จอมเวทอหังการ - ตอนที่ 177

บทที่ 177: ความจริง

…

“ทำไมนายถึงมาช้าขนาดนี้?” เสี่ยวหลิงหลิงกอดอกพร้อมกับตั้งคำถามอย่างขุ่นเคือง

โม่ฝานจ้องมองเด็กหญิงตรงหน้าพร้อมกับตั้งคำถามว่าทำไมตาเฒ่าเปานั่นจะต้องให้เขาดูแลเด็กคนนี้แทนที่จะเอาเวลาไปล่าอสูรเวทซะมากกว่า!

“ยังไม่สายสักหน่อย เธอพบอะไรงั้นเหรอ?” โม่ฝานถามกลับ

“ตรงนี้ ลองดูสิ…” หลิงหลิงตอบกลับพร้อมกับยื่นแล็ปท็อปในมือให้โม่ฝานตรวจสอบ

ดวงตาของโม่ฝานเบิกโพลงด้วยความตกใจเป็นครั้งที่สองทันทีเมื่อเขาได้เห็นข้อมูลบนแล็ปท็อป บนหน้าจอของมันแสดงภาพไม่กี่ภาพ ซึ่งนั่นคือห้องนั่งเล่นสุดหรู ห้องนอน ห้องน้ำและห้องครัว

ด้านบนของจอด้านขวานั้นมีนาฬิกาบอกเวลาอยู่ ซึ่งบ่งบอกว่าภาพทั้งหมดนี้มาจากกล้องวงจรปิด!

โม่ฝานตกใจจนไม่อาจอดทนเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ เขาตะโกนออกมาเสียงดัง “เธอเป็นแฮ็คเกอร์งั้นเหรอ? นี่เธอเข้าไปดูกล้องวงจรปิดบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน!?”

“เราต้องไปที่ดาดฟ้าก่อน ถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้น เราสองคนจะได้จัดการทุกอย่างได้ทันที” หลิงหลิงตอบกลับอย่างเคร่งขรึม

พูดกันตามตรงแล้วโม่ฝานยังไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับภารกิจนี้มากนัก แต่ทั้งสองก็ไม่อาจจะยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องได้เลย ถ้าหากว่าเกิดเสียงแปลกๆแล้ววิ่งเข้าไปงั้นเหรอ? คงไม่ใช่ ยิ่งไปกว่านั้นการยืนอยู่ที่หน้าประตูเป็นยามอารักขา ยิ่งมีแต่จะทำให้ศัตรูตื่นตัวไปกันใหญ่

นอกจากนี้พวกเขายังไม่สามารถระบุได้ว่าใครคืออสูรกายตัวจริง การปกป้องเด็กๆนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นจะต้องรอบคอบอย่างมาก

แต่ใครจะคาดคิดว่าเสี่ยวหลิงหลิงจะทำการติดตั้งกล้องวงจรปิดในคอนโดห้องนี้เรียบร้อยแล้ว! ในจุดที่เธอติดกล้องไว้นั้นล้วนแต่เป็นจุดที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการเฝ้ามอง ซึ่งถ้าหากว่าคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นและทุกสิ่งผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนจะเข้าสู่กระเป๋าเงินของทั้งคู่ในทันที นับได้ว่าเป็นงานที่ง่ายมาก!!!

——

“นี่ อย่าไปนั่งตรงนั้น มันอันตราย” โม่ฝานเพียงแค่งีบหลับไปครู่หนึ่ง เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเห็นว่าหลิงหลิงนั่งอยู่ที่ขอบของดาดฟ้าในจุดที่อันตรายเกินไป

ร่างเล็กๆนั่งอยู่ที่ริมขอบตึก เธอกำลังแกว่งขาไปมาในอากาศอย่างมีความสุข ซึ่งมันเป็นภาพที่โม่ฝานรู้สึกกลัวอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นเช่นนั้น

เด็กหญิงคนนี้บ้าไปแล้ว อาคารแห่งนี้สูงกว่ายี่สิบชั้น! ถ้าหากเป็นคนทั่วไปแล้วเพียงแค่มองลงไปด้านล่างก็รู้สึกเวียนหัวคล้ายจะเป็นลมแล้ว แต่เธอกลับนั่งแกว่งขาไปมาอย่างสบายใจงั้นเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

อย่างไรก็ตามหลิงหลิงไม่ได้สนใจคำพูดของโม่ฝานเท่าไหร่นัก เธอยังคงเคี้ยวขนมอย่างอารมณ์ดีและแล็ปท็อปก็ยังคงวางอยู่บนตักของเธออย่างมั่นเหมาะ ใบหน้าของเธอมองตรงไปที่เส้นขอบฟ้าของเมืองที่แสนจะวุ่นวายแห่งนี้ แสงสว่างค่อยๆเลือนหายไปช้าๆ เมฆดำจำนวนมากเริ่มเคลื่อนไหวปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ทำให้คืนนี้มืดสนิทกว่าคืนไหนๆ มีเพียงแสงจากจอของแล็ปท็อปที่ยังคงบอกกล่าวสถานการณ์ภายในห้องนั้นอยู่

โม่ฝานไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขาทำได้เพียงลุกขึ้นมาและนั่งลงข้างๆเธออย่างจนปัญญา ลมหนาวที่กระแทกใบหน้าของเขาทำให้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อย

เขามองลงไปด้านล่างและเห็นสวนหย่อมขนาดสี่เหลี่ยมจตุรัส มีสนามเด็กเล่นอยู่ตรงกลางและสระว่ายน้ำอยู่ทางทิศใต้ สวนแห่งนี้ดูมีขนาดที่กว้างใหญ่พอสมควร แน่นอนก็พื้นที่แห่งนี้มันเป็นย่านของคนมีฐานะ…

เวลาพลบค่ำ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆที่วิ่งเล่นกันอยู่เต็มสนาม ดอกไม้และสวนหย่อมที่งดงามกำลังถูกชื่นชมโดยหญิงสาวงดงามมากมาย บรรยากาศโดยรอบของสถานที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยความอบอุ่นอย่างถึงที่สุด

พื้นที่ที่เต็มไปด้วยความหรูหราและปลอดภัยเช่นนี้ ใครกันเล่าจะคาดคิดว่ามันมีฆาตรกรต่อเนื่องหลบซ่อนอยู่? หรืออาจจะมีอสูรกายงั้นเหรอ? ไม่มีใครคิด!

“ฉันจะไปอาบน้ำ” เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาจากแล็ปท็อปของหลิงหลิง

โม่ฝานกระพริบตาอย่างเชื่องช้าและรู้สึกประหลาดใจอย่างมากที่หลิงหลิงติดตั้งไมค์ไว้ที่กล้องด้วย เขารีบถามออกไปอย่างร้อนรน “หลิงหลิง… ฉันคิดว่าเธอคงจะเหนื่อยหลังจากที่จับตาดูมานานแล้ว ให้ฉันทำมันบ้างสิ”

“นายคิดว่าฉันโง่มากหรือไง? ไอ้คนวิปริต!” หลิงหลิงตอบกลับพร้อมเบะปากอย่างรังเกียจ

ในขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้นออกมา เธอหันความสนใจกลับไปที่แล็ปท็อปของตนเองพร้อมกับกดปุ่มสองสามครั้ง จอของห้องน้ำมืดสนิทในทันที

โม่ฝานหัวเราะแห้งอย่างไร้ข้อแก้ตัว “แล้วสามีกับเด็กล่ะ?”

“เด็กกำลังดูการ์ตูนอยู่ แต่ทว่าผู้ชายกำลังแสดงความไม่สบายใจอย่างมากออกมา” หลิงหลิงตอบ

ทั้งสองกำลังให้ความสนใจกับจอภาพตรงหน้าไปเรื่อยๆ สถานการณ์ทั้งหมดยังคงดูปกติมาก ซึ่งครอบครัวนี้ดูเหมือนครอบครัวปกติที่ใช้ชีวิตประจำวันทั่วไปร่วมกันเท่านั้นเอง ยังไม่มีร่องรอยความน่ากลัวใดๆที่หญิงสาวได้บรรยายไว้ก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“ผู้หญิงอาบน้ำเสร็จหรือยัง?” โม่ฝานถามออกมา

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังคงมีเสียงน้ำไหลตลอดเวลาดังออกมาจากห้องน้ำ

“ผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถอาบน้ำได้นานแค่ไหนกันนะ… อืมมม?” หลิงหลิงขมวดคิ้วพร้อมกับเริ่มคิดอะไรบางอย่าง

“มีอะไรงั้นเหรอ?” โม่ฝานถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“นายจำเรื่องเมื่อเช้าได้ไหม เธอบอกกล่าวกับพวกเราว่าพบรอยเลือดที่กระเป๋าเสื้อของผู้ชายในตอนเช้า หลังจากนั้นเธอรีบวิ่งออกจากบ้านและตรงไปหาพวกเราในทันที?” หลิงหลิงกล่าว

“อืม จำได้สิ แล้วมีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?” โม่ฝานถามกลับ

“เธอแต่งหน้าก่อนที่จะออกจากบ้าน ในตอนที่เธอร้องไห้ออกมาสังเกตุได้ว่าเครื่องสำอางนั้นเปรอะเปื้อนใบหน้าจนหมดความสวยงาม! เอาจริง… ถ้าหากว่าเธอพบว่ามีบางสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับสามีของตน นายคิดว่าเธอจะมีกระจิตกระใจมานั่งแต่งหน้างั้นเหรอ? ไม่ต้องพูดเรื่องนั้นเลย ซึ่งในตอนนี้เธอจะกล้าอาบน้ำครึ่งชั่วโมงได้อย่างไรถ้าหากว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นในบ้านแห่งนี้!” หลิงหลิงกล่าวอธิบายพร้อมกับรีบเปิดกล้องภายในห้องน้ำขึ้นมาทันที

หมอกหนากำลังปกคลุมห้องน้ำทั้งหมด โม่ฝานยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆจอมากขึ้นเพื่อหวังที่จะได้แอบเห็นผิวหนังเรียบเนียน

ในขณะที่เขากำลังคิดถึงการได้รับอาหารตาที่น่าชื่นชม แต่ทันใดนั้นเสียงของเขาก็ได้ติดขัดและหายลงไปในกระเพาะอาหารทันที!

ไม่มีผู้หญิงคนไหนอาบน้ำอยู่ แต่ทว่ามีผิวหนังของผู้หญิงซึ่งกลายกับชุดสวมใส่ถูกแขวนไว้!!!

มันคือชุดผิวหนังของมนุษย์ซึ่งไม่มีเลือดเนื้อราวกับเป็นเพียงตุ๊กตาเป่าลมเท่านั้น ส่วนของผมและศีรษะเป็นสิ่งที่ไม่น่ามองที่สุดในตอนนี้…

“เรื่องนี้… เหมือนกับงูที่ลอกคราบงั้นเหรอ?” โม่ฝานกล่าวออกมาอย่างติดขัดอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

“เหอะ สุดท้ายก็เป็นเช่นนี้จริงๆ!” หลิงหลิงกล่าวออกมาราวกับคาดเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้แล้วจากการมองจากจอภาพทั้งหมดนี้

“นี่มันคือเรื่องบ้าอะไรกัน??” โม่ฝานรีบถามอย่างรวดเร็ว

“เธอไม่ใช่อสูรกายหรอก แต่เป็นมนุษย์ ฉันจะอธิบายให้นายฟังทีหลัง แต่ถ้าฉันมองไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้กำลังจะพยายามเล่นอะไรบางอย่าง!” หลิงหลิงกล่าวอย่างเขร่งขรึมพร้อมกับมองที่จอภาพอย่างไม่วางตา

“ฉันต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆบนโลกนี้ไปจนกว่าจะตาย สิ่งแปลกประหลาดมากมายรอคอยการค้นพบอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ…” โม่ฝานบ่นอุบอิบกับตนเองพร้อมกล่าวต่อ “แล้วเธอไม่คิดว่าสามีของตนเองจะสงสัยในเรื่องนี้บางเหรอ”

“ฉันว่าเธอจะต้องซุ่มอยู่ภายในบริเวณเล็กๆ พวกจุดอับสายตา” หลิงหลิงกล่าว

“เธอจะไปค้นหาผู้หญิงงั้นเหรอ?” โม่ฝานรีบถาม

“ฉันทำได้นะแต่ว่ามันไม่ง่ายเช่นนั้น เท่าที่ฉันรู้มาก็คือสิ่งเหล่านี้ชื่นชอบโลหิตของหญิงสาว ยิ่งถ้าหากเป็นนักเวทหญิงแล้วล่ะก็จะดึงดูดความสนใจของพวกมันได้อย่างมาก ตอนนี้… ไปจัดการกับเธอซะ ส่วนฉันจะเฝ้าดูเด็กอยู่ตรงนี้ นายจะต้องไปเปิดเผยธาตุที่แท้จริงของเธออกมา!” หลิงหลิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“ได้!” โม่ฝานตอบกลับอย่างไม่ลังเล เขารู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายอย่างถึงที่สุดในขณะนี้

โม่ฝานกระโดดลงมาจากขอบตึกอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันดึงดูดความสนใจของหลิงหลิงอย่างมากในการกระทำเช่นนี้!

ความประหลาดใจถาโถมใส่จิตใจของเธออย่างล้นพ้น เธอเฝ้ามองโม่ฝานที่กระโดดลงไปจากตึกสูงยี่สิบชั้นด้วยความห่วงใย…

ในขณะที่ร่างกายของเขากำลังจะกระแทกกับพื้นดิน โม่ฝานได้หายไปในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย ฉากเล้นลับนี้สร้างความปั่นป่วนให้กับท้องไส้ของหลิงหลิงอย่างมาก

“นักเวทธาตุเงา…” หลิงหลิงพึมพำออกมากับตนเอง

ถังหยู่เป็นคนสอนโม่ฝานในการใช้ท่านี้ ซึ่งโม่ฝานจะสามารถลงจากตึกสูงได้อย่างรวดเร็วโดยใช้เงาของอาคารเป็นตัวเคลื่อนย้าย แน่นอนถ้าหากว่าระหว่างการทำเช่นนี้เกิดเหตุผิดพลาดขึ้นมา มีเพียงความตายเท่านั้นที่รอคอยเขาอยู่ถ้าทุกอย่างล้มเหลว!

••••••••••••••••••••