ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1401 เขากำลังหลบหน้านาง

บทที่ 1401 เขากำลังหลบหน้านาง

บทที่ 1401 เขากำลังหลบหน้านาง

เห็นได้ชัดว่าถานอวี้ซูยังกินไม่อิ่ม ดังนั้นนางจึงหยิบไข่มาหนึ่งฟองและพูดว่า “พี่เสี่ยวหวาน อาหารของท่านอร่อยมาก ข้าไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้มานานแล้ว”

ถานอวี้ซูไม่เคยกินอาหารอร่อยขนาดนี้มาก่อนและพูดอย่างมีความสุข

กู้เสี่ยวหวานอิ่มแล้ว เมื่อเห็นอีกฝ่ายกินอย่างมีความสุข นางจึงรีบปลอบโยน “กินช้า ๆ เดี๋ยวสำลัก”

เมื่อครู่ได้ยินจากอาอวี้ว่า เมื่อคืนนี้ถานอวี้ซูไม่ได้กินอะไรเลย เมื่อเห็นนางล้มลงก็รู้อยู่ในใจว่าถ้านางไม่กินอาหารมาสองมื้อ จะต้องหิวมากแน่นอน

ตอนนี้เมื่อรู้ว่ากู้หนิงผิงยังไม่ได้แต่งงาน ตอนนี้นางจึงมีความสุขมากและเพิ่งรู้สึกหิว

นางหิวมากจนอาหารเช้าเหล่านี้ซึ่งนางเบื่อที่จะกินในวันธรรมดากลับรู้สึกเหมือนกินอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก

ถานอวี้ซูลูบท้องของตนเองและพูดอย่างพึงพอใจว่านางอิ่มแล้ว จากนั้นกู้เสี่ยวหวานก็พานางไปที่ลานเพื่อเดินย่อย

เมื่อรู้ว่าตอนนี้กู้หนิงผิงยังไม่ได้แต่งงาน ถานอวี้ซูก็ไม่ดิ้นรนอีกต่อไปและอารมณ์ของนางก็ดีขึ้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อกู้เสี่ยวหวานพูดถึงกู้หนิงผิง ถานอวี้ซูก็ยังคงตำหนิตัวเองเล็กน้อย “พี่เสี่ยวหวาน ในเวลานั้นข้าอยากจะบอกสถานะที่แท้จริงของข้าให้พี่หนิงผิงทราบ แต่ในเวลานั้นท่านปู่ของข้ามีเหตุฉุกเฉินและต้องรีบกลับเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงไม่ได้อธิบายสถานการณ์ให้พี่หนิงผิงรู้ ในตอนนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนเรื่องนี้จากเขา”

เมื่อเห็นถานอวี้ซูกังวลมากจนจะร้องไห้ กู้เสี่ยวหวานจึงพูดว่า “ข้ารู้… อวี้ซู เจ้าอย่าโทษตัวเองเลยนะ ในเรื่องนั้นเจ้าจะโทษตัวเองไม่ได้”

“ไม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า” ถานอวี้ซูตบศีรษะพร้อมกับตำหนิตัวเอง และพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะร้องไห้ “ในภายหลังข้าอยากมาเยี่ยมท่าน แต่หลังจากที่ท่านปู่ของข้ากลับไป จู่ ๆ ท่านก็ป่วยหนักอยู่ปีกว่า ท่านปู่เป็นสมาชิกครอบครัวคนเดียวของข้า ข้าจึงต้องรอจนเขาหายดีก่อนค่อยมาพบพวกท่าน แต่ข้ารู้ดีว่าข้าจะไม่มีหน้ามาพบพวกท่านแล้ว พี่หนิงผิงคงเกลียดข้าจนตาย”

เมื่อกู้เสี่ยวหวานได้ยินว่าถานเย่สิงป่วยหนักโดยไม่มีสาเหตุ นางก็รู้สึกงุนงงมาก แต่เมื่อเห็นท่าทีของถานอวี้ซู นางจึงไม่ได้ถามว่าทำไมถานเย่สิงถึงป่วยหนัก

กู้เสี่ยวหวานตอบประโยคสุดท้ายของถานอวี้ซู “เขาไม่เคยเกลียดเจ้า และเขาไม่เคยบ่นเกี่ยวกับเจ้า หลายปีมานี้เขาคิดถึงเจ้ามาโดยตลอด จี้หยกและผ้าเช็ดหน้าที่เจ้าให้เขา เขาก็ยังเก็บไว้ข้างกาย เจ้ารู้ไหมว่าเขาพูดอะไรกับข้า เขาบอกว่าของที่เจ้าให้ก็เหมือนกับเจ้าที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เมื่อมองไปที่สิ่งของเหล่านั้นก็เหมือนกับมองเจ้า”

ทันทีที่กู้เสี่ยวหวานพูดจบ นางเห็นถานอวี้ซูเอามือกุมหน้าและเริ่มร้องไห้ “พี่หนิงผิง ท่านพี่หนิงผิง ฮือ ๆ!”

จากนั้นถานอวี้ซูก็เช็ดน้ำตาและพูดอย่างมุ่งมั่น “พี่เสี่ยวหวาน ข้าอยากพบพี่หนิงผิง”

กู้เสี่ยวหวานมองถานอวี้ซูที่มีความมุ่งมั่นและพยักหน้า

ถึงเวลาแล้วที่จะให้พวกเขาพบกัน

อย่างไรก็ตาม หากผู้ชายยังไม่ได้แต่งงานและผู้หญิงยังไม่ได้แต่งงาน เช่นนั้นก็ยังมีโอกาสสำหรับทุกสิ่ง

กู้เสี่ยวหวานส่งโค่วตันไปตามกู้หนิงผิง แต่เมื่อโค่วตันกลับมาก็ไม่ได้พากู้หนิงผิงกลับมาด้วย แต่พาโค่วไห่ซึ่งคอยรับใช้กู้หนิงผิงมาแทน

โค่วไห่อยู่เคียงข้างกู้หนิงผิงเสมอ เมื่อกู้เสี่ยวหวานถามว่าเขาไปไหน แต่โค่วไห่ก็ไม่รู้ “ข้าน้อยไม่รู้ขอรับ นายน้อยสามบอกว่าเขาต้องการกินอาหารเช้าในห้องและให้ข้าน้อยไปกินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอรับใช้เขา เมื่อข้าไปกินข้าวเช้าเสร็จก็มารออยู่ข้างนอก แต่หลังจากรออยู่ครึ่งวันจนโค่วตันมาบอกว่าคุณหนูใหญ่ให้มาเรียกนายน้อยสาม ข้าจึงเคาะประตู แต่เคาะอยู่นานก็ไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ เมื่อข้าเข้าไปดูก็พบว่านายน้อยหายไปแล้ว”

โค่วไห่มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยการตำหนิตัวเอง “คุณหนูใหญ่ ข้าจะออกไปข้างนอกเพื่อตามหานายน้อย” หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและกำลังจะจากไป

กู้เสี่ยวหวานหยุดเขาและพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ข้าขอถามเจ้าหน่อย เช้านี้นายน้อยได้ไปฝึกศิลปะการต่อสู้มาหรือเปล่า”

โค่วไห่พยักหน้า “ไปฝึกซ้อมขอรับ หลังจากฝึกซ้อมก็บอกว่าเขาต้องการทานอาหารเช้ากับคุณหนู แต่เมื่อข้าเดินไปที่ลานของคุณหนู ทันใดนั้น เขาก็หยุดเดิน ยืนอยู่สักพักแล้วหันหลังกลับ และบอกข้าว่าเขาต้องการกินข้าวในห้องของตัวเอง ข้าจึงเตรียมไว้ เมื่อข้าเข้าไปหานายน้อยก็พบว่าอาหารบนโต๊ะไม่ได้ถูกแตะต้องเลย และคุณหนูใหญ่ เมื่อนายน้อยสามออกมาจากลานของท่าน เขาเดินเหมือนคนไม่มีแรงเลย” โค่วไห่คิดว่ากู้หนิงผิงป่วย และเดิมทีต้องการเชิญหมอมาตรวจ แต่กู้หนิงผิงบอกว่าเขาฝึกศิลปะการต่อสู้มากเกินไปและเขาเหนื่อย เมื่อกลับไปพักสักครู่ก็จะดีขึ้น

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ กู้เสี่ยวหวานก็เข้าใจทันที

เมื่อกู้หนิงผิงมาหานาง เขาบังเอิญพบถานอวี้ซูอยู่ในห้อง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่หันหลังกลับไป

คราวนี้เขาออกจากสวนชิงและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เดาว่าเขาไม่ต้องการเจอถานอวี้ซู

กู้เสี่ยวหวานหันศีรษะไปมองถานอวี้ซูซึ่งยังคงรออยู่ในห้องอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง

กู้หนิงผิงกำลังหลบหน้าถานอวี้ซู

“เจ้ารู้ไหมว่านายน้อยหายไปไหน” กู้เสี่ยวหวานถามอย่างกังวล

โค่วไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า “ช่วงนี้นอกจากฝึกศิลปะการต่อสู้แล้ว นายน้อยก็อ่านหนังสือในบ้านทุกวันและไม่เคยออกไปไหนเลย”

กู้เสี่ยวหวานปล่อยโค่วไห่ไป หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางยังคงต้องการบอกถานอวี้ซู

ถานอวี้ซูนั่งหันหลังให้ประตู เมื่อนางได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ประตูก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วราวและมองไปที่ประตูด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

เมื่อนางเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเข้ามาคนเดียวโดยไม่มีใครตามหลังนาง ใบหน้าที่มีความสุขมากในเมื่อครู่ ตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“อวี้ซู หนิงผิงออกไปแล้ว บางทีเขาอาจจะไม่กลับมาอีกสักพัก”

“พี่เสี่ยวหวาน ท่านรู้ไหมว่าพี่หนิงผิงไปไหน” ถานอวี้ซูขัดจังหวะกู้เสี่ยวหวานและถามอย่างมีความหวัง

“ข้าไม่รู้” หัวใจของกู้เสี่ยวหวานเจ็บปวดเมื่อเห็นดวงตาที่ไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“โอ้! เช่นนั้นท่านพี่เสี่ยวหวาน ข้าจะรอเขาอยู่ที่นี่กับท่าน ดีหรือไม่”