ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1232 ข้าจะไปกับพวกเจ้า

บทที่ 1232 ข้าจะไปกับพวกเจ้า

บทที่ 1232 ข้าจะไปกับพวกเจ้า

เสื้อผ้าบนร่างกายของฉินเย่จือถูกตัดเย็บอย่างพอดีตัว ความหรูหราและความประณีตของเสื้อผ้าสามารถมองเห็นได้ชัดจากการตัดเย็บอย่างละเอียดอ่อน เสื้อผ้าของคนผู้นี้มีค่ามากกว่าเสื้อผ้าบนตัวเขามาก

นอกจากนี้ ยังมีความดูถูกเหยียดหยามในสายตาของฉินเย่จือ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจตัวเองซึ่งเป็นใต้เท้าจากศาลาว่าการ

เมื่อลวี่เทาเห็นอีกฝ่ายก็รู้สึกอึดอัดใจมาก แต่เขาก็เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่กู้เสี่ยวหวานเลี้ยงดูด้วยเงินจำนวนหนึ่ง ชายผู้หยิ่งผยองและเจ้าอำนาจผู้นั้น ลวี่เทารู้สึกขยะแขยง

จากนั้นก็เปล่งเสียงตะโกนเสียงดัง มองไปที่ทุกคนในร้านจิ่นฝูและพูดด้วยท่วงท่าสง่างาม “มีความน่าสงสัยอย่างมากว่าร้านจิ่นฝูนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ฆาตกรรมและคร่าชีวิตใครบางคน แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่คนผู้นี้เสียชีวิตในร้านจิ่นฝู แม้ว่าร้านจิ่นฝูจะเป็นของเสี้ยนจู่ แต่เพื่อความเป็นธรรม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร้านจิ่นฝูจะถูกปิดลงเพื่ออำนวยความสะดวกแก่การสืบสวน”

“ช้าก่อน ถ้าท่านไม่สามารถไขคดีนี้ไปตลอดชีวิต แล้วร้านจิ่นฝูจะต้องถูกปิดตลอดไปหรือไม่” กู้หนิงผิงถามด้วยความโกรธเคือง ลวี่เทาผู้นี้เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลย ถ้าให้เขาทำคดีนี้ เกรงว่าคดีคงจะไม่คลี่คลายภายในสิบหรือยี่สิบปี

เมื่อเผชิญกับการยั่วยุของกู้หนิงผิง ลวี่เทาก็หัวเราะเยาะ “หากจับฆาตกรตัวจริงไม่ได้ ร้านจิ่นฝูจะไม่สามารถเปิดได้อีกตลอดชีวิตที่เหลือ”

“ท่าน!” กู้หนิงผิงต้องการโต้เถียงกับลวี่เทา หากแต่ฉินเย่จือห้ามเขาเอาไว้

“หนิงผิง” น้ำเสียงของฉินเย่จือเต็มไปด้วยความเย็นชา กู้หนิงผิงหยุดโต้เถียงกับลวี่เทาโดยมองไปที่ลวี่เทาซึ่งวางตัวเป็นผู้ช่วย ชายหนุ่มจึงคิดว่ามันน่าขันยิ่งนัก

ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่ทุกส่วนของอาณาจักรต้าชิงจะได้ผ่านการทดสอบก่อน มิฉะนั้นแล้วเจ้าหน้าที่เช่นนี้จะปกครองผู้คนได้อย่างไร?

แม้ว่าตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเขาในศาลาว่าการจะไม่สูงนัก แต่ก็เป็นเจ้าหน้าที่ปกครองของผู้คนในเมือง ถ้าไม่มีความสามารถก็จะทำให้ผู้คนรู้สึกทุกข์และบ่นไม่รู้จบ

หากเป็นความจริงที่ไม่สามารถจับตัวฆาตกรได้ ก็เป็นเรื่องของทางการเช่นกัน และมันเป็นเรื่องไร้สาระจริง ๆ ที่ร้านจิ่นฝูไม่สามารถเปิดได้

“ใต้เท้าลวี่เป็นเจ้าหน้าที่ในเมืองหลิวเจียมาหลายปีแล้ว เขาไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่าใต้เท้าลวี่โชคร้ายหรือขาดความสามารถ ครั้งนี้เกิดเหตุการณ์ขึ้นครั้งใหญ่ สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ใต้เท้าลวี่รีบหาความยุติทำธรรมให้เร็วที่สุดด้วยเถิด พวกข้าต้องการอนาคตที่ชัดเจน การที่ต้องมาเสียเวลากับร้านจิ่นฝูเล็ก ๆ นี้ ข้าไม่รู้ว่าใต้เท้าลวี่หรือร้านจิ่นฝูจะเป็นทุกข์กันแน่” ฉินเย่จืออ่านความคิดของลวี่เทาออกทั้งหมด เขาใช้สิ่งที่ลวี่เทาต้องการมากที่สุดเพื่อกระตุ้นเขา

“ฮึ่ม มันเป็นการตัดสินใจของข้า และมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนธรรมดาอย่างเจ้าที่จะมาชี้นิ้วสั่งข้า” ลวี่เทาชำเลืองมองฉินเย่จือและพูดอย่างชั่วร้ายว่า “ให้คนเข้ามาจับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝูไปให้หมด”

“ไม่ได้! ท่านจะมาจับคนของพวกข้าไปได้อย่างไร” กู้หนิงผิงตะโกน และขวางหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่ไม่ให้พวกเขาเข้ามา

“เนื่องจากมีคนตายบริเวณหน้าร้านจิ่นฝู ข้าต้องจัดการคดีอย่างเป็นกลาง ข้าหวังว่านายน้อยกู้จะไม่เข้ามาก้าวก่าย เพราะถ้านายน้อยกู้ถูกผลักจนได้รับบาดเจ็บ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปอธิบายกับเสี้ยนจู่อย่างไร”

หลังจากที่ลวี่เทาพูดจบ เหล่าผู้คุมก็รีบลุกขึ้นและเข้ามาจับกุมลูกจ้างภายในร้านจิ่นฝู

เมื่อเห็นว่าลวี่เทากำลังจะพาพวกเขาไป ฉินเย่จือก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดอีกฝ่าย “ใต้เท้าลวี่ มีคนมากมายอยู่ที่นี่ เป็นไปได้อย่างไรที่ลูกจ้างของร้านจิ่นฝูจะทำเช่นนี้ ใต้เท้าลวี่ต้องจับกุมทุกคนที่กินอาหารที่ร้านจิ่นฝู เพราะทุกคนคือผู้ต้องสงสัย”

ลวี่เทายิ้มเยาะ “เจ้านี่พูดจาไร้สาระจริง ๆ ถ้าเช่นนั้นทำไมร้านอาหารอื่นคนกินถึงไม่ตาย มีแต่ร้านจิ่นฝูของพวกเจ้าเท่านั้น ถอยไป อย่ามาขวางข้า ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน”

ผู้คุมเดินออกมาข้างหน้าอีกครั้ง ขณะนี้ดูเหมือนลวี่เทาจะกลัวว่าเขาจะทำให้สถานการณ์ตึงเครียดเกินไป จึงพูดอีกครั้ง “ตราบใดที่คนของร้านจิ่นฝูเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าจะปล่อยตัวพวกเขาทันที”

เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่กำลังจะจับพวกเขา ลูกจ้างร้านจิ่นฝูก็ตกใจกลัวและตะโกนอย่างอ้างว้าง “นายน้อย ข้าไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ใช่พวกข้านะ พวกข้าไม่ได้ทำ”

กู้หนิงผิงรู้โดยธรรมชาติว่าลูกจ้างในร้านจิ่นฝูจะไม่ทำสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้ แต่คนผู้นี้เสียชีวิตในร้านจิ่นฝู และตอนนี้ฆาตกรตัวจริงยังไม่ถูกจับ ดังนั้นหากเขาต้องการปกป้องคนเหล่านี้ เขาต้องให้ความร่วมมือกับศาลาว่าการ

แม้ว่าลวี่เทานี้จะเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับแปด แต่เขายังเป็นผู้ปกครองของเมืองหลิวเจีย กู้หนิงผิงและคนอื่น ๆ ไม่สามารถทำให้ความสัมพันธ์กับลวี่เทานั้นบึ้งตึงเกินไป

กู้หนิงผิงและลูกจ้างเหล่านี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมานาน และเมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะถูกจับตัวไป เขาก็ขอร้องฉินเย่จือทันที “อาจารย์ ข้าปล่อยให้พวกเขาพาคนของเราไปไม่ได้ ถ้าพวกเขาถูกจับขังคุก แล้วพวกเขาจะมีชีวิตรอดออกมาหรือไม่”

ฉินเย่จือยังกังวลว่าหากคนเหล่านี้ถูกจับโดยลวี่เทา พวกเขาจะถูกทรมานเพื่อให้รับสารภาพ เขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ฉินเย่จือขมวดคิ้วแน่น คิดหาวิธีจัดการกับเรื่องนี้ ตอนนี้ถึงจุดที่เขาไม่สามารถห้ามไม่ให้จับคนของร้านจิ่นฝูได้

ลูกจ้างที่เป็นคนไปรายงานข่าวในตอนแรกก็พูดอย่างกล้าหาญว่า “นายน้อย ไม่ต้องห่วง พวกข้าไม่กลัว พวกข้าไม่ได้ทำอะไรผิด แม้ว่าพวกข้าจะถูกจับไปก็ไม่กลัว”

เมื่อลูกจ้างคนแรกพูดขึ้น เจ้าหน้าที่ก็รีบจับเขาเอาไว้ก่อน จากนั้นลูกจ้างคนอื่นก็ยืนขึ้นทีละคนและต้องการตามเจ้าหน้าที่ไป อย่างไรก็ตาม พวกเขาประพฤติตัวดีและไม่ได้ทำอะไรผิด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกกลัว

“เสี่ยวเหลียงจื่อ เจ้า…” กู้หนิงผิงรู้สึกสะเทือนใจอย่างมากเมื่อเห็นว่าพวกเขายอมไปกับเจ้าหน้าที่มากกว่าการสร้างปัญหาให้กับเขา

“นายน้อยไม่ต้องกังวล พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเราอาจจะถูกจับแค่สองสามวันเท่านั้น เมื่อจับฆาตกรตัวจริงได้ พวกเราก็จะได้รับการปล่อยตัวออกมาเอง”