ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1233 มีคนยัดข้อหา

บทที่ 1233 มีคนยัดข้อหา

บทที่ 1233 มีคนยัดข้อหา

ลูกจ้างในร้านหลายคนก็ยืนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ลวี่เทาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดังนั้นเขาจึงมองกู้หนิงผิงและฉินเย่จือด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิ

เจ้าหน้าที่จับคนสองสามคนไป โดยมีลวี่เทาลูบเคราด้วยความพอใจ “ข้าจะไม่ปล่อยคนดีไปและข้าก็จะไม่ปล่อยคนเลวไปเช่นกัน ติดประกาศทั่วเมืองเพื่อจับกุมคนสุดท้ายที่ติดต่อกับผู้เสียชีวิต”

จากนั้นลวี่เทาก็พาผู้คนออกไป และในที่สุดเขาก็พูดกับฉินเย่จือด้วยรอยยิ้ม “นายน้อย เจ้าคงมีความสุขมาก ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดีของเจ้า เจ้าเป็นที่โปรดปรานของเสี้ยนจู่ ในวันข้างหน้าอนาคตของเจ้าก็คงไปได้ไกล”

จากนั้นเขาจ้องมองฉินเย่จืออย่างยั่วยุ แต่เขาก็รอปฏิกิริยานั้นอยู่สักพักก็ยังไม่เห็นฉินเย่จือพูดอะไร ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย ไม่แสดงถึงสิ่งผิดปกติ เขาไม่ได้รู้สึกโกรธหรือละอายใจเพราะคำพูดของลวี่เทาเลย

ลวี่เทาเห็นว่าคำพูดของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นตัวตลก ลวี่เทารู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่เมื่อเขามองไปที่ฉินเย่จืออีกครั้ง เขาเห็นแสงเย็น ๆ แวบเข้ามาในดวงตาที่เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง ลวี่เทารู้สึกเศร้าอยู่ในใจ เขาแอบมีความกังวลก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านจิ่นฝูไปทันที

เจ้าหน้าที่ทางการนำร่างของผู้ตายออกไป

ตอนนี้คนที่ร้านจิ่นฝูต้องเผชิญกับศัตรูที่ร้ายกาจ เมื่อเห็นผู้คนจากศาลาว่าการออกไป ลูกจ้างในร้านเหล่านั้นที่ไม่ได้ติดตามออกไปก็ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จำนวนลูกจ้างในร้านที่ไม่ได้ออกไปมีไม่มาก มีเพียงสามคนเท่านั้น ทั้งหมดมองไปที่กู้หนิงผิงและลดศีรษะลงด้วยความลำบากใจ

พวกเขาหวาดกลัวความตาย และไม่อยากติดตามเจ้าหน้าที่พวกนั้นไป

กู้หนิงผิงไม่ตำหนิพวกเขา พี่น้องเหล่านี้ทำงานอย่างหนัก ทำไมพวกเขาจะต้องมาเผชิญกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ด้วย

“ช่วงนี้ร้านจิ่นฝูถูกปิด ข้าอยากจะขอให้ทุกคนอยู่ที่บ้าน หากมีหมายเรียกจากทางการ ข้าหวังว่าทุกคนจะสามารถไปที่นั่นได้ทุกเมื่อ” ฉินเย่จือกล่าวว่า “ข้าเองก็หวังเช่นกันว่าเรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขโดยเร็วที่สุด และร้านจิ่นฝูจะได้กลับมาเปิดโดยไว”

ลูกจ้างในร้านตัวเล็ก ๆ สองคนกลับไปทำความสะอาด ฉินเย่จือและกู้หนิงผิงขึ้นไปชั้นบน ฉินเย่จือเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเห็นกู้เสี่ยวหวานถอดผ้าคลุมออกแล้วพิงหลังประตูรออยู่ด้วยความงุนงง

ฉินเย่จือปฏิเสธที่จะปล่อยนางออกไป ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงเอนหลังพิงประตูและฟังการสนทนาของพวกเขาด้วยความยากลำบาก

เสียงของลวี่เทานั้นไม่รู้ว่าเขาพูดเสียงดังอยู่แล้ว หรือเขาจงใจพูดเสียงดังขึ้นเพื่อให้กู้เสี่ยวหวานได้ยิน ทุกคำพูดที่พูดออกมาเป็นเหมือนมีดที่เสียดแทงหัวใจของนาง

กู้เสี่ยวหวานเอนหลังพิงประตู ลดศีรษะลงเล็กน้อยและนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นท่าทางที่สิ้นหวังของกู้เสี่ยวหวาน ฉินเย่จือก็รู้สึกราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณ เขากอดกู้เสี่ยวหวานไว้ในอ้อมแขนอันอบอุ่นทันที และพูดอย่างเป็นทุกข์ “หวานเอ๋อร์ ข้าทนไม่ได้ที่จะให้เจ้าเห็นฉากนองเลือดเช่นนั้น”

ฉินเย่จือคิดว่ากู้เสี่ยวหวานเศร้าเพราะเขาขับไล่นางไป

หลังจากพูดประโยคนี้ กู้เสี่ยวหวานก็ร้องไห้หนักขึ้นทันที นางโอบแขนรอบเอวของฉินเย่จือและโน้มตัวเข้าหาเขา “พี่เย่จือ ข้ากลัว ข้าเสียใจ”

คำพูดของลวี่เทาเสียดแทงใจนางเข้าเต็มเปา

พูดออกมาได้อย่างไรว่าฉินเย่จือเป็นเด็กน้อยของนาง พูดได้อย่างไรว่าฉินเย่จือเข้าหาและประจบประแจงนางเพื่อที่จะไต่เต้าขึ้นไปคว้าโชคลาภในอนาคต

คำพูดดังกล่าวในมุมมองของกู้เสี่ยวหวานเป็นเหมือนการดูถูกฉินเย่จืออย่างแรง

น้ำตาที่ไหลรินของกู้เสี่ยวหวานนั้นทำให้ดวงตาพร่ามัว หัวใจของฉินเย่จือกำลังจะแตกสลายเมื่อเห็นมัน เขาจับใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานขึ้นและเช็ดน้ำตาออกจากหางตาของกู้เสี่ยวหวานเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว “หวานเอ๋อร์ ไม่ต้องร้องไห้ อย่าร้องไห้ หัวใจของข้าแทบแหลกสลายเมื่อเห็นน้ำตาของเจ้า”

ฉินเย่จือจับใบหน้าของกู้เสี่ยวหวาน และการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนของเขานั้นเหมือนกับการถือสมบัติอันเป็นที่รักที่สุดในโลก เขาอ่อนโยนยิ่งนัก

ด้วยความรักอันลึกซึ้ง มันก็เป็นการยากสำหรับกู้เสี่ยวหวานขึ้นไปอีกที่จะเฝ้าดูฉินเย่จือถูกวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนมากมาย

“หืม?”

ฉินเย่จือรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างพุ่งเข้ามาเสียดแทงเขาไปทั่วร่างกาย คำพูดของกู้เสี่ยวหวานที่เปล่งออกมานั้นทำให้เขาสับสนราวกับว่าเขากำลังจะหมดสติ

กว่าฉินเย่จือจะกลับมารู้สึกตัวเขาก็ใช้เวลาสักพัก เมื่อเขาตระหนักว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังพูดถึงอะไร เขาไม่อยากจะเชื่อเลย เขาจับใบหน้าของกู้เสี่ยวหวานและถามอย่างระมัดระวังอีกครั้ง “หวานเอ๋อร์ เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าเจ้ากำลังพูดอะไรออกมา”

กู้เสี่ยวหวานหน้าแดงและมองไปที่ฉินเย่จืออย่างเขินอาย

“หวานเอ๋อร์ พวกเรามาหมั้นหมายกันเถอะ” นางเป็นสตรี เขาจะให้นางพูดประโยคแบบนั้นเป็นครั้งที่สองได้อย่างไร ดูเหมือนฉินเย่จือจะมองทะลุจิตใจของกู้เสี่ยวหวานได้ เขาเชิดหน้าของนางขึ้นและพูดอย่างเสน่หา “หลังจากความวุ่นวายนี้สงบลง เราหมั้นกันเถอะ”

กู้เสี่ยวหวานหน้าแดงและพยักหน้าตอบรับ นางพิงศีรษะไปที่หน้าอกของฉินเย่จือ และพูดอย่างอาย ๆ ว่า “ตกลง พี่เย่จือ”

เมื่อเห็นว่ากู้เสี่ยวหวานเห็นด้วย ฉินเย่จือได้ยินดังนั้นตัวของเขาก็แทบจะลอยขึ้นไปบนอากาศด้วยความดีใจ

เขากอดกู้เสี่ยวหวานแน่น กอดนางเอาไว้ภายในอ้อมแขน แล้วหมุนตัวไปรอบ ๆ ห้องหลายครั้ง

ฉินเย่จือเดินไปรอบ ๆ พื้นที่เปิดโล่งหลายครั้ง โดยมีกู้เสี่ยวหวานอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาหัวเราะอย่างตื่นเต้น แม้แต่อาโม่ที่ยืนอยู่ข้างนอกก็สามารถรับรู้ได้ถึงรอยยิ้มที่มาจากข้างใน ทั้งยังมีสีหน้าตื่นเต้น

กู้หนิงผิงก็ขึ้นไปชั้นบนและได้ยินเสียงหัวเราะที่สนุกสนานข้างในห้อง ความไม่พอใจต่อพวกเจ้าหน้าที่กับทหารเข้ามาจับกุมคนในร้านและสั่งให้ร้านจิ่นฝูปิดตัวลงก็พลันหายไป

ตราบใดที่พี่สาวของเขามีความสุข ไม่ว่าจะเกิดเรื่องราวอะไรมันก็ไม่สำคัญ

ฉินเย่จือกอดกู้เสี่ยวหวานไว้แน่น ดวงตาที่เฉียบคมของเขาหรี่ลงเพราะรอยยิ้มที่จริงใจในขณะนี้

ทั้งสองคนกอดกัน และดูเหมือนว่าจะมีเรื่องให้พูดกันไม่รู้จบ

กู้เสี่ยวหวานเท่านั้นที่รู้ว่าเหตุใดตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบันมีชายและหญิงที่หลงใหลในความรักและไม่เคยเข็ดกับมัน มีบางคนที่อยากจะทุบกระดูกให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อความรัก บางคนยอมเสี่ยงโดนครอบครัวและครูตำหนิ มันเสี่ยง แต่ก็ต้องคุยกันเรื่องความสัมพันธ์

ครั้งนี้ในที่สุดนางก็เข้าใจ

ลองคิดดูว่า ในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมาในชีวิตที่แล้วของนาง ในช่วงครึ่งแรกของชีวิต นางต้องอ่านหนังสือและตั้งใจเรียนเท่านั้น และในช่วงครึ่งหลังของชีวิตนางต้องทำงานและทำงานเท่านั้น นางไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักหรือรักใครเลย ชีวิตแบบนี้ช่างน่าเบื่อจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้สวรรค์ได้ปฏิบัติต่อนางด้วยความกรุณา และยังประทานผู้ชายหล่อเหลาที่ชื่นชอบนางจริง ๆ คนดีเช่นนี้หาได้ยากจริง ๆ

ทั้งสองกอดกันพลางพูดคุยกันไปด้วย พวกเขาก็หารือกันเรื่องที่ว่าทำไมถึงมีผู้เสียชีวิตในร้านจิ่นฝูได้

ทำไมมีคนเสียชีวิตในร้านจิ่นฝูและคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันถึงไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงคนผู้นั้นที่เสียชีวิต มันช่างน่าสงสัยยิ่งนัก

สหายของผู้ตายมีพิรุธมาก

หากต้องการฆ่าคน มันไม่ง่ายเลยที่จะลงมือ ไม่ว่าอย่างไรก็แค่แอบวางยาเบื่อหนูไว้ที่บ้านแล้วฝังไปเสีย ทำไมต้องไปที่ร้านจิ่นฝูที่แออัดไปด้วยผู้คนเพียงเพื่อจะฆ่าคนบางคนด้วยการวางยา

ในโลกนี้ ใครจะโง่ขนาดนั้น แม้แต่คนโง่ก็ยังชี้ตัวผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งไปที่สหายคนนั้น เขาจะโง่ขนาดนี้ได้อย่างไร?

ในความเห็นของกู้เสี่ยวหวาน ความเป็นไปได้ที่สหายคนนั้นจะเป็นคนวางยาแทบจะเป็นศูนย์

เมื่อกู้เสี่ยวหวานแสดงความคิดของนาง ฉินเย่จือก็เห็นด้วยเช่นกัน

คนที่มาที่ร้านจิ่นฝู่ในเวลาเดียวกันกับผู้ตายจะต้องถูกจับ แต่เราไม่สามารถปักใจเชื่อได้ เป็นไปได้มากว่าคนผู้นั้นไม่ใช่ฆาตกร

“พี่เย่จือ ท่านคิดว่าใครเป็นผู้ลงมือฆ่าหรือ?” กู้เสี่ยวหวานลังเล

ถ้าสหายคนนั้นไม่ใช่ฆาตกร แล้วใครคือฆาตกร?

มีความเกลียดชังแบบไหนกับคนตายถึงได้วางยาพิษเขา แล้วเหตุใดต้องมาทำที่ร้านจิ่นฝูด้วย

บางทีคนผู้นี้อาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝู

ฉินเย่จือคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หวานเอ๋อร์ เจ้าคิดว่ามีความเป็นไปได้หรือไม่ที่ฆาตกรจะฆ่าคนแบบไม่เลือกหน้า”

“ฆ่าแบบไม่เลือกหน้าหรือ?” กู้เสี่ยวหวานตกตะลึง “พี่เย่จือ ท่านหมายความว่าฆาตกรไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คนตาย แต่เป็นร้านจิ่นฝูหรือ?”

“ถูกต้อง” ฉินเย่จือพยักหน้า จากสาเหตุการตายและสิ่งที่เขาทำในช่วงเวลาที่อยู่ในร้านจิ่นฝู ผู้ตายและคนอื่น ๆ ต่างกินดื่ม แต่ยาพิษไม่ได้ถูกใส่ลงในแก้วทั้งสอง แต่ใส่ลงในแก้วเพียงใบเดียว ฆาตกรจงใจกำหนดเป้าหมายผู้ตาย หรือต้องการโยนความผิดให้กับร้านจิ่นฝูกันแน่

แต่ถ้าจงใจกำหนดเป้าหมายไปที่ผู้ตาย เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเลือกสถานที่ที่มีความคึกครื้น ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือฆ่าคนแบบไม่เลือกหน้า มันไม่สำคัญว่าผู้ตายจะเป็นใคร ตราบใดที่เขาตายในร้านจิ่นฝูเท่านี้ก็พอแล้ว

ในกรณีนี้ ร้านจิ่นฝูจะถูกตำหนิโดยที่ตั้งตัวไม่ทัน