ทะลุมิติไปเป็นสาวนาผู้ร่ำรวย [ 农女致富记 ] - บทที่ 1199 ความสัมพันธ์จอมปลอมในครอบครัว

บทที่ 1199 ความสัมพันธ์จอมปลอมในครอบครัว

บทที่ 1199 ความสัมพันธ์จอมปลอมในครอบครัว

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอร้อง ได้โปรดยอมรับข้ากับพี่ถังด้วยเถอะ” เกาเหลียนจือก้มหน้าลง นางเอาแต่ทุบพื้นดินครั้งแล้วครั้งเล่า

เกาต้าผิงและภรรยาแสร้งทำเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ยิน เอาแต่ชี้ไปที่เกาเหลียนจือและสาปแช่งโดยไม่สนใจคำร้องขอของนาง

กู้เสี่ยวหวานทนไม่ได้อีกต่อไป เกาเหลียนจือยืนหยัดโดยไม่คำนึงถึงชื่อเสียงของนางเอง และพูดถึงความสัมพันธ์ของนางกับถังซ่านจู่ ซึ่งเกินความคาดหมายของนางจริง ๆ

ตอนนี้ถังซ่านจู่ได้รับบาดเจ็บและหมดสติไป เกาเหลียนจือเป็นคนเดียวที่ต่อสู้กับเกาต้าผิงและภรรยาของเขาในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเกาเหลียนจือจะร้องไห้และอ้อนวอนมากแค่ไหน เกาต้าผิงจะไม่มีวันยอมปล่อยไป เกาเหลียนจือก้มหน้า ใบหน้าของนางยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แต่ทว่าเกาต้าผิงและสวีซื่อก็ไม่สนใจ

พวกเขาตำหนิเกาเหลียนจือตลอดเวลา โดยบอกว่าเกาเหลียนจือเป็นคนอกตัญญู พวกเขาใช้ความพยายามอย่างมากและเสียเงินทองไปมากมายเพื่อเลี้ยงดูให้นางเติบโตขึ้นมา แต่ไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ กลับคืนมา และบอกว่าน่าจะบีบคอนางให้ตายไปเสียตั้งแต่เกิด

คำพูดของสวีซื่อและเกาต้าผิงนั้นโหดร้ายมาก ทำให้ทุกคนตกตะลึง

เกาเหลียนจือผู้นี้เป็นลูกสาวโดยกำเนิดของพวกเขา จะสาปแช่งนางด้วยคำพูดที่เลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร

“ข้าใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้เจ้ามีอาหารและเครื่องดื่มดี ๆ กิน เดิมทีข้าหวังว่าเจ้าจะแต่งงานกับครอบครัวที่ดีเมื่อโตขึ้น แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ ถ้าเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับตระกูลกู้ แต่ยังยืนยันที่จะแต่งงานกับยาจกผู้นี้ ดังนั้นข้าควรจะบีบคอเจ้าให้ตาย เพื่อไม่ให้เงินของครอบครัวเกาของข้าสูญเปล่า” เกาต้าผิงคำรามด้วยความโกรธ

เสียงนี้ทำให้เกาเหลียนจือสับสนในทันที

“ท่านพ่อ ท่านว่าอย่างไรนะ” เกาเหลียนจือยังไม่กลับมารู้สึกตัว นางเพียงแค่เงยหน้าขึ้น และมองไปที่เกาต้าผิงอย่างแน่วแน่ คราบเลือดสีแดงบนใบหน้าของนางนั้นชัดเจนมาก

กู้เสี่ยวหวานมองไปที่หน้าผากที่ได้รับบาดเจ็บของเกาเหลียนจือ เกาเหลียนจือดูน่าสงสารมากในขณะนี้

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเกาต้าผิงนั้นทำร้ายจิตใจเกาเหลียนจือเป็นอย่างมาก

กลายเป็นว่าในความคิดของพ่อแม่ นางเป็นเบี้ยล่างที่พวกเขาวางแผนจะใช้เพื่อให้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี เป็นเครื่องหาเงินไว้สำหรับงานแต่งของพี่ชาย

เกาเหลียนจือไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่จริง พวกท่านใจดีกับข้าเสมอมา ไม่จริง พวกท่านไม่น่าจะทำเช่นนั้น”

“เจ้าเป็นผู้หญิง เจ้าจะมีประโยชน์อะไร สามารถส่งต่อสายเลือดไปยังตระกูลเกาได้หรือไม่” เกาต้าผิงไม่สนใจความคิดของเกาเหลียนจือเลยและพูดกับตัวเอง “ข้ามีลูกชายสามคนแล้ว ถ้าแก่ตัวไปในอนาคตครอบครัวไม่มีเงินที่จะให้พวกเขาแต่งงานกับภรรยาจะทำอย่างไร แต่ถ้าเจ้าแต่งงานกับครอบครัวที่ดี และได้รับของขวัญมากขึ้น ก็สามารถนำเงินมาให้พี่ชายของเจ้าไปแต่งงานได้”

เกาต้าผิงพูดอยู่เสมอว่าเขาทำเพื่อเกาเหลียนจือมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ความหุนหันพลันแล่นของเกาเหลียนจือได้ทำลายความพยายามนับสิบปีของเขา เขาจะนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร?

หลังจากที่เกาเหลียนจือได้ยินคำพูดของเขา นางทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดเซียวมองไปที่เกาต้าผิงและสวีซื่ออย่างล่องลอย ราวกับว่านางกำลังมองคนแปลกหน้า

เกาซื่อเปิดปากของนาง ราวกับต้องการล้างความรับผิดชอบของตนเอง และเอ่ยขึ้นเสียงดัง “เหลียนจือ ถ้าเจ้าอยากเกลียดก็เกลียดพ่อกับแม่ของเจ้า แต่อย่าเกลียดข้า พ่อแม่ของเจ้าได้พูดกับข้าไว้นานแล้วว่าให้ข้าหาคนรวยมาแต่งงานกับเจ้า เพื่อที่จะให้ผลประโยชน์ไปตกอยู่กับพี่ชายทั้งสามของเจ้า ทั้งหมดนี้พ่อและแม่ของเจ้าทำ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”

หลังจากเกาซื่อพูดจบ นางก็กำลังจะวิ่งหนี แต่กู้ฟางสี่หยุดนางไว้และปฏิเสธที่จะปล่อยนางไป “เจ้ายังไปไหนไม่ได้”

เรื่องระหว่างตระกูลเกาและตระกูลกู้ กลายเป็นเรื่องภายในของตระกูลเกาและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้

“ท่านพ่อ ท่านแม่…” เกาเหลียนจือไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป ดวงตาของนางเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา หัวใจของกู้เสี่ยวหวานก็ปวดร้าวเมื่อเห็นท่าทางที่น่าสงสารนั้น

กู้เสี่ยวหวานมองไปที่เกาต้าผิงและภรรยาของเขา ทั้งคู่จมอยู่ในความเศร้าโศกของตัวเอง และพวกเขาไม่เห็นใบหน้าที่ละอายใจของเกาเหลียนจือเลย

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ที่ผ่านมาความรักที่พวกท่านมีต่อข้านั้นมันไม่จริงเลยหรือ” อยู่อย่างเป็นสุขมาหลายปี ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าเหตุใดพ่อแม่จึงรักนางมาก เพราะเมื่อโตเป็นสาวและมีหน้าตาที่สวยงาม ได้แต่งงานกับชายดี ๆ ในอนาคต ก็สามารถเปลี่ยนชะตากรรมของทั้งครอบครัวได้

ถ้าเป็นเช่นนั้นคงทนไม่ได้

ถังซ่านจู่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ เกาเหลียนจือไม่มีใครให้พึ่งพา นางมองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง ทุกคนที่ยืนข้างนางล้วนเป็นคนแปลกหน้า และไม่มีใครที่นางสามารถพึ่งพาได้

ดวงตาที่น่าสมเพชคู่หนึ่งมองไปรอบ ๆ ตั้งแต่ความตื่นตระหนกในตอนเริ่มต้นไปจนถึงความสิ้นหวังในตอนท้าย กู้เสี่ยวหวานเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในดวงตาของนาง

ไม่มีใครให้พึ่งพา ไม่มีใครพูดอะไรแทนนาง เกาเหลียนจือกำลังจะเสียสติ

นางจับชายเสื้อผ้าตนเอง และมองดูพ่อแม่ของนาง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนขี้ขลาดที่ไร้ประโยชน์และถูกทอดทิ้ง

เกาเหลียนจือคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด และน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเป็นลูกสาวของท่าน ท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”

หลังจากเลี้ยงดูนางมาหลายปี แท้จริงแล้วความสัมพันธ์ทางสายเลือดและครอบครัวไม่ดีเท่าเงินทอง เกาเหลียนจือแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

แท้จริงแล้วที่พ่อแม่พูดว่าอยากให้นางมีชีวิตดี ๆ ทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องจริง พวกเขาทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง พวกเขาจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางแต่งงานกับกู้หนิงอัน

เกาเหลียนจือร้องไห้อย่างหนัก นางเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่บอบบาง แต่ตอนนี้นางร้องไห้ยิ่งกว่าอกหัก ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกเศร้า

กู้หนิงอันก็หวั่นไหวเช่นกัน แต่เนื่องจากเกาต้าผิงและสวีซื่ออยู่ตรงนั้น ทำให้กู้หนิงอันหยุดนิ่ง กลัวว่าถ้าเขามีการเคลื่อนไหวจะทำให้เกาต้าผิงและภรรยาของเขามีความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาอีก