จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 178

บทที่ 178: ปีศาจลอกคราบ

ในทุกเส้นทางที่โม่ฝานเคลื่อนผ่านล้วนแต่มีเงาเป็นสื่อกลางทั้งสิ้น

เขาวิ่งเข้าไปในป่าเป็นอันดับแรก ซึ่งสถานที่แห่งนี้มืดทึบและเขาสามารถหลบซ่อนได้อย่างสะดวก

เขาจำได้ว่ามีหนุ่มสาวคู่หนึ่งได้เดินเข้ามาภายในป่าแห่งนี้ ต้นไม้ล้วนแต่บดบังแสงด้านนอกจนหมดสิ้น มันเป็นพื้นที่ยอดเยี่ยมอย่างมากที่ปีศาจลอกคราบตนนั้นจะลงมือก่ออาชญากรรม!

“โอ้~~~ อืม~~~”

“มะ-ไม่นะ~~~ ถ้าหากมีใครเข้ามา~~~ ไม่~~~ อื้ออออ~~~”

โม่ฝานได้ยินเสียงของหญิงสาวกำลังครวญครางอยู่กับคู่ขาของเธอ เขาใช้วิชาเงาเพื่อหลบซ่อนตัวอยู่ แต่อย่างไรก็ตามเสียงนั้นสร้างความอึดอัดใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก!

บัดซบ! นี่มันพื้นที่สาธารณะ! แต่พวกคุณกลับทำตัวเหมือนกับว่านี่เป็นห้องนอนส่วนตัวของตนเอง!!!!

ถ้าหากว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เขาไม่จำเป็นจะต้องกังวลอะไร แน่นอนว่าเขาชื่นชอบการถ้ำมองเหล่านี้อย่างมาก แต่ในตอนนี้สถานการณ์ทั้งหมดกำลังตกอยู่ในวิกฤติ!

“ฝานโม่! ฉันตรวจสอบข้อมูลแล้วสิ่งที่มันชื่นชอบก็คือหญิงสาวที่อายุไม่เกินยี่สิบปี ถ้าหากเป็นนักเวทด้วยจะดีมาก! ลองไปตรวจสอบข้อมูลเหล่านี้ในคอนโดแห่งนี้ซะก่อนว่าห้องไหนบ้างที่เข้าข่ายในขอบเขตเหล่านี้” เสียงของหลิงหลิงดังขึ้นในหูฟังบลูทูธของเขา

“อืม!” โม่ฝานพยักหน้ารับพร้อมกับคิดว่านี่คือการย่อยข้อมูลให้แคบลง

ขณะที่โม่ฝานมาถึงนิติบุคคลด้านล่าง เขาไม่รีรอหรือประวิงเวลาแต่อย่างใด เขาเดินเข้าไปพร้อมกับโชว์ตราของหน่วยล่าฉิงเทียนทันทีเพื่อที่จะคุยกับผู้ดูแลด้านใน!

แน่นอนว่าตราอันนี้มีความสำคัญและยอดเยี่ยมว่าตราของตำรวจอย่างมาก หลังจากที่ได้เข้าร่วมหน่วยล่าฉิงเทียนแล้ว สิทธิ์ที่สามารถใช้ได้นั้นมากมายเสียยิ่งกว่าตำรวจ เพราะอย่างไรก็ตามตำรวจสามารถจับได้เพียงนักโทษเท่านั้น แต่พวกเขานั้นสามารถจัดการกับเหล่าอสูรได้!

“จากความต้องการของคุณแล้วมีประมานเจ็ดสิบครอบครัวที่ตรงตามข้อมูลของคุณ อย่างไรก็ตามมีเพียงหกครอบครัวเท่านั้นที่เป็นนักเวท…” ผู้ดูแลกล่าวออกมาพร้อมกับมองที่โม่ฝานอย่างไม่เข้าใจ

“ฝานโม่ นายคิดว่าคนไหนที่ใกล้เคียงพอที่จะเป็นเป้าหมายได้มากที่สุด” หลิงหลิงถาม

“น่าจะเป็นคนจากเมิ่งจู่ อยู่ที่ชั้นสิบแปดห้องร้อยสอง พวกเธอทั้งหมดเป็นหญิงสาวสามคนจากสถาบันเมิ่งจู่ ในเวลากลางคืนทั้งหมดมักจะส่งเสียงดังเจื้อยแจ้วทำให้ถูกร้องเรียนมาแล้วสองถึงสามครั้ง”

“น่าจะเป็นพวกเธอทั้งหมด ชั้นสิบแปดของตึกทองคำนั้นสามารถมองเห็นได้จากห้องของหญิงสาวคนนี้ ฉันเดาไว้ว่าหญิงสาวทั้งสามคนนี้น่าจะตกเป็นเป้าหมายอย่างเงียบๆของเธอมานานแล้ว” หลิงหลิงกล่าว

“อืม ฉันกำลังไป” โม่ฝานตอบกลับ

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าปีศาจลอกคราวนั้นจะเล่นอย่างนี้นานแค่ไหน ถ้าหากว่าเธอยังไม่ยอมหยุดมือลง จะต้องมีผู้คนมากมายที่ต้องหลั่งเลือดออกมาอีกครั้ง โม่ฝานรีบเดินทางไปยังเป้าหมายในทันที แต่เนื่องจากเส้นทางแห่งนี้ไม่มีเงาเลยแม้แต่น้อย เขาจำเป็นจะต้องไปยังห้องหนึ่งร้อยสองด้วยลิฟท์เท่านั้นและเคาะประตูห้องของพวกเธอทันที

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว หญิงสาวผมม้าซึ่งดูเรียบร้อยอย่างมาก่อนหน้านี้เป็นคนเปิดมันออกมา ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นว่าโม่ฝานเป็นคนเคาะประตู

“พ่อรูปหล่อ อย่าบอกนะว่านายตามพวกเรามาตลอดหลังจากที่แยกทางกันน่ะ?” หญิงสาวถามออกมาด้วยรอยยิ้มหวาน

“ใครมางั้นเหรอ… ว้าวววว! เซียวถิง! เซียวถิงมานี่เร็ว! พ่อรูปหล่อของหล่อนมาหาน่ะ!” หญิงสาวปากแดงกล่าวขึ้นมาในขณะที่เดินมาถึงประตู เธอมองเห็นโม่ฝานและเริ่มหยอกล้อกับเพื่อนสาวในห้อง

โม่ฝานยืนอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับมองเข้าไปด้านในทันที เขาสับสนเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังปกติดีอยู่

เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะคาดเดาผิด? เป้าหมายของปีศาจลอกคราบไม่ใช่หญิงสาวพวกนี้?

“ขอโทษด้วยนะ ในตอนนี้ฉันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ มีเรื่องที่ฉันจะต้องจัด…” โม่ฝานไม่มีเวลาที่จะจัดการกับเรื่องเหล่านี้ ซึ่งเขาจำเป็นจะต้องอยู่ในภารกิจก่อนที่จะมัวสนใจหญิงสาวทั้งสาม

“อ๊า~~~~~~~~~!!!!”

ทันทีที่โม่ฝานกำลังจะจากไป เขาได้ยินเสียงหญิงสาวปากแดงกรีดร้องดังสนั่น

ปัง!

ร่างกายของเธอราวกับว่าถูกกระแทกโดยบางอย่างที่รุนแรงมาก ร่างเล็กปลิวออกมาจากห้องนั้นพร้อมกับลอยติดผนังห้องโถงอย่างไร้ความปราณี

แน่นอนว่าร่างกายของเธอนั้นบอบบางตามธรรมชาติสร้างมา ริมฝีปากแดงเต็มไปด้วยคราบโลหิตและหัวของเธอกระแทกผนังรุนแรงทำให้หมดสติในทันที

“ตื่น ตื่นสิ!” หญิงสาวอีกคนรีบเขย่าร่างกายของเพื่อนตนทันทีพร้อมกับตรวจสอบว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

“หยุด อย่าทำอย่างนั้น! เธอธาตุอะไร?” โม่ฝานถามออกไปทันที

“แสง… ฉันธาตุแสง!” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“ตามฉันมา หลบที่หลังของฉันไว้” โม่ฝานออกคำสั่งพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องทันที

เขาไม่ได้สนใจสถานการณ์ของหญิงสาวคนเมื่อครู่แต่อย่างใด เขารู้ว่าหญิงสาวจะรอดพ้นจากความตายได้เพราะเธอเป็นนักเวท ซึ่งแน่นอนว่าวิธีสังหารคนปกติจะไม่สามารถจัดการกับเธอได้แน่นอน

เขาเดินเข้ามาและหยุดอยู่หน้าประตูห้อง ภาพแห่งความสยดสยองได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาทันที หญิงสาวที่เคยหยอกล้อกับเขาอย่างสนุกสนานในก่อนหน้านี้หัวห้อยลงมาจากบนเพดาน ข้อมือของเธอถูกเปิดออกโดยของมีคม โลหิตไหลลงมาเป็นสายน้ำเปรอะเปื้อนอยู่เต็มพื้น

ด้านล่างของร่างกายเธอนั้นเป็นปีศาจลอกคราบในร่างหญิงสาว ปากของมันนั้นใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่านัก ลิ้นที่ยาวเหยียดยืดออกมาจากปากกว้างและคอยรอรับโลหิตที่กำลังไหลออกมาจากร่างกายสาวบริสุทธิ์คนนั้น!

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเกล็ดมากมาย แต่มันก็ยังดูออกว่าเป็นหญิงสาวคนที่ไปพบเขาเมื่อเช้า เธอดูเปลี่ยนไปอย่างมากในขณะนี้ ใบหน้าที่เคยเปื้อนไปด้วยความโศกเศร้าและงดงาม ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดและเต็มไปด้วยความหิวโหย ถ้าหากโม่ฝานไม่ได้พบเจอกับมันด้วยตนเอง เขาก็คงจะไม่เชื่อแน่ว่ามีเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้อยู่บนโลก!

“อะ-อะไรกัน มันคือปีศาจอะไร!!!” หญิงสาวอีกคนตะโกนออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว!

ไอ้สารเลว แกกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร! พื้นที่แห่งนี้ฉันกำลังดูแลอยู่ไม่เห็นงั้นเหรอ!!! โม่ฝานสาปแช่งในใจทันทีเมื่อเห็นฉากตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าปีศาจตนนี้นั้นมีวิธีการที่โหดเหี้ยมอย่างมาก มันไม่ได้สังหารสาวผมสั้นในทันที มันปล่อยให้เธอนั้นค่อยๆตายไปอย่างช้าๆโดยการห้อยหัวของเธอลงมาพร้อมปล่อยให้โลหิตไหลจนเลือดของเธอหมดตัวและตายในที่สุด…

โม่ฝานนึกถึงความเจ็บปวดที่หญิงสาวผมสั้นกำลังแบกรับเอาไว้ เธอยังคงมีสติครบถ้วนและเผชิญกับความสยดสยองตรงหน้าอย่างเจ็บปวด แต่ในขณะที่เธอกำลังแบกรับทุกสิ่งนั้นปีศาจตรงหน้ากำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารอย่างมีความสุข!

“เหอะ… บัดซบ! อย่าหนีนะ!”

ในขณะที่โม่ฝานกำลังจะเปิดฉากการโจมตี ปีศาจลอกคราบได้กระโดดออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว!

นี่คือชั้นที่สิบแปด ถ้าหากว่ากระโดดออกไปอย่างไม่มีแผนการรองรับ สิ่งที่รออยู่คือประตูนรก!

เขาวิ่งไปดูที่นอกหน้าต่างทันทีพร้อมกับเห็นว่าปีศาจนั้นสามารถไต่กำแพงได้อย่างง่ายดาย เล็บของมันสามารถเจาะเข้าตัวของตึกได้อย่างมั่นคง

ระยะห่างของอาคารทั้งสองนี้ไม่ได้ไกลกันมากนัก ในขณะนี้ปีศาจลอกคราบกำลังกระโดดไปมาสลับกันกับตึกทั้งสองอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งตลอดเวลาของการกระทำทั้งหมดนี้ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย!

มันง่ายมากที่จะใช้วิธีการที่เงียบเชียบเหล่านี้เพื่อเข้าสู่ห้องของหญิงสาวผมสั้น

“รีบพาเธอไปที่ห้องพยาบาลของสถาบันให้เร็วที่สุด” โม่ฝานหันไปบอกกล่าวกับหญิงสาวที่หวาดกลัวด้านหลังของเขา ในเวลาเดียวกันเขาก็กระโดดตามปีศาจลอกคราบนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

โม่ฝานทิ้งร่างกายของตนเองไปจนถึงชั้นที่สิบสาม หลังจากนั้นร่างกายของเขาค่อยหลอมรวมเข้ากับเงาของอาคารอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าหลังจากที่เขามาถึงชั้นที่สิบสาม ร่างกายของปีศาจได้วิ่งไปสู่ชั้นอื่นแล้วเช่นกัน มันกระโดดไปที่ตึกอื่นพร้อมกับวิ่งด้วยความอิสระ

“บัดซบเอ้ย สถานที่แห่งนี้สว่างเกินไป ฉันไม่มีหนทางให้วิ่งได้เลย” โม่ฝานสาปแช่งออกมาอย่างอึดอัดใจ

การเคลื่อนที่เงานั้นจำเป็นจะต้องมีเงาเป็นสื่อกลางในการเคลื่อนไหว

ระหว่างตึกทั้งสองนี้มีเพียงอากาศเท่านั้นที่เป็นสื่อกลาง แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความมืดแต่ทว่ากลับไม่มีเงาใดๆที่เชื่อมต่อกันเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นแม้ว่าโม่ฝานจะมีธาตุเงาในครอบครองแต่เขาก็ไม่สามารถใช้มันได้ถ้าหากว่าพื้นที่แห่งนี้ไร้เงา!

“ฝานโม่ เกิดเรื่องแล้ว รีบกลับมาด่วน!” ฉับพลันหลิงหลิงตะโกนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น?” โม่ฝานถามกลับ

“สามีของเธอ… สามีของเธอกำลังลอกคราบ!” เสียงของหลิงหลิงเต็มไปด้วยความแตกตื่นและมีความหวาดกลัวปะปน

“บัดซบ! พวกเขาเป็นเหมือนกันทั้งคู่งั้นเหรอ! แล้วเด็กล่ะเป็นอย่างไรบ้าง??”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันบอกให้นายกลับมาก่อนไง!”

โม่ฝานตื่นตัวในทันที เป้าหมายของผู้ชายคนนั้นคือเด็กอย่างแน่นอน!

สวรรค์! ชายคนนั้นยื่นเรื่องต่อหน่วยล่าฉิงเทียนเพื่อให้ปกป้องลูกของตน แต่ในกลางดึกเขากำลังจะทำร้ายลูกของตัวเองงั้นเหรอ? นี่มันครอบครัวหรรษารึไงกัน?

“การที่เราจะช่วยเหลือเด็กเอาไว้และทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง ฉันเกรงว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากเกินไปแล้วหละ!”

••••••••••••••••••••