ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1403 หวังดีต่อเขา

บทที่ 1403 หวังดีต่อเขา

บทที่ 1403 หวังดีต่อเขา

ไม่มีอะไรจะพูดตลอดทั้งคืน แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ติดอยู่ในความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง

หลังจากรอจนถึงเที่ยงคืน ในที่สุดกู้เสี่ยวหวานก็หลับตาและผล็อยหลับไป

เมื่อตื่นขึ้นในตอนเช้าก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้วจึงลุกขึ้น และเมื่อกู้เสี่ยวหวานมาถึงโต๊ะอาหาร จึงถามอาจั่วว่า “นายน้อยตื่นแล้วหรือ”

หลังจากเมาค้างมาทั้งคืน เขาคงต้องปวดหัวหลังจากคิดเรื่องนี้

“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ ตื่นตั้งแต่เช้า แล้วออกไปซ้อมที่ป่าไผ่หลังบ้าน” อาจั่วกล่าว

กู้เสี่ยวหวานวางชามและตะเกียบลง นางไม่ได้กินอะไรเลย “ไปดูเขากันเถอะ”

สวนหลังบ้านเป็นป่าไผ่หนาแน่นในสวนชิง กลางป่าไผ่มีพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่ที่ดีในการฝึกศิลปะการต่อสู้

เมื่อเดินเข้าไปในป่าทึบก็ได้ยินเพียงเสียงของดาบ และใบไผ่ก็ปลิวไสวไปมา

ชายในชุดดำกวัดแกว่งดาบ ทุกท่วงท่าเป็นไปอย่างจริงจัง

หลังจากรอเป็นเวลานาน เมื่อกู้หนิงผิงเหนื่อยจนล้มลงกับพื้น กู้เสี่ยวหวานก็ก้าวไปข้างหน้า

เมื่อเห็นว่าเขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ถือดาบอยู่ในมือและมองอย่างว่างเปล่า กู้เสี่ยวหวานไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าของกู้หนิงผิงอย่างเงียบ ๆ

กู้หนิงผิงจ้องมองที่นางโดยไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อกู้เสี่ยวหวานคิดว่าคงไม่พูดอะไร แต่กู้หนิงผิงกลับเอ่ยปากขึ้น ริมฝีปากที่แห้งผากดูซีดเซียวจนหน้าใจหาย

“ท่านพี่” กู้หนิงผิงเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่นั้นมองไปที่กู้เสี่ยวหวานราวกับว่ากำลังมองใครบางคนผ่านร่างของกู้เสี่ยวหวาน

เมื่อมองไปที่น้องชายของตัวเอง กู้เสี่ยวหวานก็คร่ำครวญว่า “ทำไมเมื่อวานเจ้าถึงหนีไป ถ้าเจ้าชอบอวี้ซู ทำไมเจ้าไม่กล้าเผชิญหน้ากับนางตรง ๆ ล่ะ”

“ข้า…” ริมฝีปากแห้งแตกของกู้หนิงผิงแยกออกจากกัน เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา เขามองไปที่กู้เสี่ยวหวานราวกับว่าต้องการเห็นคำตอบจากดวงตาของกู้เสี่ยวหวาน

ดวงตาที่ชัดเจนและสวยงามของกู้เสี่ยวหวานมองมาที่ตนเองตลอด และภายใต้การจ้องมองของพี่สาว กู้หนิงผิงก็ไม่ได้ปิดบังความรู้สึกแต่อย่างใด

ในที่สุดกู้หนิงผิงก็ลดศีรษะลงและไม่พูดอะไรอีก เขารู้สึกอ่อนแรงราวกับว่ามีคนเอาพละกำลังทั้งหมดออกจากร่างกายของเขา

เมื่อเห็นกู้หนิงผิงเป็นเช่นนี้ กู้เสี่ยวหวานก็ถอนหายใจ “เฮ้อ… ช่างเถอะ ข้าแค่อยากมาถามเจ้า เจ้าต้องใช้หัวใจและตอบข้าให้ดี”

“ท่านพี่ ข้า…”

“เจ้าแค่ต้องตอบว่าใช่หรือไม่ใช่”

“เจ้าชอบอวี้ซูใช่ไหม”

“ใช่” กู้หนิงผิงพยักหน้า

“อยากอยู่กับนางไหม”

“ใช่” กู้หนิงผิงพยักหน้าอีกครั้ง

“เจ้ารู้สึกว่าสถานะของเจ้าไม่คู่ควรกับอวี้ซูใช่ไหม”

“ใช่” หลังจากพูดประโยคนี้ กู้หนิงผิงก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้อีกต่อไปและร้องเสียงดัง “ท่านพี่ ข้าไม่คิดว่าข้าจะคู่ควรกับอวี้ซู นางงดงามมาก ข้าเป็นแค่คนบ้านนอก แม้ว่าข้าจะต้องการไปกองทัพเพื่อฝึกฝน แต่หากข้าไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการในอีกสิบปีหรือยี่สิบปี อวี้ซูจะรอข้าหรือไม่ แม้ว่านางจะรอข้าก็ไม่คิดว่าข้าดีพอสำหรับนางอยู่ดี”

กู้หนิงผิงพูดความคิดของเขาออกมาหมดเปลือกอย่างเจ็บปวด

หลังจากพูดคุยกับกู้เสี่ยวหวานในวันนั้น แม้ว่ากู้หนิงผิงจะมีความสุข แต่เขารู้สึกว่าถ้าเขาไปที่กองทัพเพื่อฝึกฝน เขาต้องใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อบรรลุผล

แต่ถ้าเขาไม่สามารถทำอะไรได้ล่ะ?

แล้วอวี้ซูจะทำอย่างไร

ถ้านางรอ ตัวเองคงจะเสียใจที่ทำให้นางต้องรอหลายปี

ถ้านางไม่รอ ตัวเองก็จะเสียใจยิ่งกว่านี้

เขายังเป็นเด็กยากจน เขาจะคู่ควรกับอวี้ซูได้อย่างไร?

“เจ้าจะยอมแพ้หรือ” หลังจากฟังแล้ว กู้เสี่ยวหวานกำหมัดแน่นพลางมองไปที่กู้หนิงผิงและเอ่ยถามอย่างผิดหวัง น้ำเสียงเจือไปด้วยความโกรธที่ไม่สามารถปกปิดได้

“ท่านพี่” กู้หนิงผิงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ดวงตาที่ผิดหวังของพี่สาว

เขารู้สึกถึงว่าการจ้องมองนั้น ราวกับว่ามีน้ำเย็นราดบนใบหน้าของข้า

“เจ้ายังไม่ได้ไปที่กองทัพด้วยซ้ำ แต่ก็กำหนดให้ตัวเองแพ้เสียแล้ว หากเจ้ามีความคิดเช่นนั้น หนิงผิง ข้าก็ขอแนะนำให้เจ้าปล่อยอวี้ซูไปโดยเร็วที่สุด ถ้าเจ้าเป็นแบบนี้ เจ้าก็ไม่คู่ควรกับอวี้ซูเลยสักนิดเดียว” กู้เสี่ยวหวานพูดอย่างเย็นชาและมองไปที่กู้หนิงผิงด้วยดวงตาคมกริบ

ถานอวี้ซูเป็นเด็กผู้หญิง นางเริ่มที่จะมาหากู้หนิงผิงเพื่อแสดงความรักของนาง แต่เขาไม่ต้องการและเอาแต่วิ่งหนี้ ตอนนี้เขาหวาดกลัวและกำลังจะยอมแพ้

คำพูดของกู้เสี่ยวหวานรุนแรง แต่ทุกคำเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของกู้หนิงผิง

“ถานอวี้ซูเป็นเด็กผู้หญิง นางมาหาเจ้าก่อน แต่เจ้ากลับหลบหน้านาง นางรอเจ้ามาทั้งวัน ข้าเห็นความผิดหวังของอวี้ซูด้วยตาของข้า นางอยากพบเจ้า แต่รออยู่นานก็ไม่สมหวัง หนิงผิง ข้าเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอวี้ซูเป็นผู้หญิงที่กล้าที่จะรักและกล้าที่จะเกลียดชัง แค่พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าจะคู่ควรกับอวี้ซูได้อย่างไร”

“ท่านพี่ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ” กู้หนิงผิงกุมศีรษะและน้ำตาก็พรั่งพรูลงมาเหมือนสร้อยลูกปัดที่ด้ายขาดร่วงลงสู่พื้น

“คนที่เจ้าต้องขอโทษไม่ใช่ข้า แต่คืออวี้ซู” กู้เสี่ยวหวานคว้าไหล่ของกู้หนิงผิงบังคับให้เขามองมาที่ตนเอง “บอกข้ามาด้วยความจริงใจ เจ้าชอบอวี้ซูและต้องการอยู่กับอวี้ซูใช่หรือไม่”

“ข้าคิด ข้าคิด” กู้หนิงผิงโพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิด

“เอาล่ะ ถ้าเจ้าต้องการก็ไปหานางเดี๋ยวนี้ ตามหาถานอวี้ซู บอกความคิดของเจ้ากับนางและบอกแผนการของเจ้าให้นางฟัง อวี้ซูเป็นผู้หญิงที่มีเหตุผลและยังเป็นเด็กดี เจ้าเพียงต้องคุยกับนางให้ดี บอกความในใจของเจ้าออกไป นางจะต้องเข้าใจแน่” กู้เสี่ยวหวานมองไปที่กู้หนิงผิงอย่างมั่นคงและพูดอย่างหนักแน่น

กู้หนิงผิงไม่ลังเลเลย คำพูดของกู้เสี่ยวหวานทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น

ทันทีที่พูดจบ กู้หนิงผิงก็หายไปราวกับว่าเขากลัวว่าจะพลาดอะไรไป

กู้เสี่ยวหวานเฝ้าดู ขณะที่กู้หนิงผิงหายไปในพริบตา

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง “หวานเอ๋อร์” จากนั้นอ้อมกอดที่อบอุ่นและคุ้นเคยก็กอดนางจากด้านหลัง แขนยาวของเขาก็โอบนางไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่นและทำให้รู้สึกสบายใจมาก

“กลับมาแล้วหรือ” กู้เสี่ยวหวานกระซิบ

“อืม คิดถึงข้าไหม”

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล ริมฝีปากอุ่นเคลื่อนลงมางับติ่งหูอันบอบบางทำให้รู้สึกเสียวซ่าน แต่เพียงชั่วครู่ริมฝีปากอุ่นก็ผละออกอย่างไม่เต็มใจ

กลิ่นหอมหวานของคนในอ้อมแขนช่างคุ้นเคย กลิ่นหอมจากร่างกายราวกับมีมนต์สะกด ทุกครั้งที่ได้กลิ่นก็ทำให้เขาตกหลุมรักได้

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เป็นเวลากลางวัน แล้วยังอยู่ข้างนอกและมีคนรออยู่ไม่ไกล ฉินเย่จือก็อยากจะเก็บติ่งหูอันบอบบางของนางไว้ในปากของเขาและไม่ยอมปล่อย

เขาขยับริมฝีปากออกไปอย่างไม่เต็มใจ แต่มันไม่ได้ดับความกระหายของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงจูบลงอีกครั้งที่ริมฝีปากสีดอกกุหลาบ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงของอาจั่วและโค่วตันกำลังมาทางนี้ ฉินเย่จือจึงปล่อยกู้เสี่ยวหวาน

ทันใดนั้น เขาฟื้นคืนความสับสนและความหลงใหล แล้วพูดกับกู้เสี่ยวหวานว่า “หวานเอ๋อร์ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนนี้หนิงผิงเมาหนักมาก”

“อือ เมื่อวานนี้อวี้ซูเองก็มาที่นี่ และข้ากับนางรอหนิงผิงทั้งวัน แต่เจ้าเด็กคนนี้กลับหนีไปและปล่อยให้อวี้ซูรออย่างเปล่าประโยชน์” กู้เสี่ยวหวานถอนหายใจ “แม้ว่าข้าจะเกลี้ยกล่อมให้เขาไปหาอวี้ซูเพื่อแสดงความรู้สึก แต่สิ่งที่หนิงผิงบอกข้าก่อนจากไปนั้นไม่สมเหตุสมผลเลย”

“อะไรล่ะ” ฉินเย่จือถามอย่างไม่แน่ใจ

“แม้ว่าหนิงผิงต้องการและตกลงที่จะเข้าร่วมกองทัพ เขาบอกว่าหากหลายปีแล้วแต่เขาไม่ได้รับชื่อเสียงนั้นมา เช่นนั้น…” กู้เสี่ยวหวานไม่ได้พูดต่อ แต่ฉินเย่จือก็เข้าใจได้ดี

“ศิลปะการต่อสู้ของหนิงผิงนั้นยอดเยี่ยม แต่การพึ่งพาศิลปะการต่อสู้ของเขาเพียงอย่างเดียวอาจไม่มีประโยชน์ในกองทัพ หากต้องนำทัพไปต่อสู้ สิ่งที่ต้องมีคือความกล้าหาญและกลยุทธ์เพื่อที่จะกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบ” ฉินเย่จือกล่าว “เรื่องที่หนิงผิงจะไปกองทัพครั้งนี้ ข้าฝากคนดูแลไว้แล้ว มีทหารเก่าเป็นที่ปรึกษาในค่าย เขามียุทธการในการนำทัพออกรบ ถ้าหนิงผิงได้ฝากตัวเป็นศิษย์หลังจากไปที่กองทัพ ในเวลาต่อมาเขาจะสามารถสร้างความแตกต่างในกองทัพได้อย่างแน่นอน”

ทุกคนพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อกู้หนิงผิง กู้เสี่ยวหวานรู้สึกประทับใจมากขึ้นจากความใส่ใจของฉินเย่จือที่มีต่อกู้หนิงผิง “ขอบคุณท่านพี่เย่จือ ข้าขอขอบคุณแทนหนิงผิง”

กู้เสี่ยวหวานเห็นและจำได้ทุกสิ่งที่ฉินเย่จือทำให้กู้หนิงผิง

ฉินเย่จือยิ้มเบา ๆ และกอดกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนของเขา ด้วยความเคารพและความภาคภูมิใจ “ไม่เป็นไร ข้ายินดีที่จะทำทุกอย่างให้กับน้องของข้า”

คำพูดของฉินเย่จือเต็มไปด้วยการหยอกล้อ แต่ตอนนี้เขาพูดต่อหน้าอาจั่วและโค่วตัน กู้เสี่ยวหวานจึงได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลัง และเมื่อมองไปก็เห็นอาจั่วและโค่วตันปิดตา ท่าทางของพวกเขาทำให้นางอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

กู้เสี่ยวหวานผลักฉินเย่จือเบา ๆ แต่ถูกฉินเย่จือดึงและล้มลงในอ้อมแขนอีกครั้ง ซึ่งทำให้อาจั่วและโค่วตันที่อยู่ข้างหลังพวกเขายิ้มกว้างมากยิ่งขึ้น