จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 180

บทที่ 180: ลอกคราบอีกครั้ง

ความโชคร้ายของเขาไม่ได้จบลงแต่เพียงเท่านี้

โม่ฝานตระหนักได้ในตอนหลังว่าปีศาจทั้งสองตัวนั้นไม่คิดที่จะปล่อยให้เขาและเด็กหนีไป พวกมันทั้งสองตัวกระโดดออกมาจากหน้าต่างในทันที

ปากและศีรษะพร้อมกับลิ้นที่ห้อยออกมาพ้นปากยาวกับยัดเข้าเก็บไม่ได้ พวกมันทั้งสองพุ่งมาหาโม่ฝานด้วยความเร็วสูง ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!

ความเร็วของพวกมันนั้นมากกว่าโม่ฝานสองเท่า!

มุมปากของโม่ฝานยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาเผยออกมาผ่านใบหน้าที่ไม่แยแส!

เมื่อครั้งที่อยู่ในตึก โม่ฝานนั้นไม่สามารถใช้เวทมนตร์ระดับมัชฌิมได้สะดวกนัก เพียงแต่หมัดเพลิงนิดหน่อยก็สามารถเผาผลาญทั้งตึกนี้ได้อย่างหมดจดสะอาดเอี่ยมอ่อง แต่ในตอนนี้เขาไม่จำเป็นจะต้องเกรงกลัวสิ่งใดอีกต่อไป

โอกาสนี้จะเป็นโอกาสทองที่เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มพิกัด!

“หมัดเพลิง!”

เส้นทางดวงดาวทั้งหมดเชื่อมต่อกันเป็นเนบิวลาอย่างรวดเร็ว ปีศาจทั้งสองเห็นอย่างชัดเจนว่าอัคคีที่น่าเกรงขามกำลังล้อมรอบร่างกายของโม่ฝานโดยสมบูรณ์ เปลวไฟรุนแรงพวยพุ่งออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง!

ร่างกายของโม่ฝานที่กำลังล่วงหล่นสู่พื้นดินเต็มไปด้วยเปลวไฟเผาไหม้!

พวกมันลุกท่วมข้อมือด้านขวากลายเป็นสร้อยเปลวไฟโชกโชน เปลวไฟเกรี้ยวกราดกำลังเดือดพล่านอย่างรอคำสั่งของผู้เป็นนาย!

“อัคคีกุหลาบ!”

สีแดงสดงดงามไร้ใครเทียบเบ่งบานออกมาราวกับดอกกุหลาบโตเต็มวัย พวกมันทั้งหมดบานสะพรั่ง ความสวยงามมาพร้อมกับความโหดเหี้ยมเสมอ..

“อัคคีกุหลาบ หมัดเพลิง ระเบิดสวรรค์!!!”

กำปั้นร้อนแรงของโม่ฝานเต็มไปด้วยเปลวเพลิงเกรี้ยวกราด ด้วยพลังกำลังของโม่ฝานทั้งหมดเขายิงหมัดเพลิงขนาดใหญ่นี้ขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มืดสนิท!

ฟู่วววววววววว~

อัคคีเกรี้ยวกราดพุ่งออกไปเป็นเส้นตรง ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มทั้งหมดได้กลายเป็นสีแดงสด ตึกที่เคยอยู่ในความมืด ณ ตอนนี้พวกมันทั้งหมดสว่างไสว!

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกมันทั้งสองรู้สึกถึงความอันตราย ปีศาจทั้งสองตนไม่คาดคิดว่าโม่ฝานจะสามารถร่ายเวทออกมาได้ในขณะที่เขากำลังล่วงหล่นจากตึก

ดวงตาของปีศาจทั้งสองตนเบิกโพลงทันทีเมื่อเปลวไฟขนาดใหญ่ครอบคลุมร่างกายทั้งหมดของพวกมัน ความรุนแรงเผาผลาญทุกสิ่งจนไหม้เกรียมส่งกลิ่นเหม็นโชยไปทั่วบริเวณ

“โฮ่กกก!” ดูเหมือนว่าปีศาจสาวจะฉลาดมากกว่าปีศาจหนุ่ม มันจับร่างกายของปีศาจข้างกายมาบังหน้าไว้อย่างรวดเร็ว

ในตอนแรกปีศาจหนุ่มคิดว่าพวกมันทั้งสองกำลังจะถูกไฟครอกตายทั้งคู่ แล้วมันใช่เวลาที่เธอจะมาตะเกียกตะกายเพื่อจะจับเนื้อต้องตัวของเขาอีกงั้นเหรอ?

เร็วเท่าความคิด ปีศาจสาวใช้ร่างกายของปีศาจหนุ่มเพื่อเหยียบและกระโจนออกไปที่ระเบียงของอีกตึกอย่างรวดเร็ว…

เสียงกึกก้องดังขึ้นในอากาศอย่างอึกทึก

ปีศาจหนุ่มกำลังตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่ทว่าทุกอย่างได้สายไปเสียแล้ว เปลวไฟลุกท่วมร่างกายของมันเผาไหม้กล้ามเนื้อที่หนาแน่นอย่างรุนแรง แม้แต่กล้ามเนื้อหนาก็ไม่อาจต้านทานเปลวไฟเกรี้ยวกราดนี้ได้

เปลวไฟขนาดใหญ่กระแทกร่างของมันให้ลอยกลับขึ้นไปด้านบนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ดูเหมือนว่าตอนนี้เปลวไฟที่รุนแรงนี้กำลังลุกไหม้ที่ดาดฟ้าด้วยเช่นกัน

“นังเพศยา!” โม่ฝานสาปแช่งปีศาจสาวที่กระโดดไปอีกฝั่งของตึกอย่างช่วยไม่ได้ เขาได้แต่บ่นพึมพำในใจที่ไม่อาจจัดการพวกมันพร้อมกันได้! หมัดเพลิงระเบิดน่าเกรงขามอย่างมาก มันเผาไหม้อาคารอย่างรวดเร็ว ทำให้พื้นที่ทั้งหมดส่องสว่างออกมาราวกับกลางวัน

ด้วยความส่องสว่างของมันทำให้เกิดเงามากมายภายใต้ตึกนี้

ร่างกายของโม่ฝานลอยอยู่กลางอากาศบริเวณชั้นสามของตึก เขาใช้เงาเหล่านี้หลบหนีเข้าตัวอาคารไปอย่างรวดเร็ว

ร่างกายทั้งหมดของเขาจมหายไปในเงามืดพร้อมทั้งไปสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัย โม่ฝานวางเด็กชายที่กำลังร้องไห้อยู่ลงที่พื้นอย่างเหนื่อยหอบ เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในขณะทุกอย่างเสร็จสิ้น

บัดซบ ฉันนี่โชคดีเกินคาดจริงๆ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็คงต้องตายตกไปเพียงเพราะเด็กบ้าคนหนึ่งอยากจะอ่านหนังสือหลังจากทารอาหารเย็นเสร็จ…

“ฝานโม่ นายโอเคอยู่ใช่ไหม?” เสียงของหลิงหลิงดังขึ้นผ่านหูฟังบูทูธ

โม่ฝานกรอกตาเล็กน้อยพร้อมกับมองไปที่เด็กพร้อมตอบกลับ “อ่า ฉันยังสบายดีอยู่ ส่วนเด็ก… โอ้ เขาเป็นลม!!!”

“นายโจมตีอสูรพร้อมกับโจมตีฉันด้วย!” หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ

“เอ่อ ฉันควบคุมไม่ได้น่ะ อย่างไรก็ตามเปลวไฟระดับมัชฌิมของฉันนั้นรุนแรงเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับอัคคีระดับมัชฌิมปกติ แม้ว่าอสูรร้ายตนนั้นจะไม่ตาย แต่มันก็ต้องพิการไม่อาจรอดไปได้แน่” โม่ฝานตอบกลับ

“ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านายจะเป็นพวกโอ้อวดมากขนาดนี้!” หลิงหลิงกล่าวออกมา

—

ที่ด้านบนของดาดฟ้า ขณะที่หลิงหลิงกำลังพูดคุยกับโม่ฝาน เธอมองร่างกายของปีศาจร้ายตรงหน้า มันถูกเผาไหม้จนเกรียมและกลายเป็นตอตะโก

หลิงหลิงคิดย้อนไปเมื่อครั้งที่ปู่ของเธอบอกกล่าวไว้ว่าโม่ฝานนั้นมีความสามารถบางอย่างที่จะทำให้เธอต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน ในคราวแรกเธอคิดว่าปู่เพียงล้อเล่นเท่านั้น เขาเพียงพูดเพราะให้เธอคลายกังวลใจเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงคิดว่าเขาต้องการจงใจจัดคนธรรมดาให้มาอยู่ร่วมทีมกับเธอเพื่อให้เธอได้พัฒนาตัวเองมากขึ้นเมื่อได้พบเจอกับปัญหา

แต่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้ชายคนนี้จะมีบางอย่างซุกซ่อนไว้อย่างแท้จริง เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาจะครอบครองเมล็ดอัคคีวิญญาณ!

ในกลุ่มอายุเท่าๆกับโม่ฝานนั้นหาได้ยากยิ่งที่จะมีความแข็งแกร่งมากเท่านี้!!!

นอกจากนี้หลิงหลิงยังจำได้อย่างชัดเจนว่าฝานโม่คนนี้ครอบครองธาตุสายฟ้าด้วย!

นักเวทระดับมัชฌิมที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้สามธาตุนั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนนับตั้งแต่จำความได้!

—

“เป็นอย่างไรบ้าง?” โม่ฝานกลับมาที่ดาดฟ้าพร้อมกับยืนมองซากสีดำอย่างพิจารณา

“นายตรวจสอบมันเองเถอะ” แม้ว่าหลิงหลิงจะตัวเล็ก แต่ทว่าความกล้าหาญของเธอไม่ได้เล็กตามไปด้วย ใบหน้าของเธอไม่มีปฏิกริยาใดๆเมื่อได้เห็นซากดำเป็นตอตะโกตรงหน้า

โม่ฝานเดินไปที่ซากสีดำตรงหน้า ความสงสัยบางอย่างพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า ในเวลานั้นเองผิวหนังของปีศาจค่อยๆแตกออกทีละเล็กละน้อย มันเริ่มแตกจากแผ่นหลังและค่อยลามมาที่ศีรษะกับขา

ผิวหนังของมันราวกับแผ่นมันฝรั่งที่กำลังแตกออกอย่างเฉื่อยชา… ค่อยๆเปิดออก…

ร่างกายของโม่ฝานแข็งค้างในทันที ฉับพลันเขาเกร็งตัวขึ้นมาเพื่อเฝ้าระวังว่ามันจะสามารถโจมตีอีกครั้งได้หรือไม่…

อย่างไรก็ตามโม่ฝานได้เห็นถึงผิวหนังของมนุษย์ที่อยู่ด้านในหลังจากที่ผิวหนังชั้นนอกแตกแยกออกจากกัน สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกงงงวยมากยิ่งขึ้นเป็นทวีคูณ

ผิวหนังทั้งหมดแตกออกจนหมดสิ้น ชายหนุ่มคนนั้นคล้ายกับเป็นทารกแรกเกิด มีของเหลวใสเคลือบร่างกายทั้งหมดของเขาเอาไว้!

ท่าทางของเขานั้นดูเหมือนกับว่าไม่ได้หายใจมาเนิ่นนาน เขาค่อยๆคลานออกจากเศษซากของปีศาจอย่างเชื่องช้าและอิดโรย ทุกท่วงท่านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างหนัก ลมหายใจที่เข้าออกนั้นทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด

“เรื่องนี้…” โม่ฝานเห็นฉากตรงหน้าพร้อมกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกในทันที

ผู้ชายที่คลานออกมาคนนี้เป็นฝ่ายสามีของหญิงสาวคนนั้นอย่างชัดเจน ไม่ผิดแน่นอน!

สวรรค์… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย…

ในคราวแรกเขานั้นลอกคราบและได้กลายเป็นปีศาจที่น่าสยดสยอง แต่ในขณะนี้ปีศาจได้ตายตกไปแล้ว เขากลับลอกคราบอีกครั้งและกลับกลายเป็นมนุษย์งั้นเหรอ? นี่มันคือตัวอะไรกันแน่?!?

“ช่วย… ช่วยฉัน… ช่วยด้วย” ชายที่กำลังคืบคลานอยู่บนดาดฟ้าอย่างเจ็บปวดพยายามเปล่งเสียงสุดแหบพร่าออกเขาออกมา

หลิงหลิงที่ยืนอยู่ด้านข้างของโม่ฝานนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวแม้แต่นิดเดียว เช่นนี้ทำให้โม่ฝานรู้สึกสับสนอย่างมากว่าเขาควรจะทำอะไรในตอนนี้?!

ท้ายที่สุดหลิงหลิงก็อ้าปากของตนเสียที “โทรเรียกรถพยาบาลสิ เขาเป็นมนุษย์ อย่าปล่อยให้เขาตาย…”

“แล้วเด็กล่ะ? แน่ใจนะ?”

หลิงหลิงกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น “เขาเป็นลูกค้าของเรา ถ้าหากว่าเขาตาย นายก็ลืมเรื่องเงินสองแสนหยวนที่เหลือได้เลย!”

โม่ฝานรู้สึกหมดคำพูดกับเด็กน้อยตรงหน้าของเขาทันที แม้ว่าร่างกายของเธอจะเล็กจ้อยแต่ทว่าความคิดความอ่านของเธอนั้นแก่เกินวัยไปมากนัก

เอาล่ะ อย่างน้อยอาวุโสเปาก็กล่าวไว้อย่างถูกต้องแหละนะว่าหลิงหลิงนั้นไม่เหมือนกับคนทั่วไปที่เขาเคยพบเจอแน่นอน!

••••••••••••••••••••