Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 46

ตอนที่ 46: แท่นบูชา

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขา มันคือสิงโตที่มองไปทาง ลูเอน และ อิงกริด ในลักษณะที่เป็นนักล่า แต่ในขณะเดียวกันก็ระมัดระวังตัวเช่นกัน ดูเหมือนว่ามันจะฉลาดกว่าไฮยีน่าที่เห็นอยู่หลายเท่า

“นี่อาจจะยากหน่อย … รูปแบบนี้บนร่างกายของสิงโตตัวนี้เป็นของสัตว์ร้ายกระหายเลือดของภาคีลำดับที่ 2 ” ลูเอน พึมพำและพูดโดยไม่หันไปหาอิงกริด “อิงกริดอยู่ข้างหลังฉันไว้ สิงโตตัวนี้สามารถฆ่าคุณได้อย่างง่ายดาย หากมันโจมตีคุณ”

มันน่าเศร้า แต่มันก็เป็นความจริง  น้ำหนักเพียงเท่าของการเตะของสิงโตที่กระหายเลือดตัวนี้ ก็สามารถที่จะฆ่าอิงกริดได้ ถ้ามันได้แตะแขนของเธอเพียงนิดหน่อย อิงกริดก็จะเสียแขนไปทันที  ถ้ามันกัดขาเธอ เธอก็จะเสียขาไป ฯลฯ

สิงโตกัดได้แรงถึง 17 ตันอย่างไม่น่าเชื่อ  แม้แต่ลูเอนยังต้องระมัดระวังและไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกสิงโตตัวนี้กัดได้เด็ดขาด

“โอเค” อิงกริดตอบอย่างประหม่าโดยซ่อนตัวอยู่ข้างหลังลูเอน

ลูเอนทิ้งสิ่งของลงบนพื้น  จากเอวของเขา เขาหยิบกระดูกที่มีรูปร่างยาวออกมาเป็นกริชและออร่าสีขาวเริ่มล้อมรอบร่างของลูเอนทันที  เนื่องจากความตั้งใจที่จะฆ่าของเขานั้นรุนแรงขึ้น ในขณะที่ลูเอนใช้พลัง Qi ของเขา

สัญชาตญาณของสิงโตกระหายเลือดตัวนี้ดีมาก ในขณะที่ลูเอนเริ่มจริงจังขึ้น สิงโตกระหายเลือดก็ยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น มันเดินไปรอบ ๆ ลูเอน และ อิงกริดเพื่อหาช่องโหว่ที่จะโจมตี

‘ออร่าสีขาวนั่นอีกแล้ว … นี่มันเกี่ยวข้องกับพลัง Qi ของลูเอนใช่มั้ย?’ อิงกริดถามตัวเองอย่างมีวาทศิลป์  นอกจากนี้เธอยังรู้สึกว่าลูเอนตั้งใจจะฆ่ามัน แต่เธอไม่ได้รับผลกระทบจากออร่านั่น เนื่องจากลูเอน สามารถแยกความแตกต่างระหว่างพันธมิตรและศัตรูได้ เมื่อใช้สิ่งนี้

* กรรรร์! *

สิงโตกระหายเลือดคำรามเสียงดัง ในขณะที่มันพยายามขู่พวกเขาและสร้างช่องโหว่ แต่น่าเสียดายสำหรับมัน แม้ว่าอิงกริดจะหวาดกลัวกับสิ่งนี้ แต่ลูเอน ก็ไม่ได้กลัวและการป้องกันของสิงโตตัวนั้นก็ไม่สามารถต้านทานเขาได้

เมื่อเห็นว่าสิงโตกระหายเลือดระมัดระวังตัวมากและจะไม่โจมตีลูเอนก่อน เขาจึงลงมือทันที  เมื่อลูเอนปรากฏตัวต่อหน้าสิงโตกระหายเลือด เขาก็ไม่คิดมากและเขาก็เริ่มชกเข้าไปที่ซี่โครงของมัน

หมัดนี้แข็งแกร่งพอที่จะแยกภูเขาได้ แม้แต่ปลาวาฬสีขาวก็ยังตกลงมาที่พื้นด้วยหมัดนั้น

* อั้กกกก … *

สิงโตกระหายเลือดรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกายของเขา  แต่ทันใดนั้นร่างกายของสิงโตที่กระหายเลือดก็อ่อนแอลงและล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

หมัดของ ลูเอน เต็มไปด้วยพลังเชิงลบของ Qi  ทำให้ทุกคนที่ถูกโจมตีอ่อนแอและมีความผิดปกติและแม้ว่าสิงโตกระหายเลือดจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็ยังด้อยกว่าความแข็งแกร่งของลูเอนที่ใช้พลังงานเชิงลบ Qi ของเขา

แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะเอาชนะสัตว์ร้ายได้ แม้จะอ่อนแอ แต่ก็ส่งผลเสียต่อร่างกาย แต่สิงโตที่กระหายเลือดก็ยืนหยัดอยู่ได้

“หึ … ไม่เลว” ลูเอนพูด เขาอ้างถึงความจริงที่ว่าสิงโตกระหายเลือดยังคงยืนอยู่

สิงโตกระหายเลือดได้ยินเสียงขณะที่เขาหลับตาลงด้วยความพยายามที่จะทนต่อความเจ็บปวด  มันไม่แม้แต่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะหันหลังและพยายามที่จะหลบหนี

ศัตรูประเภทนี้ไม่ใช่คนที่เขาสามารถจัดการได้ สิงโตกระหายเลือดสามารถหลบหนีได้เท่านั้น ด้วยการวิ่งหนีไปในป่าที่เต็มไปด้วยเลือด เพียงเท่านี้ชีวิตของมันก็จะรอดได้!  แต่เมื่อสิงโตกระหายเลือดกำลังจะหนีลูเอน ก็เอากริชกระดูกไปแตะที่หลังคอของมัน เพียงสัมผัสเดียวนั้นก็หนักกว่าหมื่นตันแล้ว!

* บู้มมม! *

ด้วยเสียงดังสนั่นร่างของสิงโตที่กระหายเลือดก็ได้ถูกฝังอยู่ในพื้นและหัวก็ถูกตัดในการทำเช่นนั้นของลูเอน

ลูเอนมองไปที่สิงโตกระหายเลือดอย่างไม่แยแสและขอบคุณสัตว์ร้ายตัวนั้นที่โวยวาย ถ้าเป็นกรณีปกติ ลูเอนคงไม่สามารถฆ่าสิงโตที่มีความแข็งแกร่งระดับนั้นได้อย่างง่ายดาย

“ว้าว! เร็วมาก!” อิงกริดแสดงความชื่นชมในความแข็งแกร่งของลูเอน

อิงกริดรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ และรู้สึกสงสัยเกี่ยวกับชีวิตในอดีตของลูเอน ซึ่งทำให้เขาแข็งแกร่งมากขึ้น นอกจากนี้ในชีวิตที่ผ่านมาของลูเอน เขาได้เคยรักใครบางคนมาบ้างหรือไม่? เขาเคยแต่งงานหรือไม่?  นี่เป็นสิ่งที่อิงกริดอดสงสัยไม่ได้

“ อืม..ในกรณีแบบนี้ยิ่งฆ่าได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้าฉันถูกกัดมันจะเป็นอันตรายน่ะ” ลูเอนพูดโดยไม่หันกลับมา เขาจับร่างของสิงโตที่กระหายเลือด ด้วยมือข้างเดียวและลากมันออกมาจากปล่องภูเขาไฟ

ลูเอนเข้าใกล้ต้นไม้ ต้นหนึ่ง และเริ่มตัดหนังของสิงโตกระหายเลือดที่มีความยาวเกือบ 3 เมตรและเริ่มทำกระเป๋าเพื่อใส่สิ่งของของเขา

หลังจากนั้นเขายังคงตัดเนื้อทั้งหมดและเอากระดูกและเส้นเอ็นออก และตัดทุกอย่างตามสัดส่วน เพื่อให้พอดีกับกระเป๋าเป้ใบใหม่ที่เขาสร้างขึ้น โดยเย็บด้วยด้ายที่ทำจากเปลือกไม้  เขาเคลื่อนไปที่ส่วนหัวของสิงโต ซึ่งใหญ่พอที่จะตัดครึ่งหนึ่งของลำตัวของมันได้ ลูเอน ดึงฟันแหลมคมทั้งหมดออกจากกะโหลกศีรษะ

ลูเอนใช้ฟันเขี้ยวที่ใหญ่ที่สุดของสิงโตกระหายเลือด สร้างกริชใหม่สำหรับตัวเขาเอง  แม้ว่ามันจะยาวเพียง 20 ซม. แต่ลูเอนก็ใช้เอ็นของซี่โครงสิงโตมัดเข้ากับกระดูกขาที่เขาตัดให้มันมีขนาด 20 ซม.  ตอนนี้ขนาดรวมของกริชคือ 40 ซม. และความหนาคือ 3 ซม.

“มันจบแล้ว” ลูเอนพอใจกับกระเป๋าเป้ และกริชใบใหม่ และเริ่มเก็บของทั้งหมดที่พบในกระเป๋าเป้ ขณะที่กริชของเขา เขาได้ทำปลอกเล็ก ๆ ไว้ที่เอวของเขาแล้วเช่นกัน

“ มันดูดีนะฉันคิดว่า” อิงกริดแสดงความคิดเห็น

“อืมแม้ว่ามันจะไม่ดีที่สุด แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับจุดประสงค์ของเราในตอนนี้” ลูเอน กล่าวและยื่นกริชเล่มนั้นให้อิงกริด “ใช้สิ่งนี้หากจำเป็น”

“ขอบคุณนะ” อิงกริดขอบคุณเขาด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเธอจะไม่รู้วิธีการใช้กริช แต่ก็ยังดีกว่า ถ้าเธอต่อสู้มือเปล่า

หลังจากนั้น ลูเอนและอิงกริดก็ยังคงเดินผ่านป่าสีแดงเลือดต่อไป

อิงกริดที่เดินเคียงข้างลูเอน กำมือของเธอแน่นจนเป็นหมัด เธอสาบานว่าจะแข็งแกร่งขึ้นและจะไม่เป็นตัวถ่วงชีวิต ตอนนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นว่าเธอรู้สึกแปลก ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ ในสถานที่นั้น เธอรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของเธอนั้นมากขึ้นทุกนาที

เธอคิดว่า ‘แปลกจัง … ‘

ขณะที่พวกเขาเดินไป ลูเอนพบสมุนไพรหายากอื่น ๆ และเก็บเกี่ยวมันด้วยความแม่นยำสูง  ราวกับว่าเขาทำแบบนี้มาแล้วพันครั้ง อิงกริดยกย่องเขาทางจิตใจ  เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรโดยไม่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพของสมุนไพรเลยแม้แต่น้อย

“อ่าดูสิ!” ทันใดนั้นเอง อิงกริดก็อุทานพร้อมกับชี้ไปที่ท้องฟ้า

ลูเอนมองไปเพียงเพื่อดูนกจำนวนนับไม่ถ้วนที่บินอยู่เกือบทั่วท้องฟ้า

“ รีบไปซ่อนกันเถอะ” ลูเอนพูดอย่างจริงจัง

“ได้ค่ะ” อิงกริดไม่เข้าใจ แต่เธอไม่กล้าที่จะถาม

ลูเอนและอิงกริด วิ่งไปตามทิศทางที่นกบินไปและพบถ้ำ

“ไปที่นั่นกันเถอะ” ลูเอนชี้ไปในทิศทางของถ้ำ

“อืม” อิงกริดพยักหน้าและวิ่งต่อไปที่ถ้ำ

* สาด … สาด … สาด … *

เมื่อพวกเขาเข้าไปในถ้ำเสียงฝีเท้าที่เดินบนน้ำก็ดังก้องอยู่ภายในถ้ำ แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่น้ำ แต่เป็นเลือด

แน่นอนว่าสิ่งนี้ไม่น่าแปลกใจ เมื่อพิจารณาว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเคยอยู่ในบึงเลือด แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของลูเอน  มากที่สุดคือแท่นบูชาที่เขาเห็นที่ปลายถ้ำ และบนแท่นบูชามีบางสิ่งบางอย่างนั่งอยู่ด้านบน  ในขณะที่มันมืด แม้จะมีการมองเห็นของลูเอน เขาก็ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างถูกต้อง

ความอยากรู้อยากเห็นของลูเอนทวีความรุนแรงมากขึ้น แต่เขาก็ยังระมัดระวัง –  ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขารู้ว่าสัตว์ร้ายที่มีพลังบางตัวนั้น แข็งแกร่งพอที่จะทำให้นกเหล่านั้นกลัวได้

“ตามมา ข้างหลังฉัน หลีกเลี่ยงการสัมผัสสิ่งของ แม้แต่บนกำแพงอย่าแตะต้องอะไรเลยเด็ดขาด” ลูเอน กล่าว

“โอเค” อิงกริดเห็นด้วยและถาม “ลูเอนคุณรู้ไหมว่ามีอะไรอยู่ที่นั่น?”

“ฉันไม่แน่ใจ แต่มีโอกาสดีที่นกพวกนั้นกำลังหนีสัตว์ร้ายบางตัว” ลูเอนตอบและเริ่มเดินไปที่แท่นบูชาอย่างช้าๆ

“ลูเอน ฉันสังเกตเห็นบางอย่างที่มาจากด้านล่างของถ้ำ … และนั่นคือแท่นบูชาใช่ไหม?” อิงกริดสามารถมองเห็นได้เล็กน้อยในขณะที่เธอเดินเข้าไป

“มีบางอย่างดึงดูดความสนใจของคุณหรือไม่” ลูเอนเริ่มครุ่นคิด จากนั้นเขาก็พูดว่า “จนกว่าคุณจะไปถึงที่นั่นอย่าแตะต้องมัน ให้ฉันยืนยันอะไรบางอย่างก่อนและใช่ที่เธอเห็นมันคือแท่นบูชา”

“ตกลง” อิงกริดตระหนักได้จากน้ำเสียงของลูเอนว่าสิ่งที่เธอถูกดึงดูดอาจเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่างที่ลูเอน พูด เธอต้องระมัดระวังและไม่แตะต้องสิ่งใดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา  ท้ายที่สุดเขารู้เรื่องเหนือธรรมชาติมากกว่าที่เธอรู้ เธอแทบไม่รู้อะไรเลย และเพิ่งมารู้ว่าลูเอนพูดถึงอะไรก็ตอนนี้

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้แท่นบูชามีบางอย่างเกิดขึ้นที่ด้านข้างของถ้ำ

* กรรร์! *

เสียงคำรามที่อึกทึก ซึ่งสามารถเขย่าโลกได้ดังก้องไปทั่วทั้งโครงสร้าง

“ มันคือไวเวิร์น … ” ลูเอนไม่คาดคิดว่าจะมีสัตว์ร้ายเช่นนี้อยู่ในสถานที่แห่งนี้ นี่คือระดับที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง  อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตในลำดับที่ 3 และในการไปถึงลำดับที่ 3 ต้องมีความแข็งแกร่งอย่างน้อยเท่ากับผู้ชายธรรมดา 100 คนซึ่งเป็น 2 เท่าของที่ลูเอนมีอยู่ในปัจจุบัน

“ นั่นอันตรายมากไหม?” อิงกริดถามด้วยความตกใจ

“ใช่ ดังนั้นเรามาหลีกเลี่ยงการส่งเสียงดังกันเถอะ ในตอนนี้ฉันจะร่ายมนตร์เพื่อปิดบังการปรากฏตัวของเราด้วย … ฉันหวังว่านี่จะเพียงพอแล้ว” ลูเอนกล่าว

ลูเอนและอิงกริดเงียบ อิงกริดแทบหายใจไม่ออก พวกเขากลัวจะส่งเสียงดัง  พวกเขาไม่แม้แต่จะเดินไปที่แท่นบูชา เพราะความปลอดภัยของพวกเขาสำคัญกว่า

หลังจากนั้น 30 นาที ลูเอนก็พูดอีกครั้ง “โอเค ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกว่าจะมีพวกไวเวิร์นอีกต่อไป มันน่าจะกินจนพอแล้วและจากไปแล้วแหละ”

“ฟิ้ว ~” อิงกริดตบหน้าอกของเธอและถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนหน้านี้เธอเคยกังวลมาก ตอนนี้เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ลูเอนพูดเธอก็รู้สึกผ่อนคลายได้

ลูเอนสร้างเปลวไฟเล็ก ๆ ในมือของเขาและเริ่มเดินไปที่แท่นบูชา เมื่อเปลวไฟสว่างขึ้นที่แท่นบูชาทั้ง ลูเอนและอิงกริด สามารถมองเห็นโต๊ะแท่นบูชาเก่าแก่ที่มีลวดลายโบราณได้และด้านบนมีบางสิ่งที่เขียนไว้ ซึ่ง อิงกริดไม่สามารถเข้าใจได้

“แท่นบูชาโลหิต จักรพรรดิฉานได้ทิ้งไว้” ลูเอนสามารถอ่านสัญลักษณ์ได้

“นั่นคือสิ่งที่เขียนไว้ในนั้นเหรอ?” อิงกริดไม่ได้คาดหวังว่า ลูเอน จะสามารถอ่านมันได้ แต่เมื่อจำได้ว่า ลูเอนมีความทรงจำจากชีวิตที่ผ่านมา เธอจึงคิดว่านั่นคือสิ่งที่เขาเข้าใจ ซึ่งทำให้เธอแน่ใจในสิ่งที่ลูเอน พูดเกี่ยวกับการมีความทรงจำจากชีวิตที่ผ่านมา

“ใช่ ดูเหมือนว่าจะเป็นมรดกจริงๆแล้ว เพราะคุณบอกว่าคุณถูกดึงดูดให้มาที่นี่ใช่มั้ยล่ะ?” ลูเอนถาม

“ใช่มันคือทรงกลมอันนนั้น!” อิงกริดชี้ไปที่ลูกบอลขนาดเท่าลูกเบสบอลที่อยู่บนแท่นบูชา

————————————————————–