จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 183

บทที่ 183: ภายในสถาบัน

หลิงหลิงตกตะลึงกับภาพตรงหน้าทันที

ปีศาจปรสิตพวกนี้นั้นแพร่กระจายออกไปรวดเร็วอย่างมาก นี่คือความสามารถที่โดดเด่นของมันเช่นกัน

ความจริงแล้วปีศาจปรสิตเหล่านี้นั้นเคยมีการบันทึกไว้ แต่ทว่ามันหายไปเนิ่นนานแล้ว การปรากฏตัวครั้งสุดท้ายนั้นหายไปจากความทรงจำของผู้คน!

“รอฉันเดี๋ยวนะ ฉันกำลังรอการยืนยันจากคนๆหนึ่งอยู่” หลิงหลิงกล่าวออกมาพร้อมกับยกโทรศัพท์ของตนขึ้นทันที จากใบหน้าของเธอนั้นเห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในตอนนี้เลวร้ายมากเพียงใด

โม่ฝานทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างๆอย่างกังวล เขากำลังฟังหลิงหลิงอธิบายสถานการณ์ให้กับอีกฝ่ายผ่านสายโทรศัพท์อย่างตั้งใจ

“ปีศาจสาวนั้นชื่นชอบการดื่มโลหิตใช่ไหมนะ?” หลิงหลิงถามออกมา

“ใช่ เมื่อวานฉันตามปีศาจตัวนั้นไปที่ห้องหนึ่งร้อยสอง มันจับหญิงสาวห้อยหัวลงมาจากเพดานจากนั้นใช้ปลายลิ้นรอรับเลือดจากข้อมือของเหยื่อ” โม่ฝานตอบกลับ

หลิงหลิงที่ได้ยินเช่นนั้นรีบบอกกล่าวสิ่งที่โม่ฝานพูดเมื่อครู่ให้กับปลายสายฟังในทันที

ผ่านไปสองถึงสามวินาที หลิงหลิงวางโทรศัพท์ลง โม่ฝานสังเกตุได้ถึงความหวาดกลัวที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน สายตาของเธอว่างเปล่าราวกับไม่ต้องการรับรู้สิ่งใด

สายตาของหลิงหลิงกำลังจับจ้องไปที่จุดสีแดงบนจอด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

“จุดสีแดงกำลังเพิ่ขึ้นเรื่อยๆอย่างต่อเนื่อง…” โม่ฝานกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด

“เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน… จุดสีแดงเหล่านี้… อยู่ใกล้ๆกันไปหมด พวกมันกำลังล้อมรอบเราอยู่งั้นเหรอ…” หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างสับสน

แม้ว่าสถานะของเธอคือนักล่าอาวุโส แต่เหตุการณ์เช่นนี้ก็สามารถทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจและทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ปีศาจปรสิตเหล่านี้แพร่กระจายเชื้อได้รวดเร็วเสียยิ่งกว่าไวรัสไข้หวัดเสียอีก!

“เป็นไปได้ไหมว่าที่ปีศาจตนนั้นไม่ยอมสังหารหญิงสาวผมสั้นในห้องหนึ่งร้อยสองเพราะมันต้องการให้เธอติดเชื้อนี้ด้วย?” โม่ฝานโพลงออกมาทันทีที่คิดได้

เขาจำได้อย่างแม่นยำว่ามันค่อยๆดื่มกินเลือดของหญิงสาวคนนั้นอย่างเชื่องช้าทั้งๆที่มันสามารถจัดการเธอได้ภายในพริบตา!

“สามารถเป็นไปได้ มันจะต้องแขวนเธอไว้ด้านบนและให้เลือดไหลออกจากร่างกายของหญิงสาวคนนั้น จากนั้นค่อยฉีดเลือดของตนเองเข้าไป…” หลิงหลิงตอบกลับอย่างแผ่วเบา

“ถ้าหากเป็นเช่นนั้น… ในเวลากลางคืนหญิงสาวคนนั้นจะตื่นขึ้นมาและหลายเป็นปีศาจ… หากเรื่องราวเป็นเช่นนี้ นั่นก็หมายความว่าสถาบันแห่งนี้….” โม่ฝานหยุดพูดเพียงเท่านั้นพร้อมทั้งหันหน้าไปสนใจจุดสีแดงบนแผนที่ทันที

ที่สถาบันมีการแพร่กระจายเชื้อแล้ว!

หญิงสาวผมสั้นไม่ได้ตาย เธอกลายเป็นปีศาจที่คล้ายกับปีศาจหนุ่ม เธอจะไม่มีวันรู้เลยว่าในเวลากลางคืนเธอจะตื่นขึ้นมาออกอาละวาดและไล่ดื่มด่ำเลือดของผู้คนที่สัญจรผ่าน ผิวหนังของเธอจะแผ่ขยายออกมาอย่างน่าเกลียดพร้อมทั้งความหิวกระหายที่ไม่อาจระงับไว้ได้

สวรรค์! ในสถาบันนั้นเต็มไปด้วยอาหารชั้นเยี่ยมของเหล่าปีศาจปรสิตเหล่านั้น!

ระบบติดตามปีศาจชิ้นนี้ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วล่ะ!

ระบบติดตามปีศาจชิ้นนี้นั้นแม่นยำแล้ว แต่ทว่าหญิงสาวผมสั้นคนนั้นกลับมีเลือดเช่นเดียวกับเจ้าปีศาจตนนั้นเสียแล้ว ซึ่งในตอนนี้มีจุดแดงเผยออกมาอีกหลายชุด เห็นได้ชัดว่าในร่างกายของบุคคลเหล่านั้นมีเลือดชนิดเดียวกันอยู่ในร่างกาย!!!

โม่ฝานและหลิงหลิงมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อในสถานการณ์ตอนนี้….

“ฝานโม่ คืนนี้…” หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา สายตาของเธอเหม่อลอยจับจ้องไปที่ท้องฟ้าอันมืดมิดของสถาบันแห่งนี้

“ฉะ-ฉันรู้แล้ว” โม่ฝานกระซิบอย่างแผ่วเบาพร้อมด้วยอารมณ์ที่ลุ่มลึกอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันจะแจ้งสมาคมนักล่าในทันที… เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมจุดสีแดงเหล่านั้นถึงได้มุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกันล่ะ?” หลิงหลิงกล่าวออกมา

“วันนี้เป็นวันหยุดของพวกเราทั้งหมด ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็… คืนนี้ที่สนามกีฬาของสถาบันมีการจัดคอนเสิร์ต อีกทั้งตั๋วเข้างานนั้นถูกขายไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว!” โม่ฝานโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว เขาจดจำได้ว่าจางปิงกู่ได้บอกกล่าวสิ่งเหล่านี้เอาไว้ก่อนหน้านี้

“พวกมันทั้งหมดอาจจะยังไม่ได้ลอกคราบในตอนนี้ ถ้าหากว่าคนจากสมาคมนักล่ามาถึงพวกเขาก็ยังไม่อาจทำอะไรได้ แต่ถ้าหากว่าปล่อยให้มีการกลายร่างเกิดขึ้น โรงยิมของนายก็จะกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ในทันที ทุกคนภายในนั้นจะแตกตื่นและกลายเป็นอาหารของปีศาจปรสิต เช่นนี้มันจะเกินควบคุม!” หลิงหลิงรีบกล่าว

“แต่ว่าคนจากสมาคมนักล่านั้นก็คงไม่อาจระบุได้ว่าใครคือผู้บริสุทธิ์และใครคือผู้ติดเชื้อสินะ…” โม่ฝานกล่าวเสริม

เนื่องจากในขณะนี้เป็นช่วงวันหยุดยาวของสถาบัน อาจารย์หลายคนไม่ได้อยู่ที่นี่

แม้ว่านักเรียนส่วนใหญ่จะกลับบ้านไปพักผ่อนกันตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ แต่ทว่านักเรียนกว่าเจ็ดพันคนยังคงมุ่งหน้าไปที่คอนเสิร์ตอย่างแน่นอน!

สนามกีฬาแห่งนี้ใหญ่โตอย่างมาก อีกทั้งพวกเขายังจัดรูปแบบของงานคอนเสิร์ตนี้เป็นเขาวงกตอีกด้วย หมู่คนจำนวนมากปรากฏขึ้นพร้อมกันเกือบหมื่น! มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสามารถจัดการกับมนุษย์มากมายขนาดนี้ได้ในชั่วพริบตา!

“คอนเสิร์ตกำลังจะเริ่มแล้ว… จุดสีแดงยังคงแพร่กระจายอย่างรวดเร็วราวกับไข้หวัด ให้ตายเถอะ!” หลิงหลิงตะโกนออกมาในขณะที่สายตาจับจ้องอยู่บนแผนที่อย่างร้อนใจ

“เราสองคนสามารถทำอะไรเพื่อหยุดสิ่งนี้ได้บ้าง? ฉันไม่สามารถยืนมองคนบริสุทธิ์เหล่านี้ติดเชื้อไปได้อย่างเฉยเมยหรอกนะ!” โม่ฝานพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“พี่สาวบอกฉันว่าเลือดชั่วร้ายของมันนั้นจะอยู่ที่หัวแม่โป้งของผู้ติดเชื้อทุกคน เพียงแค่สะกิดแผลเล็กๆในบริเวณนั้นๆแล้วล้างออกให้สะอาด เท่านั้นก็เรียบร้อย แต่นั่นเป็นกรณีที่พวกเขายังไม่ได้ลอกคราบน่ะนะ สำหรับพวกที่ลอกคราบไปแล้ว นายจะต้องต่อสู้กับพวกเขาดั่งเช่นที่ต่อสู้กับปีศาจหนุ่มก่อนหน้านี้แล้วเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ!” หลิงหลิงกล่าวออกมา

“อืม ฉันเข้าใจล่ะ! เธอแจ้งไปที่สมาคมนักล่าได้เลยพร้อมทั้งแจ้งกับอาจารย์ทั้งสถาบันนี้อย่างเร่งด่วนที่สุด ฉันจะล่วงหน้าไปที่สนามกีฬาก่อน ส่วนเธอก็คอยช่วยเหลือฉันระยะไกลเหมือนเดิมแล้วกัน คอยสอดส่องให้ฉันด้วยว่าใครกันที่ติดเชื้อจากเลือดชั่วพวกนั้น!” โม่ฝานพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ตกลง ระวังตัวเองด้วยนะ! ปีศาจพวกนี้นั้นอันตรายและเล่ห์เหลี่ยมของพวกมันเยอะมาก กรุณาอย่าตายเด็ดขาด!” หลิงหลิงตอบกลับอย่างกังวล

“พูดอย่างกับว่าเธอไม่เคยเห็นความแข็งแกร่งของฉันอย่างนั้นแหละ! เอาล่ะพอก่อน ทุกวินาทีมีผู้ติดเชื้อมากขึ้นเรื่อยๆ เราต้องรีบแล้ว!!!” โม่ฝานโต้กลับทันควัน

เขาวิ่งไปด้านหน้าพร้อมพุ่งตัวหายเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว…

——————-

“บัดซบ! ก็แค่งานคอนเสิร์ตของพวกหน้าตาดีเท่านั้นน ทำไมถึงได้มีมนุษย์มากมายก่ายกองเช่นนี้! บ้าบอจริงๆ! มันมีแต่จะทำให้งานของฉันยากขึ้นอย่างไม่รู้จบ!” โม่ฝานได้แต่สาปแช่งออกมาในทันทีที่เขามาถึงสถานที่แห่งนี้

สนามกีฬาแห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากโม่ฝานมากนัก เขาใช้คาถาเคลื่อนย้ายเงา เพียงแค่สามนาทีร่างกายของเขาก็มาโผล่ยังจุดหมายปลายทาง

ทันทีที่เขามาถึงหน้าทางเข้า ไม่มีผู้ใดยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ทุกคนล้วนแต่เข้าไปดูคอนเสิร์ตภายในกันหมดแล้ว

“ฝานโม่ ฉันติดต่อกับคนระดับสูงในสถาบันของนายแต่เขากลับบอกว่าฉันกำลังเล่นตลกกับเขาอยู่!” หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“เป็นเรื่องปกติน่ะนะ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เธอคิดงั้นเหรอว่าเขาจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดน่ะ แล้วเธอแจ้งไปที่สมาคมนักล่ารึยัง?”

“อืม ใครบางคนที่ระดับสูงกว่าฉันกำลังติดต่อกับสถาบันของนายอยู่” หลิงหลิงตอบกลับพร้อมกับความโกรธที่ยังคงเจือจาง

“เยี่ยม!”

“เฮ้! ฝานโม่ ฝานโม่! มีหนึ่งคนอยู่ตรงทางเข้า!!!” เสียงของหลิงหลิงเต็มไปด้วยความตึงเครียด

โม่ฝานมองไปที่ทางเข้าด้านหน้า เขาไม่เห็นอะไรหรือไอ้โง่ที่ไหนสักคนยืนอยู่ตรงนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงจอภาพขนาดใหญ่พร้อมกับโปสเตอร์ของหญิงสาวน่ารักคนหนึ่งเท่านั้น

หรืออาจจะเป็นเพราะบริเวณนี้มืดสนิทเพราะไม่ได้เปิดไฟรอบด้าน?

“บอกระยะห่างและทิศทางอีกหน่อยได้ไหมล่ะ?” โม่ฝานกระซิบ

“เดินตรงไปสิบเมตร”

“มันไม่มีอะไรเลย เธอแน่ใจนะ?!”

“จุดสีแดงและสีดำได้กลมกลืนเข้าด้วยกันแล้ว นายกำลังทับกันอยู่บนแผนที่! ไม่เห็นอะไรเลยงั้นเหรอ?” หลิงหลิงโต้กลับอย่างหงุดหงิด

“ไม่เลย! โว้ว… ฉันเห็นแล้ว โอ้!! ไอ้สารเลวเอ๊ย มันอยู่บนเพดาน!!!!”

หลิงหลิงที่คอยสนับสนุนอยู่ภายนอกสถาบันนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น หัวใจของเธอเต้นโครมด้วยความเร็วสูง จากนั้นเสียงจากหูฟังของเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างอึกทึก การสั่นสะเทือนที่รุนแรงจากฝ่ายตรงข้ามทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจปิดบัง!