Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 160

ตอนที่ 160: เฮนสัน

เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นในโลก ชายหนุ่มอายุ 18 ปีดึงไฟล์และข้อมูลจำนวนมากออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะในห้องนั่งเล่น ขณะโทรหาพ่อแม่และพี่น้องของเขา

“เกิดอะไรขึ้น เรียกพวกเรามาทำไม” พ่อของเด็กหนุ่มปรับแว่นแล้วถาม

“ใช่ แม่กำลังจะใส่มาส์กหน้าแล้วไปนอน มีเรื่องด่วนอะไรขนาดนั้น” แม่ของเด็กชายทำหน้าบึ้งเมื่อมองมาที่เขา

“พูดมา เฮนสัน นี่มันเรื่องอะไรกัน” พี่ชายก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขามีการประชุมที่สำคัญในวันรุ่งขึ้นและจำเป็นต้องนอนแต่หัวค่ำ

“ดูนี่!” ชายหนุ่มเคาะโต๊ะแล้วพูดว่า “ข่าวและข้อมูลทั้งหมดนี้ ทุกอย่างชี้ให้เห็นว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง!” เขาพูดจริงจังมาก “เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ในเมืองนี้ได้อีกต่อไป เราต้องเข้าไปในป่า!”

“บ้าอะไรเนี่ย ไปป่ามาเกี่ยวอะไรด้วย” พี่ชายคนกลางเย้ยหยัน

“มาริโอ้ นายไม่รู้เหรอ?” เฮนสันพูดกับพี่ชายอย่างมั่นใจว่า “ที่ที่ปลอดภัยที่สุดตอนนี้คือป่า มีหลายสิ่งหลายอย่างให้เกิดขึ้น สถานที่แรกที่ถูกโจมตีคือเมือง ถ้าเราอยู่ที่นี่ เราจะเป็นเหยื่อรายต่อไป ถ้านายทำไม่ได้ หรือไม่อยากเข้าป่า หรืออะไรก็ตาม อย่างน้อยเราควรเข้าไปในบ้านปู่ย่าตายายของเรา มันจะปลอดภัยกว่าที่นี่มาก!”

*ปัง!*

ก่อนที่พี่น้องและพ่อแม่ของเฮนสันจะพูดอะไร ก็เกิดเสียงดังขึ้น แผ่นดินสั่นสะเทือน จานและแก้วในตู้เริ่มร่วงลงกับพื้นและแตก

“ฉันบอกแล้วไงเล่า!” เฮนสันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกและเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะ

แม้ว่าพวกเขาจะสงสัย แต่ครอบครัวก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นน่ากลัว อย่างไรก็ตาม ไม่มีแผ่นดินไหวในบราซิล พวกเขาทั้งหมดเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะและตัวสั่นด้วยความกลัว

“บางที เราควรจะไปบ้านพ่อแม่เธอดีไหมที่รัก” แม่พูดตะกุกตะกักขณะมองดูสามี

“เอ่อ… อาจจะเป็นความคิดที่ดีก็ได้” เขาเห็นด้วย มอนสเตอร์ที่อยู่ไม่ไกลปรากฏตัวขึ้น และในความเป็นจริง มันเริ่มอันตราย และตอนนี้ด้วยแผ่นดินไหวครั้งนี้ ความกลัวก็เพิ่มมากขึ้น และด้วยข่าวและข้อมูลที่ลูกชายคนสุดท้องได้แสดง มันกลับทำให้เขากลัว

“พ่อ ฉันมีงานที่ต้องทำ…” ลูกชายคนโตทำงานหนักเพื่อให้ได้งานบริหารบริษัท และเขาไม่เต็มใจที่จะเลิกงานเพราะภัยอันตรายที่ไม่แน่นอน

*บูม!*

“ช่วยด้วยๆๆๆ!” เสียงกรีดร้องของความกลัวดังก้อง เมื่อหลังคาพังด้วยบางสิ่งและชิ้นส่วนของหลังคาตกลงบนพื้นของบ้านและบนโต๊ะ

เสียงดังของแมลงเข้าครอบงำบ้านและความกลัวทำให้ทั้งครอบครัวตัวสั่น

*ปัง!*

“แม่…” โต๊ะแตกเป็นเสี่ยงๆ และมีกรงเล็บสีเขียวแหลมแทงทะลุท้องของลูกชายคนโต

“ลูกชาย!!” พ่อกับแม่ร้องไห้อย่างสิ้นหวัง

“ไบรอัน!” เฮนสันและมาริโอ้ตอนนี้ผิวขาวซีดราวกับผ้าปูที่นอน ขณะพยายามช่วยพี่ชาย

ก่อนที่พวกเขาจะช่วยได้ กรงเล็บสีเขียวก็บินไปพร้อมกับร่างของไบรอัน

เลือดไหลหยด และแมลงสีเขียวก็กระพือปีกแล้วบินหนีไป

“พระเจ้า…!” แม่หมดสติไป

ผู้เป็นพ่อรู้สึกโกรธ เจ็บปวด และสิ้นหวัง แต่เขากลับกลัวความตายมากกว่าเดิม และไม่พยายามหรือคิดที่จะไล่ตามแมลง “เขาตาย เขาตายแล้ว พวกมันมาทำอะไรกัน… ใช่ มาทำสิ่งที่เฮนสันบอกว่าใช่ มันไม่ปลอดภัยแล้วที่นี่! ไปกันเถอะ ไปกันเร็วๆ!”

ผู้เป็นพ่อสิ้นหวังและต้องการมีชีวิตรอด และเขาไม่ได้สังเกตเห็นความรังเกียจของเด็กทั้งสอง เขาตะโกนว่า “อย่ายืนนิ่ง ช่วยพาแม่ไปขึ้นรถด้วย!”

พ่อหยิบกุญแจรถและรีบเปิดประตู เขาทำทุกอย่างเร็วมาก เขาทำการปิดสัญญาณเตือนรถและเปิดประตูไฟฟ้า ทันทีที่เด็กๆ พาแม่ไปขึ้นรถ ก็มีเสียงร้องดังก้อง และพ่อของเด็กชายทั้ง 2 คนก็ถอยรถออกจากโรงรถ

“พ่อ!”

“พ่อ!”

เฮนสันและมาริโอ้ไล่ตามรถ แต่พ่อของพวกเขาหมุนรถทันทีที่เขาออกจากโรงรถและเร่งความเร็วโดยไม่รอพวกเขา

มาริโอ้มีบุคลิกที่อ่อนแอ เมื่อถูกกดดัน และเมื่อถูกพ่อทอดทิ้งเขา เขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นและตื่นตระหนก เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังคงเห็นแมลงบางตัวบินอยู่บนท้องฟ้าและบางคนถูกจับโดยพวกมัน เขาสงสัยว่าคนเหล่านั้นอาจเป็นพี่ชายของเขาหรือไม่ แต่เขาไม่สามารถระบุอะไรที่เฉพาะเจาะจงได้เพราะมันมืด

*วรุ่ม~ วรั่ม~*

เสียงคำรามของมอเตอร์ไซค์ก้อง และมาริโอก็ได้ยินเสียงของเฮนสันน้องชายของเขา “มาริโอ้ ไปกัน!”

เขาตัวสั่นแทบไม่มีแรงที่ขา มาริโอ้จึงลุกขึ้นและปีนขึ้นไปบนหลังมอเตอร์ไซค์

รถจักรยานยนต์สามารถไวได้สูงสุด 150 กม. / ชม. ในขณะนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาที่จะหลบหนีตั้งแต่พ่อของพวกเขาขึ้นรถ

*วรุ่ม~*

“ก้มลง!” เสียงของเฮนสันดังก้องอีกครั้ง และมาริโอก็ก้มหน้าลงด้วยความกลัว

จากนั้นบางสิ่งเช่นเคียวที่ตัดหญ้าก็ตัดผมเล็กน้อยของมาริโอ้ออกไปในขณะที่เขาก้มลง ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นแมลงขนาดใหญ่ยาวเกือบ 100 ซม. มีกรงเล็บที่แหลมคมบินอยู่ข้างหลังพวกมัน

“เร็วเข้า เร็วเข้า!” มาริโอ้ตะโกน หัวใจที่อยู่ในมือ มาริโอ้ตอนนี้มีผผิวที่ซีดขาวกว่าหิมะ เมื่อเขามองดูสัตว์ประหลาดไล่ล่าพวกเขา

แม้จะโดนพ่อทิ้ง แต่ก็ไม่อยากตายเฮนสันรู้สึกติดอยู่และไม่มีที่ไป เขาพูดดังพอให้มาริโอ้ได้ยินว่า “เรากำลังมุ่งหน้าไปยังฟาร์มปู่ย่าตายายของเราและที่นั่น… แม่กับโรเจอร์คงอยู่”

“โรเจอร์ นายกำลังพูดถึงพ่อของเราหรือเปล่า” เมื่อเขาจำการกระทำของพ่อได้ ใบหน้าของมาริโอ้ก็แดงก่ำด้วยความโกรธและความไม่พอใจ

“ใช่ เขาทิ้งพวกเราไป เขาไม่สมควรถูกเรียกว่าพ่อ!” เฮนสันพูดพลางกัดฟัน

เนื่องจากเมืองอยู่ในความสับสนวุ่นวาย แม้ว่าตำรวจจะเห็นเด็กชาย 2 คนที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์โดยไม่สวมหมวก พวกเขาไม่ได้พยายามหยุดพวกเขาและกลับไปยังสถานที่ที่สัตว์ประหลาดอยู่

หลังจากผ่านไปเกือบ 50 นาที มาริโอ้และเฮนสันก็เข้ามาใกล้ฟาร์มของปู่ย่าตายาย และตามที่คาดไว้ รถของพ่อก็อยู่ที่นั่นแล้ว