ยินมาว่าลวี่เทามาด้วยตนเองเพื่อช่วยรักษาหน้าตระกูลเจียง นางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและออกมาทันที

ระหว่างที่กำลังเดินออกมาก็ฟังมามาเหลิ่งพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถง