ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1402 ไม่เข้าใจเลย

บทที่ 1402 ไม่เข้าใจเลย

บทที่ 1402 ไม่เข้าใจเลย

“ตกลง…” กู้เสี่ยวหวานไม่สามารถมองเข้าไปในดวงตาของคนอื่นได้ โดยเฉพาะดวงตากลมโตที่เปียกปอนด้วยน้ำตาของถานอวี้ซู อีกฝ่ายกำลังมองไปที่ตัวเองอย่างคาดหวัง แต่เมื่อคิดถึงตอนที่กู้หนิงผิงรู้ว่าถานอวี้ซูอยู่ในบ้าน เขาก็หนีไปโดยไม่บอก กู้เสี่ยวหวานรู้ดีว่าทำไมเขาถึงจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถานอวี้ซูรออยู่ที่สวนชิง รอจนกระทั่งมืดก็ไม่มีทีท่าว่ากู้หนิงผิงจะกลับมา

อารมณ์ของถานอวี้ซูเริ่มหดหู่ลงเรื่อย ๆ ตอนเที่ยงกู้เสี่ยวหวานทานอาหารกับนาง แต่ถานอวี้ซูทานอาหารเช้ามากเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่ได้กินอะไรในตอนเที่ยง

กู้เสี่ยวหวานสั่งให้โค่วไห่ค้นหาทุกที่ แต่เขาก็ไม่เจอกู้หนิงผิงเลย

“คุณหนู เรากลับก่อนเถอะ เราไม่ได้กลับบ้านมาทั้งวันแล้ว นายท่านอาจกำลังรออย่างกระวนกระวายใจ” หลังจากรอมาทั้งวันก็ไม่มีใครมา เมื่อเห็นว่าความคาดหวังของถานอวี้ซูกลายเป็นความผิดหวัง อาอวี้ก็รู้สึกเศร้าเหมือนกัน

นางจะอยากเห็นคุณหนูเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

ถานอวี้ซูชำเลืองมองอาอวี้ด้วยดวงตาที่หดหู่ จากนั้นมองไปที่กู้เสี่ยวหวาน และสุดท้ายก็มองออกไปนอกบ้าน

นอกบ้านยังเงียบ ไม่มีเสียงใด ๆ และไม่มีใครมา

ถานอวี้ซูรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนใช้มีดแทงหัวใจของตน ความเจ็บปวดนั้นเจ็บปวดมากจนนางหายใจไม่ออก

“อวี้ซู อาอวี้พูดถูก ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ทำไมเจ้าไม่กลับไปก่อนล่ะ ถ้าหนิงผิงกลับมา ข้าจะส่งคนไปแจ้งเจ้า” กู้เสี่ยวหวานก็ทนได้ได้เช่นกัน นอกจากความรู้สึกผิดที่มีต่อถานอวี้ซูแล้ว นางก็โกรธกู้หนิงผิงที่จากไปโดยไม่บอกลาและต้องการที่จะตำหนิเขา

ถานอวี้ซูชำเลืองมองกู้เสี่ยวหวานซึ่งยังคงลังเลที่จะจากไป “พี่เสี่ยวหวาน พี่หนิงผิงจะไม่กลับมาแล้วหรือ?”

กู้เสี่ยวหวานเหลือบมองนางอย่างเศร้าใจ แต่ไม่รู้จะตอบอย่างไร “อวี้ซู หนิงผิงคงจะออกไปทำธุระข้างนอก ถ้าเขารู้ว่าเจ้ากำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน เขาจะต้องมีความสุขมากแน่นอน”

“จริงหรือ” ดวงตาของถานอวี้ซูเป็นประกายชั่วขณะ จากนั้นก็หรี่ลงอย่างกะทันหัน

“คุณหนู เรากลับกันก่อนเถอะ นายท่านคงกำลังรอเราทานอาหารเย็นอยู่ที่บ้าน” อาอวี้พูดพร้อมกับประคองถานอวี้ซูอย่างเป็นทุกข์

ถานอวี้ซูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าและเดินออกไปข้างนอกภายใต้การประคองของอาอวี้

กู้เสี่ยวหวานติดตามพวกนางตลอดเวลา เมื่อมองร่างที่โดดเดี่ยวและอ่อนแอของถานอวี้ซู ลมหายใจของนางพลันชะงักงัน

ถานอวี้ซูเดินอย่างเชื่องช้า ขณะที่เดินก็มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ผิดหวัง ขณะเดียวกันก็หวังว่าจะได้พบใครบางคนที่กำลังมองหา

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะไม่อยากจากไปแค่ไหน ถนนสายสั้น ๆ นี้ก็มีจุดสิ้นสุด

เมื่อพวกนางมาถึงประตูลาน รถม้าของตระกูลถานก็รออยู่ที่ประตูแล้ว

ถานอวี้ซูจับมือของกู้เสี่ยวหวานไม่ปล่อยและมองไปที่กู้เสี่ยวหวานด้วยดวงตาที่มีเต็มไปด้วยความเศร้า ความหวัง และความผิดหวังมากเกินไปซึ่งไม่สามารถปกปิดได้

“พี่เสี่ยวหวาน…” มือของถานอวี้ซูเย็นมากราวกับสายลมยามค่ำคืน กู้เสี่ยวหวานสั่นสะท้านเมื่อได้สัมผัส

“พี่เสี่ยวหวาน อวี้ซูขอตัวกลับไปก่อน” ถานอวี้ซูปล่อยมือกู้เสี่ยวหวาน นางมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอีกครั้งและกำลังจะจากไปอย่างไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

บนถนนกว่างหลงนั้นเงียบสงบ และแสงไฟทำให้ทั้งถนนกว่างหลงสว่างไสวดูเหมือนเวลากลางวัน

“อวี้ซูดูแลสุขภาพของเจ้าด้วย” กู้เสี่ยวหวานไม่รู้จะปลอบถานอวี้ซูอย่างไร นางจึงได้แต่ส่งถานอวี้ซูไปที่รถม้า

และเมื่อใบหน้าซีดเซียวของถานอวี้ซูปรากฏขึ้นต่อหน้ากู้เสี่ยวหวานอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังคงมองไปที่กู้เสี่ยวหวานอย่างคาดหวัง มองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังรอให้บางสิ่งปรากฏขึ้น

จนกระทั่งรถม้าเริ่มวิ่ง ถานอวี้ซูจึงปิดม่านและจากไปอย่างโดดเดี่ยว

“นายน้อยยังไม่กลับมาอีกหรือ” กู้เสี่ยวหวานบีบมือของนางแล้วถอนหายใจ

โค่วตันพยักหน้า “ยังไม่กลับขอรับ”

กู้เสี่ยวหวานพยักหน้าด้วยความผิดหวัง โบกมือแล้วพูดอย่างอ่อนแรง “กลับไปกันเถอะ”

รอจนถึงเที่ยงคืน กู้เสี่ยวหวานก็ได้รับการแจ้งว่ากู้หนิงผิงกลับมาแล้ว

เมามาย

และเป็นอาจั่วที่มาส่งกู้หนิงผิง

กู้เสี่ยวหวานเห็นกู้หนิงผิงเมามายนอนหมดสติอยู่บนเตียง

กู้เสี่ยวหวานก็ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร แต่บอกให้โค่วไห่ดูแลเขาอย่างดี

เมื่อกลับถึงบ้าน อาจั่วได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วและกำลังรอกู้เสี่ยวหวาน

“คุณหนู เมื่อข้ากลับมาจากค่ายทหาร เดิมทีข้าจะกลับไปรายงานท่าน แต่เมื่อข้าออกไปข้างนอก ข้าก็พบนายน้อยออกมาจากบ้านอย่างไร้วิญญาณ ข้ากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขา ดังนั้นจึงติดตามเขาไปตลอดทาง” อาจั่วอธิบายเรื่องของกู้หนิงผิงในวันนี้

เมื่อนางได้ยินว่ากู้หนิงผิงไม่ได้ไปไหนไกลเลย แต่อยู่ใกล้ ๆ กู้เสี่ยวหวานก็ถอนหายใจ

“แล้วทำไมเขาถึงดื่มหนักขนาดนี้”

“นายน้อยกลับมาบ้าน แต่ไม่ได้เข้าบ้าน เขาซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากประตูบ้าน พอเห็นแม่นางกับจวิ้นจู่ออกมา นายน้อยก็ออกไปดื่ม ข้ากลัวว่านายน้อยอยู่คนเดียวจะเกิดอุบัติเหตุ ข้าจึงปกป้องอยู่ข้าง ๆ”

“แล้วเขาเห็นอวี้ซูไหม” กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้วและถามกลับ

“เห็นเจ้าค่ะ” อาจั่วตอบ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอีกครั้ง “เขาแอบมองจากมุมหนึ่ง”

เขาเฝ้าดูตาไม่กะพริบ และเพียงแค่เฝ้าดูรถม้าของจวิ้นจู่หายลับไปจากสายตา จากนั้นก็ยอมแพ้จากความตื่นเต้นในตอนเริ่มต้นไปจนถึงความเหงาและความผิดหวังในตอนท้าย

กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจ เมื่อนึกถึงดวงตาที่อ้างว้างและผิดหวังของถานอวี้ซูเมื่อตอนจากไป และตอนนี้กู้หนิงผิงก็แสดงออกอย่างเจ็บปวด กู้เสี่ยวหวานเอามือก่ายหน้าผากอย่างอ่อนแรง “เจ้าลงไปพักก่อน”

คืนนั้นกู้เสี่ยวหวานต้องนอนไม่หลับอีกครั้ง นอนบนเตียงพลิกตัวไปมา มองไปที่ผ้าม่านเหนือหัว หากแต่ไม่ได้รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย

คำวิงวอนของถานอวี้ซู การหลบหนีของกู้หนิงผิง และสายตาผิดหวังและโดดเดี่ยว กู้เสี่ยวหวานเห็นมันทั้งหมด