ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1234 หัวแร้ง

บทที่ 1234 หัวแร้ง

บทที่ 1234 หัวแร้ง

ตอนนี้มีคนตายในร้านอาหารของนาง กู้เสี่ยวหวานตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน นางคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ

แน่นอนว่าหากมีคนวางยาพิษ นั่นจะเป็นความผิดทางอาญาเนื่องจากระบบรักษาความปลอดภัยไม่ดี ไม่ต้องพูดถึงการระงับกิจการเพื่อการแก้ไข และมันจะต้องเกิดความเสียหายอย่างหนักแน่นอน

กู้เสี่ยวหวานขมวดคิ้วแน่น “ใครกันนะที่เป็นปรปักษ์กับร้านจิ่นฝูขนาดนี้และต้องการโยนความผิดให้กับร้านจิ่นฝูสำหรับเหตุการณ์ครั้งนี้”

เมื่อมาถึงเมืองหลิวเจีย กู้เสี่ยวหวานเองก็ไม่ได้ทำกิจการอะไรโดดเด่นนอกจากร้านจิ่นฝูนี้เพียงร้านเดียว กิจการของร้านจิ่นฝูนี้ดี ซึ่งทุกคนในเมืองหลิวเจียนี้เห็นได้ชัด ทุกคนอาจรู้สึกหดหู่ใจเพราะความรุ่งเรืองของกิจการ จึงมาคิดบัญชีกับร้านของนาง

หากนับรวมร้านอาหารทั้งหมดที่เปิดก่อนและปิดตัวลงเนื่องจากกิจการที่ย่ำแย่เพราะร้านจิ่นฝู นั่นอาจเป็นผู้ต้องสงสัย

กู้เสี่ยวหวานยิ้มอย่างดูถูกตนเอง “ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะได้เงินจำนวนมากและมันง่ายที่จะกลายเป็นหนามยอกอกของคนเหล่านี้ แต่มันแปลกที่คนเหล่านี้อิจฉาคนอื่น แต่พวกเขากลับไม่ทำงานอย่างหนักและต่อสู้เพื่อกิจการของตน แต่กลับมาทำร้ายผู้อื่น”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ฉินเย่จือก็โอบแขนรอบเอวกู้เสี่ยวหวาน แล้วประทับจูบลงบนหน้าของอีกฝ่าย

ดังนั้นแมวน้อยตัวนี้จึงยังไม่ค้นพบว่ามันน่าดึงดูดเพียงใด แต่โชคดีที่มันมีดวงตาที่เฉียบคม

ทั้งสองไม่ได้คุยกัน แต่ละคนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

กู้หนิงผิงและฉือโถวกลับไปที่สวนกู้ก่อนและบอกสมาชิกในครอบครัวเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านจิ่นฝู กู้เสี่ยวหวานยังบอกพวกเขาซ้ำ ๆ ว่าไม่ให้สมาชิกในครอบครัวกังวลไปพร้อมกับพวกเขา

เดิมทีกู้หนิงผิงและฉือโถวกลับบ้านไปแล้ว แต่เมื่อพวกเขาเดินไปได้ครึ่งทางก็เห็นอาโม่ติดตามพวกเขามา เนื่องจากกู้เสี่ยวหวานเป็นห่วงและยังไม่วางใจ นางจึงส่งอาโม่มาคอยดูแล เพราะผู้ตายเป็นอันธพาลท้องถิ่น และพวกพ้องของเขาอาจไปที่สวนกู้เพื่อทำอะไรบางอย่าง

สิ่งที่กู้เสี่ยวหวานคิดนั้นเป็นความจริง คืนนั้นนางและฉินเย่จือกำลังนอนหลับอยู่ในร้านจิ่นฝู ขณะที่มีอันธพาลหลายคนไปที่สวนกู้เพื่อก่อความวุ่นวาย

โชคดีที่มีอาโม่และกู้หนิงผิงอยู่ที่บ้าน ทั้งสองคือคนที่ชำนาญศิลปะการต่อสู้ แม้ว่าจะมีพวกอันธพาลมากมาย แต่พวกเขาก็จัดการเรื่องเหล่านี้ได้อย่างเรียบร้อย หลังจากนั้นไม่นาน พวกอันธพาลก็ถูกทุบตีลงกับพื้นโดยอาโม่และกู้หนิงผิง

เดิมทีพวกอันธพาลเหล่านั้นต้องการใช้ประโยชน์จากการพาคนมาจำนวนมากมาที่นี่เพื่อที่จะให้บทเรียนกับตระกูลกู้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะได้รับบทเรียนจากอาโม่ไปแทน

กู้เสี่ยวหวานอยู่ในเมืองหลิวเจีย นางไม่ได้นอนหลับอย่างสนิทใจ และรู้สึกว่านี่เป็นปัญหาใหญ่และใหญ่ที่สุดที่นางพบหลังจากเดินทางมาจากยุคปัจจุบัน

ตอนที่นางไม่มีอันจะกิน นางยังไม่คิดว่านั่นคือปัญหา

แต่ครั้งนี้มันทำให้นางรู้สึกหนักใจจริง ๆ

แม้ว่าคนที่ตายนั้นจะไม่ใช่คนดี แต่เขาก็ได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อแม่ของเขา ดังนั้นการที่เขาเสียชีวิตโดยเปล่าประโยชน์และยังเสียชีวิตในร้านจิ่นฝู ยิ่งกู้เสี่ยวหวานคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งเศร้ามากขึ้นเท่านั้น

ต่อมาเมื่อนึกถึงคำพูดของฉินเย่จือว่า เหตุการณ์นี้น่าจะเป็นการฆาตกรรมแบบไม่เลือกหน้า และเป้าหมายของพวกเขาน่าเป็นร้านจิ่นฝู กู้เสี่ยวหวานก็โกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำไมต้องพรากผู้บริสุทธิ์เพียงเพื่ออยากจะทำลายพวกเขา

ทุกชีวิตล้วนมีค่า แม้ว่ากู้เสี่ยวหวานจะไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ ไม่ใช่ผู้กอบกู้หรือผู้ทำลาย แต่นางก็รู้ว่าไม่มีใครมีสิทธิ์ไปพรากชีวิตผู้อื่น

กู้เสี่ยวหวานนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

ไม่รู้ว่ามีความโกลาหลแค่ไหนที่สวนกู้ แต่โชคดีที่อาโม่และกู้หนิงผิงจัดการได้อย่างเรียบร้อย นางก็ไม่ต้องคิดถึงเรื่องนี้ต่อไป

แต่สำหรับฝั่งของศาลาว่าการ ลวี่เทานั้นนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน

ลูกจ้างหลายคนจากร้านจิ่นฝูถูกจับกุม พวกเขาต้องเริ่มจากคนไม่กี่คนเหล่านี้ก่อน

เจ้าหน้าที่ในห้องสอบสวนพาพวกเขาเหล่านี้ขึ้นตรงไปที่ชั้นทรมาน

เสี่ยวเหลียงจื่อเป็นผู้ที่เข้ามาก่อน ห้องสอบสวนไม่ใหญ่มาก แต่เต็มไปด้วยสิ่งที่เสี่ยวเหลียงจื่อไม่เคยเห็นมาก่อน

ในห้องสอบสวนมีเตาอั้งโล่กำลังลุกไหม้และมีหัวแร้งอยู่ในเตาถ่านนั่น

และยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจและพยายามดิ้นรนที่จะตะโกน “เจ้ากำลังทำอะไร เจ้าต้องพาเราไปที่ห้องขังไม่ใช่หรือ ทำไมถึงพาพวกข้ามาที่นี่ พวกข้าไม่ได้ฆ่าใคร”

“ใครจะไปรู้เล่า เมื่อเจ้าบอกว่าเจ้าไม่ได้ฆ่า ก็สรุปได้ว่าเจ้าไม่ได้ฆ่าอย่างนั้นหรือ ข้าคงต้องถามโดยใช้สิ่งที่อยู่ในมือของข้า” เจ้าหน้าที่หยิบเหล็กสีแดงที่ลุกโชนขึ้นมาแล้วเขาก็เดินไปข้าง ๆ ลูกจ้างเหล่านั้นและจ้องมองเสี่ยวเหลียงจื่อด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

เด็กชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาอายุเพียงสิบกว่าขวบ เมื่อเขาเห็นชิ้นส่วนของหัวแร้งสีแดง เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่เมื่อเห็นท่าทางมุ่งร้ายของเจ้าหน้าที่ เขาก็รู้ทันทีว่าตนกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจึงรีบตะโกนขอความช่วยเหลือ “พี่เหลียงจื่อ ท่านพี่ ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ได้ฆ่าใคร ข้าไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ”

“นาบลงไป!” เหล็กร้อนถูกนาบลงบนหน้าอกของเด็กชายโดยตรง กลิ่นฉุนของเนื้อไหม้ก็ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องคุมขัง

เด็กชายกรีดร้องส่งเสียงคร่ำครวญอย่างบ้าคลั่งและหวาดกลัว ได้ยินเสียง “ฉ่า” จากความร้อนของเหล็กที่นาบเนื้อของเขาถูกเผา เสี่ยวเหลียงจื่อหันศีรษะของเขาและเห็นควันจำนวนมากออกมาจากเด็กชายข้าง ๆ เขา

เจ้าหน้าที่โหดเหี้ยมคนนั้นนาบเหล็กสีแดงร้อน ๆ ลงบนร่างของเด็กชาย เสี่ยวเหลียงจื่อไม่เคยได้ยินหรือเห็นกฎหมายอาญาเช่นนี้ เมื่อมองไปยังเด็กชายที่กำลังจะหมดสติเพราะความเจ็บปวด ดวงตาของเด็กชายจ้องมองมาที่เหลียงจื่อ เหลียงจื่อก็ทำได้เพียงแค่จ้องมองไปที่เด็กชายที่ค่อย ๆ สลบไป

แม้ว่าเด็กชายจะสลบไปแล้ว แต่ใบหน้าของเขายังซีดเซียวและมีเหงื่อไหลออกมาจำนวนมาก ใคร ๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่าการทรมานในครั้งนี้โหดร้ายเพียงใด

เสี่ยวเหลียงจื่อกัดริมฝีปากของเขาเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมา แต่ก็ยังมีคนอีกสองสามคนที่ถูกจับในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นฉากนี้ พวกเขาก็กรีดร้องด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นคนเหล่านี้อยู่ในห้องสอบสวน ผู้คุมก็ตะโกนด้วยความสยดสยองและพอใจมาก พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ดุร้ายบนใบหน้าของเขา “รู้สึกดีกันไหมล่ะ”

หัวแร้งเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีดำ และผู้คุมใส่หัวแร้งลงในเตาอั้งโล่เพื่อเผาอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม จากนั้นยกมันขึ้นอีกครั้ง มองไปรอบ ๆ และพูดด้วยท่าทางโหดเหี้ยม “ไหน ใครอยากเป็นคนที่สองที่ได้ลองสิ่งนี้”