Monster Pet Evolution – วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงกลายพันธุ์ - ตอนที่ 143 - cat2auto

หนึ่งในกบเหล่านั้น มันมามองพวกเกาเผิง

*อ๊บ*

[ชื่อสัตว์อสูร] กบผิวฟ้า

[เลเวล] 8 (ชนชนั้นสามัญ)

[ระดับ] ปกติ

[สถานะ] สุขภาพดี (มีความสุข)

[ความชอบ] การอาบแดด

[จุดอ่อน] 1.ธาตุไฟฟ้า 2.เสียงที่ดัง

‘พวกมันต้องเป็นญาติห่างๆของกบผิวเขียวแน่ๆเลย’

มีว่าจะเป็นชื่อหรือรูปร่างของพวกมันดูคล้ายกันมาก แต่ยังดีที่กบผิวฟ้าไม่ชอบถ่มน้ำลายใส่คนอื่..

*ฟุ่บ*

มีกบผิวฟ้าที่อยู่ใกล้ๆเกาเผิงได้ถ่มน้ำลายใส่เขา

เกาเผิงรีบขาขวาหลบทันที เขาหันไปมองกบผิวฟ้าที่นั่งอยู่บนโขดหิน

‘นี่ฉันยังพูดไม่ทันขาดคำเลยนะ’

เจ้ากบตัวนั้นได้แสดงสีหน้าที่อิ่มอกอิ่มใจเป็นอย่างมาก ส่วนกบตัวอื่นๆที่ลอบสังเกตเหตุการณ์อย่างเงียบๆ ก็มีท่าทีมีความสุขเช่นกัน

เมื่อเกาเผิงเห็นแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก

ในแผลข้อมูลก็ไม่ได้ระบุนี่ว่าพวกมันไม่ได้มีนิสัยที่น่ารังเกียจแบบนี้นี่น่า แล้วทำไมพวกมันยังถุยน้ำลายใส่คนอื่นล่ะหรือสิ่งนี้จะเป็นธรรมชาติของสายพันธุ์พวกมัน

เกาเผิงไม่คิดว่ากบผิวฟ้าในเมืองเจียงหนานจะไม่ต่างจากกบผิวเขียวในเมืองฉางอานเลย

ที่ลำธารแห่งนี้มีกบผิวฟ้าพันกว่าตัว เกาเผิงไม่อยากจะสนใจพวกมันจึงเดินไปที่อื่น

เขาข้ามลำธารไปป่าอีกฝั่งหนึ่ง ยิ่งเดินเข้าไปอากาศก็ยิ่งชื้นมากขึ้น

“พวกเราลองเดินเข้าอีกหน่อยแล้วกัน” เกาเผิงด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจเพราะเขายังหาเสาคะแนนไม่เลย ครั้นจะเดินกลับไปทางที่มาก็ใช่ที ต้องเดินไปต่อข้างหน้าเท่านั้น

ทันใดนั้นก็มีกบผิวฟ้าโผล่ออกมา ตัวมันสกปรกมอมแมมเปื้อนไปทั่วร่างกาย

กบผิวฟ้านั่งบนพื้นและมองดูเกาเผิงด้วยที่กลมโตของมัน

‘อ้ามันช่างน่ารักเสียจริง’

แต่เกาเผิงได้สังเกตถึงความผิดปกติ เขาขมวดคิ้ว มันมีบางอย่างแปลกๆที่หลังของกบผิวฟ้า

มีเถาวัลย์ปรากฏขึ้นมาจากใต้ผิวหนัง เถาวัลย์สีน้ำเงินและสีเขียวโผล่ออกมาอย่างช้าก่อนที่จะกลับไปที่หลังของมัน

เถาวัลย์พวกมันออกมาดูดซับความชื้นและสารอาหารจากอากาศ เถาวัลย์พวกนี้มีใบไม้ที่ดูเหมือนเฟิร์นชนิดหนึ่ง

เกาเผิงมองไปที่เจ้ากบ มันมีดวงตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึกราวกับตุ๊กตาที่ตั้งไว้ในตู้

จู่ๆเขานึกตัวฟูชิงิดาเนะจากเรื่องโปเกมอนเลยที่มีเถาวัลย์ออกมาจากหลังแบบนี้

ผ่านไปสักพักกบสีฟ้าตัวนั้นได้หันหลังกระโดดเข้าไปในป่าลึก

เกาเผิงขมวดคิ้วและหันไปบอกเด็กๆของเขาว่า “ตามเจ้ากบนั่นกันเถอะ”

เมื่อวิ่งตามไปได้สักพัก เมื่อไปขึ้นเกาเผิงก็ได้เจอบางอน่างที่แทบจะทำให้ตัวเองหัวใจวายตาย

ที่นี่เป็นพื้นที่โล่งกว้างและเต็มไปสัตว์อสูรมากมายหลากชนิด มีราว 80ตัวได้

หลังจากที่ฟื้นคืนสติได้แล้ว เกาเผิงจึงพบว่าพวกมันได้แต่ยืนนิ่งๆไม่เคลื่อนไหวเลยและแต่ละตัวจะมีพืชที่ดูคล้ายเฟิร์นงอกออกมาจากข้างหลังทุกตัว เฟิร์นพวกนี้ได้หยั่งรากเข้าไปในร่างกายของสัตว์อสูรพวกนี้

‘ปรสิต!!’

เห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกปรสิตเล่นงาน

เกาเผิงตั้งใจจะถอยหนีจากที่นี่ แต่เขาเหลือบไปเห็นว่าที่ตรงกลางของลานกว้างมีเสาสีขาวตั้งอยู่

ปรสิตมีทั้งแข็งแกร่งกับอ่อนแอและมันยังบงการสัตว์อสูรในบริเวณนี้เป็นจำนวนมาก โชคดีที่สัตว์อสูรที่มันบงการเลเวลไม่สูงมากนัก เด็กๆของเขาสามารถจัดการได้อย่างสบายๆ

ต่อไปเขาก็มองหาร่างต้นของมัน วิธีที่ง่ายที่สุดในการรับมือพวกปรสิตก็คือหาต้นตอของพวกมัน

หมาป่าตัวหนึ่งได้ลุกขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกัยส่งเสียงหอนขึ้นมา มันจ้องไปที่เกาเผิงด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก หลังจากนั้นตัวอื่นก็หันมามองและเดินมาหาอย่างช้าๆ

ในตอนแรกเกาเผิงก็กังวลว่าปรสิตจะมีแผนสำรอง แต่เมื่อเขาเห็นว่ามันบุกมาหาเขาตรงๆแบบนี้ เขาก็สบายใจ อาจจะเป็นเพราะว่าร่างต้นของมันไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่ฉะนั้นต้องรีบลงมือแบบนี้

ปกตินักล่าจะไม่เปิดเผยตัวมันจะหลบซ่อนไม่ให้เหยื่อรู้ตัว

แต่บางพวกที่รู้สึกว่าตัวกำลังถูกคุกคามหรือสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน พวกมันจึงทำแบบนี้

*แก๊บ*

“เจอแล้ว” เกาเผิงตะโกนหันไปมองทิศทางที่มีเสียงกรอบแก๊บของใบไม้แห้งออกมา

[ชื่อสัตว์อสูร] เฟิร์นลอเรนก้าเหล็กฟ้า

[เลเวล] 21 (ชนชั้นนักรบ)

[ระดับ] สูง

[คุณสมบัติ] ธาตุปรสิต

[จุดอ่อน] ธาตุไฟ

“ต้าซื่อโจมตีพืชนั่นเลย” เกาเผิงชี้ไปที่เฟิร์นลอเรนก้าเหล็กฟ้า

ต้าซื่อพยักหน้าและรีบคลานไปที่เฟิร์นลอเรนก้าเหล็กฟ้าทันที

ทันใดนั้นพวกสัตว์อสูรที่ถูกบงการรีบวิ่งเข้ามาขวางอย่างบ้าคลั่ง