Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 232

เอเลน่าชนะพนันสโนว์

 

ใช่ ในที่สุดเธอก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว! ในที่สุดเธอก็ทำได้และฆ่าหลินเซียว!

 

นี่พิสูจน์ให้เห็นว่าเธอยังคงเป็นราชาปีศาจที่โหดร้าย เธอไม่สนใจไอ้โรคจิตนั่น และเธอยังจะหาโอกาสฆ่าสโนว์และพาเอโลน่าไปและส่งไอ้สารเลวที่หยิ่งผยองและยโสไปยังนรกพร้อมกับพี่ชายโรคจิตของเธอ!

 

ใช่ในที่สุดเธอก็ทำได้!

 

แต่ทำไมเธอถึงไม่มีความสุข?

 

เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

ความสับสน ความเหงา ความตื่นตระหนก ความกลัว … เมื่อเธอหันกลับมาอารมณ์เชิงลบก็พลุ่งพล่านในหัวของเธอราวกับว่าเธอถูกแทงด้วยเข็มนับพันเล่มและมีมดนับหมื่นคลานไปมาที่หลังของเธอ ความรู้สึกเจ็บปวดนั้นก็ยิ่งมากขึ้น รุนแรงยิ่งกว่าการตอบสนองของพนัธสัญญาทาส

 

เธอขยับไม่ได้เลย!

 

ไม่ว่าเธออยากจะก้าวออกไปจากที่นี่แค่ไหนแต่เท้าของเธอก็เหมือนถูกแช่แข็ง

 

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

 

เธอต้องทำอย่างไรเพื่อให้ความรู้สึกแย่ ๆ นี้หายไป?

 

“ นี้ เจ้าตายหรือยัง?” เอเลน่าถามโดยไม่หันกลับมา

 

แน่นอนว่าไม่มีการตอบสนอง

 

เธออดทนต่อความคิดที่จะหันกลับมาตรวจสอบ เธอกัดริมฝีปากและพยายามออกห่างแต่ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถทำให้อารมณ์เชิงลบเหล่านั้นหายไปได้ เธอหายใจไม่ออกจากความรู้สึกสิ้นหวังเหมือนกำลังดิ่งลงเหว

 

หลินเซียวตายแล้ว

 

อย่างแน่นอน!

 

แม้ว่าเขาจะยังไม่แต่ก็คงจะเร็ว ๆ นี้

 

แต่จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขา …

 

“ นี้…เจ้าตายหรือยัง” เอเลน่าลังเลแต่ก็ยังไม่สามารถหันกลับมา

 

ก่อนที่เธอจะตรวจสอบเธอตระหนักว่าเขาอาจยังหายใจอยู่

 

เมื่อนึกถึงเรื่องนั้นความสิ้นหวังและความกลัวทั้งหมดของเธอก็หายไปทันที มันเหมือนกับว่าอารมณ์เชิงลบทั้งหมดของเธอถูกระบายออกไป ความกลัวกลายเป็นความตื่นเต้น เท้าที่เยือกแข็งของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอย่างหาที่เปรียบมิได้

 

เธอวิ่งไปอย่างรวดเร็วและคุกเข่าลงข้างๆเขา

 

“ ฟู่…เขายังหายใจอยู่!”

 

แน่นอนว่าเป็นเรื่องธรรมชาติเนื่องจากเขาจะไม่ตายทันทีจากการตกเลือดมากเกินไป

 

ผิวของเขาซีดลงและหายใจไม่ออก ชีวิตกำลังจากเขาไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาก็เต้นช้าลงเช่นกันแม้ว่าเขาจะเกือบตายแต่หัวใจของเขาก็หยุดได้ทุกวินาที

 

แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังหายใจอยู่!

 

ราวกับว่าในที่สุดเธอก็สบายใจการแสดงออกของเธอก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและการแสดงออกของเธอก็เย็นลงทันที

 

“ ฮึ่ม รีบตายไปซะ! ข้าสามารถไปได้หลังจากที่เจ้าตาย! เจ้าได้ยินข้าไหม!?” เอเลน่าสาปแช่งอย่างโหดเหี้ยม

 

ดูเหมือนว่าเขาจะยังมีสติอยู่บ้างหลังจากได้ยินคำพูดของเธอเปลือกตาของเขาก็กระตุกและการหายใจก็เร็วขึ้น

 

แม้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่เขาก็คงจะโกรธตาย…

 

เอเลน่าไม่รำคาญที่จะพูดอีกต่อไปหันศีรษะและเสมองจากใบหน้าที่กำลังจะตายของเขาออกไป เธอรอคอยการตายของเขาอย่างเงียบ ๆ

 

ลมหายใจเร็ว ๆ ของเขาช้าลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง อ่อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ อ่อนแอลงและแผ่วเบา เอเลน่าคุกเข่าข้างๆเขาโดยไม่ขยับ

 

หากอนาคตมีสิ่งที่คุณต้องการ คุณก็ยินดีที่จะรอใช่ไหม? แม้ว่ามันจะน่าเบื่อหรือช้านานแต่เพียงแค่รอให้สิ่งดีๆเกิดขึ้นก็เป็นประสบการณ์ที่น่าพอใจ

 

แต่เอเลน่าไม่มีความสุขเลยระหว่างรอ

 

ทุกลมหายใจของหลินเซียวส่งผลกระทบต่อหัวใจที่เปราะบางของเธอ ตราบใดที่เธอยังได้ยินเสียงลมหายใจเธอรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่และเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เมื่อเสียงนั้นหายไปเธอก็กลับมาทุกข์ทรมานอีกครั้ง!

 

ความเจ็บปวดยังคงอยู่ในใจของเธอและสิ่งที่ควรจะเป็นการรอคอยที่น่ายินดีทำให้เธอกระสับกระส่ายมากขึ้น

 

ในที่สุดเธอก็ตระหนักถึงที่มาของความเจ็บปวดของเธอ

 

เธอกำลังรอให้หลินเซียวตายใช่หรือไม่?

 

ไม่ ตรงกันข้าม เธอไม่ต้องการให้หลินเซียวตาย!

 

เธอกำลังรอคำตอบ!

 

เพื่อให้เขาขอโทษ!

 

“ หลินเซียวตอนนี้เจ้ารู้ว่าเจ้าคิดผิดแล้วใช่ไหม? เจ้าเชื่อข้าในที่สุด? ข้าจะฆ่าเจ้าจริงๆนะ! ดังนั้นรีบขอโทษ!”

 

ฟังดูเหมือนเธอกำลังตั้งคำถามกับเขาและพูดกับตัวเอง

 

“ หยุดบอกว่าเจ้าต้องการให้ข้าเป็นสาวใช้ของเจ้า ความหลงผิดของเจ้าจะไม่มีวันเป็นจริงดังนั้นรีบขอโทษ!”

 

ตี สอน ตำหนิ … เธอใช้น้ำเสียงที่หยิ่งผยองที่สุดเพื่อสั่งเด็กหนุ่มที่หมดสตินั้น

 

“ ข้าเป็นผู้หญิงที่น่ากลัว! แม้ว่าเจ้าจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยข้าแต่ข้าก็ยังฆ่าเจ้าอย่างโหดเหี้ยม! อย่ามัวแต่คิด เจ้าคิดผิด! เจ้าเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง! ดังนั้นเร็วเข้า เร็วเข้า…… ”

 

ในที่สุดเอเลน่าก็เงยหน้าขึ้นและใช้เสียงที่ดังที่สุดเพื่อร้องไห้ออกมาอย่างสุดหัวใจ

 

“ งั้น…รีบมาพูดมาวักอย่าง!”

 

ความเย่อหยิ่ง ความเย็นชา ความเฉยเมย…ในทันทีนั้นเอเลน่าทิ้งข้ออ้างทั้งหมดของเธอไว้เบื้องหลัง สิ่งเดียวที่เขียนบนใบหน้าของเธอคือความตื่นตระหนกและความกลัว

 

“ นี้! นี้! หยุดเสแสร้ง เจ้าได้ยินข้าใช่ไหม”

 

เธอจับหัวของหลินเซียวและเขย่ามันราวกับว่าเธอต้องการปลุกเขา แต่ไม่ว่าเธอจะตะโกนหรือเขย่าเขาแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนความเป็นจริงได้

 

หลินเซียว..…

 

“ ไม่”

 

ดวงตาของเอเลน่ากลวงโบ๋และเธอพึมพำราวกับว่าเธอเสียสติ

 

“ ไม่!”

 

น้ำตาของเธอบดบังการมองเห็นของเธอและเสียงของเธอก็สั่นคลอน

 

“ ไอ้โรคจิต! เจ้าตายได้อย่างไร? เจ้าคิดว่าเจ้าจะวิ่งหนีไปแบบนี้? ไม่ เจ้ายังไม่ได้ขอโทษข้า! ข้าเพิ่งเริ่มกลับมาหาเจ้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าหนีไป!”

 

เอเลน่ากำหมัดแน่น เล็บของเธอจิกเขาฝ่ามือเธอจนเลือดออก

 

เธอจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเขาและเริ่มขาดสติ ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอเก็บกดไว้ก็ปะทุขึ้นในทันที

 

“ ใช่แล้วเลือดของข้า…ใช่แล้ว! เลือดของข้าช่วยเจ้าได้!”

 

ทันใดนั้นเธอก็จำบางสิ่งที่สำคัญได้และสังเกตเห็นว่าฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยเลือด เธอจึงเปิดริมฝีปากของเขาและป้ายเลือดของเธอ

 

สาเหตุที่เธอทำตัวไร้ความปรานีกับเขาได้เพราะเธออาศัยความจริงที่ว่าเลือดของเธอมีความสามารถในการฟื้นฟูที่ไม่ธรรมดา และตอนนี้ก็ถึงเวลานำไปใช้งานแล้ว!

 

“ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ตราบเท่าที่เจ้ายังหายใจ! หลินเซียว เจ้าหนีไม่พ้น!”

 

แม้ว่านิ้วของเธอจะเต็มไปด้วยน้ำลายที่น่าขยะแขยงและเลือดสีแดงสด แต่เธอก็ไม่รังเกียจเลย เธอยังคงทำซ้ำและมีเพียงความคิดเดียว

 

เพื่อทำให้ไอ้โรคจิตนี้กลับมามีชีวิตและทำให้เขาขอโทษ!

 

“ ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ทำไมถึงไม่ตื่นขึ้น”

 

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ยังไม่แสดงอาการฟื้น

 

“ ยังไม่พออีกเหรอ? โอเค…งั้นข้าจะให้เจ้าอีก!”

 

เลือดของเธอสามารถช่วยหลินเซียวได้อย่างแน่นอนดังนั้นมันจึงน้อยเกินไป!

 

มันจะดีมากตราบเท่าที่เธอให้อาหารเขามากขึ้น!

 

ดังนั้นเธอจึงต้องการเลือดมากขึ้นอีกมาก!

 

เอเลน่าก้มลงมองไปรอบ ๆ เพื่อหาของที่เธอสามารถใช้ได้

 

“ เร็วสิ มันอยู่ไหน? … อา!”

 

ในที่สุดเอเลน่าก็พบก้อนหินเล็ก ๆ

 

มันเป็นหินธรรมดา แต่ขอบของมันแหลมกว่าก้อนอื่นเล็กน้อย

 

“ นี่น่าจะโอเคใช่ไหม”

 

แขนขาของเธอเต็มไปด้วยโคลนในขณะที่เธอหยิบหินก้อนเล็ก ๆ มาวางไว้ที่ข้อมือซ้ายแล้วหั่นมัน

 

บาดแผลเล็ก ๆ เปิดขึ้นบนข้อมือซีดและเลือดสดไหลออกมา

 

“ เอาล่ะพอแล้ว!”

 

มันเหมือนกับว่าไม่มีความเจ็บปวดเอเลน่ารู้สึกดีใจเมื่อเห็นเลือดพุ่งออกมาและรีบวางข้อมือของเธอไว้ที่ปากของหลินเซียวเพื่อให้มันไหลเข้ามา

 

“ รีบดื่ม!”

 

ตอนแรกเลือดของเธอไหลเหมือนน้ำ แต่แผลของเธอเริ่มหายอย่างรวดเร็วเพราะความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่งและเลือดของเธอกำลังจะหยุดไหล

 

“ บ้าเอ้ย!”

 

เพื่อที่จะป้อนเลือดหลินเซียวต่อไปเธอต้องทำร้ายตัวเองอีกครั้ง

 

เอเลน่าใช้หินแหลมกรีดเพื่อเปิดแผลอีกครั้งโดยไม่ลังเล! บาดแผลตื้นของเธอลึกขึ้นและเหมือนกับว่าเธอผ่าเส้นเลือดของเธอออกขณะที่เลือดร้อนแผดเผาของเธอไหลออกมา

 

“ รีบดื่ม!”

 

เอเลน่ามีความสุขมากที่ได้เห็นเลือดของเธอไหลเข้าปากของหลินเซียวอย่างต่อเนื่อง แต่จู่ๆเธอก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ทำให้สติเธอแกว่งไปมาและเกือบล้มลง

 

มันยังคงมากเกินไปที่ เลือดของเธอไม่ได้อันลิมิตและเธอก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกันดังนั้นเธอจึงต้องอดทนอย่างมากเพื่อช่วยหลินเซี่ยว

 

แต่ก็ดีเธอรู้จักตัวเองดีและแมวดำตาแดงมีความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่งดังนั้นเธอจึงสามารถทำร้ายตัวเองได้…ไม่ใช่แค่กรีดข้อมือเธอยังสามารถทำลายมือของเธอได้ตราบใดที่หลินเซียวยังมีชีวิตอยู่!

 

แต่น่าเสียดายที่แม้ว่าเธอจะทำร้ายตัวเองอย่างบ้าคลั่งแม้ว่าปากของเขาจะเต็มไปด้วยเลือดของเธอเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

 

“ทำไม? ทำไม?”

 

เอเลน่าตระหนักว่าเลือดของเธอไม่ทำงานและกระสับกระส่าย

 

เมื่อเธอขยับตัวและเอียงศีรษะโดยไม่ตั้งใจและในที่สุดก็พบคำตอบ

 

“อะไร!  เขาไม่ดื่มเหรอ”

 

เธอเฝ้าดูเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากของหลินเซียวและก็ตระหนักได้ทันที

 

ปรากฎว่าเธอแค่กรอกเลือดเข้าปาก แต่เขาไม่ได้ดื่มอะไรเลยและแทนที่จะพ่นออกมาดังนั้นแน่นอนว่ามันไม่มีผลใด ๆ

 

“ ไอ้บ้าเอ๊ย!”

 

เธอควรทำอย่างไร?

 

เธอจะให้เขาดื่มมันได้อย่างไร?

 

ถ้าเธอคิดวิธีไม่ออกก็ตายแน่!

 

ในทันใดนั้นเอเลน่าได้ทำสิ่งที่เธอไม่อยากจะเชื่อโดยไม่ลังเล

 

เธอจูบเขา