The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 37

ตอนที่ 37: เพื่อนบ้านที่น่ารำคาญ

 

“สวัสดีคุณเป็นคนที่มาอยู่ใหม่ในอพาร์ทเมนต์ 48 นี้หรือไม่”

 

เสียงนั้นมันเป็นเสียงผู้หญิงที่นุ่มนวล

 

กุสตาฟหันไปทางขวาเพื่อจ้องมองคนที่เพิ่งพูด

 

เป็นเด็กสาววัยรุ่นในชุดเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงินและกางเกงขาสั้นรัดรูปสีเขียว เธอดูแข็งแรงและมีรูปร่างที่สมส่วน ผมของเธอเป็นสีเงินและสีชมพูทำให้เธอดูอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้มอ่อน ๆ บนใบหน้าของเธอ อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นคือเขาเล็ก ๆ 2 ข้างที่ยื่นออกมาจากข้างหน้าผากของเธอ เขามีความยาวประมาณ 3 เซนติเมตร แต่มีลักษณะที่เป็นเกลียวเหมือนยูนิคอร์น

 

เธอกำลังมาทางกุสตาฟจากตรอกซอก

 

“ใช่ ให้ฉันช่วยอะไรคุณไหม” กุสตาฟตั้งคำถามหลังจากวิเคราะห์หญิงสาวในพริบตา

 

“ไม่ ในทางตรงกันข้าม ฉันจะช่วยคุณได้หรือไม่” เด็กสาวชี้ไปที่กล่องในมือของกุสตาฟขณะพูด

 

“ไม่ขอบคุณ ฉันไม่เป็นไร” กุสตาฟตอบขณะที่หันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าไปที่บันได

 

หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจกับรูปลํกษณ์ที่ไม่สนใจและห่างเหินของกุสตาฟ

 

กุสตาฟเริ่มปีนบันไดอย่างแปลกใจ เมื่อหญิงสาวเดินตามเขาไป

 

“ เดี๋ยวก่อน ฉันอาศัยอยู่ที่นี่เราจะเป็นเพื่อนบ้านกันไง อย่างน้อยก็ให้ฉันช่วยคุณหน่อยได้ไหม” เธอร้องเรียกกุสตาฟจากด้านหลัง

 

“ ฉันไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือน่ะ” กุสตาฟตอบโดยไม่หันกลับมามอง

 

หญิงสาวที่เห็นได้ชัดว่าเป็นคนดื้อรั้น วิ่งไปที่ด้านหน้าของกุสตาฟและหันมาเผชิญหน้ากับเขา ในขณะที่ปีนบันไดแบบถอยหลังไป

 

“ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณ ฉันแองจี้ ฉันอยู่ชั้นสุดท้ายด้วยเหมือนกัน”  หญิงสาวพูดพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่แขวนอยู่บนใบหน้าของเธอ

 

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณ แองจี้เช่นกัน” กุสตาฟตอบ ขณะที่หันไปทางซ้ายและขึ้นบันไดเร็วขึ้น

 

เขาเดินผ่านด้านข้างของแองจี้ ในขณะที่เขาขึ้นไป

 

“เดี๋ยวก่อนคุณชื่ออะไร” แองจี้ถามกุสตาฟที่ขึ้นบันไดผ่านเธอไปแล้ว

 

กุสตาฟตัวแข็งไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะขึ้นบันไดไปอีกครั้ง “กุสตาฟ”

 

น้ำเสียงของเขาต่ำ แต่น่าฟัง

 

“กุสตาฟ ชื่อดีนี่” แองจี้หัวเราะคิกคักเบา ๆ และวิ่งขึ้นบันไดไปยืนต่อหน้ากุสตาฟอีกครั้ง

 

“มาให้ฉันช่วย” แองจี้เสนออีกครั้ง

 

“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ”  กุสตาฟพูดอีกครั้งก่อนจะหันไปทางซ้ายและปีนขึ้นไปเพื่อผ่านข้างๆเธอ

 

ตัก! ตัก! ตัก! ตัก!

 

เธอวิ่งขึ้นบันไดอีกครั้งและปิดกั้นกุสตาฟ

 

“มาเถอะ เราจะได้เป็นเพื่อนบ้านกัน เราต้องดีต่อกันแน่ๆ” เธอพูดขณะที่พยายามคว้ากล่องจากกุสตาฟ

 

“ไม่จำเป็น!” กุสตาฟพูด ขณะที่เขาขยับไปที่กล่องด้านข้างเพื่อหลบมือของเธอ

 

“มาเถอะ” เธอพูดอีกครั้งในขณะที่เอื้อมมือไปคว้ากล่อง

 

“ไม่จำเป็น!” กุสตาฟหลบแขนเธออีกครั้ง

 

“ มาเถอะ”

 

“ไม่จำเป็น!”

 

“ มาเถอะ”

 

“ไม่จำเป็น!”

 

“ให้ฉันช่วยคุณ,”

 

“ความช่วยเหลือของคุณไม่จำเป็นสำหรับฉัน”

 

กุสตาฟเริ่มรำคาญที่แองจี้พยายามช่วยทุกวิถีทาง

 

เธอดันตัวเองไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อคว้ากล่องและคราวนี้กุสตาฟขยับตัวออกห่างอย่างสมบูรณ์

 

“อ๊ะ?” แองจี้ร้องอุทาน ขณะที่เท้าของเธอสะดุดกับโลหะขนาดเล็กที่ยื่นออกมาจากบันได

 

ก่อนที่เธอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเสียการทรงตัวและร่างกายของเธอล้มลงไปข้างหน้า

 

ตั้งแต่พวกเขาเริ่มแลกเปลี่ยนคำพูด พวกเขาได้ขึ้นไปถึงที่ชั้น 3 แล้ว ดังนั้นการล้มลงที่จุดนี้จะทำให้เธอกลิ้งลงไป 50 ขั้นและได้รับบาดเจ็บ

 

กุสตาฟคำนวณสิ่งนี้ในใจแล้ว ขณะที่เขาประมวลผลการตกของเธอไปด้วย  เขารู้สึกว่าเธอน่ารำคาญและบางทีเขาควรจะปล่อยเธอไว้ เพื่อที่เธอจะได้เรียนรู้ที่จะสนใจธุระของเธอ  แต่เขาจำได้ว่าเธอแค่พยายามช่วยเขาเท่านั้น

 

กุสตาฟเลื่อนกล่องไปทางด้านซ้าย ด้วยความเร็ววางไว้ใต้รักแร้ของเขา ในขณะที่จับก้นของเธอด้วยแขนซ้าย

 

เขารีบหันกลับและเหยียดแขนขวาออก

 

แองจี้ที่กำลังตกบันได ขณะนั้นเธอหลับตาเพราะความกลัว และจู่ๆก็รู้สึกว่ามีมือโอบรอบหน้าอกส่วนล่างเพื่อป้องกันไม่ให้เธอตก

 

มันพลาดผ่านหน้าอกของเธอไปเพียง 1 เซนติเมตร

 

“เอ่อ?” เธออุทานด้วยความประหลาดใจ ขณะลืมตาขึ้นมาเห็นร่างของเธอห่างจากที่ชนกับบันไดเพียงไม่กี่ฟุต

 

เธอหันหน้าไปทางด้านข้างและจ้องไปที่เจ้าของแขนซึ่งเป็นกุสตาฟ

 

“ ดูซิ ว่าคุณจะตกไปถึงไหน” กุสตาฟพูดด้วยน้ำเสียงต่ำขณะดึงเธอขึ้น

 

ในขณะนี้แองจี้รู้สึกถึงความลำบากใจที่เอ่อล้นขึ้นมาจากภายใน  แก้มของเธอแดงระเรื่อ ขณะจ้องมองกุสตาฟที่หันกลับมาและเริ่มขึ้นบันไดอีกครั้ง

 

เธอยืนจ้องหลังเขาอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายวินาที ก่อนจะขึ้นไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปพบเขา

 

ตัก! ตัก! ตัก! ตัก!

 

กุสตาฟกำลังขึ้นบันไดด้วยความเร็วปานกลาง เธอจึงสามารถขึ้นไปหาเขาได้อย่างง่ายดาย

 

เธอหันหน้าไปทางซ้ายอย่างเขินอายเพื่อมองไปที่กุสตาฟที่ยังคงขึ้นบันไดด้วยสีหน้าห่างเหิน

 

“อืม ขอบคุณนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนจะหันหน้าไปทางด้านข้าง

 

“หืม ไม่มีปัญหา” กุสตาฟตอบ

 

เธอสังเกตเห็นว่ากุสตาฟไม่ได้ถือกล่องด้วยมือสองข้างอีกต่อไปแล้ว แต่มันอยู่ทางด้านซ้ายของเขา

 

‘ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ’ เธอกล่าวภายในใจด้วยสีหน้าประหลาดใจ

 

เมื่อมองแวบแรกทุกคนจะมองว่ากุสตาฟเป็นผู้ชายที่ดูอ่อนแอทั่วไป แม้ว่าเขาจะมีขนาดตัวที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละวันก็ตาม  เมื่อเห็นกล่องใบใหญ่ในมือ เธอคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยกมันขึ้นไปด้านบน เธอจึงตัดสินใจเข้ามาช่วย

 

“อืม คุณยังเป็นเลือดผสมด้วยเหรอ?” เธอถามด้วยสายตาสงสัย

 

“ คือ?” กุสตาฟตอบคำถาม

 

“ ฉันเป็นเลือดผสม แต่คุณดูไม่เหมือนคนที่มีเลือดผสม ฉันเลยคิดว่าคุณเป็นมนุษย์ธรรมดา”  เธออธิบายขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดไป

 

“ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นเกณฑ์สำหรับการเป็นเลือดผสมสินะ” กุสตาฟถามด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

 

“อ๊ะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง …  เพียงแค่ฉันต้องการช่วยคนที่อ่อนแอด้วยกำลังของฉัน ในฐานะเลือดผสมมาโดยตลอดและฉันสังเกตเห็นคุณ … ขอโทษถ้าฉันทำให้คุณเสียใจ” เธอสังเกตเห็น  ขณะที่เธอพูดมากขึ้นใบหน้าของกุสตาฟก็เปลี่ยนเป็นรำคาญเธอมากขึ้น เธอจึงตัดสินใจหยุดและขอโทษ

 

“ไม่เป็นไร” กุสตาฟตอบ

 

คำอธิบายของเธอ ทำให้เขานึกถึงตัวตนเก่า ๆ ของเขา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขามีสีหน้ารำคาญก่อนหน้านี้

 

‘โลกไม่คู่ควรกับฮีโร่คนไหน …  แค่พยายามเอาชีวิตรอดก่อน เพราะไม่มีพลังเพียงพอสำหรับชีวิตคุณและมันก็ไม่ได้อยู่ในมือคุณจริงๆ’ นี่คือกระบวนการคิดของกุสตาฟ หลังจากที่จำสถานการณ์กับฮังโจและคนอื่น ๆ การตายของเขาจะถูกกวาดไปใต้พรม หากพวกเขาฆ่าเขาที่นั่นเนื่องจากภูมิหลังที่ทรงพลังของพวกเขา  แต่เขาก็ฆ่าพอลและทำให้สถานะปัจจุบันของฮังโจปั่นป่วนมากมายภายในเมือง  เขาคงจะถูกจับและฆ่า ถ้าไม่ใช่เพราะครูเอมมี่ ซึ่งเป็นสาเหตุที่กระบวนการคิดของเขาในปัจจุบันคือการปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของพลังบนโลกใบนี้ ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถควบคุมชะตากรรมหรือชีวิตของเขาได้อีก

 

“อืม ฉันเห็นคุณบนรถบัสก่อนหน้านี้ คุณเข้าเรียนที่โรงเรียนเอชชีลอนใช่ไหม” แองจี้ ทำลายความเงียบหลังจากนั้นสักครู่

 

“อืม” กุสตาฟพยักหน้ายืนยัน  แต่เขาสงสัยว่าทำไมเธอถึงถามคำถามที่มีคำตอบชัดเจนขนาดนี้ เพราะตอนนี้เขายังอยู่ในชุดนักเรียน

 

“อ่า เยี่ยมมาก ฉันเข้าโรงเรียนแบล็คร็อคน่ะ” แองจี้พูดด้วยรอยยิ้ม

 

กุสตาฟจำโรงเรียนแบล็คร็อคได้เพราะมันไม่ไกลจากโรงเรียนเอชชีลอนมากนัก

 

เช่นเดียวกับโรงเรียนเอชชีลอน โรงเรียนแบล็คร็อคก็มีเลือดผสม สลาคอฟ  และมนุษย์ผสมอยู่ด้วยความแตกต่างคือ โรงเรียนเอชชีลอนมีชื่อเสียงมากกว่า

 

ขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน แองจี้ ก็พูดถึงโรงเรียนของเธอ แผนการของเธอในอนาคต พ่อแม่และพี่น้องของเธอ

 

กุสตาฟฟังคำพูดของเธอและตอบเพียง 2-3 คำจนกระทั่งเขามาถึงหน้าห้องของเขา

 

แองจี้ยังคงพูดอยู่ แต่เขาต้องตัดเธอออกไป โดยบอกว่าเขายังต้องจัดการห้องของเขาก่อน

 

แองจี้พยักหน้าและโบกมือลาเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องฝั่งตรงข้ามของกุสตาฟ

 

กุสตาฟมีความต้องการที่จะเผชิญหน้า หลังจากสังเกตเห็นว่าเธออยู่กับครอบครัวต่อหน้าเขา

 

‘มันจะมีเสียงดังมากเกิดขึ้นแถว ๆ นี้สินะ’ กุสตาฟถอนหายใจ ขณะเดินเข้าไปในห้องของเขา

 

กุสตาฟเริ่มแกะกล่องและจัดเรียงทุกอย่างภายในกล่อง

 

เขาวางทุกอย่างไว้ในที่ที่เหมาะสม

 

ที่นอน และจอฉาย รวมถึงผนังโต๊ะอ่านหนังสือ ฯลฯ

 

เขาใช้การวิ่ง 2 ครั้งเพื่อให้ทำงานได้เร็วขึ้นและใน 30 นาทีเขาก็ทำเสร็จ

 

เขาจ้องมองไปที่ห้องของเขาด้วยรอยยิ้ม

 

บนผนังของห้องนั่งเล่นมีภาพทะเลที่เปล่งประกาย มันให้ความรู้สึกสงบ

 

เบาะหนังสีดำและสีแดงอยู่กลางห้อง โต๊ะอ่านหนังสือวางอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของห้องนั่งเล่น โดยมีเว็บบอร์ดทรงกลมคล้ายกระจกวางอยู่

 

ชั้นวางของถูกวางไว้ที่มุมด้านทิศใต้ของห้อง

 

กุสตาฟพอใจที่จะเห็นทุกอย่างมีโครงสร้างในแบบที่เขาต้องการ

 

ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ขมวดคิ้ว “ฉันยังต้องไปรับพวกเขา … ฉันทิ้งพวกเขาไว้ที่นั่นไม่ได้ … เพราะพวกเขาเป็นของฉัน” กุสตาฟถอนหายใจขณะที่เขาพูด

 

เขาจำได้ว่าทิ้งเสื้อผ้าบางส่วนที่เขาได้มาในช่วงเวลานี้ เขาวางไว้ในตู้เล็ก ๆ ในห้องเดิมของเขาในบ้านพ่อแม่

 

เขาไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกในตอนแรก แต่ตอนนี้เขาต้องไป

 

มีเสื้อผ้าเพียงบางส่วนและเขาสามารถซื้อกลับได้อย่างง่ายดาย แต่เขาไม่ต้องการทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ในบ้านหลังนั้น

 

กุสตาฟเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ที่เพิ่งเช่าใหม่และลงไปชั้นล่าง

 

เวลานี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

 

—————————————————————————————————-