Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 91

ตอนที่ 91: ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด – ตอนที่ 1

มันเป็นฉากที่ยอดเยี่ยม ภายในป่า ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายอย่างเห็นได้ชัด สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนวิ่งเข้าหากับดักที่ ลูเอน ตั้งไว้ ในหมู่พวกเขามีบางคนที่กำลังบินอยู่ แต่เมื่อพวกมันไปถึงกับดักหนึ่ง พวกมันก็สูญเสียสิทธิ์ในการบินและล้มลงกับพื้น ด้วยเสียงของ *ตุ้บ!* และพวกมันก็ตายไปแล้ว

ไมร่าและสาวๆ มองดูฉากที่ทำให้งงนี้

สัตว์ประหลาดมีตั้งแต่โครงกระดูกอันเดดไปจนถึงสัตว์กลายพันธุ์ เช่นเดียวกับเสือที่เดิน 2 ขาและมีหางที่ใหญ่มากจนลากบนพื้น

นอกจากนี้ยังมีงูที่มีร่างมนุษย์สีเขียวเดิน 2 ขามีหางใหญ่และหัวงู มันเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวมาก

มีแม้กระทั่งมนุษย์หมาป่าสีเทาจากตำนานและตำนาน

‘ฉันสงสัยเรื่องนี้แล้ว แต่ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้ว… นี่คือรอยแยกมิติปีศาจ’ ลูเอนบ่นกับตัวเอง

ลูเอน หลับตาลงครู่หนึ่ง และทันทีที่เขาเปิดมัน เขาก็ฉายแสงออร่าอันทรงพลังออกจากร่างกายของเขา!

สัตว์ประหลาดรู้สึกถึงพลังของออร่าของ ลูเอน และมองไปในทิศทางของเขาด้วยความหิวในตัวของ… ลูเอน  มันไม่มีดีไปมากว่างานฉลองที่ยิ่งใหญ่สำหรับพวกมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกมันเห็นรัศมีของเขาที่หนาแน่นและชุ่มฉ่ำ ถ้าคนใดคนหนึ่งสามารถกินลูเอน ได้ พลังของพวกมันก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

[คุอูอู้ฮู้ฮู้ฮู้!]

[โอ้สึคึ-อว๊ากกก!]

[กึ๊กกึ๊กกึ๋ยึ]

สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของพวกมันคือแพะที่มีเขาโค้งมหึมาและดวงตาสีขาวนีออน  ร่างกายของมันเหมือนกับมนุษย์ ไม่มีขนและผอมมาก มันชี้ไปที่ ลูเอน ขณะที่สั่งให้พวกมอนสเตอร์โจมตี

เสียงต้นไม้ถูกโค่นและเสียงฝีเท้าหนักของมอนสเตอร์ขนาดใหญ่วิ่งไปทางหลวนก้องไปทั่วป่า

ไมร่าและพวกสาวๆ ต้องการช่วย แต่พวกเธอรู้ว่าถ้าพวกเธอพยายามให้ยืมความช่วยเหลือ พวกเธออาจจะขวางทางได้ แต่อิงกริดแตกต่างออกไป เธอแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้ แต่เธอได้ยินสิ่งที่ลูเอนพูดว่า: เธอควรจะมาต่อสู้หลังจาก 20 นาทีผ่านไปเท่านั้น แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น อิงกริดก็ตัดสินใจฟังเขา

ลูเอน ได้ทิ้งกระเป๋าเป้สะพายหลังไว้กับแม่ของเขาแล้ว ซึ่งบรรจุสิ่งของทั้งหมดที่เขาได้รับในรอยแตกมิตินี้ ตอนนี้เขามีอิสระที่จะต่อสู้โดยไม่ต้องกังวล

มนุษย์หมาป่า 350 ซม. นั้นวิ่งเร็วที่สุด หลังจากโค่นต้นไม้สองต้นที่ขวางทางเขา มนุษย์หมาป่าก็เข้ามาใกล้ ลูเอน มาก

ลูเอน วางเท้าบนพื้นและอยู่ในตำแหน่งม้า เขาต่อยหมาป่าที่หน้าท้อง

*บูม!*

หมัดนั้นทรงพลัง แม้ว่า ลูเอน จะยังไม่เคยใช้พลัง Qi ของเขา เนื่องจากเขายังต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์เหล่านี้ มันแข็งแกร่งพอที่จะปล่อยมนุษย์หมาป่าออกไปและทำลายต้นไม้สามต้นในกระบวนการนี้ ก่อนที่มนุษย์หมาป่าจะล้มลงกับพื้นอย่างหนัก

มนุษย์หมาป่ายืนขึ้นและคำราม [ลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล!]

แม้ในขณะที่เขาคำรามด้วยการออกเสียงแปลก ๆ หลังจากถูกต่อยและถูกบังคับให้ลอยถอยหลัง เขาก็ยังไม่ละสายตาจาก ลูเอน และเตะจากพื้น

‘เขาวางแผนที่จะพุ่งชนด้วยความเร็วเต็มที่หรือไม่’ นี่คือสิ่งที่ลูเอนต้องการ ตอนนี้เขาได้ยืนยันความแข็งแกร่งของหมาป่าแล้ว เขาไม่จำเป็นต้อง ‘ใจดี’ อีกต่อไป แต่ก่อนอื่น เขาได้ผลักมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ที่โจมตีเขาออกไปเพื่อที่เขาจะได้รอและ ‘รับ’ มนุษย์หมาป่านั้น

ด้วยแขนซ้ายของเขา ลูเอน ต่อยหมูมอนสเตอร์ที่ยืนอยู่บนสองขา และใช้ประโยชน์จากโครงกระดูกที่ถือดาบ เขารีบปัดดาบที่เป็นสนิมออกจากโครงกระดูกอย่างรวดเร็ว ด้วยดาบเขาล้อมรอบตัวเองด้วยพลัง Qi และตัดไปในทิศทางของเสือดาวสีขาวที่เดินสองขา

*บูม!* *บูม!* *วู้ว!*

เสียงฟ้าร้องและเสียงตัดดังก้องอยู่ในป่า พวกมอนสเตอร์เริ่มระมัดระวังมากขึ้นเมื่อพวกมันเห็นสิ่งนี้ ระดับสติปัญญาของพวกมันแตกต่างกันไปตั้งแต่เด็กอายุ 3 ขวบไปจนถึงเด็กอายุ 12 ปี

ถ้าลูเอนกำหนด  เขาจะกล่าวว่ามนุษย์หมาป่าที่วิ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูงสุดนั้นมีสติปัญญาที่เฉียบแหลมเหมือนเด็กอายุ 10 ขวบ: หนุ่มและประมาท

ลูเอนเตะพื้นและวิ่งไปหามนุษย์หมาป่า

*วู้ฮู้ฮู้ฮู้!*

มนุษย์หมาป่ากระโดดและโจมตีด้วยอุ้งเท้าของเขา ในการต่อต้านการโจมตี ซึ่ง ลูเอน รู้สึกว่ามีความปรารถนาที่จะบดขยี้เขาในทุกวิถีทาง ลูเอน เคลือบดาบด้วยพลัง Qi ที่มากขึ้นในใบมีดสนิม

* วู้ด!* * วู้ด!* * วู้ด!* * วู้ดด!*

ก่อนที่กรงเล็บจะแกว่งมาที่เขา ลูเอน ก็ฟันดาบสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นสี่ครั้ง แต่ในความเป็นจริงมันเป็น 48 ครั้งด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ!

ดูเหมือนว่ามนุษย์หมาป่าจะถูกแช่แข็งขณะโจมตี การเคลื่อนไหวของมันหยุดด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ร่างกายของมนุษย์หมาป่าทรุดตัวลง ราวกับทำจากลูกเต๋า ร่างกายของมนุษย์หมาป่าทรุดตัวลง เลือดหยดจากชิ้นส่วนของเนื้อ อวัยวะ และกระดูกที่เขาแบ่งออกมา

ฉากนี้เต็มไปด้วยเลือด แม้แต่กับมอนสเตอร์ที่ยังไม่ตาย แต่ก่อนที่พวกมันจะคิดหนี พวกมันทั้งหมดก็ตกหลุมพราง สิ่งที่ฉลาดที่สุดในหมู่พวกมันรู้แล้วว่าพวกมันติดกับดัก แต่ตอนนี้มันอยู่ในกับดักนั้นและ ไม่มีทางหนีรอด

[สวู๊ด-นะชาช่าชา-เพดี๊โอ่ววววว!!] (เราหนีไม่พ้น! เราต้องฆ่ามนุษย์คนนี้!)

[โอ้ยยยยยยยยยยยยย!]

ทันทีที่แพะที่มีเขาใหญ่และร่างมนุษย์พูดแบบนั้น สัตว์ประหลาดก็กรีดร้องและวิ่งไปทางลูเอนด้วยความโกรธ

ลูเอน ผู้ซึ่งคิดจะใช้ดาบขึ้นสนิมต่อไป เห็นว่าดาบแตกแล้ว

‘ในที่สุด มันก็เป็นแค่ดาบขึ้นสนิม…’ ลูเอนถอนหายใจ ก่อนจะโยนดาบที่เหลือไปทางปีศาจหมู

ลูเอน เตะออกจากพื้นและกระโดดขึ้นไปในอากาศและแสดงออร่าของเขาที่จุดสูงสุด ในเวลาต่อมา เขาเริ่มขว้างลูกบอลพลังงานสีขาวไปทางมอนสเตอร์

*บู้มมม!* *บู้มมมม!* *บู้มมม!* *บู้มมมม!*  *บู้มมม!* *บู้มมมม!*

เสียงระเบิดดังมาก และมอนสเตอร์ที่อ่อนแอกว่าจำนวนมากถูกฆ่าตาย หลายตัวได้รับบาดเจ็บสาหัส และบางตัวรอดจากอาการบาดเจ็บเพียงไม่กี่ครั้ง

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะถูกรายล้อมไปด้วยสัตว์ประหลาดที่บินได้ ซึ่งเป็นข้อเสียสำหรับเขา ลูเอน ทำให้พลัง Qi ล้อมรอบเท้าของเขาและใช้เป็นกระดานกระโดดน้ำเพื่อขับเคลื่อนร่างกายของเขา

เมื่อเขาล้มลง เขาก็หมุนไปรอบๆ เพื่อจะล้มลงกับพื้นด้วยแรงกระแทกที่มากที่สุด

*บูม!*

พื้นดินหลีกทางและมอนสเตอร์สูญเสียการทรงตัว ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังวิ่งแผ่นดินไหว ต้นไม้และหินบางต้นที่อยู่ใกล้เคียงก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

[กึ๊กกึ๋ย กึ๋ย!] (ไอ้มนุษย์เวร ออกไปซะ!)

สัตว์ประหลาดงูถูกเหยียบด้วยเท้าของ ลูเอน เขาคำรามอย่างรุนแรง ต้องการให้ ลูเอน หนีจากมันไป  แทนที่จะจากไปจากลูเอนแทน ตอนนี้ลูเอนก็คลายเท้าของเขา ยกมันขึ้นและลงด้วยพลังที่ล้อมรอบไปด้วยพลัง Qi!

*ปึ้ง!*

*บูม!*

ลวดลายของพื้นที่รองเท้าของ ลูเอน ถูกทำเครื่องหมายบนงูด้วยหน้าอกของร่างกายมนุษย์

[เอ่อ … ฮัวป๊า!]

อสูรงูกระอักเลือดและพึมพำสองสามคำก่อนจะตาย

“ลูเอนน่าทึ่งมาก!” จากภายในที่ถูกซ่อนตัวอยู่ คริสตินาปรบมือด้วยความสงสัยในสิ่งที่เธอเห็น

เธอเคยเห็น ลูเอน เอาชนะมอนสเตอร์มากกว่าสิบตัวในเวลาน้อยกว่า 1 นาที แม้แต่มนุษย์หมาป่าที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมาก ลูเอน ก็ได้สับเปลี่ยน

“ใช่ การเคลื่อนไหวของเขาแตกต่างจากของเรามาก มันแม่นยำกว่ามาก เราต้องสังเกตและเรียนรู้จากเขา” ไมร่ากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง หากพวกเธอสามารถเรียนรู้จากการต่อสู้ของ ลูเอน ได้เพียงเล็กน้อย มันจะเป็นความก้าวหน้าที่ดีสำหรับพวกเธอ

“ค่ะ หนูจะทำให้ดีที่สุด!” คริสตินามีแรงจูงใจ

คาธารีน่า และ อิงกริด ก็พยักหน้าอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน