Monster Pet Evolution – วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ - ตอนที่ 165

“เชิญนั่งก่อนเลยครับ” เลขานุการชายได้เทน้ำเสิร์ฟเกาเผิงกับลุงหลิว “พวกคุณกินอะไรมาหรือยังครับ เดี๋ยวจะหาอะไรให้ทาน”

“ไม่เป็นไรครับ เราขอนั่งพักที่นี่ก็พอ” เกาเผิงกล่าวพลางส่ายหัว

“เลขาฮั่นครับ เรื่องพวกนี้ปล่อยให้พวกเราจัดการเองนะครับ” พนักงานที่ดูแลด้านบริการกล่าวกับเขา

เลขาฮั่นมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ยังมีแขกคนอื่นรอพวกเราอยู่ ช่วยดูแลพวกเขาแทนจะกัน ตรงนี้ฉันดูแลเอง”

พวกพนักงานดูผิดหวังและทำตามที่เลขาฮั่นพูด

ผู้หญิงในชุดสูทแดงที่เกาเผิงพบก่อนหน้านี้ที่ทางเข้าบริษัท บังเอิญนั่งรออยู่ที่นี่ด้วย เธอนั่งข้างหน้าต่างพร้อมกับนิตยสารในมือ เธอมองเกาเผิงกับลุงหลิวครู่หนึ่ง ก่อนที่จะก้มลงไปอ่านนิตยสารต่อ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เลขาฮั่นเดินเข้ามาหาเกาเผิงและกล่าวเสียงแผ่ว “ท่านประธานจีกลับมาแล้วครับ ท่านรอพวกคุณอยู่ที่ชั้นบนสุด”

เกาเผิงพยักหน้าและลุกขึ้นพร้อมกับลุงหลิวที่เดินตามหลังเขา

เหล่าเสมียนที่อยู่ใกล้เคียงต่างประหลาดใจ กับถ้อยคำที่ได้ยิน

‘นั่นประธานจี ที่เป็นประธานของบริษัทนี้ใช่มั้ย’

พวกเขาเดินไปที่ลิฟต์เลขาฮั่นหยิบบัตรประจำตัวของเขาขึ้นแล้วรูดไปที่ประตูลิฟต์ จากนั้นเขาก็กดชั้นที่เก้าสิบเก้า

ประตูค่อยๆ เปิดออก ภายในชั้นมีห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ภายในตกแต่งด้วยโซฟาสองตัวกับโต๊ะน้ำชา และมีกระถางต้นไม้วางประดับอยู่บนโต๊ะ

การตกแต่งเรียบง่ายและพอดี

มีหัวสัตว์อสูรมากมายที่เป็นการแปรรูป แช่งแข็ง และรักษาอย่างดี แขวนไว้บนผนัง

มีหัวหมี เสือ และมีกระทั่งหัวฉลาม

“เสี่ยวเผิงมานี่สิ” จีฮันอูยืนอยู่ข้างหน้าต่างหันกลับมามองเกาเผิง ด้วยใบหน้าของเขาที่มีความอบอุ่น

“คุณตา” เกาเผิงยิ้มอย่างสุภาพ

จีฮันอูยิ้มรับการมาถึงของเกาเผิง เขาตบไหล่ของเกาเผิงพาเขามานั่ง

“หลานสมัครเข้ามหาวิทยาลัยหรือยัง?” จีฮันอูสอบถามเรื่องนี้ในทันที เมื่อครั้งที่แล้วเกาเผิงได้บอกว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยนีออน จีฮันอูจึงกลัวว่าเขาจะเข้าที่นั่นจริงๆ

“แหะๆ ผมได้สมัครเข้าที่มหาวิทยาลัยหยูโจวแล้วครับ” เกาเผิงลอบสังเกตปฏิกิริยาของตาของเขา

ใบหน้าของจีฮันอูที่อยู่ตึงเครียดตลอดเวลาได้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขากระแอมเล็กน้อยก่อนที่จะพูดที่น้ำเสียงที่สดใสว่า

“ก่อนที่หลานจะเปิดเทอม ตาว่าจะให้หลานมาทำงานที่เซาท์เทิร์นแห่งนี้น่ะในช่วงนี้ก่อนน่ะ ให้หลานมาศึกษาดูงานของบริษัทไว้ เผื่อวันใดวันหนึ่ง ตาเป็นอะไรไปหลานจะได้ดูแลบริษัทนี้แทนตาได้”

เกาเผิงเงียบในทันที

“หลานไม่ต้องกังวลไป ตาจะยังไม่เปิดเผยตัวตนของหลานในตอนนี้นะ หลานต้องการให้ตาช่วยปิดตัวตนของหลานมั้ย” จีฮันอูถามอย่างลังเล

เกาเผิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “เอ่อ คุณตาไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ”

จีฮันอูได้ยินอย่างนั้น เขาก็พูดอย่างใจเย็น “ตาได้ยินมาว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้ ชอบทำตัวเป็นหมูเพื่อที่จะขย้ำเสือในภายหลัง”

เกาเผิงส่ายหัวพร้อมกล่าว “ผมไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงหรอกนะครับ แต่ผมไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน”

จีฮันอูพยักหน้าอย่างพอใจที่คนของเขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

“งั้นหลานมีตำแหน่งที่ต้องการจะทำมั้ย” จีฮันอูถามเกาเผิงโดยตรง

“ผมพอมีความรู้เรื่องการยกระดับสัตว์อสูรน่ะครับ ผมจะขอไปอยู่..”

“เอาล่ะ ตาจะให้หลานไปอยู่ที่แผนกทรัพยากรบุคคลแล้วกัน” จีฮันอูตัดสินทันที

“คุณตาให้ผมเลือกตำแหน่งที่ต้องการไม่ใช่เหรอครับ” เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออกเลยที่คุณตาก็ตัดสินใจแทนเขาแบบนี้

“ตาก็แค่ถามเล่นๆครับ” จีฮันอูพูดพลางยิ้มและขยิบตาอย่างซุกซน

“แม้ว่าเสี่ยวเผิงจะเป็นหลานชายของฉัน แต่หลานต้องคืบหน้าไปทีละขั้นตอน จู่ๆ จะให้ใครที่ไหนไม่รู้มาทำงานในห้องแล็บอย่างเกรงว่าตาอาจจะถูกข้อครหาจากคนในบริษัทได้ ทางที่ดีที่สุดตาจะให้หลานไปอยู่ที่แผนกนั่นก่อน จากนั้นอีกสักพักตาจะลองหาลู่ทางโยกย้ายหลานไปแผนกวิจัย ตาจะหาห้องทดลองสำหรับหลานโดยเฉพาะให้น่ะ” จีฮันอูกล่าวปลอบใจเกาเผิง

“ฉันเดาว่าที่ให้เสี่ยวไปอยู่แผนกทรัพยากรบุคคลก็เพราะว่า ห้องทดลองของเสี่ยวเผิงยังสร้างไม่เสร็จใช่มั้ยล่ะ” ลุงหลิวกล่าวเปิดเผยแผนของจีฮันอูอย่างไร้ความปรานี

แต่จีฮันอูไม่โกรธ ได้แต่หัวเราะออกมา ไม่นานเลขาฮั่นก็เคาะประตูและเดินเข้ามา “ท่านประธานครับ พวกเขาได้เดินทางมาถึงแล้ว”

“อืม” จีฮันอูพยักหน้า จากนั้นเขาก็ไปพูดกับเกาเผิงว่า “มากับตาสิ ตาจะพาไปทำความรู้จักสมาชิกของทีมผู้บริหารอาวุโส”

เกาเผิงได้เดินตามจีฮันอูลงไปที่ชั้นล่าง

เกาเผิงได้เจอกับทีมผู้บริหารทุกคน หนึ่งในนั้นมีคนหนึ่งที่คุ้นเคยคือหญิงสาวที่ใส่สูทสีแดง ในตอนแรกเธอตกใจเล็กน้อยที่เกาเผิงเดินตามท่านประธานจี แต่หลังจากที่ได้รู้ตัวตนของเกาเผิง หญิงสาวก็ตกใจเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ส่วนบางคนก็พอจะเดาได้ เลยไม่ตกใจมากนัก

ถึงแม้เกาเผิงจะปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่คนเหล่านี้ได้ยิ้มแย้มต้อนรับเกาเผิงเป็นอย่างดี ราวกับว่าพวกเขายินดีกับการมาของเกาเผิงอย่างแท้จริง

’พวกเขาแสดงดีมาก น่าเสียดายที่พวกเขาจะไปเป็นนักแสดง’

สิ่งที่เกาเผิงได้เห็นคืออารมณ์ของพวกเขาผ่านแผงข้อมูลทำให้เกาเผิงได้รู้ว่าการแสดงออกของพวกเขาไม่ใช่ของจริงเสมอไป

เกาเผิงยืนอยู่ข้างคุณตาฟังพวกเขาอย่างเงียบๆ เขาได้ยินจากคุณตาว่าคนพวกนี้มีท่าทีต่อต้านคุณตาอย่างมากในตอนแรก หลังจากที่คุณตาเข้ามาและ ‘ทำความสะอาด’ พวกเขาก็ได้ภักดีต่อคุณตาในเวลาต่อมา

จีฮันอูได้เล่าเรื่องของเกาเผิงโดยไม่ปกปิดเรื่องใดเพราะมีแค่คนของเขาเลยไว้วางใจได้ เขาเล่าไปถึงเรื่องที่ส่งลุงหลิวไปดูแลเกาเผิง

ลุงหลิวเป็นคนสนิทของเขา ทั้งสองรู้จักกันมานานเป็นเวลาสามสิบปีแล้วจึงไว้ใจฝากให้เขาช่วยดูแลเกาเผิง

ที่จีฮันอูได้พาเกาเผิงแนะนำกับคนพวกนี้ เพื่อให้เขาเตรียมตัวเตรียมใจรับมือกับความเปลี่ยนแปลงนี้

ในที่สุดจีฮันอูก็กล่าวจบ “เอาล่ะเรื่องทั้งหมดก็มีแค่นี้ พวกคุณก็กลับไปทำงานที่ค้างของพวกคุณต่อได้เลย โอ้ จริงสิ หลิวเฮอ คุณช่วยอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนคนอื่นแยกย้ายได้”

ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ไว้ผมตัดสั้นเกลี้ยงเกลาอย่างเรียบร้อย ผมของเขาได้ถูกเซตในอัตราส่วนเจ็ดต่อสามอย่างพอดี เขาดูเรียบร้อยเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ทุกคนไปแล้วเขาก็เดินไปหาลุงหลิวและพูดว่า “พ่อ”

‘ลุงหลิวมีลูกชายด้วยเหรอ?’

เกาเผิงมองไปที่หลิวเฮอ ดูเหมือนว่าเกาเผิงจะเคยเจอเขามาก่อน น่าจะเป็นตอนที่เขามาเยี่ยมคุณตาของเขาในตอนเด็กๆ

จีฮันอูกล่าวกับหลิวเฮอว่า

“ฉันจะให้เสี่ยวเผิงอยู่แผนกทรัพยากรบุคคลของเธอไปก่อนสักสองวัน จำไว้ว่าเธอต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด”

“ครับ ลุงจี” หลิวเฮอพยักหน้า

เมื่อไม่มีคนอยู่ หลิวเฮอจึงเรียกจีฮันอูว่าลุงจี

………………………………….