ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1229+1230 เจ้าออกไปก่อนใบหน้าไร้ยางอาย

บทที่ 1229+1230 เจ้าออกไปก่อน/ใบหน้าไร้ยางอาย

บทที่ 1229 เจ้าออกไปก่อน

เมื่อมองไปที่ท่าทางขมวดคิ้วของกู้เสี่ยวหวานแล้ว ลวี่เทาก็อารมณ์ดีและพึมพำกับตัวเองว่า คนอย่างเสี้ยนจู่ก็มีวันนี้เช่นกัน

ใบหน้าของลวี่เทาเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที เขาเดินไปหากู้เสี่ยวหวานด้วยรอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้า รอยยิ้มของเขาเย็นชาเหมือนกับการแสดงมากกว่า

“เสี้ยนจู่ ท่านอยู่ที่นี่” ลวี่เทาก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับกู้เสี่ยวหวาน กู้เสี่ยวหวานหาได้สนใจเขา นางจึงเดินผ่านไปถึงสถานที่ที่มีการวางศพ

มีคนไม่กี่คนที่รวมตัวกันด้วยสายตาที่ดุร้าย เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหวานมาในครั้งนี้และรู้ว่านางเป็นเจ้าของร้านจิ่นฝู ความโกรธแค้นทั้งหมดของพวกเขาก็ตกอยู่ที่กู้เสี่ยวหวานทันที

“เจ้าเป็นเจ้าของร้านจิ่นฝูหรือ” ผู้นำถือมีดขนาดใหญ่ส่องแสงแวววับอยู่ในมือ และเมื่อเขาโบกมันต่อหน้ากู้เสี่ยวหวาน ดูเหมือนว่ามีแสงสีขาวส่องผ่าน

เขาถือมีดแกว่งไปมาตรงหน้ากู้เสี่ยวหวาน แต่ฉินเย่จือไม่ต้องการให้กู้เสี่ยวหวานตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้าและปกป้องนางที่อยู่ข้างหลัง รัศมีเย็นยะเยือกที่เปล่งออกมาจากทั่วร่างทำให้คนที่ประตูสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นเสียงอันเยือกเย็นก็ดังตามมา “พวกเจ้าทุบร้านจิ่นฝูหรือ”

เหล่าอันธพาลพวกนั้นถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือ ไม่ว่าจะเป็นมีดขนาดใหญ่ ขวาน ค้อน หรืออะไรทำนองนั้น

เมื่อมองไปที่โต๊ะและเก้าอี้ในห้องโถง แต่เมื่อคิดว่าลูกพี่รองเสียชีวิตในร้านจิ่นฝูแห่งนี้ ลูกพี่ใหญ่กล่าวว่าร้านจิ่นฝูแห่งนี้เป็นสถานที่ที่โด่งดัง ถ้าพวกเขาไม่ฆ่าเจ้าของร้านนี้ ลูกพี่รองจะตายโดยเปล่าประโยชน์

ผู้คนยอมสละชีวิตเพื่อเงินเหมือนนกที่ตายเพราะอาหาร ผู้นำคิดถึงคำพูดของลูกพี่ใหญ่แล้วและเขาไม่กลัว ก้าวไปข้างหน้าฉินเย่จือและพูดว่า “ลูกพี่รองของข้ามากินข้าวที่นี่ เขาเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ พวกเจ้าคิดว่าจะคิดบัญชีนี้อย่างไร”

“พวกเจ้าทุบร้านจิ่นฝูหรือไม่” ฉินเย่จือพูดเบา ๆ ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็ง

พวกอันธพาลเหล่านั้นแค่ติดตามผู้นำมาเพื่อขู่คนทั่วไปโดยอาศัยสิ่งที่น่ากลัวในมือ แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าฉินเย่จือ คนที่มีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งซึ่งดูเหมือนจะต้องการกลืนกินพวกเขา นี่พวกอันธพาลเหล่านี้รู้สึกถึงว่าอะไรคือเหนือฟ้ายังมีฟ้า

อย่ามองผู้ชายตรงหน้าว่าเพียงหล่อเหลา แต่เขาทำให้คนกลัว ไม่ใช่แค่เรื่องตลกจริง ๆ

คนที่อยู่ตรงหน้าเขามีดวงตาเรียวยาวที่งดงามคู่หนึ่ง แต่เมื่อเขากลายเป็นคนโหดเหี้ยม ใบหน้าของเขาก็เย็นชา พวกอันธพาลทุกคนรู้สึกถึงแรงกดดันจากเขาและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

โชคดีที่ผู้นำได้เห็นโลกมาบ้างเล็กน้อย และหลังจากที่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็โต้ตอบทันที “เราทุบมันทิ้งแล้วอย่างไร ลูกพี่รองของครอบครัวข้าเสียชีวิตในร้านอาหารของเจ้า เจ้าไปดูการตายของลูกพี่รองของข้าสิ ช่างน่าสงสารเสียจริง เลือดออกทางทวารทั้งเจ็ด เขาต้องถูกวางยาพิษจนตายแน่ ๆ”

มีคนนอนอยู่ที่ประตูของร้านจิ่นฝู เมื่อครู่มีคนมากมายยืนอยู่หน้าร้าน แต่คราวนี้มีคนน้อยลง กู้เสี่ยวหวานกำลังจะหันไปมองฉินเย่จือ และกำลังจะมองไปที่ประตู

แต่ฉินเย่จือปิดตาของนางและกระซิบเบา ๆ ข้างหู “หวานเอ๋อร์ อย่ามอง เจ้าออกไปกับอาโม่ก่อน ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง”

….

บทที่ 1230 ใบหน้าไร้ยางอาย

ฉินเย่จือได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชของคนผู้นั้นแล้ว เขาไม่สามารถให้หวานเอ๋อร์เห็นฉากดังกล่าวได้ ดังนั้นฉินเย่จือจึงปิดตากู้เสี่ยวหวานโดยไม่ต้องคิด

ดวงตาของนางถูกผ้าเช็ดหน้าปิดไว้ทำให้มองอะไรไม่ชัด

กู้เสี่ยวหวานต้องการที่จะดึงผ้าเช็ดหน้าที่ปิดตาไว้ออกไป แต่ฉินเย่จือกระซิบว่า “หวานเอ๋อร์ เชื่อข้า”

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเย่จือ กู้เสี่ยวหวานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

อาโม่ฟังจากด้านข้างและรีบไปข้างหน้าเพื่อดึงกู้เสี่ยวหวานออกไป

พวกอันธพาลเหล่านั้นได้ยินว่ากู้เสี่ยวหวานกำลังจะจากไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยกู้เสี่ยวหวานไป พวกเขาโห่ร้องเพื่อให้กู้เสี่ยวหวานอยู่ต่อ “กู้เสี่ยวหวาน เจ้าอย่าเพิ่งไปไหน เจ้าเอาใบหน้าไร้ยางอายนั่นมาทำอะไรที่นี่กัน”

คนอื่นยิ้มอย่างหยาบคาย “เสี้ยนจู่ ท่านเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานก็มาเลี้ยงผู้ชายแล้วหรือ”

ทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบ เขาก็กรีดร้องออกมา กู้เสี่ยวหวานต้องการมองย้อนกลับไป แต่ถูกอาโม่ลากออกไปก่อน “ท่านพี่ พี่ใหญ่ฉินอยู่ที่นี่ เราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”

กู้หนิงผิงมาด้วยและในขณะนี้เขาก็เห็นสภาพที่น่าสังเวชของคนผู้นั้น แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายก็ตาม เขาก็รู้สึกแย่มากที่เห็นว่ามีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด นับประสาอะไรกับพี่สาวของเขา

ตอนแรกเขากลัวว่าพี่สาวของเขาจะทนไม่ได้เมื่อเห็นฉากตรงหน้า แต่พบว่าฉินเย่จือปิดตาพี่สาวของเขาไว้ก่อนและขอให้อาโม่พานางออกไป การกระทำของฉินเย่จือทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เมื่อฉือโถวเห็น เขาก็มีสีหน้าชื่นชมเช่นกัน เป็นเรื่องไม่ดีสำหรับผู้หญิงที่จะเห็นฉากเช่นนี้ และเขาก็รู้สึกวางใจมากขึ้นที่มีฉินเย่จืออยู่

มีผู้หญิงอยู่ในใจและมักจะคิดถึงผู้หญิงคนนั้น วางผู้หญิงไว้บนสุดของหัวใจ ฉินเย่จือคนนี้ถือได้ว่าน่ายกย่อง

กู้เสี่ยวหวานเป็นห่วงฉินเย่จือ คนกลุ่มนั้นจะพูดคำสกปรกเช่นนั้น แต่ฉินเย่จือกลับให้นางออกไปเพื่อผลประโยชน์ของตัวนางเอง แต่ตัวเองจะปล่อยให้เขาถูกทำร้ายโดยคนจำนวนมากที่นี่เพียงลำพังไม่ได้

คนที่สาปแช่งเมื่อครู่ส่งเสียงกรีดร้อง และเขาได้ยินพวกอันธพาลสองสามคนวิ่งไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของคนผู้นั้น และเห็นคนที่ปิดปากของเขาร้องโหยหวนและมีเลือดไหลออกมาตามซอกนิ้ว

ชายคนนั้นกรีดร้องและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

“ฟันเขาหลุด!” พวกอันธพาลคนหนึ่งตะโกน

และเห็นชายที่อยู่ตรงกลางอ้าปากและไม่มีฟันเหลือสักซี่

“พี่สาม เป็นอะไรหรือเปล่า” พวกอันธพาลที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าฉินเย่จือทำให้ฟันลูกพี่ของพวกเขาหลุดจนหมดปาก และพวกเขาไม่เห็นชายคนนี้เคลื่อนไหว นอกจากความหวาดกลัวแล้ว พวกเขายังตกใจและโกรธจัด

จากนั้นก็ได้ยินชายที่ถูกเรียกว่าท่านพี่สามสามปิดปากที่เต็มไปด้วยเลือดและไม่มีฟันเหลือแม้แต่ซี่เดียว คำพูดของเขาก็ไม่ชัดเจน “ไปฆ่ามัน!”

พวกอันธพาลที่อยู่ด้านข้างยกอาวุธในมือแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า กู้เสี่ยวหวานได้ยินเสียงและต้องการหันหลังกลับ แต่อาโม่ปฏิเสธ

แม้แต่กู้หนิงผิงก็ชักชวนจากด้านข้าง “ท่านพี่ควรกลับไปที่ห้องรับรองก่อน อาจารย์อยู่ที่นี่และเราทุกคนก็อยู่ที่นี่”

อาโม่ยังเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงต่ำ “แม่นางกลับไปที่ห้องเพื่อชำระบัญชีเถอะ พี่ใหญ่ฉินอยู่ที่นี่ เขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างน่าพอใจแน่นอน ไม่ต้องกังวล ท่านยังไม่วางใจพี่ใหญ่ฉินอีกหรือ?”

ไม่ใช่ว่ากู้เสี่ยวหวานไม่เชื่อใจฉินเย่จือ แต่นางแค่กังวลว่าฉินเย่จือจะได้รับบาดเจ็บ อันธพาลที่ตายไปเป็นหัวหน้า ดังนั้นพวกเขาจะโทษร้านจิ่นฝูโดยธรรมชาติ

ถ้าตัวเองจากไป ความผิดจะไม่ตกอยู่ที่ฉินเย่จือคนเดียวหรอกหรือ?

แม้ว่าศิลปะการต่อสู้ของฉินเย่จือจะทรงพลัง แต่…

นางยังคงเป็นห่วงฉินเย่จือ

อาโม่พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปลอบโยนนาง และพากู้เสี่ยวหวานไปที่ชั้นสอง จากนั้นเขาก็ปิดประตู ถือดาบอย่างมั่นคง ยืนอยู่ที่ประตูบนชั้นสองและเฝ้าดูการเคลื่อนไหวที่ชั้นล่างโดยไม่กะพริบตา

ไม่มีสีหน้าเป็นกังวล

มันเป็นแค่หัวไชเท้าสองสามหัว นับประสาอะไรกับเจ้านาย แม้แต่เขาก็ยังไม่สนใจ

ถือขวาน ดาบใหญ่ และดาบยาวไว้ในมือ คนไม่กี่คนวิ่งไปหาฉินเย่จือและฟันหัวของเขา

เมื่อเห็นฉากนี้ กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ทนไม่ได้ที่จะมองและเบือนหน้าหนี

คนที่ตายเป็นลูกพี่รองของอันธพาลท้องถิ่นในเมืองหลิวเจีย อันธพาลท้องถิ่นเหล่านั้นไม่เคยกะพริบตาเมื่อพวกเขาทำสิ่งเลวร้าย การถูกหมายหัวโดยคนกลุ่มนี้จะต้องได้รับความเดือดร้อนมาก

แต่ฉินเย่จือยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ ดวงตาเรียวยาวของเขาจ้องมองอย่างเย็นชาไปยังผู้คนที่วิ่งเข้ามาอย่างดุร้าย เมื่อพวกเขากำลังจะพุ่งไปข้างหน้าเขา ทันใดนั้น เขาก็บินขึ้นและหมุนตัว ก่อนที่จะเห็นเขาเคลื่อนไหว คนทั้งหมดก็ถูกเตะออกไปจนล้มลงนอนบนพื้นและร้องโอดโอยเสียงดัง

เมื่อเห็นว่าคนจำนวนมากถูกฉินเย่จือจัดการจนล้มลงกับพื้น เขาสาปแช่งอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นชี้ไปที่ฉินเย่จือและพูดอย่างดุดันว่ารอก่อนเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะดวงตาที่ดุร้ายของเขา เกรงว่าข้าคงไม่รู้ว่าคำพูดสุดท้ายของเขาคืออะไร

ฉินเย่จือไม่ได้สนใจคนเหล่านี้และมองอย่างเย็นชา ลูกพี่สามถอยกลับไปสองสามก้าวด้วยความกลัว จากนั้นก็เดินโซเซและวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อลูกน้องเหล่านั้นเห็นว่าลูกพี่ของตนวิ่งหนีไป พวกเขาจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร พวกไม่กล้าแม้แต่จะหยิบมีดของตัวเองด้วยซ้ำ พวกเขาก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีไปด้วยความสิ้นหวัง

ทุกคนไม่คาดคิดว่าลูกเตะของฉินเย่จือจะทรงพลังขนาดนี้ พวกเขาต่างยกนิ้วให้

แต่เดิมลวี่เทาต้องการให้ร้านจิ่นฝูทนทุกข์สักหน่อย อย่างไรก็ตาม คนที่สูญเสียไม่ใช่ร้านจิ่นฝู ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านจิ่นฝูหยิ่งยโสเกินไป ไม่ช้าก็เร็วอย่างไรก็ต้องมีเรื่องเกิดขึ้น

ดังนั้นลวี่เทาจึงไม่สงสัยเลยว่าจะมีใครตายในร้านจิ่นฝู

แน่นอนว่า เขารู้อยู่ในใจด้วยว่าหากคนผู้นี้เสียชีวิตในร้านจิ่นฝู มีคนจำนวนมากที่ไม่ชอบร้านจิ่นฝู ดังนั้นจึงมาวางยา เขาต้องจับคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขาอยากจะปล่อยให้กู้เสี่ยวหวานต้องทนทุกข์เพื่อดูว่านางจะกล้าหยิ่งยโสอีกต่อไปหรือไม่