จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 182

บทที่ 182: ตามล่าปีศาจ

“ดูเหมือนว่าการต่อสู้จะมีผลต่อการเติบโตของฉันมากอยู่นะ ก่อนหน้านี้ฉันใช้เวลานานมากกว่าที่จะได้เข้าสู่ระดับมัชฌิม แต่ทว่าตอนนี้ฉันเพียงแค่ต่อสู้กับอสูรเวทเพียงสองตัวเท่านั้น ธาตุเงาของฉันก็ขึ้นสู่ระดับเนบิวลาแล้ว!” โม่ฝานกล่าวกับตนเองอย่างภูมิใจ

การฝึกฝนด้วยตนเองจากการทำสมาธินั้นทำให้การพัฒนาของเขาเป็นไปอย่างเชื่องช้า ในตอนนี้โม่ฝานคิดว่าเขาจำเป็นจะต้องใช้งานธาตุทั้งหมดให้ครบถ้วนเพื่อที่จะสามารถทำให้มันเติบโตได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

——

โม่ฝานกลับเข้ามาที่ห้องพักของตนอีกครั้ง เขารู้สึกประหลาดใจอย่างมากที่เพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนของเขาอยู่ที่นี่

โดยปกติแล้วจ้าวหม่าหยันมักจะออกไปเดทกับหญิงสาวไม่ซ้ำหน้าในเวลาเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการผ่านค่ำคืนที่ยาวนานด้วยมือของตนเอง…

ส่วนจางปิงกู่นั้นมักจะเป็นคนขี้เหงา เขาเป็นมิตรกับทุกคนและไม่ชอบการอยู่ในห้องคนเดียว ในทุกคืนวันเขามักจะออกไปเดินเตร็ดเตร่เพื่อนินทาคนนั้นทีคนนี้ทีอยู่เสมอ

“โม่ฝานนายหายไปไหนมา! พวกเราทั้งหมดกำลังจะโทรหาตำรวจถ้าหากว่าคืนนี้นายยังไม่กลับห้อง!” จางปิงกู่กล่าวออกมาอย่างตื่นตูมขณะที่เห็นโม่ฝานเดินเข้าห้องมา

“อะไรกัน? ฉันก็แค่ไปหาที่ฝึกฝนเงียบๆเท่านั้น!” โม่ฝานตอบกลับอย่างมึนงง

“พอๆ อย่าได้ตื่นตูมเกินไปหน่อยเลย นายเองก็ฝึกฝนตัวเองให้ดีก่อนเถอะ” จ้าวหม่าหยันกล่าวขึ้นมาอย่างขัดใจ

เมื่อจางปิงกู่ได้ยินคำพูดของจ้าวหม่าหยันเมื่อครู่ ใบหน้าของเขาหดลงเหลือสองนิ้วและหุบปากอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าโม่ฝานจะไม่รู้ว่าทั้งสองพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องอะไร แต่โม่ฝานก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเกี่ยวกับทั้งสอง เขากำลังจะทิ้งตัวลงบนเตียงแต่ขณะนั้นเองโทรศัพท์ของเขาได้ดังขึ้น

“ฝานโม่!” เสียงหวานใสดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ของเขา

“ว่าไงสาวน้อย มีอะไรงั้นเหรอ?” โม่ฝานตอบกลับ

“ฉันเก็บเลือดของปีศาจสาวกลับมาทำวิจัยน่ะ ในตอนนี้เราสามารถใช้เลือดของมันเพื่อติดตามมันได้” หลิงหลิงกล่าว

“อ่า เธอรู้เรื่องพวกนั้นด้วยงั้นเหรอ?” โม่ฝานถามออกมาอย่างประหลาดใจ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆจะฉลาดเป็นกรดอย่างนี้

“นายอยู่ที่ไหนน่ะตอนนี้? ฉันจะไปหา! สามีของเธอได้กล่าวไว้ว่าถ้าหากว่าเราสามารถช่วยเหลือภรรยาของเขาได้ เขาจะจ่ายให้เราทันทีหนึ่งล้านหยวน! ซึ่งตอนนี้เขาได้จ่ายมาแล้ว” หลิงหลิงกล่าวอย่างรวดเร็ว

“หนึ่งล้านหยวน???” โม่ฝานมึนงงไปชั่วขณะ

ผู้ชายคนนี้ใจกว้างเกินไปรึเปล่า? แต่เมื่อโม่ฝานคิดเกี่ยวกับมันอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง เรื่องนี้นั้นเกี่ยวข้องกับชีวิตของครอบครัว ผู้ชายคนนี้อาจจะจ่ายมากกว่าหนึ่งล้านก็ย่อมได้ถ้าหากเขาต้องการจะรักษาสิ่งเหล่านี้ไว้ให้ได้ แต่ทว่าเงินเพียงเท่านี้จะทำอะไรได้ล่ะถ้าหากว่าโม่ฝานจะต้องตายจากภารกิจนี้?

“นายอยู่ที่สถาบันรึเปล่า? ตอนนี้ฉันอยู่ใกล้ๆ อย่างนั้นฉันไปหานายแล้วกัน” หลิงหลิงกล่าวต่อ

“อืม”

—————-

โม่ฝานลงมาพบกับหลิงหลิงที่ด้านล่างของหอพัก ซึ่งหลิงหลิงดูจะคุ้นเคยกับสถาบันเมิ่งจู่อย่างมากเช่นกัน

เขาพาเธอเดินมายังร้านขายเครื่องดื่ม จากนั้นเธอสั่งนมสตอเบอรี่หนึ่งแก้ว

“โอ้… เธองไม่คิดจะดื่มมันจริงๆหรอกใช่ไหม?” โม่ฝานมองหน้าเด็กตัวน้อยตรงหน้าของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอดูโตมากเกินกว่าวัยแต่ทว่าบางอย่างก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ยื่นแก้วนมเย็นให้กับเธออย่างช่วยไม่ได้

“ฉันต้องพูดว่าไม่งั้นเหรอ?” หลิงหลิงคว้าแก้วจากมือของโม่ฝานทันควันพร้อมกับดื่มมันลงไปทันที รอบปากของเธอถูกเติมเต็มด้วยนมสีชมพูอย่างดูน่ารัก

ในคราวนี้หลิงหลิงเริ่มรู้สึกว่าตนเองได้ทำตัวหยาบช้าเกินงามไปสักหน่อย เธอเช็ดปากพร้อมกับรีบเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “ทำไมวันนี้คนน้อยจังนะ?”

“วันนี้เป็นวันหยุด นักเรียนหลายคนกลับบ้านและไปพักผ่อน ส่วนเหล่าอาจารย์ฉันก็คิดว่าพวกเขาคงไม่ได้พักอยู่ในสถาบันหรอก ฉันเดาน่ะนะ” โม่ฝานตอบกลับ

“อืม เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ มาดูสิ่งที่ฉันค้นพบดีกว่า” หลิงหลิงกล่าวพร้อมกับเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาตรงหน้าของโม่ฝาน

“มันคืออะไร?” โม่ฝานถามออกมาพร้อมกับมองดูแผนที่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“ก็แผนที่ของนครเซี่ยงไฮ้ยังไงล่ะ มันจะเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร? แต่นี่ไม่ใช่แผนที่ธรรมดานะ ทันทีที่ฉันป้อนข้อมูลของปีศาจลงไป ตำแหน่งของเธอจะปรากฏขึ้นบนแผนที่นี้ทันที ไร้หนทางหลบซ่อน! ไม่ว่าจะเป็นถนน อุโมงค์ หรือท่อระบายน้ำใต้ดินก็ตามภายในนครแห่งนี้ เราจะสามารถค้นหาเธอได้!” หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจอย่างมาก เธออธิบายให้เขาฟังอย่างมุ่งมั่นราวกับว่าเป็นเด็กน้อยที่กำลังโอ้อวดเสื้อผ้าใหม่ของตนเอง

“เธอฉลาดเป็นกรดจริงๆสินะ! ความสามารถของเธอไฮเทคมาก!” โม่ฝานกล่าวตอบอย่างชื่นชม

“แน่นอน! ฉันคือนักล่าอาวุโสเชียวนะ! แม้ว่าฉันจะไม่เก่งกาจด้านการต่อสู้ แต่ทว่าการซัพพอร์ตทีมนั้นไม่มีใครสู้ฉันได้แล้วหละ!” หลิงหลิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า

“แล้วเราจะเริ่มกันเมื่อไหร่งั้นเหรอ? ค่าจ้างหนึ่งล้านหยวน! ให้ตายเถอะ ในชีวิตนี้ฉันยังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน!” โม่ฝานอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น แม้ว่าเขาจะมีสองล้านจากครั้งชนะการแข่งขันเมื่อคราวก่อนก็ตาม… แน่นอนว่ามันไม่ควรพูดออกไป

เงิน เงินและเงินที่มากขึ้น โม่ฝานจำเป็นจะต้องใช้พลังอย่างมากในภารกิจเหล่านี้ แต่ถ้าหากว่าเพื่อหนึ่งล้านหยวน… เขาย่อมทำได้!

หลิงหลิงพยักหน้าพร้อมกับหยิบสายยูเอสบีออกมาเพื่อเชื่อมต่อกับแล็ปท็อป

บางอย่างปรากฏขึ้นบนหน้าจอราวกับว่ามันพร้อมที่จะใช้งานแล้ว

สายตาของโม่ฝานจับจ้องไปที่จอตรงหน้าอย่างไม่วางตา เขาเฝ้ารอให้ตำแหน่งของปีศาจปรากฏขึ้นมาอย่างใจจดจ่อ

ในขณะที่กำลังรอการตรวจสอบตำแหน่งอยู่นั้น โม่ฝานอดไม่ได้ที่จะถามออกมา “ปีศาจเหล่านี้คืออะไรงั้นเหรอ? ทำไมบางเวลาพวกเขาเป็นมนุษย์ แต่บางเวลาพวกเขากลายเป็นปีศาจ?”

“พูดกันตามตรงก็คือพวกเขาน่ะเป็นมนุษย์ แต่ทว่าถูกปีศาจปรสิตบางประเภทรบกวนเท่านั้นเอง ในกลางวันพวกเขานั้นล้วนแต่เป็นมนุษย์ปกติทั่วไป แต่ทว่าเมื่อตกกลางคืนแล้วปีศาจจำเป็นจะต้องออกอาหารเพื่อดำรงชีวิต เมื่อมันกลายร่างเป็นปีศาจมนุษย์ผู้นั้นจะหมดสติไป พวกเขาล้วนแต่เสียการควบคุมทันที” หลิงหลิงอธิบาย

“อืม ไม่น่าล่ะ… พอฉันสังหารปีศาจของผู้ชายคนนั้นไปแล้ว เขากลับกลายมาเป็นมนุษย์เช่นเดิม เป็นไปได้ไหมถ้าหากว่าฉันสามารถสังหารปีศาจได้แล้ว พวกมันจะปลดปล่อยลูกค้าของเราออกมา?” โม่ฝานถาม

“อืม ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ ตอนนี้ฉันให้คนจากสมาคมนักล่าคอยจับตาดูสามีของเธออยู่ ถ้าหากว่าสามีคนนั้นไม่ได้กลายร่างกลับไปเป็นปีศาจอีกครั้งก็ถือว่าสิ่งที่นายทำลงไปนั้นได้ผล เอาล่ะตอนนี้เรามาดูกันดีกว่าว่าปีศาจสาวตัวนั้นอยู่ที่ไหน” หลิงหลิงกล่าวออกมา

โม่ฝานจับจ้องไปที่จอตรงหน้าพร้อมกับมองไปที่จุดสีแดงบนจอภาพตามที่หลิงหลิงกล่าวชวน

“จุดสีดำคืออะไรงั้นเหรอ?”

“มันคือจุดแสดงตำแหน่งของเรา ส่วนสีแดงคือ… หืม? อะไรกัน???” หลิงหลิงอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ

โม่ฝานอ้าปากค้างเหมือนกันเพราะเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

บนแผนที่ตรงหน้าเต็มไปด้วยจุดสีแดงมากมายนับไม่ถ้วน อีกทั้งพวกมันยังอยู่ไม่ไกลจากกันมากด้วย… มันอยู่ใกล้กับพวกเขาทั้งสองอย่างมาก!

“หลิงหลิงเป็นไปได้ไหมว่าอุปกรณ์ของเธอน่ะทำงานผิดปกติ? เมื่อกี้เธอบอกว่ามันสามารถติดตามปีศาจได้ใช่ไหมล่ะ? แล้วทำไมจุดสีแดงจึงมากมายเช่นนี้? อย่าบอกนะว่าปีศาจเหล่านี้สามารถขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว?” โม่ฝานถามอย่างเหนื่อยหน่ายพร้อมกับหัวเราะแห้งออกมาอย่างมองโลกในแง่ดี

หลิงหลิงนั้นรู้สึกมึนงงเช่นกันเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ในคราวแรกเธอคิดว่าอุปกรณ์ของเธออาจจะทำงานผิดปกติได้เนื่องจากว่าจุดสีแดงบนแผนที่มีมากเกินไป

“เป็นไปไม่ได้ ระบบติดตามที่ฉันสร้างขึ้นมานั้นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว!”

“แล้วพวกนี้มันคืออะไรล่ะ? ดูที่จุดสีแดงพวกนี้สิ มันอยู่เต็มพื้นที่ไปหมดแล้…” ขณะที่โม่ฝานกำลังกล่าวอยู่นั้น เขาตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่รอบตัวอย่างฉับพลัน เหงื่อเม็ดใหญ่เริ่มซึมออกมาจากหน้าผากของเขา!!!

แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ… ถ้าหากว่าตัวติดตามปีศาจนี้ไม่ได้ผิดพลาดขึ้นมา… ???

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า…..

“หลิงหลิง! บอกฉันมาเร็วๆว่าปีศาจพวกนี้สามารถแพร่พันธุ์ไปทั่วอย่างรวดเร็วได้ราวกับเชื้อโรคใช่ไหม! พวกมันทำได้ใช่ไหม! บอกฉันมา!!!!” สีหน้าของโม่ฝานเกรี้ยวกราดอย่างถึงที่สุด เขาหยุดการล้อเล่นทั้งหมดพร้อมกับเผยน้ำเสียงตึงเครียดทันที