Marvel : The King ราชาของโลกมาเวล - ตอนที่ 18

เจมมามองไปที่การแต่งตัวของซู่เจิน ทำให้เธอหน้าแดงและเขินอายเมื่อมองไปยังด้วยกล้ามเนื้อที่เรียงตัวกันอยู่เป็นมัด ๆ อย่างสวยงามและซิกที่หน้าท้องนั้น โดยเฉพาะกางเกงบ็อกเซอร์ด้านล่างมันมีอะไรเด่นชัดออกมาจนมากเกินไปแม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของเจมมาซู่เจินก็ยิ้มออกมาและพูดด้วยท่าทางติดตลก “ทำไมคุณถึงมาเคาะประตูผมกลางดึกแบบนี้ล่ะ หรือว่าคุณพร้อมแล้ว?”

“ไม่ ไม่ ฉันเพิ่งรู้ข่าวว่าไมเคิลเกือบที่จะระเบิดตัวเอง แต่หลังจากที่คุณทำอะไรบางอย่างไวรัสตะขาบดูเหมือนมันจะมีความเสถียรมากขึ้นและยิ่งไปกว่านั้นคุณเคยดูดซับไวรัสเอ็กซ์ตรีมมิสมาก่อน ดังนั้นฉันจึงอยากถามคุณว่า คุณมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรบ้าง บางทีฉันอาจจะหาหนทางการรักษาได้! “เจมมาส่ายหัวและพูด

“ เข้ามาก่อนสิ!”

ซู่เจินจูงมือของเจมมาให้เธอเดินเข้ามาในห้องไปและเขาก็ปิดประตู

“คุณเพิ่งวิ่งมาที่ห้องของผมแบบนี้ คุณไม่กลัวว่าคนอื่นเขาจะเห็นแล้วเข้าใจผิดเอางั้นหรอ?” ซู่เจินถามออกมาด้วยรอยยิ้มมองไปที่เจมมาที่ตอนนี้เธอยังมีอาการประหม่าอยู่เล็กน้อย

“ไม่มีคนเห็นฉัน แล้วก็ … สกายหลับไปแล้ว” เจมมาอธิบาย

ซู่เจินอมยิ้ม “ฟังจากที่คุณพูด คุณทำตัวเหมือนว่าคุณเป็นชู้ของผมที่แอบออกมาหาผมยามค่ำคืน ตอนแฟนผมหลับไปแล้ว”

เจมมาก้มศีรษะ เธอถึงกับพูดไม่ออก

“โอเค ๆ ผมเลิกแกล้งคุณแล้วก็ได้ คุณอยากถามอะไรผมถามมาได้เลย ผมสัญญาว่าจะตอบความจริงกับคุณ!” ซู่เจินพูดด้วยรอยยิ้ม เขาเดินไปหาเจมอย่างใจเย็นและลงไปนอนหนุนบนตักของเธอ

เจมมาไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องพวกนี้มาก่อน เมื่อมองไปที่ซู่เจินที่นอนอยู่บนตักของเธอโดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาของเขาที่มองมาที่เธอทำให้เธอทำตัวไม่ถูกและแม้กระทั่งคำถามเธอก็คิดไม่ออกในหัวของเธอมันขาวโพลนไปหมด

“ไม่ต้องห่วงผมจะไม่ทำอะไรคุณจนกว่าคุณจะพร้อม”

“ซูด!”

เจมมาหายใจเข้าไปลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์และเริ่มถามคำถามกับซู่เจิน ซึ่งซู่เจินก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการตอบคำถาม โดยเฉพาะเรื่องของปฏิกิริยาที่ไวรัสเอ็กซ์ตรีมมิสแสดงอาการออกมา ซึ่งมีรายละเอียดจำนวนมาก ด้วยข้อมูลเหล่านี้เปรียบเสมือนของล้ำค่าเพราะบางทีอาจจะมีวิธีรักษาไวรัสอยู่ในนั้นก็ได้!

พวกเขาคุยกันโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านนานเนินนานมากแล้วและเมื่อพวกเขารู้สึกตัวพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าเวลามันผ่านมานานมากแล้วจริง ๆ

“อ๊า! มันดึกมากแล้วฉัน … ฉันต้องกลับไปพักผ่อนแล้ว ขอบคุณคุณมากนะ!” เจมมาพูดกระซิบเบา ๆ

“อืม!”

ซู่เจินลุกขึ้นแล้วหันกลับมามองที่เจมมา เขาเห็นว่าเจมมาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ ผมต้องบอกเลยว่าเมื่อกี้ผมนอนสบายมากนี่เป็นครั้งแรกที่ผมนอนบนตักของผู้หญิงมันทำให้ผมรู้สึกดีมาก” ซู่เจินพูดด้วยรอยยิ้ม

“จริง ๆ งั้นเหรอ แล้วสกาย … ” เจมมาพูดด้วยความประหลาดใจ

“จริงๆ!”

ซู่เจินพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วพูดเบา ๆ  “โอเค คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ”

“ งั้นฉันกลับแล้วนะ ราตรีสวัสดิ์!”

“ราตรีสวัสดิ์!”

เจมมาลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูเพื่อเตรียมจะออกไป แต่จู่ๆ ซู่เจินก็พูดขึ้นมาว่า “ครั้งหน้าคุณลองใส่กระโปรงไม่ก็กางเกงขาสั้นดูสิตอนที่อยู่คนเดียวหรือไม่ก็ตอนที่เราอยู่ด้วยกันตามลำพัง เพราะว่าขาของคุณสวยมาก มันน่าเสียดายที่คุณจะซ่อนมันเอาไว้”

“อืม”

เจมมาพยักหน้าและก็เดินออกจากห้องไปด้วยใบหน้าที่แดงกร่ำ

ซู่เจินตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้นและเมื่อเขาออกมาก็พบว่าสกายกำลังนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ที่โซฟาส่วนเจมมาและฟิตซ์ น่าจะอยู่ในห้องทดลอง โดยเฉพาะฟิทซ์พวกเขาเข้ากันได้ดีมาก ไม่ว่าจะในการทดลองหรือการทำงานร่วมกันก็ไม่มีปัญหา ถ้าตามเนื้อเรื่องดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะมีความรู้สึกพิเศษต่อกัน แต่ในตอนนี้ … เห็นได้ชัดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน!

เพราะด้วยรูปร่างหน้าตาของเขาทำให้ผลลัพธ์หลาย ๆ อย่างย่อมเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ

“มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น!”

จู่ ๆ โคลสันก็เดินออกมาและตะโกนขึ้น

“ที่เปรู พบ 084!”

“084 คืออะไร” สกายถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“084 คือวัตถุที่ไม่ทราบแหล่งกำเนิดที่มาอย่างแน่ชัด ซึ่งคล้าย ๆ กับพวกคุณ” โคลสันกล่าว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้สกายและซู่เจินถือได้ว่ามีต้นกำเนิดที่ไม่แน่ชัดโดยเฉพาะซู่เจิน สำหรับสกายตัวตนของเธออาจจะไม่ได้ดีไปกว่าของซู่เจินมากนักมิฉะนั้นเธอคงไม่เข้าร่วมกับ S.H.I.E.L.D. เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนของเธอ

“เราใช้ชื่อรหัสนี้เพื่อพิจารณาว่ามันจะประโยชน์หรือเป็นภัยคุกคาม 084 ที่เราพบในครั้งล่าสุดนั้นมันค่อนข้างน่าสนมากซะที่เดียว” โคลสันกล่าวต่อ

“ ครั้งที่แล้วคุณเจออะไร?” ซู่เจินถามอย่างลวก ๆ

“ค้อน!”

เมื่อโควสันพูดขึ้นมาเช่นนี้ ซู่เจินก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาทันทีมันน่าจะเป็นค้อนของ ธอร์ เมื่อ ธอร์ ลงมาบนโลกนี้ครั้งแรกค้อนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเขา และดูเหมือนว่าในตอนนั้นโควสันก็น่าจะมีส่วนรับผิดชอบในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

ในประเทศเปรู พื้นที่ส่วนใหญ่มีป่าอยู่เป็นจำนวนมาก

ไม่นานยานบินก็เดินทางมาถึง พวกเขาจอดยานบินและไปขึ้นรถออฟโรด ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโบราณสถาน

“ฉันจะไปหาสถานที่โล่ง ๆ แล้วเอารถไปจอด” เมื่อทุกคนลงจากรถ เหมยก็พูดขึ้นแล้วก็ขับรถออกไป

โคลสันและคนอื่น ๆ เดินทะลุป่าออกมา มาจนถึงอาคารที่มีลักษณะคล้ายพีระมิด ในเวลาเดียวกันก็มีคนเดินออกมาจากสถานที่นั้น เขาน่าจะเป็นคนรับผิดของที่นี่ โคลสันเดินเข้าไปคุยกับพวกเขาและซู่เจินก็พูดขึ้นมาเบา ๆ “ทุกคนคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ผมคิดว่าที่นี่มันไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไหร่? “

“ผมได้ยินมาว่าแถวนี้มีพวกกองทัพกบฏอยู่แถวนี้ เพราะฉะนั้นมันอาจจะสงครามขึ้นได้ตลอดเวลา” ฟิทซ์พูดขึ้นมาด้วยความกลัว

“ ยังไงก็ตามพวกเราต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา พยายามอย่าอยู่ห่างจากผม”

ซู่เจินกล่าวเตือนพวกเขา ระหว่างที่พวกเขาคุยกันอยู่โควสันกับเจ้าหน้าที่รับผิดชอบก็คุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสามารถเข้าร่วมกับการทดลองของพวกเขาได้ หลังจากที่พวกเขาและซู่เจินเดินเข้ามา พวกเขาบางสิ่งบางอย่างตั้งอยู่ในกำแพง มันคือ 084 วัตถุที่ไม่มีข้อมูลอยู่บนโลกนี้ ในตอนนี้พวกเขารู้แค่อย่างเดียวว่าวัตถุชิ้นนี้มันทรงพลังมาก

เมื่อมองไปที่มันทำให้ซู่เจินเกิดอยากได้มันขึ้นมา? แต่สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้

แม้ว่าสิ่งนี้มันจะอันตราย แต่มันก็ไม่สามารถนำมาใช้งานได้จริง แม้ว่าพวกเขาจะมอบมันให้กับซู่เจิน แต่เขาก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะเปลี่ยนให้มันเป็นอาวุธที่ยอดเยี่ยมได้ ประการที่สองเขาไม่มีสถานที่ที่ใช้เก็บมันและเขากลัวว่าจะถูกสงสัยถ้าเขาขโมยมันไป

ซู่เจินในตอนนี้ยังไม่ได้มีแผนการที่เขาจะออกจาก S.H.I.E.L.D. ในตอนนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าสกายจะปลุกพลังของ INHUMANS [ อินฮิวแมน ] ขึ้นมาได้

หลังจากนั้นไม่นานซู่เจินก็เดินออกไป

ระดับของระบบในปัจจุบันของเขายังต่ำเกินไปดังนั้นเขาจึงทำอะไรได้น้อยมาก หากเขาสามารถเปิดดันเจี้ยนที่สามารถเข้าและออกได้ตลอดเวลามันจะง่ายต่อการจัดการสิ่งต่าง ๆ นอกจากนี้เขาสามารถสร้างฐานของเขาเอาไว้ได้แถมมีสถานที่เอาเว็บเก็บสิ่งของของเขาเอาไว้ด้วย และเขายังสามารถเพลิดเพลินกับการค้นคว้าวิจัยในสิ่งต่าง ๆ มากมายได้อีกด้วย . ท้ายที่สุดแล้วในตอนนี้มันมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิด มันคงจะเป็นหนทางที่ยากลำบากถ้าหากเขายังไม่คิดที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งเขา

หนทางแห่งราชามันชั่งยาวไกลยิ่งนัก!