ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1198 พ่อแม่ใจดำอำมหิต

บทที่ 1198 พ่อแม่ใจดำอำมหิต

บทที่ 1198 พ่อแม่ใจดำอำมหิต

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า เหลียนจือคงยอมแต่งงานไปนานแล้ว เรารอโอกาสดี ๆ แบบนี้มานานมาก ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่ากู้หนิงอันอยู่ที่ลำธารนั่นคนเดียว พวกข้าจะวางแผนผลักเหลียนจือลงไปในน้ำหรือไม่ โอกาสดี ๆ แบบนี้ถูกเจ้าทำลายแล้ว” ผมเผ้าของสวีซื่อยุ่งเหยิงราวกับว่านางเป็นบ้า

เกาซื่อได้สติขึ้นมา เมื่อนางเห็นการกระทำของเกาเหลียนจือ นางก็ประหลาดใจเช่นกัน แต่กว่านางจะรู้ตัว สวีซื่อก็ถูกเตะลงไปที่พื้นแล้ว

แผนการทั้งหมดนี้ถูกทำลาย

สุดท้ายก็ไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ จากตระกูลกู้

“ท่านแม่ ท่านพูดว่าอย่างไรนะ ท่านบอกว่าข้าถูกผลักตกน้ำหรือ?” เกาเหลียนจือตกตะลึง ดวงตาของนางแดงก่ำ และคำพูดจากปากท่านแม่ทำให้นางตกตะลึง

“ใช่ ข้าวางแผนที่จะผลักเจ้าลงไปในน้ำ ข้าปรึกษากับอาของเจ้าเพื่อผลักเจ้าลงไปในน้ำ จากนั้นอาของเจ้าก็เรียกหาใครสักคน ซึ่งก็คือกู้หนิงอัน เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นั่น และแน่นอนว่าเขาเป็นคนเดียวที่จะช่วยเจ้าได้” สวีซื่อหัวเราะเหมือนคนบ้า

เกาต้าผิงถูกอาโม่ปราบ เขานอนอยู่บนพื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ตอนนี้เกาเหลียนจือไร้ประโยชน์แล้ว ดังนั้นจึงไม่สำคัญว่าพูดเรื่องนี้ออกมาได้หรือไม่

“ข้าเป็นลูกสาวของท่าน ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร” เกาเหลียนจือร้องไห้อย่างขมขื่น พ่อแม่ของนาง พวกเขารักนางที่สุดไม่ใช่หรือ ทำไมถึงผลักนางลงน้ำ นางได้ยินผิดไปใช่หรือไม่ มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด

“เพราะเจ้าเป็นลูกสาวที่มีหน้าตาสะสวย เราจึงหวังในตัวเจ้าไว้สูง เราให้เจ้าทุกอย่างและหวังว่าเจ้าจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดีเมื่อโตขึ้น ครอบครัวของเรายากจนและเจ้ายังมีพี่ชายอีกสามคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเจ้าไม่แต่งงานกับครอบครัวที่ดี พวกเขาจะแต่งงานกับภรรยาได้อย่างไร ตระกูลเกาจะสืบทอดสายตระกูลได้อย่างไร” คำพูดของสวีซื่อเหมือนน้ำแข็งทำให้เกาเหลียนจือนั้นตัวสั่น

“ข้าก็เป็นหนึ่งในตระกูลเกานะ” เกาเหลียนจือไม่คาดคิดมาก่อนว่านางถูกเลี้ยงดูมาหลายปีเพียงเพื่อจุดประสงค์เดียวคือเป็นเครื่องมือหาเงินให้พี่ชายของนางแต่งงานกับภรรยา

“หุบปากของเจ้าซะเกาเหลียนจือ อย่าพูดว่าเจ้ามาจากตระกูลเกา” เกาต้าผิงเอ่ยปาก ดวงตาของเขาโลภมากและเขาดูไม่เหมือนพ่อที่รักลูกมากในอดีต “ถ้าเจ้าไปกับมัน ก็ได้ งั้นเจ้าก็คายสิ่งที่ข้าได้เลี้ยงดูเจ้ามาเป็นเวลาหลายปีออกมา มิฉะนั้น ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

“ท่านพ่อ” เกาเหลียนจือไม่คาดคิดว่าเกาต้าผิงจะดุร้ายเช่นนี้ เกาเหลียนจือรู้สึกหวาดกลัว

นางประคองถังซ่านจู่ที่ยังมีเลือดไหลออกมาอยู่ในอ้อมแขน โดยมีพ่อแม่ของนางอยู่อีกข้างหนึ่ง และชายที่นางรักอย่างสุดซึ้งอยู่อีกข้างหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกหมดหนทาง

เกาเหลียนจือยังห้ามเลือดที่แผลของถังซ่านจู่ แต่เลือดก็ไหลเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของถังซ่านจู่ซีดลงและเขาก็สลบไป เกาเหลียนจือตะโกนด้วยความตกใจ “ท่านพี่ถัง อย่าทำให้ข้าตกใจ! อย่าทำให้ข้ากลัวเช่นนี้ ฮือ”

เมื่อได้ยินเสียง หมอหม่าก็รีบวิ่งไป เป็นกู้เสี่ยวหวานที่ขอให้กู้หนิงผิงรีบไปเชิญท่านหมอหม่ามาที่นี่

หมอหม่าวิ่งเหยาะ ๆ ตามด้วยกู้หนิงผิงผู้ช่วยเขาถือกล่องยา

หลังจากดูบาดแผลของถังซ่านจู่แล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่บาดแผลไม่ถูกจุดสำคัญและบาดแผลก็ไม่ได้ลึก

หลังจากพันแผลใส่ยา หมอก็บอกให้เขาพักฟื้น ในที่สุดเกาเหลียนจือก็รู้สึกโล่งใจ

นางโอบถังซ่านจู่ไว้ไม่จากไปไหน เมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไรร้ายแรง เกาเหลียนจือก็ร้องไห้ออกมา

แต่เกาต้าผิงและสวีซื่อคิดไว้ว่าพวกเขาต้องไปหาหมอหม่าเพื่อขัดขวาง โชคดีที่มีคนปราบพวกเขาเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเข้าไปยุ่ง และท่านหมอหม่ายังรักษาบาดแผลของถังซ่านจู่อย่างใจเย็น

ถังซ่านจู่ได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถนอนบนพื้นได้ตลอดเวลา ดังนั้นกู้เสี่ยวหวานจึงจัดให้เขาอยู่ในบ้านหลังเก่าของตระกูลกู้ไปก่อน เหลียนจือเข้าไปกับเขา เพราะตอนนี้เขากระตุกหนวดเสือเข้าแล้ว

เกาต้าผิงและสวีซื่อตะโกนไปที่ประตู สาปแช่งด้วยคำพูดที่ชั่วร้ายและน่าเกลียดทั้งหมดออกจากปากของพวกเขา

ดุด่าเกาเหลียนจือ ถังซ่านจู่ ลามไปถึงกู้เสี่ยวหวาน กู้หนิงอันเองก็ไม่รอดพ้น และทุกคนก็ไม่รอด ทุกคนอยู่ภายใต้การดุด่าของเกาต้าผิง

ทุกคนมองออกอย่างชัดเจน

เดิมทีสมาชิกของครอบครัวเกา ต้องการหาครอบครัวที่ร่ำรวยเพื่อให้แต่งงานกับเกาเหลียนจือ ดังนั้นพวกเขาจึงกำกับและแสดงฉากของการช่วยชีวิต

มีเพียงกู้หนิงอันและเกาเหลียนจือเท่านั้นที่ไม่ทันอุบายนี้

กู้หนิงอันเต็มไปความกระตือรือร้นที่จะช่วยใครบางคน

มันชั่วร้ายมากที่ตระกูลเกาสาดน้ำเสียใส่ตระกูลกู้

ทุกคำที่ทุกคนพูดจะถูกกลบโดยเสียงตะโกนของเกาต้าผิงและภรรยาของเขา

เกาซื่อยืนอยู่ข้าง ๆ ดูการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ เมื่อความขัดแย้งทั้งหมดมุ่งไปที่สมาชิกของตระกูลเกา และกล่าวว่าสมาชิกของตระกูลเกาไร้ยางอาย เกาซื่อไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป นางต้องการใช้โอกาสนี้หลบหนีไป

กู้เสี่ยวหวานจะปล่อยนางหนีไปได้อย่างไร?

เกาต้าผิงมาที่หมู่บ้านอู๋ซีเพื่อใส่ร้ายกู้หนิงอัน

เกาซื่อจะไม่มีส่วนรู้เห็นเลยหรือ อีกอย่างนางก็เป็นคนพาเหลียนจือมาที่นี่

“ฮูหยินเหลียง ทำไมเจ้ารีบออกไปแบบนี้ล่ะ เรื่องยังไม่จบนะ” กู้ฟางสี่เห็นการกระทำของเกาซื่ออย่างชัดเจนและก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ป้องกันไม่ให้เกาซื่อหนีออกไปได้

ใบหน้าของเกาซื่อเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ฟางสี่ ข้าจะรู้ได้อย่างไร ข้าคิดอยู่เสมอว่าเหลียนจือไม่มีใครอยู่ในใจของนาง”

เกาซื่อแสร้งทำเป็นว่านางก็ตกเป็นเหยื่อเช่นกัน “เจ้าก็รู้ ตอนนั้นข้าพยายามเกลี้ยกล่อมพี่ชายและพี่สะใภ้ข้าไม่ให้หุนหันพลันแล่นมากไป ต่อมาข้าก็เห็นด้วยว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ของข้ารักเหลียนจือจริง ๆ”

เกาซื่อเหลือบมองพี่ชายและพี่สะใภ้ของนางที่ยังตะโกนโวยวาย และต้องการหนีไปให้เร็วที่สุด หากนางไม่รีบหนี ก็ไม่รู้ว่าสวีซื่อจะจัดการกับนางอย่างไร

เกาเหลียนจือออกมาด้วยน้ำตานองหน้า หลังจากจัดการถังซ่านจู่แล้ว นางก็วิ่งออกไปหาเกาต้าผิงและสวีซื่อแล้วคุกเข่าลง

———————————————–