Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 69

หลังจากสองสามวัน

 

วิทยาลัยลอรัน

 

สำนักงานของอาจารย์

 

ชายชราที่มีผมสีขาวกำลังเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผมบลอนด์ที่หล่อเหลาและแสดงออกอย่างสง่างาม

 

“ เธอมาถึงบ่ายนี้ โอ้ เธอเป็นเจ้าหญิงของเจ้าสินะ เธอชื่ออะไรนะ…”

 

เมื่อ วูพูดว่า“ เจ้าหญิงของเจ้า” คิ้วของซีซ่าร์กระตุก

 

“ มันเป็นเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิฉินผู้ยิ่งใหญ่ ลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลเชนไต เชนไตหยิน” เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ

 

“ ใช่เธอนั้นละ!” วูบีบนิ้วที่ไม่ยืดหยุ่นและดูเหมือนจะคำนวณอะไรบางอย่าง “ โรงเรียนจะเริ่มในอีกไม่กี่วัน จากนั้นเธอจะย้ายไปที่ วิทยาลัยลอรันอย่างเป็นทางการ… แต่เธอบอกว่าเธออยู่ในอารมณ์ไม่ดีและต้องการมาเยี่ยมโรงเรียนในวันนี้ เธอมาถึงเมืองวินเทอร์เรสเมื่อคืนที่ผ่านมาและจะมาโรงเรียนในบ่ายวันนี้”

 

“ โอ้” ซีซาร์ยืนนิ่งเงียบถัดจากวูไม่ทราบว่าทำไมเขาถึงบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

 

“ ดังนั้นซีซ่าร์ เจ้าต้องการทำอะไร……” วูถาม

 

“ ต้องการอะไร?”

 

“ ซีซาร์ เธอเป็นคู่หมั้นของเจ้า เจ้าควรจะต้อนรับเธอกับข้าใช่ไหม”

 

“ต้อนรับ? ไม่ข้าจะไม่ไป” น้ำเสียงของซีซาร์สงบมากแต่มันก็รู้สึกเหมือนอย่างอื่นกับวู “ พ่อของข้าบอกข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อวานนี้เธอไม่เรื่องากและไม่สนใจมารยาท”

 

พ่อของซีซาร์ซึ่งเป็นกษัตริย์ ซีซาร์ถึงกับให้ชายชราของเขามายุ่งคนแม้แต่วูแปลกใจ

 

“ ไม่ชอบการแต่งงาน?” วูถอนหายใจและพยายามปลอบใจเขา“ ซีซาร์เจ้าต้องคิดถึงผลบวก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าหญิงนั้นงดงามดังนั้นเจ้าจะชอบเธออย่างแน่นอน”

 

“งดงาม”

 

“ แค่ก…นั่นมันไม่…สิ่งที่ข้าหมายถึงคือเจ้าหญิงเชนไต นั้นโดดเด่นมากเธอเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมที่คู่ควรกับเจ้า”

 

“ ยอดเยี่ยมเหรอ?” ซีซ่าร์บิดริมฝีปากอย่างขมขื่นเสียงไม่ดี“ เธอโดดเด่นเพราะเธอเป็นเจ้าหญิง? แต่ข้าไม่ได้มาจากเผ่าตะวันออกจะทำอย่างไรถ้าข้าไม่เห็นความเป็นเลิศของเธอ?”

 

“ไร้สาระ! สิ่งนี้ไม่เกี่ยวกับว่าเจ้ามาจากเผ่าตะวันออกหรือไม่…แค่กๆ” วูรู้สึกอึดอัดและต้องเปลี่ยนหัวข้อ “ พูดถึงชนเผ่าตะวันออก…หลินเสี่ยวก็ใช่ข้าสงสัยว่าเขารู้จักเจ้าหญิงหรือเปล่า”

 

“ หลินเสี่ยว? ฮี่ฮี่ “ได้ยินสิ่งนี้ซีซาร์ดูเหมือนจะนึกถึงบางสิ่งที่น่าสนใจและมีรอยยิ้มบนใบหน้าที่เท่ห์ของเขา” อาจารย์วูถ้าเจ้าหญิงเชนไตหยินโดดเด่นมากข้าเชื่อว่าหลินเสี่ยวเป็นหนึ่งในเผ่าตะวันออกเดียวกันจะชอบเจ้าหญิงอย่างแน่นอน”

 

“ อะไรนะ?” วูรู้สึกตกใจกับคำพูดของเขา “ซีซาร์! เธอเป็นคู่หมั้นของเจ้า! เจ้าไม่สามารถพูดสิ่งเหล่านั้นได้!”

 

“ อืมไม่ว่าอะไรก็ตาม” ซีซาร์ตอบอย่างย่ำแย่จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างสุภาพและไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตอบเขาหันและจากไปแล้ว“ ลาก่อนอาจารย์วู”

 

“เฮ้อ ……”

 

เมื่อมองดูเขาจากไป วูถอนหายใจ

 

แม้ว่ามันจะเป็นการแต่งงานทางการเมืองแต่จะได้รับภรรยาและเจ้าหญิงที่สวยงามซึ่งซีซาร์ไม่ต้องการมันจริง มันแปลกจริงๆ ถ้ามันเป็นเด็กเหลือขอผมสีดำคนอื่นเขาคงจะดีใจมาก

 

น่าเสียดายที่หลินเสี่ยวเป็นเพียงแค่คนธรรมดาและไม่มีโชคดีแบบนี้

 

“ แต่…ดูเหมือนว่าแม้จะมีการตกแต่งภายในของจักรวรรดิฉินที่ยิ่งใหญ่ก็ตามแต่ก็ไม่ใกล้เคียงกัน…มันไม่ใช่ตระกูลฉินแต่เป็นการแต่งงานของตระกูลเชนไต …เห้อ…”

 

วูถอนหายใจแล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้โดยคิดว่าใครจะรู้

 

…

 

…

 

บ่ายวันนั้น

 

วิทยาลัยลอรัน

 

วูเดินกลับไปกลับมาที่ทางเข้าโรงเรียน หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาเห็นหญิงสาวสวยที่มีขาเรียวปลายถนน

 

เด็กผู้หญิงหลายคนตามมา เธอเห็นวูจากระยะไกลและบอกให้ผู้คนออกไปจากนั้นเดินไปตามลำพัง

 

“ อาจารย์วู! ~~” เธอยิ้มและโบกมือที่วู

 

นั้นคือเจ้าหญิง เชนไตหยิน

 

“ ยินดีต้อนรับ ฝ่าบาท” วูโบกมืออย่างสุภาพและสังเกตลักษณะภายนอกของเธออย่างระมัดระวัง

 

มีเสื้อผ้าสองประเภทหลักสำหรับราชวงศ์ในราชวงศ์ฉินที่ยิ่งใหญ่หนึ่งคือเสื้อผ้าฮั่นเครื่องแต่งกายมาตรฐานที่ราชวงศ์สวมเพื่อเข้าร่วมในโอกาสสาธารณะและอีกชุดเป็นกิโมโนซึ่งสวมใส่สำหรับการชุมนุมส่วนตัว

 

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เจ้าหญิงสวมในวันนี้ไม่ใช่ของเหล่านั้น

 

เธอสวมเสื้อสีเบจที่เน้นรูปร่างที่ได้รับการพัฒนามาอย่างดีของเธอพร้อมกับเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้มที่ยาวพอเหมาะเพื่อปกปิดก้นที่กระปรี้กระเปร่าของเธอ มีดาบสองใบที่สวยงามยาวหนึ่งอันและสั้นหนึ่งแขวนที่เอวของเธอ

 

อย่างไรก็ตามส่วนที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดคือครึ่งล่างของร่างกายเธอ

 

เขาได้ยินมานานแล้วว่าเจ้าหญิง เชนไตหยินมีขาเย้ายวนใจ เมื่อเห็นแล้วมันก็คุ้มค่ากับชื่อเสียง

 

วูเห็นว่าตัวเองอยู่กึ่งกลางพื้นดินแล้วชายชราที่กำลังจะตาย เขาไม่ควรรู้สึกอะไรเลยสำหรับเด็กผู้หญิงเหล่านี้ที่เป็นรุ่นหลานของเขาแต่เมื่อเขาเห็นขาเธอก็กลายเป็นคนโง่

 

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องตลกที่หลินเสี่ยวเคยพูดว่าขาทุกข้างใต้คอ

 

นั่นเหมาะอย่างยิ่งสำหรับเธอไม่เพียงแต่เธอมีเรียวขาเรียวสวย แต่ยังรวมถึงรองเท้าของเธอด้วยเธอสวมรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่ง!

 

เธอสวมกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้มพิเศษสุดและขายาวเรียวของเธอถูกห่อด้วยถุงน่องผ้าไหมสีดำอย่างแน่นหนามันดูเรียบเนียนมากภายใต้แสงแดด รองเท้าส้นกริชสีแดงคู่หนึ่งที่ผลิตการคลิกที่คมชัด, รองเท้าส้นสูง, ถุงน่องผ้าไหมสีดำ, กางเกงเซ็กซี่ทั้งสามช่วยเสริมซึ่งกันและกันแสดงให้เห็นเสน่ห์ของขายาว

 

“ อาจารย์ผู้สอนขออภัยที่รบกวนท่าน” ในไม่ช้า เชนไตหยินก็เดินไป

 

เธอยิ้มเบา ๆ ผมยาวของเธอคลุมไหล่ของเธอดวงตาสีดำครึ่งเปิดและครึ่งปิดของเธอหลงใหลราวกับน้ำมุมของดวงตาของเธอเอียงลงเล็กน้อยและไฝใต้ตาขวาของเธอทำให้ผู้คนรู้สึกมีเสน่ห์ที่แข็งแกร่ง .

 

เธอดูเหมือนจะเก่งมากในการแสดงเสน่ห์ของเธอยืนอยู่หน้าวู เธอยกส้นเท้าขวาขึ้นเล็กน้อยแล้วเอียงเข่าเข้าด้านในเล็กน้อย เธอยืนนิ่งแต่ขายาวที่ห่อด้วยผ้าไหมสีดำนั้นดูน่าดึงดูดยิ่งขึ้น

 

วูเป็นชายชราที่จิตใจดี ถ้าเป็นคนอื่นน้ำลายของพวกเขาก็จะรวมตัวกันบนพื้นดินแล้ว

 

ผู้หญิงคนนี้เป็นจิ้งจอก!

 

“ แค่กๆ…ในฐานะเจ้าหญิงที่มาไกลขนาดนี้มารยาทจำนวนนี้ละเลยไปแล้ว” วูพูดพร้อมกับยิ้ม

 

“ วันนี้ข้ามาเยี่ยมอาจารย์ส่วนตัวโปรดปฏิบัติกับข้าเหมือนนักเรียนของท่าน อย่างไรก็ตามข้าเข้าโรงเรียนในไม่กี่วัน” เชนไตหยินพูดง่ายและไม่ได้ทำตัวเหมือนเจ้าหญิงทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

 

“ แต่นั่น…” วูพูดติดอ่างไม่รู้วิธีแสดงออกถึงความลังเลใจของเขาโดยไม่ต้องออกมาหยาบคาย

 

เชนไตหยินยิ้มและสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าวูกำลังคิดอะไรอยู่

 

“ ท่านอาจารย์ดูเหมือนว่าท่านจะใส่ใจในการแต่งตัวของข้า…ข้าดูแปลก?” เธอถาม

 

“ ไม่ไม่ไม่แปลก…มันเป็นแค่…แค่กๆ” ถึงแม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้นแต่สายตาของเขาก็ยังตกอยู่ในรองเท้าส้นสูงสีแดงสด

 

แม้ว่ามันจะสวยงามจริงๆ ขอบคุณรองเท้าส้นสูงและทำให้ขาของเชนไตดูเรียวและมีเสน่ห์มากขึ้น แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นก็คือทำไมเธอถึงใส่รองเท้าส้นสูง?

 

นี่ไม่ใช่เวทีสำหรับการเล่นหรือเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่มาพร้อมกับบาร์ใต้ดิน ถุงน่องสีดำกับรองเท้าส้นสูงไม่แปลกเกินไปใช่ไหม

 

“ อ้า ท่านกำลังพูดถึงรองเท้าของข้าอยู่เหรอ?” เธอสังเกตเห็นสายตาของเขายิ้มและพูดอย่างสงบ“ จริง ๆ แล้วสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่รองเท้าส้นสูงธรรมดาพวกเขาไม่ใช่แค่ไว้มอง”

 

“ ไม่ใช่รองเท้าธรรมดาเหรอ?”

 

“ ครอบครัวของเรามีวิธีลับที่สืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น การฝึกฝนวิธีการลับนี้ต้องใช้ขั้นตอนที่คล่องแคล่วอย่างมากและความสมดุลของร่างกายนั่นคือสาเหตุที่ข้าสวมมัน” เชนไตหยินแตะที่ต้นขาของเธอโดยใช้ปลายนิ้วสัมผัสความรู้สึกที่นุ่มนวลจากผ้าไหมสีดำจากนั้นยิ้มแล้วพูดว่า ข้าสามารถฝึกขั้นตอนได้ทุกที่ทุกเวลา”

 

มันสำหรับฝึกจริง?

 

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ความจริงว่ามันเป็นอย่างไรแต่ฟังดูสมเหตุสมผล วูจึงไม่ได้เจาะลึกไปกว่านี้

 

“ ปรากฎว่า…ท่านขยันจริง ๆ ”

 

“ ฮิฮิ โปรดอย่าพูดอย่างนั้น”

 

“ ฝ่าบาท วิทยาลัยลอรันยังอยู่ในช่วงปิดภาคเรียนดังนั้นจึงไม่มีผู้คนมากมายในโรงเรียนหากท่านสนใจข้าสามารถแสดงให้ท่านเห็นรอบๆได้”

 

“ ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากคะ ท่านอาจารย์ ข้าสมารถเดินดูตัวเอง ”

 

“ ถ้าอย่างนั้น…ฝ่าบาท ข้าจะออกไปก่อนละกัน”

 

นี่คือจุดสิ้นสุดของการต้อนรับ วูกล่าวคำอำลาและออกไปอย่างสุภาพและเชนไตหยินก็ไม่ได้หยุดยั้งหลังจากที่ได้กล่าวคำอำลากับวู เธอเริ่มเดินเล่นรอบวิทยาลัยลอรัน

 

แน่นอนในช่วงวันหยุด วิทยาลัยลอรันนั้นว่างเปล่าและในทุ่งกว้างมีเพียงเสียงของลมที่รกร้างและเสียงของรองเท้าส้นสูง

 

แต่เดิมเธอวางแผนที่จะคลายความเบื่อหน่ายแต่ยิ่งเธอยิ่งเดินยิ่งแย่ เธอยังคงรู้สึกว่าใจของเธอว่างเปล่าและรู้สึกรังเกียจ

 

“ เห้อ ข้ามาแต่ข้าไม่รู้ว่าจะกลับไปได้เมื่อไหร่…”

 

คราวนี้เธอเดินทางไปไกลถึงวิทยาลัยลอรัน ไม่ใช่เพื่อความสนุกแต่เธอก็ต้องแบกรับภารกิจสำคัญ แม้ว่าเธอจะเข้าร่วม วิทยาลัยลอรัน แต่เธอก็ไม่สามารถใช้ชีวิตที่เงียบสงบในการไปโรงเรียนเหมือนคนธรรมดา …

 

“ ข้ากำลังคิดอะไรอยู่ ช่างน่าเบื่อ … ”

 

อย่างไรก็ตามวทยาลัยจะเริ่มในอีกไม่กี่วันและเธอต้องเผชิญหน้ากับเขาไม่ช้าก็เร็ว แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าชายซีซาร์เป็นคนแบบไหนเธอก็ค่อนข้างมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองและจะสามารถรับมือกับมันได้

 

“ กลับกันเร็ว ๆ นี้”

 

เธอต้องการเบี่ยงเบนความสนใจตัวเองในสถาบันการศึกษา แต่ไม่ได้คาดหวังว่าอารมณ์ของเธอจะแย่ลง เชนไตฉินหัวเราะเยาะตัวเองและตัดสินใจออกจากโรงเรียน

 

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอผ่านที่การฝึกฝนวิทยาลัยลอรัน เธอก็หยุดลงทันที

 

ที่ฝึกเป็นสถานที่สำหรับนักเรียนในการฝึกทักษะการต่อสู้ มันเป็นอาคารที่คล้ายกับโรงยิมในร่มขนาดใหญ่ หากใช้ความรู้ของไอลีนเพื่อเปรียบเทียบมันควรจะคล้ายกับเวทีขนาดใหญ่ที่มีหลังคา

 

เชนไตหยินไม่ได้ตั้งใจฝึกเธอก็หยุดเพราะเธอเห็นคนสองคนที่เพิ่งเข้ามาในสนามซ้อม

 

“นักเรียน?”

 

อาจารย์ผู้สอนกล่าวอย่างชัดเจนว่ามันยังคงเป็นช่วงวันหยุดทำไมถึงมีนักเรียนอยู่ที่ฝึก?

 

เนื่องจากเป็นเพียงเหลือบมองเธอไม่เห็นลักษณะของบุคคลอื่น แต่เธอสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อย

 

มันเป็นชายหนุ่มที่มีหญิงสาวแต่งตัวเป็นสาวใช้และผมของเด็กชายก็ดำ

 

ผมสีดำหมายความว่าเขามาจากเผ่าตะวันออก

 

“ ข้าไม่คิดว่าข้าจะเห็นคนในครอบครัวเดียวกันที่นี่”

 

เมื่อเสียงพูดดังขึ้น เพื่อนชาวบ้านเห็นชาวบ้าน – สายตาพวกเขาต้องพบกันและเชนไตหยินรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้น

 

เธอออกไปเดินเล่นแล้วดังนั้นเมื่อเธอเห็นใครบางคนจากเผ่าเดียวกันมันน่าเสียดายที่ไม่ได้ดู

 

เมื่อตัดสินใจแล้วเธอก็เดินตามทั้งสองไปอย่างเงียบ ๆ