Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 68

ชีวิตวันหยุดของหลินเสี่ยวไม่เคยสำเร็จอย่างแท้จริง

 

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาและเอเลน่าอ่านหนังสือในห้องสมุดในช่วงกลางวันและกลับบ้านดึก พวกเขาจะกลับมาหลังจากกินอาหารในวันรุ่งขึ้น ช่างขยันจริง

 

แน่นอนหลินเสี่ยวไม่โดดเดี่ยวจากโลกในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่สิ้นสุดการฝึกซ้อมการต่อสู้ที่เกิดขึ้นจริงหญิงสาวในตระกูลชิลเด้ โรซี่เปลี่ยนทัศนคติของเธอที่มีต่อเขาอย่างมาก

 

แม้ว่าโรซี่จะมีลิ้นที่น่ารังเกียจเมื่อพวกเขาพบกันโรซี่ก็เป็นห่วงเขา

 

ตัวอย่างที่ดีที่สุดคืออาฟู่ คนรับใช้ของโรซี่ซึ่งมักจะออกไปเก็บข้อมูลลับและความลับทุกครั้งที่เกี่ยวข้องกับวิทยาลัยลอรันหรือหลินเสี่ยว เขาจะใช้ความคิดริเริ่มเพื่อแจ้งให้หลินเสี่ยวเช่นกัน

 

ตัวอย่างเช่นข่าวที่ว่ากรีนตั้นได้พบกับอาจารย์ใหญ่ในภาคเอกชนเป็นข่าวที่อาฟู่บอกกับเขา

 

ขอบคุณอาฟู่ หัวใจซุบซิบของหลินเสี่ยวก็พอใจอย่างเต็มที่

 

…

 

ในวันนั้นหลินเสี่ยวผู้ดูดซึมหนังสือของเขาในที่สุดก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวดในท้องอันหิวโหยของเขา

 

“ ข้าหิว” หลินเสี่ยววางหนังสือลงแล้วเหยียด “ เอเลน่าเราจะไปกินอะไรกันไหม?”

 

“ โอเค” เอเลน่าพยักหน้าและตกลง

 

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันในมหาวิทยาลัยที่ว่างเปล่า เนื่องจากมันยังคงเป็นวันหยุดจึงไม่มีนักศึกษาอยู่ในวิทยาเขต

 

ความเงียบไม่ใช่สไตล์ของหลินเสี่ยวดังนั้นเขาจึงสุ่มพบหัวข้อ

 

“ ใช่แล้ว เอเลน่าได้ยินจากอาฟู่ เมื่อวานนี้นักเรียนโอนย้ายกำลังมาที่แผนกเวทมนต์ของเรา รายงานว่ามันคือ…มัน …

 

“ เจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิฉินอันยิ่งใหญ่” เอเลน่าพบเวลาที่เหมาะสมในการตัดบท

 

“ ใช่แล้วเจ้าหญิง! เธอดูเหมือนจะถูกเรียกว่าหยินอะไรซักอย่าง…”

 

“ นามสกุลคือเชนไต ชื่อของเธอคือหยิน เชนไตหยิน” เอเลน่าตอบต่อไป

 

“ ใช่แล้วเธอ! ข้าลืมที่ข้าได้ยินเกี่ยวกับเธอ … ”

 

“ เจ้าอยากรู้เกี่ยวกับเธอ?” เอเลน่าถาม

 

“แน่นอน. เนื่องจากเธอเป็นเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิฉินใหญ่ดังนั้นเธอจึงควรเป็นสมาชิกของเผ่าตะวันออกซึ่งหมายความว่าเธอต้องรู้เกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเผ่าตะวันออก เมื่อข้ามีเวลาข้าต้องถามคำถามเธอ” หลินเสี่ยวตอบ

 

“ แต่เจ้ามาจากเผ่าตะวันออกทำไมเจ้าต้องถามเธอ” เอเลน่าถามอย่างงุนงง

 

“ โอ้…ไม่ไม่ไม่ข้าเป็นเผ่าตะวันออกปลอม ข้าแค่ดูเหมือนพวกเขา เอเลน่า เจ้าลืมแล้ว? ข้าเป็นผู้ข้ามมิติ”

 

“ …ดังนั้นผู้ข้ามมิติคืออะไร”

 

“ นั่นคือคนที่ไม่ได้เป็นของโลกนี้” หลินเสี่ยวคิดเกี่ยวกับถ้อยคำของเขา

 

หลังจากมาที่ไอลีน หลินเสี่ยวไม่เคยพูดถึงอดีตของเขาบนโลกนี้กับใคร มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ความลับทั้งหมดของเขาบุคคลนั้นคือสโนว์

 

หลินเสี่ยวก็เต็มใจที่จะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาต่อหน้าเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ชื่อสโนว์ นอกจากสโนว์แล้วเขาไม่มีใครที่เขาไว้ใจได้อย่างเต็มที่ นอกจากสโนว์แล้วไม่มีใครรู้เกี่ยวกับความจริงที่ว่าเขาเป็นผู้ข้ามมิติ

 

ถ้าเป็นไปได้หลินเสี่ยวหวังว่าเอเลน่าจะกลายเป็นบุคคลที่สอง

 

ในขณะที่เขากำลังต้มเบียร์อยู่และเตรียมที่จะอธิบายทันใดนั้นเอเลน่าจับปากของเธอด้วยความประหลาดใจก้าวถอยหลังและดึงออกจากหลินเสี่ยว

 

“อะไรนะ? ไม่ได้คนเป็นของโลกนี้เหรอ?” เสียงของเอเลน่าเริ่มสั่นเทา “ เจ้ากำลังบอกว่าเจ้าเป็นผู้ส่งสารของเทพีแห่งแสง? นางฟ้า?”

 

“ ผู้ส่งสาร? นางฟ้า? เอเลน่า เจ้าได้ยินคำแปลก ๆ เหล่านี้จากที่ใด” หลินเสี่ยวสับสน

 

“ ข้าอ่านในหนังสือตอนนี้! หนังสือเล่มนี้มีรายละเอียดมากข้ารู้สึกว่าผู้เขียนนั้นน่าทึ่งเธออาจเป็นเทพองค์หนึ่ง!”

 

“ ผู้แต่งเป็นเทพเจ้า?”

 

เอเลน่าบังเอิญพบหนังสือน่ากลัวต้องห้ามในบริเวณตำราโบราณ?

 

นี่อาจเป็นปัญหา!

 

“ มันเป็นหนังสือเล่มนี้…เพราะมันน่าสนใจมากข้าเพิ่งนำมันออกมา!” โดยบอกว่าเอเลน่ารีบส่งหนังสือที่ขาดรุ่งริ่งมาก

 

“ น่าสนใจเหรอ?” หลินเสี่ยวเริ่มสงสัยมากขึ้น

 

หนังสือต้องห้ามที่ราชาปีศาจสนใจเป็นอย่างไร?

 

หลินเสี่ยวสังเกตหนังสือเล่มนี้อย่างระมัดระวังสังเกตว่าชื่อของหนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นโดยภาษาที่โบราณกว่าภาษาโบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

 

ในที่สุดพลิกหน้าหนังสือเล่มนี้อย่างระมัดระวังในที่สุดหลินเสี่ยวก็ได้พบคำที่เขาสามารถเข้าใจได้

 

มันเป็นคำศัพท์โบราณ ๆ บรรทัดเล็ก ๆ แปลเป็นภาษากลางมันจะเป็นผู้แต่ง: Half a Basket of Peaches

 

“เหอะ!”

 

หลินเสี่ยวฉีกหนังสือเล่มนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยไม่ลังเล

 

“เห้ย! ทำไรอยู่วะ?…”

 

ไม่ต้องรอให้เอเลน่าอุทานหลินเสี่ยวทำอย่างอื่นที่น่าประหลาดใจมากขึ้น

 

เขาโยนไปในอากาศและตามด้วยการดีดนิ้ว

 

ปัง!

 

ลูกไฟเผาเศษเหล็กทั้งหมดให้เป็นเถ้าถ่านในทันที

 

“ ผู้แต่งขยะหนังสือขยะ” ใบหน้าของหลินเสี่ยวเป็นสีซีดและน้ำเสียงของเขาช่างมืดมน “ เอเลน่าฟังข้า เจ้าไม่ควรอ่านหนังสือประเภทนั้น…”

 

หลังจากพูดประโยคแปลก ๆ นั้นหลินเสี่ยวก็เดินออกไปด้วยตัวเอง

 

“ ผู้เขียนชื่อ Half a Basket of Peaches?”

 

เอเลน่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเธอเริ่มจากเถ้าถ่านกระจายอยู่ในอากาศและกระซิบกับตัวเอง

 

“ เธอเป็นขยะหรือเปล่า”

 

“ อือ… แต่ข้ารู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้น่าสนใจมาก!”

 

“เธอเป็นใคร? …เฮ้ตอบข้าสิ!”

 

…

 

…

 

เมืองวินเทอร์เรส

 

ห้องของโรซี่

 

อากาศกำลังเย็นลงเรื่อย ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวเป็นหวัดและป่วย อาฟู่จึงซื้อผ้าพันคอจากร้านขายเสื้อผ้า“ Good Clothes Wares” สำหรับผู้หญิง ในเวลานี้คุณหนูโรซี่ยืนอยู่หน้ากระจกหยิบหนึ่งในหลาย ๆ ผ้าพันคอจากมือของอาฟู่พันไว้รอบคอของเธอแล้วมองไปที่กระจก

 

ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอาฟู่ไม่มีรสนิยมและผ้าพันคอที่เขาซื้อนั้นน่าเกลียดเกินไปหรือเพราะจิตใจของโรซี่ไม่ได้อยู่บนผ้าพันคอเลย เธอรู้สึกไม่พอใจไม่ว่าเธอจะมองมาที่ใดและด้วยความโกรธ ฉีกผ้าพันคอเป็นชิ้น ๆ !

 

ผ้าพันคอไหมถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยเธอ เป็นครั้งแรกที่อาฟู่ตระหนักว่าคุณหนูมีความแข็งแกร่งและสามารถฉีกผ้าพันคอด้วยมือเปล่าของเธอ!

 

โชคดีคนที่คุณหนูโรซี่โกรธไม่ใช่อาฟู่ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่จะฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่ใช่ผ้าพันคอแต่เป็นเขา

 

“ อาฟู่ เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าข้อมูลมีความน่าเชื่อถือ” โรซี่ถามอย่างจริงจัง

 

“ ใช่แล้วมันได้รับการยืนยันจากหลาย ๆ ฝ่ายแล้วไม่มีข้อผิดพลาด” อาฟู่ตอบกลับอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่านางจะนำความโกรธของเธอใส่เขาถ้าเขาตอบช้าเกินไป

 

“ บ้า! …พวกเขาจะไม่รอจนถึงปีหน้าจนกว่าซีซาร์จะกลายเป็นผู้ใหญ่ถึงนำผู้หญิงคนนั้นมา? ทำไมพวกเขาทำมันล่วงหน้า?”

 

“ คุณหนู ข้าไม่รู้เหตุผลที่เฉพาะเจาะจง…ข้าได้ยินเพียงว่าเป็นการจัดการของจักรพรรดิหญิงแห่งราชวงศ์ฉินผู้ยิ่งใหญ่ เธอริเริ่มที่จะขอให้ผู้หญิงคนนั้นถูกส่งไปล่วงหน้า…”

 

หกเดือนที่ผ่านมาโรซี่รู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นและซีซาร์กำลังจะแต่งงานกัน ในขั้นต้นเธอไม่ควรเดินทางมาที่เมืองวินเทอร์เรสจนกระทั่งถึงปีหน้า ใครจะรู้ว่าพวกเขาผลักมันขึ้น!

 

อาฟู่ได้รับข่าวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นจะมาถึงเมือง วินเทอร์เรสในไม่กี่วันและเข้าร่วมกับวิทยาลัยลอรันอย่างเป็นทางการ กลายเป็นเพื่อนร่วมชั้นของโรซี่

 

หลังจากเรียนรู้ข่าวโรซี่ก็นอนไม่หลับสองสามวัน

 

“คำสั่งของจักรพรรดิหญิง? เจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิฉินใหญ่? ผู้หญิงคนนั้นทรงพลัง? เธอช่างน่าทึ่งใช่ไหม เธอเป็นคนที่โดดเด่นหรือไม่? ฮึ่ม.”

 

“ คุณหนู…” ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นสีหน้าของโรซี่แค่ฟังเสียงของเธอ อาฟู่ก็ได้ยินเสียงหึงหวงในใจ

 

ความหึงหวงที่ล้นออกมา อาฟู่รู้สึกว่าความริษยาของคุณหนูโรซี่สามารถเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นอสูรแห่งปิศาจได้ตลอดเวลา!

 

“ อาฟู่ ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย? เจ้าคิดว่าผู้หญิงโดดเด่นมีพลังมากและดีกว่าข้าใช่ไหม?”

 

อาฟู่กลัวตัวสั่นด้วยคำถามของโรซี่

 

“ …เป็นไปได้อย่างไร คุณหนู! ข้าข้าไม่เคยเห็นเธอเลยข้ารู้แค่ว่าเธอเป็นเจ้าหญิงของมหาจักรพรรดิฉินที่ยิ่งใหญ่อะไรซักอย่าง…”

 

“ มันเป็น เชนไตหยิน! จำไว้!” โรซี่ค่อย ๆ เริ่มกรีดร้อง

 

“ ครับ ครับ คุณหนู…”

 

ในสิ่งนี้ความทรงจำของคุณหนูโรซี่ไม่เคยล้มเหลวจึงไม่น่าแปลกใจที่เธอจะจารึกชื่อของความรักของเธอไว้ในใจเธอและจำไว้ตลอดชีวิต

 

ในขณะที่โรซี่พูดเอาผ้าพันคออีกอันจากมือของมาฉีกอย่างไม่พอใจดังนั้น …

 

…ผ้าพันคอไหมที่มีราคาแพงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

 

ต้องขอบคุณพรแห่งผ้าพันคอไหมนี้ทำให้ความโกรธของเธอลดน้อยลงในที่สุด

 

“ ใช่ อาฟู่ เจ้าบอกหลินเสี่ยวเกี่ยวกับเชนไตหยินไหม?” โรซี่พูดพึมพำ “ อืมข้าไม่ต้องการบอกเขาเกี่ยวกับข้อมูลที่มีค่านี้แต่เดิมท่านบอกข้าว่าข้าควรทำดีกับเขาดังนั้นข้าจึงไม่สามารถช่วยได้”

 

เมื่อมองดูภาพลักษณ์ที่น่ารักของโรซี่ซึ่งไม่เป็นความจริง อาฟู่ยิ้มและไม่พูดอะไรเลย

 

“ ใช่ข้าได้บอกเขาแล้ว” เขาตอบ

 

“ เจ้าบอกเขาทั้งหมดเหรอ?” เหมือนกับที่เธอไม่แน่ใจโรซี่ถามอีกครั้ง

 

“ นั่น…” อาฟู่ไม่เข้าใจความหมายของคุณหนูในตอนแรกแต่ในไม่ช้าเขาก็ตระหนักถึงปัญหานี้ในที่สุด “ อ๊ะ…ไม่ใช่ทั้งหมด! มีสิ่งหนึ่งที่ข้าลืมบอกเขา!”

 

“ เป็นไปไม่ได้…” แม้ว่าโรซี่จะเดาได้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถสรุปได้

 

“ ใช่แล้วท่านเดาถูกต้อง ข้าลืมที่จะบอกเขาเกี่ยวกับการแต่งงานระหว่างเจ้าชายซีซาร์และเจ้าหญิง เชนไตหยิน!”

 

พวกเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่หกเดือนที่แล้ว สำหรับอาฟู่นั้นเป็นข้อมูลที่ไร้ค่าอยู่แล้วดังนั้นเขาจึงลืมบอกเขาดังนั้นหลินเสี่ยวก็ไม่รู้อะไรเลย

 

เขารู้ แต่เพียงว่าเจ้าหญิง เชนไตหยิน กำลังจะมา แต่เขาไม่ทราบว่าเธอมาเพื่อแต่งงานกับซีซาร์

 

“ แต่มันไม่สำคัญหรอก อย่างไรก็ตามเขาจะรู้ไม่ช้าก็เร็ว “ถึงแม้ว่าโรซี่จะบอกว่ามันไม่สำคัญ แต่ลึกลงไปเธอก็กังวลเล็กน้อยและน้ำเสียงของเธอก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ “ ยิ่งไปกว่านั้นการมีส่วนร่วมของซีซาร์กับเจ้าหญิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาหลินเสี่ยว? แม้ว่าเขาจะมาจากเผ่าตะวันออก … ”

 

ขณะที่เธอพูดความอิจฉาของโรซี่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

 

“ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เรายังไม่เคยเห็นเจ้าหญิงเลย! มาจากเผ่าตะวันออกเธอยังชอบหลินเสี่ยวและมีผมสีดำและดวงตาสีเข้มด้วย? หืมข้าไม่รู้ว่าเธอดูดีหรือไม่? แต่ถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยงามข้าจะ…ข้าจะ…ข้า…ข้าข้าข้าข้า !!!”

 

ในเวลานี้ผ้าพันคอตัวสุดท้ายในมือของอาฟู่ถูกคว้าไปโดยโรซี่

 

“คุณหนู! อย่าฉีกครับ! นั่นเป็นผ้าพันคอตัวสุดท้าย!”

 

“ ฮืม เหมือนข้าจะแคร์!”

 

ใครจะรู้ว่าพลังของเธอมาจากไหน แต่ผ้าพันคอตัวสุดท้ายถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ โดยโรซี่