Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 55

ตอนที่ 55: การจัดการใครบางคน

คริสตินาไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไปและวิ่งไปหาลูเอนทันที เธอกอดเขาแน่นและถูใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอบนเสื้อของเขา เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นเมื่ออยู่ข้างๆเขา

เมื่อเห็นว่าสภาพอารมณ์ของคริสตินาไม่ดีนัก ลูเอน จึงมองไปที่แม่ของเขา เพื่อแนะนำให้เธอทำบางอย่างเพื่อเปลี่ยนสถานการณ์นี้ ไมร่า เข้าใจทันทีว่าลูกชายของเธอต้องการอะไร เธอจึงออกจากห้องไปและกลับมาในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาพลางถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำมาด้วย

ไมร่าหยิบกระดาษรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมออกจากภายในแฟ้มเอกสาร จากนั้นเธอก็ยื่นมันให้กับลูเอน

ลูเอนชักชวนหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาเบา ๆ “คริสตินาดูนี่นะ แล้วอ่านมันด้วย”

คริสตินาลังเลที่จะแยกออกจากลูเอน แต่เธอก็ยังได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอถือกระดาษขอบสีเหลืองที่มีริ้วสีเขียวและเห็น “สูติบัตร – ชื่อ: คริสตินา ดีมาส … “

ทันทีที่เธอเห็นชื่อของเธอและเห็นว่านามสกุลอ่านว่า ‘ดีมาส’ ร่างกายของคริสตินาก็เริ่มสั่น น้ำตาขู่ว่าจะร่วงหล่นจากดวงตาของเธออยู่ตลอด แต่เธอบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้และอ่านตัวหนังสือต่อไป “วันเดือนปีเกิด: 06/15/1995 – ผู้รับอุปถัมภ์ – แม่: ไมร่า ดีมาส “

ทันทีที่เธออ่านข้อความนี้จบ คริสตินาก็กอดสูติบัตรไว้ที่หน้าอกของเธอ และเริ่มร้องไห้ เธอร้องไห้เสียงดังและรู้สึกได้ถึงความเศร้าและความสุขผสมกับการร้องไห้ของเธอ

สำหรับหลาย ๆ คนนี่เป็นเพียงแค่กระดาษใบหนึ่ง แต่สำหรับคริสตินามันเป็นการรับรู้ ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลดีมาสอย่างเป็นทางการ: ลูกสาวของไมร่า ดีมาส  และน้องสาวของ ลูเอน ดีมาส และ คาธารีน่า ดีมาส

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไมร่าก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและกอดร่างเล็ก ๆ ของคริสตินา และปล่อยให้เธอร้องไห้ระบายความในใจออกไป

*

ต่อมาคนส่งของจากร้านวาเลนติโน่ก็มา แม้ว่าคาธารีน่า อิงกริดและคริสตินาจะจากไปก่อน แต่คาธารีนาก็ซื้อเสื้อผ้าให้พวกเธอมากมาย ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้นแล้ว

ในแง่หนึ่งคาธารีน่าไม่รู้สึกตื่นเต้นมากนัก  แต่ในทางกลับกัน เมื่อเธอพาคริสตินาและอิงกริดไปที่ห้องของเธอและเดินพาเหรดบนกองเสื้อผ้าที่ซื้อมา มันทำให้อารมณ์ของเธอดีขึ้น

ประมาณ 4 ทุ่ม ลูเอนออกจากรถแลมโบกินี่สีเขียวของเขา

ถนนจูเรเร่ในเวลานั้นมักจะมีคนพลุกพล่านเล็กน้อย ด้วยเหตุนี้ลูเอน จึงใช้เวลาไม่นานในการมาถึงบนทางหลวงและขับรถไปยังฟลอเรียโนโปลิส

หลังจากขับรถไป 30 นาที ลูเอนก็มาถึงโรงพยาบาลที่ ลีออน เบคเกอร์ พักอยู่ ลูเอนจอดรถห่างจากโรงพยาบาลไป 2 ช่วงตึก เสร็จแล้วเขาก็เดินไปที่โรงพยาบาลและเข้าไปโดยซ่อนตัวอยู่

เขาแฮ็คระบบของโรงพยาบาลนี้แล้วและรู้ว่า ลีออน เบคเกอร์ อยู่ในห้องวีไอพีหมายเลข 23

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?!”

เสียงโกรธดังมาจากภายในห้องวีไอพี 23

“ท่านครับ เราก็ไม่รู้เหมือนกัน เราเพิ่งพบว่ารถของพวกเขาตกจากหน้าผาและพวกเขาก็เสียชีวิตทั้งหมด” เสียงของชายคนนั้นต่ำและไม่พอใจ เขาคือคนที่เพิ่งจะสูญเสียเพื่อนของเขาบางคนไป แต่เขาก็ยังต้องมาขอโทษผู้ชายที่หยิ่งผยองคนนี้อยู่อีก

“ให้ตายเถอะ อะดัลโต้! แกบอกว่าแกเป็นมืออาชีพ แต่แกไม่สามารถลักพาตัวเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ได้และแกยังสูญเสียคนของแกเอง ให้พวกนั้นมันตกจากหน้าผาเนี่ยนะ!” เสียงของลีออน เบคเกอร์ ดังขึ้น โดยไม่สนใจทุกอย่าง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนอื่นจะได้ยินหรือไม่

ท้ายที่สุดนี่เป็นห้องวีไอพีและเสียงก็แยกออกจากกันแน่นอน อย่างไรก็ตามไม่ใช่ทุกสิ่งในชีวิตที่รับประกันได้ 100% ด้วยการได้ยินของลูเอนตอนนี้ เขาสามารถได้ยินทุกอย่างที่หลายๆห้องพูด แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะฟังทุกๆห้อง

ลีออน เบคเกอร์ยังคงตะโกนใส่อะดัลโต้ จนกระทั่งชายคนนั้นสัญญาว่าจะคืนเงินให้ หากบริการไม่เสร็จสมบูรณ์ในครั้งต่อไป

เมื่ออะดัลโต้จากไป ลูเอนก็ไม่ได้เข้าไปในห้องวีไอพีของลีออน เบคเกอร์ แต่เดินตามชายอีกคนไป ห่างออกจากคนๆนั้นเล็กน้อยและชายคนนั้นก็ไม่รู้สึกตัวว่ามีคนอยู่ใกล้ ๆ เขามาถึงด้านหลังชายคนนั้นและบิดคอฆ่าด้วยวิธีที่สะอาดและรวดเร็ว

เนื่องจากมือของลูเอนถูกล้อมรอบด้วยพลัง Qi ลายนิ้วมือของเขาจึงจะไม่อยู่บนร่างกายของชายคนนั้น  ลูเอนไม่ได้ตั้งใจที่จะทิ้งหลักฐานไว้ เขาเพียงแค่นำร่างของชายคนนั้นไปที่ห้องทำงานของภารโรง

ลูเอนยังไม่เสร็จสิ้นการเตรียมการ สิ่งที่เขาคิดไว้ สำหรับผู้ชายในฐานะพ่อของเขา ลูเอนใช้ความสามารถพิเศษโดยใช้รูปลักษณ์ของอะดัลโต้ และตอนนี้เขาดูเหมือนชายวัยกลางคนที่มีเคราและผมสีน้ำตาล

ลูเอนทำอะไรบางอย่างกับกล้องของโรงพยาบาล เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องหลบเลี่ยงและเข้าไปในห้องวีไอพี 23

“แก … แกกลับมาทำไม แกยังไม่ได้ยินเหรอ ว่าตอนนี้แกมันไร้ค่าแค่ไหน หรือแกอยากได้ยินมากกว่านี้” ลีออน เบคเกอร์พูดอย่างเหยียดหยาม ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เมื่อเขาเห็น ‘อะดัลโต้’ เข้ามาอีกครั้ง

“ฉันลืมส่งบางอย่างให้คุณ ฉันก็เลยกลับมา” ลูเอนพูดเลียนแบบเสียงของอะดัลโต้

“ฮึ่ม! คืออะไร” ลีออน เบคเกอร์มองเขาด้วยท่าทางที่เหนือกว่า ขณะที่เขาถาม

“นี่ครับ” ลูเอนเดินไปหาลีออนและใช้พลัง Qi ของเขาโอบรอบมือเขา พลางบีบแก้มของลีออน เบคเกอร์ บังคับให้เขาเปิดปากและทำให้เขากลืนยาเม็ดที่ลูเอนได้เตรียมไว้ให้เขา

ก่อนที่ ลีออน เบคเกอร์ จะทำอะไรได้อีกครั้ง ลูเอนก็ให้ยากับเขาไปแล้ว

ก่อนที่ลูเอนจะจากไป เขาได้พิมพ์ลายนิ้วมือของลีออน เบคเกอร์ไว้ด้วย “ มาดูกันว่า เขาจะยังตั้งแง่กับน้องสาวและแม่ของฉันได้หรือไม่” ลูเอน บ่นพึมพำ จากนั้นก็ไปที่ห้องทำงานของภารโรงและปักลายนิ้วมือไว้ที่คอของอะดัลโต้

เมื่อเสร็จแล้ว ลูเอนก็ออกจากโรงพยาบาลโดยไม่มีใครเห็นและกลับไปเป็นเหมือนเดิม ราวกับว่าเขาไม่เคยไปที่นั่นมาตั้งแต่แรก

กลับไปที่จุดที่เขาทิ้งรถไว้ ลูเอนขับรถไปตามทางที่เพื่อกลับไปที่จูเรเร่

* ตื้ด ~ ตื้ดดด ~ ตื้ดดด ~ *

เมื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูพบว่าเป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก ลูเอนขมวดคิ้วและตอบกลับไป “คุณคือใคร”

“ลูเอน ฉันเองเอเลียส” มีเสียงผู้ชายมาตามสาย

“อีเลียส นานแล้วที่ไม่ได้คุย … ทำไมเบอร์นายถึงเปลี่ยนไป” ลูเอน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่ได้ยินเสียงของเพื่อนที่ดีของเขา ‘เอเลียส’

“เอ่อ … ฉันทำโทรศัพท์หล่นในชักโครกและชิปของฉันก็หยุดทำงาน อย่างไรก็ตาม ฉันกำลังโทรหานายเพราะฉันเพิ่งกลับมาจากกองทัพและฉันอยากจะเชิญนายออกไปดื่มและรวมกลุ่มกันหน่อย” เอเลียสกล่าว กระอักกระอ่วนเล็กน้อย

แม้ว่าอีเลียสจะเป็นผู้ชายตัวใหญ่ตัวสูงและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่เขาก็มักจะซุ่มซ่ามอยู่เสมอและ ลูเอนจะไม่แปลกใจเลย ถ้าเขาบอกว่าเขาทิ้งโทรศัพท์โดยไม่ได้ตั้งใจในภายหลัง

“โอเค ฉันขับรถอยู่ นายอยากเจอฉันที่ไหน” ลูเอนถาม

————————————————————–