จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 185

บทที่ 185: ด้วยความเร็วสูงสุด!

“ด้านหน้ายี่สิบเมตร!”

“ตรงหน้าฉันมีแต่กำแพง! มันไม่มีประตูน่ะ!!!”

“ฉันตรวจสอบแผนที่โครงสร้างของโรงยิมแล้ว มีสองทางให้นายเลือกก็คือทะลุกำแพงไปหรือจะใช้ทางอ้อมสองร้อยเมตร”

“บ้าเอ๊ย!” โม่ฝานบ่นอุบอิบทันที เขาจำเป็นจะต้องเดินอ้อมไปตามคำแนะนำของหลิงหลิง

การพังกำแพงตรงหน้าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับโม่ฝาน ปัญหาก็คือหมัดเพลิงของเขาจะทำลายห้องนี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน สภาพของเขาจะไม่ต่างจากปีศาจที่ถูกเผาไหม้เกรียมในก่อนหน้านี้!

ถ้าหากเขาวิ่งเต็มกำลังของตนเอง เพียงแค่สองร้อยเมตรก็คงจะไม่ยากเย็นนัก…

—

โม่ฝานเดินมาถึงห้องแต่งตัวสำหรับผู้ที่มาใช้งานยิมแห่งนี้ เขาเตะประตูให้เปิดออกอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องสว่างมากจนโม่ฝานรู้สึกแสบตาเล็กน้อย เขามองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งถูกแขวนไว้บนกำแพงพร้อมกับเส้นเลือดดำที่ข้อมือของเธอถูกเปิดออก โลหิตสีดำเข้มไหลไปตามผนังอย่างสยดสยอง

ปีศาจร้ายกำลังเลียเลือดที่ไหลลงมาอย่างตะกละตะกลาม

ฉากตรงหน้าโม่ฝานถ้าหากว่าเป็นมนุษย์ธรรมดามาเห็น แน่นอนว่าคนผู้นั้นจะต้องเป็นลมล้มพับไปแน่นอน

โม่ฝานมองปีศาจสลับกับหญิงสาวไปมา ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวจากความโกรธจัด

การที่ปีศาจปรสิตทำเช่นนี้มันทำให้เหยื่อนั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าความตายในทันที มันจับเหยื่อแขวนไว้กับผนังพร้อมกับห้อยคอของพวกเขาไว้ จากนั้นรอให้เลือดไหลออกมาจนหมดร่างกาย…

เหยื่อไม่เพียงแต่จะเจ็บปวดทรมานจากการตายอย่างช้าๆ เลือดของพวกเขาจะค่อยๆไหลออกมายิ่งทำให้รู้สึกทรมานขึ้นมากเป็นสิบเท่า อีกทั้งภาพปีศาจที่น่าสยดสยองจะปักลงภายในใจของเหยื่อไปตลอดกาล สิ่งนี้จะสร้างบาดแผลในใจไว้อย่างไม่รู้จบสิ้น!

“ตายซะ!”

โม่ฝานขว้างบอลเพลิงในมือใส่ปีศาจเกล็ดเขียวตรงหน้าอย่างไม่ลังเล

อสูรที่กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อตรงหน้าจะทันรู้ตัวได้อย่างไรว่าหายนะกำลังจะมาถึง?

ไม่มีเวลาให้มันหลบหนีแต่อย่างใด บอลเพลิงของโม่ฝานปะทะเข้ากับร่างกายของปีศาจร้ายอย่างแม่นยำ ร่างของมันกระเด็นไปอีกมุมหนึ่งของห้องพร้อมกับกระแทกเข้าที่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างรุนแรง

“แกอยากจะหนีงั้นเหรอ!?!”

โม่ฝานไม่รอให้ปีศาจได้หายใจหรือตั้งตัวแต่อย่างใด เขาร่ายเวทสายฟ้าพร้อมกับฟาดใส่มันอย่างไร้ปราณี

สายฟ้านับร้อยฟาดลงบนร่างกายของมันอย่างโหดเหี้ยม หลังจากที่ปีศาจร้ายถูกโจมตีด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ กล้ามเนื้อทั้งหมดของมันกลายเป็นอัมพาตทันที ไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนอีกต่อไป

“บอลเพลิง!” โม่ฝานเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ปีศาจปรสิตตัวนี้ใช้วิธีเดียวกันกับหญิงสาวผมสั้นที่เป็นเพื่อนร่วมสถาบันของเขา ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะเผามันให้ตายในรวดเดียว!

ความแข็งแกร่งของเปลวไฟอัคคีนั้นรุนแรงอย่างมาก มันเผาผลาญกล้ามเนื้อทั้งหมดของปีศาจปรสิตอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าบิดเบี้ยวแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดได้ถูกเปิดเผยออกมา

ปีศาจร้ายพยายามที่จะดิ้นรนออกจากเปลวเพลิงที่ลุกท่วมนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายแล้วความพยายามของมันนั้นสูญเปล่าโดยสมบูรณ์ ร่างกายของมันทั้งหมดถูกเผาจนไหม้เกรียมและส่งกลิ่นเหม็นโชยไปทั่วบริเวณ

เกล็ดน่าเกลียดของมันเริ่มล่วงหล่นแตกหักออกจากกัน เมื่อปีศาจปรสิตได้ตายตกไปแล้ว ผิวหนังของมันเริ่มแตกออกจากกันพร้อมกับเผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่อยู่ด้านใน ความเจ็บปวดปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธออย่างน่าสงสาร

โม่ฝานคว้าผ้าที่อยู่ใกล้ๆห่อร่างกายของหญิงสาวเอาไว้ พร้อมอีกมือได้คว้าหญิงสาวอีกคนที่อยู่บนผนังลงมา

โชคดีที่โม่ฝานนั้นมีทักษะการรักษาอยู่บ้าง สิ่งเหล่านี้เขาได้รับมาเมื่อครั้งที่อยู่กับทีมล่าล้างเมืองก่อนหน้านี้ ถ้าหากเขาไม่สามารถรักษาเธอเบื้องต้นไว้ก่อน เส้นเลือดใหญ่ของเธอจะไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้อีก

โม่ฝานทายาลงบนแผลของดาราสาว ยาห้ามเลือดนี้ใช้ได้ดีมากกับสถานการณ์เช่นนี้ ประสิทธิภาพของมันเป็นสิ่งที่อัศจรรย์อย่างมาก มันสามารถห้ามเลือดที่ไหลออกมาจากเส้นเลือดใหญ่ได้!

หลังจากนั้นเขาพยายามให้เธอดื่มน้ำเข้าไป โม่ฝานถอนหายใจโล่งอกทันทีเมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข

“ฝานโม่ ตัดนิ้วโป้งของเธอซะ” เสียงของหลิงหลิงดังขึ้นมาผ่านหูฟัง

โม่ฝานตัดเนื้อที่นิ้วโป้งของเธอออกในขณะที่เธอยังไม่ค่อยได้สติดีนัก

เลือดไหลออกมาเป็นสายน้ำ ในวินาทีถัดมาโม่ฝานสังเกตุเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังดิ้นขลุกขลิกอยู่ด้านในนั้น

ก้อนกลมเล็กสั่นไหวราวกับกำลังหลบหนี มันค่อยๆโผล่ออกมาจากแผลที่ถูกเปิดออกบนนิ้วโป้ง

โม่ฝานหยิบมันด้วยมือของเขาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันคล้ายกับไส้เดือน หลังจากที่มันได้สูญเสียร่างกายที่เกาะกินไปแล้ว มันก็ไม่ต่างจากแมลงทั่วไป โม่ฝานใช้มือของเขาขยี้มันจนตายคานิ้วของตนทันที!

“ขอบคุณ…” ดาราสาวกล่าวออกมาอย่างอ่อนแรงในขณะที่เธอค่อยๆฟื้นคืนสติ

“เธอเป็นนักเวทธาตุอะไร?” โม่ฝานถาม

“ธะ-ธาตุการรักษา” หญิงสาวตอบกลับ

“เธอสามารถร่ายเวทมนตร์ได้ไหม?” โม่ฝานถามต่อ

“ได้ แต่ตอนนี้ฉันจำเป็นจะต้องพักก่อนสักหน่อย” ใบหน้าของหญิงสาวค่อนข้างจะฟื้นคืนมาแล้ว รอยยิ้มเย็นเผยขึ้นมาบนใบหน้าอย่างเป็นสัญญาณที่ดี

“เยี่ยมเลย ถ้าเช่นนั้นเธอช่วยดูแลนักเรียนคนนี้ได้ไหม? ก่อนอื่นพวกเธอจำเป็นจะต้องไปที่พื้นที่ปลอดภัยก่อน ถ้าฉันจำไม่ผิดมันจะมีอาหาร น้ำและยาที่นั่น” โม่ฝานบอกกล่าวกับเธอ

“อืมมม… ยังมีพวกมันอีกเยอะงั้นเหรอ… ภายในนั้นน่ะ?” หญิงสาวถามออกมาอย่างไม่วางใจ

“อืม มากมายเลยล่ะ พวกมันเป็นปรสิตคอยเกาะกินและอาศัยร่างของคนอื่น ฉันตัดเปิดเนื้อที่หัวแม่มือของเธอแล้ว เธอจะไม่กลับไปเป็นเช่นเดิมอีก” โม่ฝานบอกกล่าวกับหญิงสาวตรงหน้าที่ค่อนข้างจะหัวแข็งตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะปรับตัวได้ไวและค่อนข้างที่จะสงบแล้ว

“อืม ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ช่วยส่งผู้คนที่เหลือนั้นมายังพื้นที่ปลอดภัยให้หมด ฉันจะดูแลพวกเขาต่อเอง” หญิงสาวกล่าวออกมาอย่างจริงใจ

“ได้เลย!”

โม่ฝานรู้สึกสงสารและหดหู่กับหญิงสาวที่ถูกแขวนไว้บนผนังก่อนหน้านี้อย่างมาก เธออ่อนแอและไร้เรี่ยวแรง แต่ทว่าเขาไม่มีเวลาที่จะดูแลเธอต่อไปอีกแล้ว

ในตอนนี้มีนักเวทธาตุรักษาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยแล้ว ด้วยความสามารถของเธอจะทำให้พื้นที่ตรงนั้นสมบูรณ์ ผู้คนจะถูกช่วยชีวิตและส่งไปที่นั่น นอกจากนี้สถานที่แห่งนั้นยังมีอาหาร น้ำและยาอย่างครบครัน เมื่อสถาบันและสมาคมนักล่าส่งคนมาถึง พวกเขาจะพาคนเหล่านี้ออกไปรักษาต่อที่โรงพยาบาล

“ขอโทษนะ ฉันถามชื่อของนายได้ไหม?” ในจณะที่โม่ฝานกำลังจะออกไปจากห้องนี้ เขาถูกหยุดไว้ด้วยประโยคคำถามจากนักแสดงหญิงคนสวยเมื่อครู่

“เอ่อ…”

“อย่าบอกนะว่าชื่อของนายคือเหลยเฟิง?” หญิงสาวหัวเราะออกมา แม้ใบหน้าของเธอจะซีดเซียวแต่ดูเหมือนว่ากำลังใจของเธอค่อยๆกลับมาแล้ว

“ชื่อของฉันมันไม่สำคัญอะไรหรอก” โม่ฝานเผยรอยยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับเดินออกจากห้องไป

ชื่อของโม่ฝานนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรเปิดเผยออกไปอย่างแท้จริง

โม่ฝานนั้นได้ทำให้ชื่อของตนเองเป็นศัตรูกับนักเรียนใหม่ของสถาบันแห่งนี้ ชื่อของเขานั้นขโมยทรัพยากรของนักเรียนใหม่จนหมดสิ้น…

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่กล้าจะบอกกล่าวชื่อของตนเองกับหญิงสาวเมื่อครู่

อย่างไรก็ตามหญิงสาวไม่ได้เซ้าซี้อะไรกับเขานัก โม่ฝานไม่มีเวลาที่จะนั่งคุยหยอกล้อกับเธอต่อไป เขาจำเป็นจะต้องออกไปด้านนอกเพื่อค้นหาจุดสีแดงอื่นที่เหลือ!

…

“หลิงหลิง… ขอตำแหน่ง!” โม่ฝานโพล่งออกไป

“ทางขวาห้าสิบเมตร หนึ่งร้อยเมตรด้านหน้าและย้อนกลับไปหนึ่งร้อยสามสิบเมตร… ตรงนั้นพวกมันรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่!” หลิงหลิงกล่าว

“บ้าเอ๊ย! มันกี่คนกันที่ได้รับเชื้อพวกนี้น่ะ!?!”

“นายควรจะตระหนักไว้ว่าสถาบันนี้มีหอพัก ถ้าหากว่ามีหนึ่งในนั้นติดเชื้อแล้ว ทุกคนจะโดนกันหมด!”

“โชคดีที่ในตอนนี้เป็นการปิดภาคเรียนฤดูร้อน แต่ว่ามันก็เป็นไปได้ที่ผู้คนด้านนอกจะติดเชื้อและแพร่กระจายมันได้เช่นกัน ถ้าหากเป็นเช่นนั้นมันจะยิ่งยากต่อการควบคุมมากขึ้น”

“ไม่มีพวกมันอยู่นอกสถาบัน”

“แล้วนั่นจะเป็นไปได้อย่างไรว่าพวกเขาไม่ติดกันมั่วไปหมด ในตอนกลางวันทุกคนดูเหมือนกับมนุษย์ปกติทุกอย่าง?” โม่ฝานถามกลับ

“ฉันเชื่อว่าหลังจากที่พวกเขาได้รับเชื้อบ้านั่นไปแล้ว ปรสิตจะควบคุมให้พวกเขาอยู่แต่ภายในสถาบันเท่านั้น ซึ่งสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอาหารที่มันชื่นชอบ พวกมันย่อมไม่ไปไหน!” หลิงหลิงอธิบายออกมา

“พวกมันกำลังมองสถาบันของฉันเป็นโรงอาหารงั้นเหรอ! เฮอะ พวกมันไม่ใช่นักเรียนในสถาบันนี้สักหน่อย! บ้าจริงๆ!!!”

—

“ฝานโม่! ในตอนนี้มีปีศาจสามตัวราวกับว่าสัมผัสได้ถึงพลังของนาย มันกำลังมุ่งหน้าไป!”

“สถานที่ตรงนี้คับแคบเกินกว่าที่ฉันจะต่อสู้อย่างสะดวกได้ ฉันจำได้ว่าข้างในมีสนามบาสเก็ตบอลในร่มอยู่ ฉันจะไปที่นั่นและจัดการพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว!” โม่ฝานบอกกล่าวแผนของตนเองพร้อมกับออกวิ่งในทันที!

••••••••••••••••••••