ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1197 เหตุผลที่น่ารังเกียจ

บทที่ 1197 เหตุผลที่น่ารังเกียจ

บทที่ 1197 เหตุผลที่น่ารังเกียจ

เกาเหลียนจือจะปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร นางโอบแขนรอบเอวของถังซ่านจู่แน่น เบียดร่างกายเข้าไปในอ้อมกอดอีกฝ่าย ปากเอาแต่พร่ำว่า ‘ข้ารักเขา’ ไม่หยุด

เกรงว่าคนที่อยู่ตรงนั้นจะไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาทั้งชีวิต และพวกเขาก็มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

กู้เสี่ยวหวานไม่คาดคิดว่าถังซ่านจู่จะวิ่งมาช่วยเกาเหลียนจือ สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าถังซ่านจู่กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเกาเหลียนจือมาก

เสียงกรีดร้องและคำสาปแช่งของสวีซื่อกับเกาต้าผิงตกอยู่ที่ถังซ่านจู่

บ้างก็แช่งให้ตายอย่างอนาถ บ้างก็แช่งให้ไม่มีลูกหลาน

เกาต้าผิงและสวีซื่อใช้คำพูดที่เลวร้ายที่สุดเพื่อสาปแช่งคนรักของลูกสาว

กู้เสี่ยวหวานไม่เคยเห็นพ่อแม่ที่เป็นแบบนี้มาก่อน และทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

เกาต้าผิงและสวีซื่อไม่ได้บอกว่าเกาเหลียนจือคือคนที่พวกเขารักที่สุดในชีวิตนี้หรอกหรือ?

เกาเหลียนจือพบผู้ชายที่ชมชอบ และบังเอิญว่าชายคนนั้นก็ชอบนางเช่นกัน พูดตามเหตุผล นี่ควรเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก ไม่ว่าสถานการณ์ของถังซ่านจู่จะเป็นอย่างไรในอนาคต แต่อย่างน้อยเขาก็จะไม่ปล่อยให้เกาเหลียนจือต้องทนทุกข์ทรมาน

ทำไมเกาต้าผิงและสวีซื่อถึงไม่เห็นด้วยกับความรักของคนทั้งคู่

กู้เสี่ยวหวานไม่อาจเข้าใจได้

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้นางประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นพ่อแม่สาปแช่งคนที่ตนเองรัก เกาเหลียนจือก็ราวกับเสียสติไปแล้ว นางไปยืนอยู่หน้าถังซ่านจู่ และตะโกนเสียงดัง “ท่านพ่อท่านแม่ ไม่ได้บอกว่าข้าบริสุทธิ์และสะอาดหรอกหรือ? ต้องการให้กู้หนิงอันแต่งงานกับข้าหรือ ข้าจะบอกให้พวกท่านฟัง ข้าไม่บริสุทธิ์แล้ว ท่านพี่ถังและข้ามีความสัมพันธ์กันแล้ว ตลอดชีวิตที่เหลือของข้า หากข้าไม่ได้แต่งงานกับเขา ข้าก็จะไม่แต่งงานกับใครอีก ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม”

“เจ้ากล้า…” เกาต้าผิงระงับความโกรธไม่ได้อีกต่อไป

จากคำพูดของเกาเหลียนจือ เกาต้าผิงโกรธมากจนดวงตาแดงก่ำ ไม่ว่าใครก็จินตนาการได้ว่า เกาต้าผิงโกรธแค่ไหนในขณะนี้

เช่นเดียวกับสวีซื่อ คู่สามีภรรยาแทบรอไม่ไหวที่จะฉีกถังซ่านจู่เป็นชิ้น ๆ

“พวกท่านรู้ชัดเจนว่าข้าชอบท่านพี่ถัง แต่ท่านยังต้องการให้ข้าแต่งงานกับกู้หนิงอัน ข้าไม่ใช่ลูกรักของพวกท่านหรอกหรือ เหตุใดถึงต้องบังคับข้าเช่นนี้ด้วย” เกาเหลียนจือเจ็บปวดมากจนแทบหายใจไม่ออก

ร่างกายคดงอราวกับกุ้ง ถ้าถังซ่านจู่ไม่ประคองนางไว้ เกรงว่าเกาเหลียนจือคงจะล้มลงกับพื้นไปแล้ว

คำพูดของเกาเหลียนจือทำให้ทุกคนตกตะลึง

หลังจากบรรยากาศรอบด้านเงียบลงไปครู่หนึ่ง ชาวบ้านโดยรอบก็เริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบอีกครั้ง

ปรากฏว่าเกาเหลียนจือและชายคนนั้นได้ตัดสินใจเรื่องชีวิตส่วนตัวแล้วและยังมีความสัมพันธ์ด้วยกันแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน?

กู้หนิงอันเพิ่งช่วยนางไว้ หากต้องการช่วยใครสักคนก็ต้องถูกเนื้อต้องตัว แต่เกาซื่อใช้เรื่องนี้มาเพื่อทำลายความบริสุทธิ์ของเกาเหลียนจือ

แล้วถังซ่านจู่ล่ะ?

เขาไม่ใช่คนที่ควรแต่งงานกับเกาเหลียนจือหรอกหรือ?

“พวกท่านต้องการให้กู้หนิงอันแต่งงานกับข้าโดยบอกว่าเขากอดข้า และทำให้ความบริสุทธิ์ของข้าเสียหาย แต่ท่านพี่ถังและข้ามีความสัมพันธ์ทางกายแล้ว ทำไมพวกท่านไม่เห็นด้วยที่ท่านพี่ถังจะแต่งงานกับข้า” หลังจากเกาเหลียนจือร้องไห้และพูดประโยคนี้ และนางก็ทำในสิ่งที่ทุกคนตกตะลึง

หลังจากที่เกาเหลียนจือผละออกจากแขนของถังซ่านจู่ นางวางมือลงบนไหล่ของถังซ่านจู่ และเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนที่ถังซ่านจู่จะเข้าใจ ริมฝีปากอุ่นประกบอยู่กับริมฝีปากตนเองแล้ว ริมฝีปากนุ่มและลมหายใจที่คุ้นเคย ถ้าเป็นปกติถังซ่านจู่จะต้องตอบสนองการกระทำนี้ แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ต่อหน้าสาธารณชน นางกำลังประกาศให้ทุกคนรู้ว่านางเป็นของเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม ถังซ่านจู่จะยอมให้ผู้หญิงที่เขารักถูกกล่าวหาและเยาะเย้ยได้อย่างไร

ถังซ่านจู่ขมวดคิ้ว จับใบหน้าของเกาเหลียนจือแล้วขยับออก รอบข้างมีแต่ความเงียบงัน

มีเพียงดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาของเกาเหลียนจือและเสียงที่นุ่มนวล “ท่านพี่ถัง ในชีวิตนี้คนที่ข้าต้องการแต่งงานด้วยจะเป็นท่านพี่ถังคนเดียวตลอดไป”

ก่อนที่ถังซ่านจู่จะพูดอะไร เขาได้ยินเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของสวีซื่อจากด้านหลัง “ถังซ่านจู่ ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”

กู้เสี่ยวหวานฟื้นจากความตกใจและเห็นสวีซื่อพุ่งเข้าไปหาถังซ่านจู่ ก่อนที่ทุกคนจะตอบสนอง ก็เห็นถังซ่านจู่ล้มลงกับพื้น และมีเลือดไหลออกมาจากช่องท้องของเขา

ในมือของสวีซื่อถือกริชที่แหลมคมไว้ และไม่รู้ว่านางหยิบมันออกมาตั้งแต่เมื่อไร

และสวีซื่อก็ยังยกกริชของนางขึ้นอีกครั้งอย่างดุร้ายราวกับปีศาจที่ผุดขึ้นมาจากนรก “เจ้ายาจก เจ้ากล้าดีอย่างไรมาปฏิบัติกับเราแบบนี้ เจ้าจะแต่งงานกับเหลียนจือของข้าได้อย่างไร เจ้ามันยาจก ไปตายเสีย”

กริชของสวีซื่อถูกยกขึ้นสูงและกำลังจะแทงลงมาอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเกาเหลียนจือ ก็เจือไปด้วยเสียงกรีดร้องของสวีซื่อด้วยเช่นกัน หากแต่สวีซื่อถูกอาโม่เตะกระเด็นออกไปก่อน

“ฆ่าเลย ฆ่าเลย ฆ่าเลย!” มีคนตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ถังซ่านจู่ถูกแทง ทำให้มีเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากปากแผลไม่หยุด

หลังจากที่สวีซื่อถูกเตะกระเด็นออกไป นางยังคงพยายามลุกขึ้น มองไปที่ถังซ่านจู่อย่างดุดันและพูดว่า “นั่นคือลูกสาวที่เราเลี้ยงมามากว่าสิบปี เราจะปล่อยให้เจ้าซึ่งเป็นคนยาจกมาทำลายนางได้อย่างไร? ในฐานะแม่ ข้าต้องการให้นางแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวยและกลายฮูหยิน นางจะมีเงินมากมาย หากนางอยู่กับยาจกเช่นเจ้าจะเลี้ยงดูเราได้อย่างไร นางมีพี่ชายอีกสามคนที่รอจะแต่งงาน เจ้ารวยหรือไม่ ถ้าเจ้ารวย เจ้าก็มาแต่งงานกับนางสิ”

สวีซื่อพูดพึมพำราวกับว่านางเสียสติไปแล้ว

ไม่ผิด การกระทำของเกาเหลียนจือทำให้สวีซื่อเสียสติ

เกาต้าผิงไม่ได้ดีกว่ามากนัก และพุ่งเข้าไปหาถังซ่านจู่ “ไอ้สารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ก่อนที่เกาต้าผิงจะเข้าใกล้ ก็ถูกอาโม่ขวางทางเอาไว้

ทันใดนั้น สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม คำพูดของสวีซื่อดูเหมือนจะเปิดเผยความลับทั้งหมด ในขณะนี้ทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว