จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 186

บทที่ 186: คราวเดียว!

โม่ฝานออกวิ่งอย่างรวดเร็วจนทำให้เขาไม่ได้ยินคำพูดสุดท้ายของหลิงหลิง…

หลังจากที่เข้ามาในสนามบาสเก็ตบอล โม่ฝานได้ยินเสียงลูกบาสกำลังกระเด็นกระดอนอยู่บนพื้นอย่างวุ่นวาย

“บัดซบ ทำไมพวกผู้หญิงต้องมาเล่นบาสกันตอนนี้ด้วยนะ! ถ้าเช่นนั้นฉันจะสามารถให้พวกเธอช่วยต่อสู้กับปีศาจปรสิตพวกนั้น!!” โม่ฝานกล่าวออกมาพร้อมกับเพิ่มความเร็วในการวิ่งอีกครั้ง

เขามาถึงสนามบาสที่สะอาดราวกับกระจก หลังจากที่เขาเข้ามาภายในสนามแห่งนี้ เขาตระหนักได้ว่าหญิงสาวเหล่านั้นกำลังมาถึงกลางเกมแล้ว การแข่งขันนี้นั้นช่างดุเดือดเหลือเกิน

ใบหน้าของโม่ฝานเต็มไปด้วยความสุขก่อนที่ เขาพยายามที่จะตะโกนแข่งกับเสียงในสนามแห่งนี้ด้วยเช่นกัน หูอีกข้างได้ยินถึงการต่อสู้ที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที เสียงฝีเท้าของปีศาจกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ซึ่งเขาคาดเดาไว้ว่ามันคือปีศาจปรสิตเกล็ดเขียวนั้นแน่นอน!

“เฮ้ สาวๆ! โปรดหยุดการแข่งขันของพวกเธอไว้ก่อน มีปีศาจสามตัวกำลังวิ่งมาทางนี้ พวกเราจำเป็นจะต้องต่อสู้กับมันด้วยกัน!” โม่ฝานวิ่งเข้าไปกลางสนามพร้อมกับตะโกนบอกกับทุกคนทันที

หลังจากกล่าวจบ เขาเผยรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กน้อยและเหลือบมองไปยังปีศาจสามตัวซึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามา

เฮอะ! พวกแกคิดงั้นเหรอว่าฉันจะกลัวพวกแกทั้งสามตัว? ในตอนนี้ฉันมีคนช่วยแล้วไงล่ะ!

สายตาของปีศาจปรสิตทั้งสามจับจ้องมาที่โม่ฝานอย่างพึงพอใจ โม่ฝานที่ยืนอยู่กลางสนามกลายเป็นจุดสนใจของพวกมันทันที

ทั้งสามตัวอ้าปากพร้อมกับส่งเสียงออกมา พร้อมค่อยๆเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

“ซิซซซซ~~!!”

“ซิ๊ซซซซซซซซซ!!!!!!!”

พวกมันทั้งหมดส่งเสียงแปลกๆออกมาพร้อมกับมองมาที่โม่ฝานอย่างแม่นยำ

ขณะนั้นเอง ทุกคนที่กำลังแข่งขันบาสกันอยู่หยุดชะงักด้วยความตื่นตระหนก ใครกันเล่าจะคาดคิดว่าในบริเวณนี้จะมีอสูรเวทปรากฏขึ้น?

แต่อย่างไรก็ตามก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตกใจไปมากกว่านี้ ทั้งหมดราวกับจะถูกเวทมนตร์เข้าควบคุม พวกเธอล้มลงบนพื้นพร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด จากนั้นพวกเธอได้เปล่งเสียงประหลาดออกมาเช่นเดียวกับปีศาจสามตัวก่อนหน้านี้

“ฝานโม่! ไม่ได้ฟังที่ฉันบอกนายรึไงกัน? สนามบาสนั่นเต็มไปด้วยจุดสีแดง!” ในขณะนั้น เสียงของหลิงหลิงดังก้องขึ้นมาในหูของโม่ฝานอย่างแจ่มชัด

อะไรนะ?

มันเต็มไปด้วยจุดสีแดงงั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าผู้หญิงพวกนี้ที่ยืนอยู่ข้างฉัน…

บัดซบเอ๊ย!

ใบหน้าของโม่ฝานบิดเบี้ยวเป็นน่าเกลียดทันทีเมื่อเขานึกได้ ไร้คำพูดใดๆออกมาจากปากเขาโดยสมบูรณ์

หญิงสาวรอบข้างเขาทั้งหมดล้มลงไปกองอยู่บนพื้นสนามอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าของพวกเธอล้วนแต่แสดงถึงความเจ็บปวด

เล็บของพวกเธอทั้งหมดงอกยาวออกมา จากนั้นเธอใช้เล็บของตนเองเพื่อฉีกเสื้อผ้าของตนจนฉีกขาด เผยให้เห็นเนื้อขาวด้านในอย่างชัดเจน

ในขณะที่ทั้งหมดกำลังฉีกเนื้อของตนเองอย่างเมามันส์ เกล็ดสีเขียวได้ปรากฏสู่สายตาของโม่ฝานทันที!

สภาพของโม่ฝานโง่งมทันทีเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้านี้ ฉากตรงหน้านี้คล้ายกับการที่เขาพบปะมิตรสหายแต่สุดท้ายแล้วบุคคลเหล่านั้นกลับเป็นศัตรู! ฉากตรงหน้าทำให้เขารู้สึกมึนงงจนหัวเริ่มชาและคิดอะไรไม่ออก!!

ทุกคนในที่แห่งนี้เปิดเผยตัวตนของตนเองออกมาจนหมดสิ้น!

ในคราวแรกมีหมากสีดำล้อมรอบหมากสีแดงไว้อย่างแจ่มชัด แต่ในวินาทีเดียวเท่านั้น หมากสีดำทั้งหมดกลายเป็นสีแดงและโม่ฝานเป็นเพียงหมากสีดำตัวเดียวซึ่งกำลังถูกล้อมรอบด้วยหมากสีแดงโดยสมบูรณ์!!!

ปีศาจปรสิตได้กลายร่างอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันไม่มีเวลามากพอที่จะให้โม่ฝานจัดการกับนิ้วโป้งของพวกเธอ

ทุกคนที่เล่นบาสอยู่ล้วนแต่เป็นหญิงสาว โม่ฝานควรจะตระหนักได้ตั้งแต่แรกว่าถ้าหากมีหญิงสาวคนหนึ่งติดเชื้อแล้ว พวกเธอจะแพร่กระจายเชื้อเหล่านี้ออกไปอย่างรวดเร็วแน่นอน

โม่ฝานคิดไว้ว่าเขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือจากกลุ่มหญิงสาวเหล่านี้ในการต่อสู้กับปีศาจ แต่สุดท้ายแล้วพวกเธอทั้งหมดกลับอยู่คนละฝั่งกับเขา…

ถ้าหากว่าพวกมันทั้งหมดรวมตัวกันเพื่อเข้าหาโม่ฝานในคราวเดียว แน่นอนว่าประตูนรกได้เปิดรออ้าเศษเนื้อที่กำลังจะถูกฉีกกระจัดกระจายแล้ว!

“ฝานโม่! นายสู้กับพวกมันได้ไหม?!” หลิงหลิงตะโกนออกมา

“แน่นอนว่าไม่!”

“แล้วนายจะทำอย่างไรต่อ?!”

“ฉันจะวิ่ง!!!”

โม่ฝานไม่ใช่คนโง่เขลา เขาไม่จำเป็นต้องรอให้หญิงสาวทั้งหมดกลายร่างเป็นปีศาจโดยสมบูรณ์แต่อย่างใด ไม่จำเป็น!

เขาเปิดการใช้งานของบูทโลหิตทันที แสงสีแดงสดปกคลุมทั่วขาของเขาอย่างรวดเร็ว

โม่ฝานขยับขาเพื่อวิ่งในทันที ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วอย่างมาก มันทิ้งไว้เพียงฝุ่นด้านหลัง ซึ่งโชคดีเป็นของเขาที่ว่าสนามบาสนั้นมีทางออกอีกทาง!

บูทโลหิตได้ช่วยชีวิตของโม่ฝานเอาไว้อีกครั้ง เนื่องจากแสงไฟภายในสนามบาสนั้นสว่างเกินไป สถานที่แห่งนี้ไร้เงาให้เขาใช้งาน ถ้าหากว่าเขาไม่ได้บูทโลหิตในคราวนี้ แน่นอนว่าเขาก็คงไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้… แม้ว่าเขาจะเป็นนักเวทระดับมัชฌิมก็ตาม

นอกจากนี้ถ้าหากว่าเขาใช้เวทมนตร์ระดับมัชฌิม การร่ายเวทนั้นกินเวลามากกว่าสิบวินาที กว่าเขาจะเสร็จสิ้นการร่ายเวทก็คงจะลงไปนอนอยู่ในท้องของปีศาจแล้ว!

โม่ฝานใช้ทางออกอีกทางซึ่งดูเหมือนว่ามันมีไว้สำหรับนักกีฬาเพื่อที่จะนำไปสู่ห้องเก็บตัวที่ด้านหลัง

ขณะที่โม่ฝานกำลังพุ่งเข้าไปในเส้นทางที่ยาวและแคบตรงหน้า เปล่าปรสิตได้ลอกคราบจนเสร็จสิ้นแล้ว พวกมันพุ่งเข้ามาในทิศทางที่โม่ฝานวิ่งอยู่อย่างบ้าระห่ำ นี่ไม่ใช่การวิ่งของนักบาส แต่ทว่าเป็นการเล่นรักบี้เสียมากกว่า!

โม่ฝานวิ่งเข้ามาจนสุดทางด้านใน เมื่อเขาเห็นว่าเหล่าปีศาจวิ่งตามเข้ามา ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมาทันที…

“เยี่ยม! ฉันจะจัดการพวกแกในคราวเดียว!”

มุมปากของโม่ฝานยกยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้ายพร้อมกับจ้องมองปีศาจเกล็ดเขียวผู้โง่เขลาที่กำลังวิ่งเข้ามา…

“อัคคีกุหลาบ หมัดเพลิงระเบิดสวรรค์!”

ร่างกายทั้งหมดของโม่ฝานถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟร้อนแรง เขากลายเป็นมนุษย์เพลิงไปโดยสมบูรณ์ ความร้อนสูงแผ่ออกไปทั่วบริเวณเป็นวงกว้างอย่างไร้การควบคุม

หลังจากที่เขาคำรามออกมาเสียงดังกึกก้อง เปลวไฟทั้งหมดที่อยู่บนร่างกายมารวมตัวเป็นก้อนอยู่ที่มือขวาอย่างมั่นเหมาะ!

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… ตายไปซะ!”

โม่ฝานโยนหมัดเพลิงออกไปอย่างเกรี้ยวกราด ทางที่มืดและแคบถูกเปลวไฟทำให้สว่างในทันที หมัดเพลิงระเบิดออกมาจนทำให้ดูเหมือนทั่วทั้งทางเดินจะพังทลายลงมาทุกเมื่อ

ปีศาจสองตัวที่อยู่หน้าสุดปลดปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน แม้ว่าพวกมันจะพยายามหลบแค่ไหน!

โม่ฝานได้คำนึงถึงบุคคลที่ถูกครอบครองร่างกายเอาไว้เขาจึงลดพลังของหมัดเพลิงลงเล็กน้อยเพื่อที่ไม่ให้ผิวหนังของปีศาจกลายเป็นเถ้าถ่าน

พลังของหมัดเพลิงนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ปีศาจทั้งห้าตัวที่กำลังวิ่งเข้ามาด้านในทั้งหมดถูกกระแทกให้กลับไปทางเก่าพร้อมกับผิวหนังที่ไหม้เกรียม

สนามบาสทั้งหมดสว่างไสวขึ้นทันควัน กระจกรอบข้างแตกละเอียดเป็นผุยผง เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณอย่างชัดเจน

“สุดยอด!” หลิงหลิงอุทานออกมาอย่างยินดีเมื่อสถานการณ์พลิกผัน

“เธอพูดอะไรนะ?!” โม่ฝานขยับหูฟังเล็กน้อย เขารู้สึกว่าไม่ค่อยได้ยินเสียงของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนนัก

หมัดเพลิงระเบิดปีศาจปรสิตทั้งห้าตัวได้อยู่หมัด ซึ่งพลังที่ทำลายพวกมันเหล่านี้คือหนึ่งในพลังทำลายล้างสูงสุดของนักเวทระดับมัชฌิม!

แต่ทว่ามีปีศาจสองตัวที่ไม่ได้วิ่งเข้ามาด้านในเส้นทางคับแคบนี้ด้วย แต่อย่างไรก็ตามเปลวไฟของหมัดเพลิงเมื่อครู่นั้นมีพลังทำลายล้างที่สูงเกินไป ไม่เพียงแต่มันทำลายปีศาจทั้งห้าเท่านั้น เส้นทางทั้งหมดถูกระเบิดทิ้งจนเหลือแต่ซากดำเป็นตอตะโก เช่นนี้มันจึงได้กวาดปีศาจสองตัวที่อยู่ด้านนอกไปด้วยเช่นกัน

“ความแข็งแกร่งของปีศาจเหล่านี้ที่เราได้พบนั้นไม่ได้แตกต่างไปจากวันที่เราพบมันเมื่อครั้งทำภารกิจแม้แต่น้อย โดยเฉพาะปีศาจปรสิตที่มาจากร่างกายของหญิงสาวผู้เป็นภรรยา พวกมันไม่ค่อยกินอาหารและดูเหมือนจะขี้อายซะด้วย” หลิงหลิงตะโกนออกมาเสียงดัง

“ปีศาจพวกนี้อยู่ในระดับต่ำ ถ้าหากว่ามันมีมากกว่านี้แม้แต่ฉันก็คงจะทำอะไรไม่ได้แล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็อันตรายอยู่ดี!” โม่ฝานตอบกลับอย่างจริงจัง