Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 92

ตอนที่ 92 ต่อสู้กับมอนสเตอร์ – ตอนที่ 2

ดูเหมือนว่า ลูเอน จะถูกทิ้งระเบิดด้วยการโจมตีจากธาตุต่างๆ ที่เข้ามาหาเขา ถ้าไม่ใช่เพราะรูปแบบที่ทำให้พลังของพวกอันเดดอ่อนแอลง เขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงมากขึ้น

ลูเอน สะท้อนการโจมตี และยิ่งไปกว่านั้น เขาทำให้ตัวเองแข็งแกร่งเป็น 2 เท่าจากพลังที่ขว้างมาใส่เขา และจากระยะไกล อันเดดที่โจมตีเขาถูกฆ่าตายทั้งหมด… พวกมันสูญเสียแขนขา หรือแม้แต่ศีรษะ  แต่เนื่องจากพวกมันยังไม่ตาย บางตัวก็ยังสามารถอยู่รอดได้แม้ไม่มีหัว

*ปัง!* *ปัง!* *ปัง!* *ปัง!*

ร่างของซอมบี้และโครงกระดูกที่ถูกทิ้งระเบิดด้วยพิษนั้นถูกโยนทิ้งจากระยะไกลและตกลงไปที่พื้นด้วยเสียงอันดังทีละตัว บางตัวอาจะทำให้คนตายหรืออาจทำลายพื้นที่ไปทั่วของป่าต่อไป

ลูเอน เอื้อมมือเข้าไปในซากของมนุษย์หมาป่า ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นมนุษย์หมาป่าซอมบี้ และหยิบหินก้อนเล็กๆ ออกมาขนาดเท่าเมล็ดถั่ว แม้จะมีขนาดเล็ก แต่ความหนาแน่นของพลังงานบริสุทธิ์นั้นประกอบขึ้นเพื่อทุกสิ่ง

“หินวิเศษ…” ลูเอนพึมพำ

ไม่เหมือนกับอิมพ์ที่ ลูเอน ได้รับนิวเคลียสของมอนสเตอร์ อันเดดมีหินเวทย์มนตร์ แม้ว่าชื่อและรูปลักษณ์จะแตกต่างกัน แต่แนวคิดก็เหมือนกัน นั่นคือ การเก็บพลังงาน

ซอมบี้และโครงกระดูกที่เห็นสิ่งนี้พบว่ามันน่าสนใจมากและต้องการสำหรับตัวเอง อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกมันเข้าใกล้ พวกมันก็ถูก ลูเอน ครอบงำอย่างง่ายดาย

‘ไอ้แพะตัวนี้… มันเป็นหมอผีใช่ไหม’ ลูเอนสังเกตเห็นแล้วว่าแพะตัวนั้นเป็นคนสั่งพวกอันเดด และไม่เหมือนซอมบี้และโครงกระดูก ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ ‘ตาย’ ดังนั้น ลูเอน จึงเดาว่ามันเป็นหมอผี

“อิงกริด คุณเข้าร่วมต่อสู้ในตอนนี้ไหม” ลูเอนพูดเสียงดัง “ช่วยฉันรวบรวมหินเวทมนตร์จากอันเดดเหล่านี้ด้วย”

วินาทีต่อมา อิงกริดปรากฏตัวต่อหน้าพวกอันเดดทั้งหมด แพะเนโครแมนเซอร์ประหลาดใจเพราะมันรู้ว่ามีมนุษย์คนอื่นอยู่ แต่มันไม่รู้ว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหนมา ในความคิดของมัน แพะที่มีร่างเป็นมนุษย์เชื่อว่าพวกเขาหนีไปแล้ว และเหลือเพียงมนุษย์ที่ทรงพลังน่าขันนี้เท่านั้นที่ยังคงอยู่

ข้อจำกัด ในการบินยังคงมีอยู่ แม้ว่าอันเดดที่บินได้จริงจะต้องบิน แต่ก็ไม่สามารถรักษาการบินไว้ได้นาน ไม่ต่างอะไรกับการกระโดดแล้วถูกบังคับให้ล้ม

เมื่อเห็นว่าพวกอันเดดบางส่วนเริ่มล้มลง ลูเอนก็กระโดขึ้นจากพื้นและวิ่งเข้าหาพวกมันด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ลูเอน เร็วมาก เขาสามารถทำลายกำแพงเสียงได้หนึ่งครั้ง แม้จะบอกว่ามันแค่ครั้งเดียวก็เท่ากับ 337 เมตร / วินาที หรือ 1216 กิโลเมต / ชั่วโมง!

เมื่อลูเอนลงมาถึงพื้นพวกมันก็ตายแล้ว ดังนั้นเขาจึงโจมตีพวกมันและทุบพวกมันด้วยเท้าและมือของเขา อันเดดลอยไปทั้งสี่ทิศทาง

*ปัง!* *ปัง!* *ปัง!*

เดิมทีเป็นป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ หินก้อนใหญ่ และพืชพรรณ ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นความโกลาหล ไม่ค่อยพบเห็นต้นไม้ที่ยังคงสภาพเดิมอยู่ใกล้จุดที่พวกเขาอยู่

ในขณะเดียวกัน อิงกริด กำลังหยิบหินวิเศษขึ้นมา ในไม่ช้าเธอก็ตระหนักได้ว่ามอนสเตอร์ยังไม่ตายทั้งหมดและพวกมันก็มีหินวิเศษ มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่กำลังจะตาย

ไม่มีสัตว์ประหลาดตัวใดที่เหนือชั้นกว่าสัตว์ขั้นแรก ซึ่งทำให้ ลูเอน พบว่าการมีอยู่ของพวกมันแปลก  เนื่องจากแพะที่มีเขาใหญ่มีไม้เท้าที่มีหินสีแดงอยู่ตรงกลาง ซึ่งพวกมันอยู่ในลำดับที่ 2

‘มันไปเอามาจากไหน และนี่คือสิ่งที่มันใช้สั่งการพวกอันเดดเหรอ’ ลูเอน เคยเห็นสิ่งที่คล้ายกันแล้ว  สิ่งนี้เป็นเหมือนดาบ หอก ฯลฯ แม้ว่าจะเป็นอาวุธ แต่ก็สามารถสร้างด้วยฟังก์ชั่นและรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันได้ ในกรณีของไม้เท้านี้ มันอาจเพิ่มพลังเวทย์มนตร์หรือควบคุมพวกอันเดด อย่างน้อย สิ่งเหล่านี้ก็เป็นหน้าที่ที่น่าเชื่อถือที่สุด’

“ฉันแค่ต้องฆ่ามันแล้วเอามันมา แล้วฉันจะรู้เอง…” ลูเอนบ่นพึมพำขณะมองดูแพะกับร่างมนุษย์

[ออชชชช-ซซซซซซซึ!] (มนุษย์ที่น่ารังเกียจ!)

“เอ่อ แกพอจะเข้าใจที่ฉันพูดไหม” ลูเอนถามอย่างสนใจ

[… ]

“ไม่อยากคุยด้วยหน่อยเหรอ ไม่เป็นไร” ถ้า ลูเอน ต้องการ เขาสามารถควบคุมจิตใจของแพะตัวนี้ด้วยเขาใหญ่ แล้วค้นพบทุกสิ่งที่เขาต้องการ

*โว้ว!*

อีกครั้งที่ ลูเอนทำลายความเร็วของเสียงและมาถึงหน้าแพะเนโครแมนเซอร์และทำการตัดครั้งสุดท้ายด้วยมือของเขาที่เคลือบด้วยพลังเชิงลบ Qi

*โว้ว!*

ลูเอนวางมือบนหัวแพะมีเขา เมื่อเห็นว่าจิตใจของเขาได้รับการปกป้องด้วยเวทมนตร์บางอย่าง เขาจึงโจมตีเขาอย่างรวดเร็ว และใช้มือกรีดอย่างสะอาด ไม่กี่วินาทีต่อมา หัวแพะเนโครแมนเซอร์ก็กลิ้งออกจากคอแล้วล้มลงกับพื้น โดยที่ดวงตาสีขาวนีออนของเขาเปิดขึ้น สูญเสียแสงและเปลี่ยนเป็นสีดำ

ลูเอนฉวยโอกาสและยึดจิตใจของมัน เขาวิเคราะห์ไม้เท้าด้วยความรู้สึกของเขาและพบว่าเป็นสิ่งที่เขาสงสัย: แพะนั่นที่สามารถควบคุมพวกอันเดดได้ อยู่ภายใต้คำสั่งของสัตว์ลำดับที่สองนี่เอง

ลูเอนสั่งพวกอันเดดและทำให้พวกมันหยุดนิ่ง จากนั้นเขาก็เอามือล้วงท้องแพะ แล้วดึงบางอย่างออกมา  มันใหญ่กว่าหินเวทย์มนตร์ที่เขาหยิบมาจากซอมบี้มนุษย์หมาป่า ประมาณขนาดเท่าถั่ว

“ลูเอน ตอนนี้ปลอดภัยแล้วเหรอ?” อิงกริด ถามเมื่อเห็นว่าพวกอันเดดหยุดเคลื่อนไหวแล้ว

“ใช่.” ลูเอนใส่หินวิเศษในกระเป๋าของเขาแล้วพูดว่า “คุณบอกให้พวกเธอออกไปได้”

“ตกลง.” อิงกริดเดินไปที่ที่คนอื่นๆ อยู่และเรียกพวกเธอ

“ลูเอน แพะนั่นให้คุณควบคุมพวกอันเดดได้ใช่ไหม” ไมร่าที่เดินเข้ามาถามด้วยความแน่ใจเกือบ 100%

“ตรงนั้น” ลูเอนไตร่ตรองและกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม มีเพียง 3 อันเดดเท่านั้นที่สามารถเก็บไว้ในลูกบอลคริสตัลนี้ได้… อืม ฉันจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดในหมู่พวกมัน ที่เหลือก็ควรที่จะฆ่าและรับหินเวทมนตร์ หากพวกมันมี”

“ลูเอน มันไม่ดีกว่าเหรอที่ทำให้พวกมันวิวัฒนาการด้วยการกินซึ่งกันและกัน เช่นเดียวกับที่คุณทำกับอิมพ์สีแดง?” คาธารีน่าถาม ถ้าเป็นไปได้ เธอคิดว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

“ใช่ เป็นไปได้” ลูเอนพยักหน้า “เอาล่ะ เลือก 3 ตัวเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง ควรมีตัวใดตัวหนึ่งที่บินได้”

หาก ลูเอนพัฒนาพวกมันให้แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย เขาก็ไม่เห็นปัญหา เนื่องจากเขายังคงสามารถควบคุมพวกมันได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครใน 3 ตัวนี้ได้รับอนุญาตให้แข็งแกร่งกว่านักรบระดับสอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จะดีกว่าถ้าพวกมันเกือบจะไปถึงนักรบระดับสอง

“ลิงบาบูนสีแดงที่มีขนสีขาวดูแข็งแรง” คริสตินาพูดขณะชี้ไปที่ลิงบาบูนที่กำลังเดินสองขา

“โครงกระดูกที่มีหางแมงป่องนี้ดูแข็งแรงด้วย นอกจากนี้ มันสามารถบินได้ คุณคิดอย่างไรกับมัน” อิงกริดถาม

“ควรจะเป็นอย่างนั้น ฉันยังคิดว่าในบรรดาอันเดดที่บินได้ นี่มันแข็งแกร่งที่สุด” ลูเอนเห็นด้วยกับคำแนะนำของอิงกริด

“แล้วซอมบี้ตัวนี้ล่ะ มันดูอันตรายนะ…” ไมร่าพูด ชี้ไปที่ผู้หญิงซอมบี้ที่ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์ที่มีผมสีดำและใบหน้าของเธอดูไหม้เกรียมและเน่าเสีย

“โอเค งั้นตามนี้เลย” ลูเอน ไปหาซอมบี้ทั้ง 3 ตัวนั้นและร่ายคาถาและดึงรูนมาให้พวกมันสามารถวิวัฒนาการได้อย่างปลอดภัยและยังทำให้ทุกคนสามารถควบคุมพวกมันได้ง่ายขึ้นในภายหลังโดยใช้ไม้เท้า

หลังจากทำเช่นนี้ ลูเอนสั่งให้พวกมันกินซากศพทั้งหมดบนพื้น

หญิงซอมบี้ได้รับการวิวัฒนาการ 2 ครั้งในท้ายที่สุด จากซอมบี้ธรรมดา เธอกลายเป็น ซอมบี้หญิงเดวิล ที่เหมือนมนุษย์มาก อย่างน้อยเธอก็ไม่น่าเกลียดและน่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ความแข็งแกร่งของเธอแข็งแกร่งกว่าผู้ชายทั่วไปถึง 35 เท่า

ปีศาจกระดูกกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวและโหดร้ายมากขึ้น กระดูกสันหลังของมันโค้งไปข้างหน้าเหมือนนักล่าที่มีฟันแหลมคมและตาสีแดง และกระดูกก็กลายเป็นสีดำ มีปีกที่ดูเหมือนปีกยุง มีเพียงยักษ์และสีขาวเท่านั้น ความแข็งแกร่งของมันแข็งแกร่งกว่าผู้ชายทั่วไปถึง 38 เท่า

ซอมบี้บาบูนสีแดงที่มีผมสีขาวเติบโตแข็งแรงและสูงขึ้น ตอนนี้ยาวเกือบ 400 ซม. และมีกรงเล็บที่สามารถตัดโลหะได้ ความแข็งแกร่งของมันแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึง 40 เท่า

“โอ้ พวกมันดูแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก” คาธารีน่า ไม่สามารถคำนวณความแข็งแกร่งของพวกมันได้ แต่เธอสามารถบอกได้จากการปรากฏตัวของพวกมัน อย่างน้อยพวกมันก็แข็งแกร่งพอๆ กับอิมพ์สีแดงที่วิวัฒนาการมา

“ใช่ พวกมันจะช่วยคุณสามคนอย่างมาก” ลูเอนถามว่า “คุณอยากควบคุมใครในสามคนนี้?”

“ลูเอน พวกมันอยู่กับลูกไม่ดีกว่าเหรอ?” ไมร่าถาม เธอเชื่อว่าลูเอนจะใช้ประโยชน์ได้ดีกว่านี้

“เปล่า พวกมันไม่มีประโยชน์สำหรับผมเลย” ลูเอน อธิบาย “พวกมันแทบไม่มีประโยชน์อะไรกับผมเลย ถ้าไม่ใช่เพื่อเธอนะสาวๆ ฉันคงฆ่าพวกมันทั้งหมดและขัดเกลาไม้เท้านี้เป็นอย่างอื่น  แต่เนื่องจากผมต้องการมัน เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณ ผมคิดว่ามันดีที่จะมีของแบบนี้ถ้าจำเป็น”

“ไม่เป็นไร แต่ฉันไม่ต้องการเก็บซอมบี้พวกนี้ไว้” ไมร่ากล่าว

“ฉันก็ไม่เหมือนกัน.” คริสตินา เชื่อว่าเธอต้องการเวลาเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น เนื่องจากเธอใกล้จะเชื่อมต่อกับแกนกลางของเธอได้แล้ว

“ฉันจะเอามัน” คาธารีน่ายอมรับ เธอรู้สึกอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม ด้วยสิ่งนี้ เธอสามารถหาผู้ช่วยได้มากขึ้น

“ตามใจทุกคนครับ” ลูเอนส่งซอมบี้พวกนั้นให้เธอและเริ่มอธิบายวิธีใช้

คาธารีน่า มีประโยชน์มากเมื่อฟังคำอธิบายของ ลูเอน ตั้งแต่ต้นจนจบและใส่ใจอย่างใกล้ชิดเพื่อไม่ให้พลาดรายละเอียดใด ๆ

หลังจากสอนวิธีใช้ไม้เท้าแก่เธอแล้ว ลูเอน ได้ถอดรูปแบบและรูนที่กีดกันเหล่าอันเดด จากการบินออก และปล่อยให้เธอทดสอบความสามารถในการบินของซอมบี้เดวิลกระดูก

โดยไม่มีข้อจำกัดและหลังจากวิวัฒนาการ ความเร็วของซอมบี้เดวิลกระดูก เพิ่มขึ้นอย่างมากถึง 800 กม. / ชม.

“ลูเอน เป้เต็มแล้ว ลูกตั้งใจจะแบกมันทั้งหมดนี่ยังไง?” ไมร่าชี้ไปที่กองกระดูกที่ลูเอนกำลังรื้อออกจากอันเดด

“โอ้ มีถุงพลาสติกอยู่ในกระเป๋าเป้ เราใส่ถุงได้ 2 ครั้งแล้วเอาทุกอย่างออกจากที่นี่” ลูเอน ได้ตอบกลับ ครั้งนี้เขาเตรียมมาไม่เหมือนกับครั้งที่แล้ว