Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 231

หลินเซียวรู้สึกเหมือนเขาทำกรรมและเป็นหนี้เอเลน่าในชีวิตก่อน

 

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทิ้งเชนไตหยินไว้ข้างหลังและมาหาเธอ

 

เชนไตหยินเป็นคนอ่อนโยนและห่วงใยและเต็มใจที่จะมอบร่างกายให้กับเขาแต่เอเลน่าละ? เธอเป็นคนอารมณ์ร้ายและมีเจตนาชั่วร้าย แต่เขาก็ยังถูกครอบงำให้ทิ้งเชนไตหยินไว้ข้างหลังและมาหาเอเลน่า …

 

เพื่ออะไร?

 

สิ่งที่น่าโมโหกว่านั้นก็คือเขาช่วยเธอจากนั้นกำจัดศัตรูแล้วเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธออีกครั้ง … และหลังจากนั้นเธอก็ไม่แม้แต่จะกล่าวขอบคุณ เธอไม่แม้แต่ยอมรับผิดและบังคับให้เขาขอโทษเธอแทน?

 

เชี่ยเอ้ย คุณไม่ใช่ราชาปีศาจ เธอคือจอมมารใช่ไหม

 

โอเคเนื่องจากเป็นเช่นนั้นเขาอาจให้ความบันเทิงกับเธอ

 

ไม่มีโอกาสดีไปกว่านี้แล้วที่จะเปิดเผยสีที่แท้จริงของเธอ!

 

“ ขอโทษ? ถุย! ข้า ข้าปฏิเสธ!”

 

เขาจะไม่ขอโทษแม้ว่าเขาจะตาย! และเขาจะไม่ทำนั่นเป็นเพียงความเข้าใจผิดด้านเดียวของเอเลน่า เขาเจ็บปวดอย่างหนักจนแทบจะขาดใจ

 

“ โอ้เจ้ามีกระดูกสันหลังมากขนาดนั้นเลย?” เอเลน่าเผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและสั่นกระดูก

 

กระดูกที่แหลมคมขุดไปรอบ ๆ ร่างกายของเขาเล็กน้อยพร้อมกับเสียงบีบที่ทำให้คนตัวสั่น

 

“ อ๊ากกก!!!”

 

มันเจ็บเกินไปแล้ว!

 

หน้าผากของหลินเซียวถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็นและเส้นเลือดของเขาก็ปูดขณะที่กรีดร้องราวกับว่าเขาสามารถตายได้ทุกเมื่อ

 

“ แล้วตอนนี้ล่ะ” เอเลน่าหยุดและยิ้ม

 

“ ข้า – ข้ายังไม่ขอโทษ!” หลินเซียวยืนยัน

 

“ ดี งั้น…”

 

“ เดี๋ยวก่อน…ระ รอสักครู่!” หลินเซียวหยุดเธออย่างรวดเร็วขณะที่เธอกำลังจะทำอีกครั้ง

 

“ โอ้? อะไรเปลี่ยนใจ? โอเคข้าจะให้อภัยเจ้าตราบใดที่เจ้าขอโทษ!”

 

“ นี้เอเลน่า ข้าอยากรู้…ตั้งแต่เจ้าขู่ข้าตอนนี้ เจ้าไม่กลัวข้าจะเอาคืนหรือ? ถึงเวลานั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ!”

 

“ โอ้? เจ้าก็ถูก.” ดูเหมือนว่าเธอจะถูกโน้มน้าว เธอพยักหน้าและปล่อยมือไป

 

หลินเซียวคิดว่าเธอเปลี่ยนใจแล้วและในขณะที่เขากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกหัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง!

 

เอเลน่ายอมแพ้เหรอ?

 

แต่เธอกลับรุนแรงขึ้น

 

“ เฮ้เฮ้! จะเจ้ากำลังทำอะไร?”

 

ทันใดนั้นหลินเซียวก็ตระหนักว่าหลังจากที่เธอปล่อยมือเธอก็วางมือทั้งสองข้างไว้ที่กระดูกเหมือนว่าเธอจะดึงมันออก

 

“ หลินเซียวนั่นคือเหตุผลที่ตราบใดที่ข้าฆ่าเจ้าที่นี่ เจ้าจะไม่สามารถเอาคืนข้าได้ใช่มั้ย?”

 

“ จะ เจ้าพูดอะไรนะ!? เ******…”

 

“ ****ไม่ช่วยเจ้า ขอโทษ ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตอยู่! ไม่งั้นเจ้าตาย!”

 

เอเลน่าแสดงออกถึงความชั่วร้ายและเลวร้ายที่สุดมากกว่าราชินีแห่งความชั่วร้ายจากเทพนิยายเสียอีก

 

หลินเซียวกำลังจะตายเพราะความโกรธ!

 

เขาเคยถูกกระทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้รับการฝึกฝนและกลั่นแกล้งเอเลน่าและเขาเป็นฝ่ายที่เหนือกว่า แต่ตอนนี้สถานการณ์ทั้งหมดพลิกผันและตอนนี้เอเลน่าได้เปรียบ!

 

เขาควรทำอย่างไร? ขอโทษ?

 

ถ้าเขาไม่ทำเธอจะดึงมันออกมาจริงหรือ?

 

อาจจะเพราะเขารังแกเธอทุกวันและเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่เธอสามารถทนได้จนถึงตอนนี้ พวกเขาไม่ไว้วางใจระหว่างพวกเขาและมีโอกาสน้อยที่เธอจะละทิ้งเขาจากความสงสาร

 

“ ข้าข้า…”

 

ความเหนื่อยล้าครอบงำเขาและเขารู้สึกเหมือนไม่สามารถทนได้นานกว่านี้

 

เขาแค่ต้องการช่วยเธอและตกอยู่ในสถานะที่น่าเศร้านี้ โชคชะตาชอบเล่นตลกกับผู้คนมาก…เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง

 

เขาทิ้งเชนไตหยินที่มอบร่างกายและหัวใจของเธอไว้ข้างหลังเพื่อแลกกับจุดจบที่โหดร้าย

 

แต่…เขาเสียใจหรือเปล่า?

 

ไม่หลินเซียวไม่เสียใจ

 

แม้ว่าตอนนี้เขาจะแกล้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัส แต่ถึงแม้ว่าเอเลน่าจะฆ่าเขาจริงๆเขาก็ไม่เสียใจ

 

เขาไม่ได้เลือกระหว่างพวกเขาสองคนด้วยแรงกระตุ้น เนื่องจากเขาตัดสินใจที่จะทิ้งเชนไตหยินไว้ข้างหลังนั่นหมายความว่าเขาได้เตรียมตัวแล้ว

 

นี่เป็นทางเลือกของเขาและเขายินดีที่จะจ่ายราคา

 

เขาจึงไม่เสียใจ!

 

“ เจ้าต้องล้อข้าเล่น เอเลน่า อย่าอวดดีเกินไป! เจ้าคิดว่าเจ้าควบคุมสถานการณ์ได้แล้วหรือ? ไม่!”

 

ในตอนนี้เขาผ่อนคลายและเริ่มล้อเลียนเธออย่างไร้ยางอาย

 

“ ให้ข้าบอกเจ้า เอเลน่า คนที่ข้าชอบคือเชนไตหยิน ข้าเกลียดคนโง่ที่อวดดีแบบเจ้ามากที่สุด! แต่เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงช่วยเจ้า? …นั่นเป็นเพราะข้าชอบกลั่นแกล้งเจ้า! ข้าชอบเห็นการแสดงออกที่น่าอับอายของเจ้า ข้าแค่อยากให้เจ้าเป็นแม่บ้านของข้า!”

 

“ ฮะ?”

 

เอเลน่าเอียงศีรษะและรู้สึกโกรธกับคำสารภาพของเขาในอีกแง่หนึ่ง

 

“ ถูกต้องแล้ว เอเลน่า สาวใช้ที่น่ารักอย่างเจ้ายากที่จะมาได้ การมีอยู่ของเจ้าเพียงอย่างเดียวคือการถูกข้ารังแก! ข้าทิ้งพี่สาวหยินไว้ข้างหลังเพราะข้ายังอยากกลั่นแกล้งเจ้า!”

 

หลินเซียวหัวเราะเหมือนคนบ้า การแสดงออกที่หยิ่งผยองของเขาไม่ตรงกับความเป็นคนธรรมดาเนเขา เพียงแค่เขาไม่ได้ตะโกนด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่มีเลือดออกมันก็เหมือนกับว่าเขาเป็นคนอื่น

 

“ เจ้าโรคจิต เจ้าพูดอะไร!?” ใบหน้าของเอเลน่าซีดลงและกัดฟันแน่นขณะที่เธอจ้องมองไปที่หลินเซียว

 

ไอ้ขยะนี้ยังคงคิดถึงบางสิ่งที่น่าขยะแขยงนี้ในขณะที่เขากำลังจะตาย? ช่างไม่รู้ตัวอะไร

 

“ เอเลน่าดึงสิถ้าเจ้ากล้า! แต่จำไว้ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะทำให้เจ้าเป็นสาวใช้ของข้า! ถึงแม้ว่าสโนว์จะยกเลิกสัญญาทาส แต่ข้าก็ไม่ยอมให้เธอพรากเจ้าไปจากข้า!”

 

“เจ้า! เจ้า! เจ้า!” เอเลน่าโกรธมากและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

 

แต่หลินเซียวไม่หยุดและเดินต่อไปจนตาย …

 

“ เอเลน่า เจ้าสวย หยิ่ง หุ่นดีและดื้อรั้น…ฝึกผู้หญิงแบบเจ้าคือความสำเร็จ! เอเลน่า ข้าจะซื่อสัตย์กับเจ้าไม่ว่าเชนไตหยินจะยังเต็มใจที่จะเป็นภรรยาของข้าหรือไม่ก็ตามเจ้าจะเป็นสาวใช้ของข้าไปตลอดชีวิต! …จำไว้ว่าวันหนึ่งข้าจะเปลี่ยนเจ้าให้เป็นสาวใช้ที่เชื่อฟังและเต็มใจเรียกข้าว่านายท่าน!”

 

“ จะเจ้า!!!” เอเลน่าตัวสั่นด้วยความโกรธและเสียงทุ้มต่ำของเธอก็เย็นลงและเย็นลง“ เจ้าไม่มีสิทธิ์ ไอ้โรคจิต! … หลินเซียว เนื่องจากเจ้าช่วยข้าไว้ ข้าไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้าและแค่อยากทำให้เจ้าตกใจ แต่ตอนนี้…ขอโทษ เจ้าทำตัวเอง!”

 

“ ฮึ่ม! เจ้าอยู่ในฐานะสาวใช้ของข้า เจ้าตายในฐานะสาวใช้ของข้า! …เอเลน่าเจ้าจะไม่มีวันหนีพ้น!”

 

“ฮี่ฮี่ โอเค!”

 

เอเลน่าหัวเราะเยาะจากนั้นก็ย่อตัวลงและจับกระดูกให้แน่นและรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่แขนของเธอ

 

“ เป็นสาวใช้มาทั้งชีวิต? บางที… ข้ากลัวว่าเจ้าจะต้องรอชาติหน้า”

 

เอเลน่ากัดฟันแน่นหลับตายกหน้าอกและดึงกระดูกนั้นออกด้วยเสียงกรีดร้อง

 

“ สำหรับชีวิตนี้…ตายซะ!”

 

เนื่องจากเธอใช้กำลังมากเกินไปกระดูกหนาจึงหลุดออกจากมือของเธอและลอยไปด้านหลังขณะที่เธอถอยกลับ

 

“ อ๊ากกก!!!”

 

เสียงคำรามที่น่าสังเวชของเขาดังก้องไปทั่วป่า

 

มันจบแล้วเหรอ?

 

เอเลน่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าในขณะที่ฟังเสียงกรีดร้องอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งมันจางหายไปจนหมดสิ้นก่อนที่เธอจะรู้สึกตัว

 

มันจบแล้วเหรอ?

 

เธอนอนบนพื้นหญ้านุ่มและเอื้อมแขนขึ้นไปบนท้องฟ้าและจ้องมองไปที่มือที่ย้อมสีแดงด้วยความงุนงง

 

ดูเหมือนว่าหลินเซียวจะตายแล้ว

 

เนื่องจากมันเป็นกระดูกที่หนาและดึงออกอย่างกะทันหัน เลือดที่พุ่งออกมาจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และสิ่งอื่น ๆ เช่นลำไส้หรือสิ่งขับถ่ายและสิ่งที่น่ารังเกียจอื่น ๆ ก็อาจจะออกมาเช่นกัน แต่เอเลน่าไม่ได้มองและไม่ต้องการยืนยันว่าหลินเซียวตายไปแล้ว

 

สิ่งที่เธอหวังไว้กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าเธอ แต่มันกลับรู้สึกไม่เป็นจริงและเหมือนความฝัน

 

แปะ แปะ

 

แสงอันจำกัดส่องผ่านชั้นของใบไม้ผ่านนิ้วของเอเลน่าและบนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอพร้อมกับของเหลวสีแดงหนืดนั้น …

 

แปะ แปะ

 

เลือดสีแดงย้อมแก้มของเธอและเลื่อนลงดวงตาของเธอพร้อมกับดวงตาสีแดงเลือดของเธอมันวาดใบหน้าที่สวยงามของเธอด้วยความหวาดกลัว

 

มันจบลงแล้วทุกอย่างก็จบลง

 

ในที่สุดความสัมพันธ์ เจ้านายและทาสรับใช้ที่น่าหัวเราะของเธอกับหลินเซียวก็สิ้นสุดลง

 

ตอนนี้ไม่มีใครที่สามารถอ้างว่าเป็นเจ้านายของเธอและล้อเล่นกับเธอ เธอไม่จำเป็นต้องทนทุกข์และถูกรังแกและในที่สุดก็มีอิสระที่จะทำในสิ่งที่เธอต้องการ

 

“ฟู่…”

 

เอเลน่ายังคงนิ่งอยู่สักครู่เพื่อฟื้นฟูพลังงานจากนั้นเธอก็เดินโซซัดโซเซ

 

ใครจะรู้ว่ามันเป็นความตั้งใจหรือไม่ แต่เมื่อเธอลุกขึ้นยืนเธอก็ไม่ได้มองหลินเซียวเหมือนกับว่าเธอกลัวการมีอยู่ของเขาปรากฏในสายตาของเธอ

 

เธอปรับลมหายใจและดึงเสื้อแจ็คเก็ต เสื้อแจ็คเก็ตของหลินเซียวที่ไม่สามารถรัดหน้าอกของเธอให้แน่นขึ้น และพยายามก้าวเดิน

 

ใช่ เธอได้รับค่าธรรมเนียมแล้วเธอไม่ได้ถูกจำกัดโดยสัญญาที่จะติดตามหลินเซียวตลอดทั้งวัน

 

แต่เธอควรไปที่ไหนต่อจากนี้?

 

เธอจ้องมองเข้าไปในป่าอันเงียบสงบและหลุมอุกกาบาตที่เกิดจากสะเก็ดดาวและหยุดลง

 

สายลมเล็กน้อยพัดเส้นผมของเธอสองสามเส้นเข้าที่ใบหน้าของเธอและทำให้เธอคัน

 

เอเลน่าหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปัดผมที่น่ารำคาญออกเบา ๆ จากนั้นก็ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ

 

สาวใช้ที่สูญเสียเจ้านายของเธอ ผู้แพ้ที่ถูกดึงออกจากบัลลังก์ของเธอ

 

เธอควรไปที่ไหน?

 

เธอจะไปไหนได้?