Monster Pet Evolution – วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ - ตอนที่ 164

ปากที่หิวกระหายได้เปิดกว้างออกมา ทำให้เกิดโพรงขนาดใหญ่บนผิวน้ำ ช่องว่างสีดำทะมึนนี้ช่างดูราวกับปากทางเข้าของนรกเลย

 “มังกรขาว!” จีฮันอูเรียกขานชื่ออย่างรวดเร็ว

ฉับพลันอากาศรอบข้างเย็นลงทันที รอบข้างหยุดนิ่งราวกับโลกหยุดหมุน

จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามของมังกรดังน้ำมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของแม่น้ำแยงซี มีกรงเล็บและปากมหึมาของมังกรโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำ

กรงเล็บของมังกรได้ฟาดไปที่ ‘เกาะ’ อย่างรุนแรง

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

ขณะที่ทั้งสองจะเปิดต่อสู้กัน ได้มีหมอกสีขาวโผล่ปกคลุมไปทั่วผิวน้ำ

“หมอกนี่โผล่มาอีกแล้ว ทำให้เราอดดูฉากต่อสู้ดีๆเลย” นายพลผู้มีตาข้างเดียวกล่าวด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย จากนั้นเขาก็โยนเศษเปลือกแตงโมที่เขากินลงถังขยะ

หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นพร้อมโบกมือออกจากห้องตรวจสอบ

“ไม่จำเป็นต้องฉายภาพสัตว์อสูรตัวนี้ต่อไปแล้ว มันคงถูกจัดการแล้ว เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ”

ในหมอกสีขาวที่หนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วแม่น้ำ ข้างในมีเงาและเสียงต่อสู้ของมังกรและร้ายต่อสู้อยู่

หลังจากผ่านไปสักพักเสียงก็ได้เงียบสงบลง หมอกสีขาวก็ค่อยๆจางหายไป สภาพของแม่น้ำก็กลับสู้ภาวะปกติอีกครั้ง

ที่กลางแม่น้ำมีซากเรือที่ถูกทำลายครึ่งหนึ่งจมลงไปอย่างช้าๆ

ที่ใกล้ๆมีซากของสัตว์ร้ายลอยขึ้นอยู่บนผิวน้ำ เลือดของมันได้แพร่กระจายไปทั่วบริเวณ

ห่างไปไม่ไกลได้มีเรือขนาดใหญ่สองลำ แล่นมาที่ซากสัตว์ลอยอยู่ พนักงานทุกคนบนเรือสวมเครื่องแบบสีขาว และข้างมีชื่อเขียนไว้ว่า

“เซาท์เทิร์นสกาย”

นอกจากพนักงานบนเรือแล้วยังมีลิงสีน้ำเงินหลายตัวอยู่บนเรือด้วย พวกนั่งรออย่างเชื่อฟัง ที่หูของมันสวมหูฟังด้วย มันโยกหัวไปมาอย่างมีความสุข

เรือได้แล่นมีถึงที่หมาย พนักงานส่งสัญญาณเตรียมกับกู้ซาก พวกลิงก็ถอดหูฟังและเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าสีแดงของพวกมัน

ตะขอได้ถูกยิงไปเชื่อมติดกับซากสัตว์ร้ายตัวนั้นและค่อยๆลากมันเข้ามา พวกเขาจะลากไปที่ชายฝั่ง เนื่องจากว่าการต่อสู้เมื่อกี้ดุเดือดมากจึงทำให้ไม่มีสัตว์อสูรอยู่ในบริเวณนี้

ดังนั้นจึงทำให้พวกเขามีเวลาว่างในช่วงนี้ พนักงานคนหนึ่งได้มองไปที่หูฟังของพวกลิง เขารู้สึกสงสัยว่าพวกมันฟังอะไรตลอดทั้งวัน เขาจึงหยิบหูฟังขึ้นมาและลองฟังด้วยความอยากรู้

“คุณยอดเยี่ยมที่สุด แม้ภูเขาที่ยิ่งใหญ่ก็กักขังคุณไม่ได้”

เนื้อเพลงและจังหวะค่อนข้างติดหูมาก ฟังไปสักพักพนักงานเริ่มจะฮัมเพลงตาม

ลิงสีน้ำเงินได้ลงไปในน้ำพร้อมกับตะขอในมือ พวกเขาเข้าไปเกี่ยวตัวของสัตว์ร้ายเพิ่ม พวกมันทำงานได้อย่างว่องไวมาก ก่อนที่พวกลิงจะส่งสัญญาณให้ลากไปได้เลย

จากนั้นเรือได้เคลื่อนตัวออกช้าๆ โซ่ได้ขึงตึงลากมันมาตามน้ำ

ในระหว่างนี้ก็มีตะขอที่เกี่ยวไว้ไม่แน่นสองสามอันหลุดออกมา พวกลิงต้องส่งสัญญาณให้หยุดเรือและต่อตะขอเข้าไปใหม่ เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆไม่กี่ครั้ง จากนั้นทุกอย่างจึงราบรื่นไม่มีปัญหาใดๆ เรือจึงเริ่มออกเดินทาง

ซากของสัตว์อสูรตัวนี้อยู่ในชนชั้นราชวงศ์ทำให้มั่นใจเลยว่าไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนกล้าเข้ามาอย่างแน่นอน

พวกลิงสีน้ำเงินได้ปืนตามโซ่ขึ้นมาบนเรือ จากนั้นพวกมันได้สะบัดตัวออกน้ำออกจากร่างกายของมัน

จากนั้นพวกมันก็ใส่ก็กลับไปใส่หูฟังและลงไปนอนอย่างเกียจคร้าน ฮัมเพลงไปมาและมองไปที่ท้องฟ้า

…

หลังจากที่ลุงหลิวกับเกาเผิงลงจากเครื่องบิน พวกเขาได้เรียกบริการขนส่งมารับพวกเขาไปบริษัทเซาท์เทิร์นสกาย หากนั่งแท็กซี่ไปเกรงว่าพวกสัตว์อสูรของพวกเขาจะไม่ได้ไปด้วย

สำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทเซาท์เทิร์นสกายตั้งอยู่ในบริเวณชานเมือง สำนักงานตั้งอยู่ในพื้นที่หมื่นเอเคอร์ ที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่สำนักงานเท่านั้นยังมีพวกโรงงาน สิ่งอำนวยความสะดวก และสถานบันเทิงอีกด้วย

สำนักงานที่กว้างใหญ่แห่งนี้เปรียบได้ดั่งเป็นศูนย์กลางของเศรษฐกิจของภูมิภาคนี้เลยก็ว่าได้

รถได้มาหยุดอยู่หน้าทางเข้าหลักของบริษัท คนขับรถได้หันมาบอกพวกเกาเผิงว่า

“โทษทีนะ ดูเหมือนว่าฉันจะไปต่อไม่ได้แล้วล่ะ ระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่เข้มงวดมาก”

ลุงหลิวได้ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนที่จะจ่ายเงินให้กับคนขับรถและพาพวกเกาเผิงกับเหล่าสัตว์อสูรลงมา

ที่สำนักงานแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยกำแพงหนาสูงเสียดฟ้า ด้านบนมีไฟฟ้าแรงสูงทำงานอยู่ตลอดเวลา

ตรงป้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย นอกจากมีพวกเจ้าหน้าที่แล้วยังมีสัตว์อสูรคอยดูแลความปลอดภัยอีกด้วย มันเป็นสัตว์อสูรประเภทพฤกษาที่หายาก เถาวัลย์ของมันเลื้อยพันไปทั่วบริเวณ มันมีดอกตูมสีขาวขนาดใหญ่หลายดอก พวกมันกำลังหุบกลีบอยู่แต่เกาเผิงสังเกตเห็นว่ามีข้างในดอกไม้มีปลายหนามที่แหลมคมยื่นออกมา

เถาวัลย์พวกนี้เป็นสัตว์อสูรชนชั้นราชวงศ์ เมื่อได้เห็นข้อมูลนี้เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

‘แค่ทางเข้ายังขนาดนี้ ข้างในจะขนาดไหนเนี่ย’

ลุงหลิวเดินไปพร้อมกับยื่นบัตรประจำตัวสีฟ้าให้กับเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบ

เขานำบัตรจากลุงหลิวไปรูดที่เครื่อง

สีหน้าของเขาได้เปลี่ยนไปทันที หลังจากที่ได้รู้ว่าลุงหลิวเป็นใคร ก่อนที่จะรีบส่งบัตรคืนให้กับลุงหลิวอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันประตูทางเข้าได้เปิดออกในทันที

“เอาล่ะ เข้าไปเข้าในกันเถอะ เมื่อไปถึงแล้วก็นั่งรอเฒ่าจีก่อน” ลุงหลิวโบกมือเรียกเกาเผิง “ทำตัวตามสบายเลยนะเสี่ยวเผิง คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองแล้วกัน”

“ครับ” เกาเผิงพยักหน้า

ขณะที่เกาเผิงกำลังจะเดินไปก็มีเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่ใส่สูทสีแดงดังมาจากข้างหลังของเขา หญิงสาวคนนี้อายุปราะมาณยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี

เธอแข็งค้างเล็กน้อยที่เธอเห็นเกาเผิง ก่อนที่เธอจะเดินผ่านเขาไป

“มีห้องรออยู่ในสำนักงานใหญ่ คุณไปรออยู่ที่นั่นก่อน ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเรียกพวกเรามาทำไม แต่ผมจะอยู่กับคุณที่นั่นด้วย” ชายที่ใส่สูทสีดำวัยสามสิบพูดกับเธอ

หญิงสาวพยักหน้า “หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอกนะ”

สองคนเดินเข้าไปในอาคารอย่างเร่งรีบ ทางด้านลุงหลิวกับเกาเผิงได้เดินเข้าไปเช่นกัน พวกเขาเดินวนมาที่เดิมถึงสองครั้งแล้ว ก็ยังไม่ถึงที่หมายซะที

“แฮ่ก แฮ่ก ดูเหมือนว่าที่นี่จะเปลี่ยนไปมากเลยนะ ในระหว่างที่ฉันไปอยู่ที่เมืองฉางอาน” ลุงหลิวพูดอย่างเหนื่อยหอบ เขาไม่สนสายตาของเจ้าหน้าที่ที่มองพวกเขาอย่างสงสัย ลุงหลิวยังคงเดินนำต่อไป

“ที่นี่ควรจะเป็นที่พักของพนักงานสิ โอ๊ย! เฒ่าจีได้เปลี่ยนที่นี่เป็นเขาวงกตไปหมดแล้ว!” ลุงหลิวบ่น

………………………………….