ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1231 มีคนใส่ร้าย

บทที่ 1231 มีคนใส่ร้าย

บทที่ 1231 มีคนใส่ร้าย

ดังนั้นลวี่เทาจึงชำเลืองมองคนที่เสียชีวิตอยู่ที่ประตู แล้วฝืนพูดด้วยรอยยิ้ม “มีผู้เสียชีวิตที่ร้านจิ่นฝู เรื่องนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝู”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ กู้หนิงผิงก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่ออธิบาย “ใต้เท้าลวี่ ท่านก็รู้ว่าร้านจิ่นฝูเปิดทำการในเมืองหลิวเจียมาเจ็ดแปดปีแล้ว มีความรอบคอบในการทำสิ่งต่าง ๆ และประพฤติตนตามหน้าที่เสมอ เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นจะต้องมีคนใส่ร้ายแน่”

นั่นเป็นเรื่องที่ต้องให้พูดอีกหรือ

ลวี่เทาแสดงท่าทีออกมาว่ารู้นานแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะเปิดร้านจิ่นฝูมานานกี่ปีก็ถูกผู้คนเกลียดชังมานานเท่านั้น พวกเขาให้เวลาหลายปีในการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นั่นก็ถือเป็นบุญคุณแล้ว

“ก่อนหน้านี้มีร้านอาหารมากมายในเมืองหลิวเจีย และร้านของพวกเขาทั้งหมดต่างกำลังไปได้ด้วยดี นับตั้งแต่ร้านจิ่นฝู่เปิดตัว ร้านอาหารต่าง ๆ ก็ทยอยปิดตัวลงเรื่อย ๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาในเมืองหลิวเจีย ร้านจิ่นฝูได้เข้าครอบงำผู้คน การถูกคนอื่นใส่ร้ายก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” ลวี่เทาแสร้งทำเป็นวิเคราะห์ “เป็นเพียงว่าตอนนี้ไม่มีหลักฐาน และเจ้าหน้าที่คนนี้สามารถดำเนินการตามกฎหมายได้เท่านั้น คนผู้นี้เสียชีวิตที่ร้านจิ่นฝู แน่นอนว่าเป็นความผิดของร้านจิ่นฝู แม้ว่าเจ้าของที่นี่จะเป็นท่านเสี้ยนจู่ แต่ฮ่องเต้ทำผิดโทษเท่าสามัญ ยิ่งกว่านั้นที่นี่ยังมีคนเสียชีวิต ทุกคนอย่าทำให้เรื่องนี้มันยากเกินไปสำหรับข้าเลย”

อีกด้าน รายงานของขุนนางผู้ชันสูตรศพก็ออกมาเช่นกัน

“ใต้เท้า คนผู้นี้ถูกพิษจากผงชีซิง ยานี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และมีพิษร้ายแรง หลังจากกินเข้าไปแล้ว เขาจะตายจากพิษภายในครึ่งชั่วยาม มีเลือดออกจากรูทวารทั้งเจ็ดและสภาพศพนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง”

เมื่อลวี่เทาได้ยินว่าเขาถูกวางยาพิษจนเสียชีวิตจริง ๆ เขาก็ได้แต่เดินไปมาในห้องโถง

ฉือโถวยืนอยู่ด้านหลังของกู้หนิงผิงในร้านจิ่นฝู ลูกจ้างในร้านและคนครัวทั้งหมด ลวี่เทามองดูทีละคน คิ้วของเขาขมวดมุ่น ใบหน้าเย็นชาราวกับว่าโกรธมาก แต่ใครจะรู้ว่าหัวใจของลวี่เทาได้หัวเราะออกมาแล้ว

“ใครเป็นคนวางยา” ลวี่เทาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว คนกลุ่มนี้ประสบกับโศกนาฏกรรมและมีความหวาดกลัวอย่างสุดขีด คราวนี้เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของเจ้าหน้าที่ ทุกคนก็ต่างตกใจกลัว

ขาของพวกเขาอ่อนลงและหากพวกเขาไม่สนับสนุนซึ่งกันและกัน พวกเขาคงจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ

ลูกจ้างที่เพิ่งไปที่สวนกู้เพื่อรายงานข่าว ยืนขึ้นในขณะนี้และพูดเสียงดัง “ใต้เท้าลวี่ มีแขกอีกคนที่รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับผู้เสียชีวิต เขาสบายดี แต่คนผู้นี้เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม ข้าน้อยคิดว่าเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านจิ่นฝู และผู้ที่น่าสงสัยที่สุดคือคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับผู้เสียชีวิตและกินข้าวด้วยกัน”

ผู้เสียชีวิตและสหายกอดกันอย่างสนิทสนม เมื่อจ่ายเงินแล้ว ชายคนดังกล่าวก็พยุงผู้เสียชีวิตเดินออกไปข้างนอก แต่ก่อนจะถึงประตู ชายคนดังกล่าวก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคนที่อยู่ข้าง ๆ เขา

น้ำหนักเกือบทั้งหมดเทไปบนร่างของตนเอง เดิมทีผู้เสียชีวิตมีรูปร่างอ้วนอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อน้ำหนักทั้งหมดเทไปบนร่างของอีกคนจึงทำให้เขาสั่นและล้มลง

คนสองคนล้มลงกับพื้น ชายคนนั้นรีบลุกขึ้นและกำลังจะเข้าไปช่วยผู้เสียชีวิต แต่เมื่อพลิกตัวผู้เสียชีวิตกลับพบว่าผู้เสียชีวิตมีเลือดออกที่รูทวารทั้งเจ็ด ตาและปากของเขาเบิกกว้าง และเมื่อเอามือไปอังที่จมูก เขาก็หมดลมหายใจไปแล้ว

เขาเสียชีวิตแล้ว

สหายกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก แขกที่รับประทานอาหารอยู่ข้าง ๆ จึงมองไปทีละคนและเห็นว่ามีผู้เสียชีวิต ในขณะนี้ร้านจิ่นฝูจึงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายและทุกคนก็วิ่งออกไปข้างนอกทำให้เกิดความโกลาหลทันที และคนที่กินข้าวร่วมโต๊ะกับผู้เสียชีวิตก็ฉวยโอกาสที่เหตุการณ์กำลังชุลมุนรีบวิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

ในขณะนี้ สิ่งที่ลูกจ้างพูดก็สมเหตุสมผล แต่ชายคนนี้กลับวิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

“เขาหนีไปแล้ว ข้าจะหาเขาได้ที่ไหน” ลวี่เทาพูดอย่างโกรธเคือง

“คนผู้นั้นมาจากเมืองหลิวเจีย ต้องมีคนรู้จักเขาอย่างแน่นอน จะต้องมีหลักฐานอยู่ที่บ้านของเขาแน่” ลูกจ้างภายในร้านพูด แต่เขาก็กังวลเล็กน้อย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเป็นเวลานานแล้ว หากคนผู้นั้นเป็นฆาตกรตัวจริง เกรงว่าเขาคงหนีไปนานแล้ว แต่หากไม่ใช่ฆาตกร เขาก็คงหนีไปแล้วเช่นกัน

ลวี่เทายิ้ม “เจ้าคิดว่าเจ้าหน้าที่ไม่ได้ส่งใครไปหาเขาหรือ? ข้าได้ยินมาว่าเขาเป็นเพียงคนเร่ร่อนมาจากที่อื่น หลังจากขอเงินแล้วเขาก็เชิญผู้เสียชีวิตไปทานอาหาร เพราะเขาต้องการลงมือกับผู้เสียชีวิต ตอนนี้เมื่อมีคดีความ เขาจึงหนีไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว”

ไม่มีร่องรอยของคนที่หนีไป ดังนั้นความผิดอีกครึ่งหนึ่งจึงตกเป็นของร้านจิ่นฝูโดยธรรมชาติ

ฉินเย่จือยิ้มเยาะ “ทำไมคนที่น่าสงสัยที่สุดถึงหนีไปได้? แทนที่จะไปจับกุมเขา พวกท่านกลับมาที่ร้านจิ่นฝูเพื่อจับกุมเจ้าของร้านแทน พวกท่านต้องการให้เรื่องนี้ตกอยู่ในความรับผิดชอบของร้านจิ่นฝูใช่หรือไม่ ไม่ได้เคลื่อนไหวมาหลายปีแล้ว เป็นเพราะต้องการเลื่อนตำแหน่งและสร้างโชคลาภจากเรื่องของร้านจิ่นฝูใช่หรือไม่”

ฉินเย่จือได้เห็นความคิดของลวี่เทามานานแล้ว และเอ่ยแทงใจดำลวี่เทาด้วยการพูดเพียงครั้งเดียว

เป็นความจริงที่ลวี่เทาไม่ได้เคลื่อนไหวเป็นเวลาหลายปี ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อต้นไม้ถูกเคลื่อนย้ายจะอันตรายถึงชีวิต คนถูกโยกย้ายเพื่อมีชีวิตที่ดีขึ้น หากเจ้าไม่เคลื่อนไหว เจ้าจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับแปดตลอดไป

เมืองหลิวเจียที่เคยสงบสุขในอดีต ไม่สามารถสร้างความสำเร็จใด ๆ ให้เขาได้ ลวี่เทาอยู่ในรังมาเป็นเวลานาน และเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ครั้งนี้เมื่อมีเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้น ลูกค้าคนหนึ่งเสียชีวิตในร้านอาหารกลางวันแสก ๆ และเขาถูกวางยาจนเสียชีวิต ถ้าจับฆาตกรได้ มันจะเป็นผลงานที่ดี

ลวี่เทาต้องการที่จะจับฆาตกรให้ได้ จะเป็นฆาตกรตัวจริงหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจ อย่างไรก็ตาม ถ้าคนถูกจับ เมื่อถึงเวลาต้องสารภาพ ตราบใดที่เขาเข้าไปในห้องขัง เขาพูดอะไรก็เหมือนไม่ได้พูด

เมื่อลวี่เทาเห็นว่าฉินเย่จือพูดได้ตรงประเด็น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นมืดมนทันทีและพูดอย่างจริงจัง “อย่าคิดว่าเจ้าเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเสี้ยนจู่แล้วจะสามารถใส่ร้ายเจ้าหน้าที่คนนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเสี้ยนจู่ เจ้าหน้าที่คนนี้สามารถดำเนินการตามกฎหมายได้ทันทีและลงโทษเจ้าในข้อหาใส่ร้ายเจ้าหน้าที่”

สถานะอย่างเป็นทางการของลวี่เทาไม่สูงนัก แต่ตำแหน่งของเขาในเมืองแห่งนี้ก็ไม่เล็ก ในขณะนี้เขากำลังจ้องมองชายที่ดูเหมือนเทพเซียน

และเห็นร่างที่สูงและสง่างามของฉินเย่จือราวกับต้นไผ่เขียวตั้งตระหง่าน เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่เป็นชุดผ้าไหมสีหมึกอย่างดีและตอนนี้เขากำลังประสานมือไว้ข้างหน้า ปลายแขนของชุดถูกปักด้วยลวดลายใบไผ่ ดูสง่างาม งานปักนั้นประณีตมาก ดูเหมือนว่าช่างปักทุ่มเทความสามารถลงไปอย่างมาก