Journey Towards Greatness: เกิดใหม่ในโลกโปเกมอนกับการเดินทางสู่ความยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 22

จูเลียนเดินไปที่ประตูและเปิดออก เมื่อเขาเข้าไปใกล้หอคอยเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความรู้สึกโปร่งโล่ง เขามองไปทางซ้ายขวาแต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากหลุมฝังศพไร้ชื่อ คาระคาระก็เริ่มรู้สึกกลัวและจับเสื้อคลุมจูเลียนไว้แน่น

จูเลียน “นี่มันน่าจะลำบากจริงๆ ฉันหวังว่าจะเจอโปเกมอนผีที่แข็งแกร่งมมั่ง และแน่นอนต้องช่วยคาระคาระให้เจอวิญญาณแม่ที่ตายไปแล้ว”

เขาเดินไปที่อาคารและเปิดประตูจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เขาเดินเข้าไปพบกับพื้นที่ว่างมีหลุมฝังศพอยู่ข้างในเช่นกัน แต่มันมีชื่อและเวลาที่ตายสลักอยู่ ขณะที่จูเลียนเดินไปหาหนึ่งในนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังเอี๊ยด เมื่อเขาหันกลับไปมองก็เห็นประตูปิดสนิทลง

จูเลียน ‘ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเริ่มเล่นอะไรแผลงๆ ฉันต้องระวังให้มาก พวกเขาไม่ได้ก้าวร้าวพวกเขาแค่อยากเล่นสนุก แต่บางครั้งพวกเขาก็อาจเล่นไปไกลเกินไปหน่อย’

จูเลียน ‘ระบบสแกนหอคอยและบอกจำนวนโปเกมอนที่อยู่ที่นี่’

ระบบ ‘กำลังสแกน สแกนเสร็จสิ้น มีโปเกมอนทั้งหมด 17 ตัวในหอคอย’

จูเลียน ’17 ตัวนั่นก็มากอยู่’

จูเลียน “คาระคาระมาเริ่มค้นหาแม่ของนายกัน”

คาระคาระพยักหน้าและไม่พูดอะไร จูเลียนเริ่มสำรวจชั้นนี้แต่ในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงดังเอี๊ยดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาจากด้านบนเมื่อเขามองขึ้นไปก็เห็นโคมระย้าที่แกว่งไปมา ทันใดนั้นมันก็หลุด เมื่อเห็นมันตกลงมาหาเขา เขาก็รีบกระโดดหลบ เมื่อเห็นว่ามันกระแทกลงมาที่พื้นจนทำให้เกิดเสียงดังโครมใหญ่จนทำให้คาระคาระและคาบูโตะกลัว แต่พวกมันก็สงบลงหลังจากที่จูเลียนปลอบพวกมันโดยบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จูเลียน ‘โปเกมอนประเภทผีพวกนี้ประมาทจริงๆ พวกเขาไม่รู้จักผลของการเล่นแผลงๆ แบบนี้ดี ฉันทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อไม่มีโปเกมอนประเภทความมืดในตอนนี้’

หลังจากสงบสติอารมณ์และค้นหาชั้นล่างจนเสร็จในที่สุดเขาก็เริ่มเดินไปที่ชั้นหนึ่ง ในขณะที่เขาเริ่มปีนบันไดแจกันใบหนึ่งก็ลอยมาจากที่ไหนไม่รู้แต่เขาก็หลบมันได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่เขาเตรียมพร้อมที่จะทำทุกอย่างจากความท้าทายที่ ‘พวกเขา’ ขว้างใส่ เมื่อเขามาถึงชั้นหนึ่งหลังจากหลบแจกันและเก้าอี้บินได้ไปหลายตัว เขาก็เห็น โกส สองตัวมองมาที่เขาอย่างมีความสุขและก็หายตัวไปในทันที

จูเลียน “ฉันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ มันคงจะลำบาก ดูเหมือนว่าฉันจะต้องเผชิญหน้ากับมัน หากพวกเขาขว้างอะไรมาพร้อมกัน”

จูเลียนหยิบถุงมือยางสไตล์ MMA คู่หนึ่งออกมาสวมซึ่งมันมีสนับมือโลหะติดอยู่

จูเลียน “ฉันไม่คิดว่าฉันจะใช้มันที่นี่ ฉันเพิ่งซื้อมาเพื่อจุดประสงค์ในการฝึกซ้อมแต่ตอนนี้ฉันกลับต้องต่อยเก้าอี้บินกับแจกันที่บินมาที่ฉันเสียอย่างนั้น เอาเถอะเผื่อเอาไว้ โมกะซารุออกมา”

โมกะซารุออกมาและเมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในที่มืดที่ถูกทิ้งร้างมันก็เริ่มสับสนและมองไปที่จูเลียนเพื่อให้จูเลียนอธิบายสถานการณ์ของพวกเขาและจูเลียนก็บอกให้เขาทำลายทุกสิ่งที่มาถึงตัวพวกเขา โมกะซารุพยักหน้า จูเลียนเริ่มค้นหาชั้นแรก เขาเห็นโกสบางตัวโผล่ขึ้นมาจากกำแพงและเมื่อพวกมันเห็นจูเลียนพวกมันก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว เมื่อไม่มีสัญญาณของโกสตัวใดๆ อีกพวกเขาจึงเริ่มเดินไปที่ชั้นสอง ขณะที่พวกเขากำลังจะปีนบันไดไปอีกชั้นโต๊ะก็บินลงมา แต่มันกลับหมุนและแตกเป็นชิ้นๆ โดยโมกะซารุที่ทำลายมันด้วยกำปั้น ในขณะที่พวกเขาดำเนินการต่อต้านสิ่งของในบ้านทุกชนิดที่บินเข้าหาพวกเขาทั้งแจกัน กระถางดอกไม้ ม้านั่ง เก้าอี้ โต๊ะ ไม้กระดาน ไม้กระเบื้องปูพื้น ฯลฯ ทุกอย่างที่บินเข้ามาหาพวกเขา จูเลียนกับโมกะซารุชกและเตะพวกมันออกไป ทำลายพวกมัน และส่งพวกมันบินย้อนกลับไป ในที่สุดพวกมันก็ไปถึงชั้นสอง เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่นพวกเขาก็เห็นเก็งก้าอยู่ที่นั่น จูเลียนไม่ต้องการพลาดโอกาสนี้และสั่งให้โมกะซารุทำการต่อสู้ทันที

จูเลียน “โมกะซารุใช้งาน Foresight จากนั้นใช้ Focus Punch ให้เร็วที่สุด”

เนื่องจากโมกะซารุได้เรียนรู้ทักษะการมองการณ์ไกล (Foresight) ซึ่งทำให้เขาสามารถโจมตีโปเกมอนประเภทผีได้

โมกะซารุไม่เสียเวลาวิ่งเข้าหาเก็วก้าและใช้หมัดต่อยไปอย่างเต็มกำลัง เนื่องจากโมกะซารุเร็วมากเก็งก้าจึงไม่มีเวลาหลบหลีกจนถูกส่งลอยไปชนชั้นวางของ แต่ทันทีที่มันล้มมันก็ลุกขึ้นและหายไปจากที่นั่นทันที เมื่อเห็นเก็งก้าหนีไปทั้งจูเลียนและโมกะซารุก็โกรธ

จูเลียน “ช่างเป็นอะไรที่ยากมากที่จะโจมตีพวกเขาก่อน และตอนนี้พอโจมตีได้พวกมันก็หนีไปอีก แม่ง”

ครั้งนี้จูเลียนโกรธมากและเขากับโมกะซารุก็ออกไปอาละวาดรอบๆ หอคอย พวกเขาได้รับการต้อนรับจากวัตถุบินหลายๆ ชิ้น แต่สิ่งเหล่านี้ก็ถูกทำลายโดยพวกเขา หลังจากนั้นไม่นานมันก็กลายเป็นเกมระหว่างจูเลียน โมกะซารุ กับโปเกมอนประเภทผี ส่วนคาระคาระและคาบูโตะก็กำลังมีช่วงเวลาแห่งชีวิตที่ได้เห็นฉากนี้ต่อหน้าพวกเขา ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูจูเลียนกับโมกะซารุกำลังอาละวาดอยู่รอบๆ ตัว โดยพวกจูเลียนเอาชนะทุกชั้นไปทีละชั้น ตอนนี้โปเกมอนประเภทผีก็หมดหนทางเนื่องจากอุปกรณ์ทั้งหมดถูกทำลายไปแล้ว พวกมันไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้มาก่อนในชีวิต แต่พวกมันก็สนุกกับมันมาก

ในที่สุดพวกจูเลียนก็มาถึงชั้น 7 และนี่คือชั้นสุดท้ายของหอคอย ทั้งจูเลียนและโมกะซารุต่างก็เหน็ดเหนื่อยแต่ก็ยังเดินต่อไปได้ พวกเขายังมีความแข็งแกร่งเหลืออยู่ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเดินต่อเหมือนเดิม เมื่อมองไปรอบๆ พวกเขาก็เข้าไปในห้องที่พวกเขาเห็นการะการะเดินเตร่อยู่รอบๆ ห้อง แต่มันมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป พวกเขามองไปอย่างระมัดระวังและเห็นว่ามันดูโปร่งใสเล็กน้อย แน่นอนมันเป็นผี

คาระคาระที่กำลังนั่งอยู่บนตัวจูเลียนเมื่อเห็นแบบนั้นก็กระโดดลงไปและเริ่มวิ่งไปหาวิญญาณการะการะที่กำลังร้องไห้ การะการะก็หันกลับไปดูคาระคาระและเริ่มเรียกมันในทันที คาระคาระพยายามกระโดดกอดแม่ของมันแต่มันก็ทะลุผ่านเธอไป มันดูสับสนแต่ก็เริ่มเข้าใจ แล้วแม่ของมันก็เริ่มพูดคุยกับมัน จนทำให้มันร้องไห้และหลังจากนั้นเธอก็เริ่มหายไปอย่างช้าๆ เมื่อคาระคาระเห็นเธอค่อยๆ หายไปอย่างช้าๆ มันก็พยายามคว้าตัวของเธอแต่ก็ไม่มีประโยชน์ขณะที่หายตัวไปเธอก็ยิ้มแย้มให้กับคาระคาระ เธอดูลูกชายของเธอเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อเห็นแม่ของมันยิ้มให้ มันก็หยุดร้องไห้และมองไปที่เธอ ขณะที่เธอค่อยๆ จางหายไป จูเลียนและทุกคนก็มองเห็นฉากนี้ เขาอยู่ที่นั่นโดยไม่รบกวนทั้งคู่เพราะพวกเขารู้ว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่แม่ลูกจะได้เห็นซึ่งกันและกัน ทุกวินาทีนั้นมันมีค่ามหาศาล

คาระคาระเพียงแค่มองไปที่จุดที่แม่ของมันหายตัวไป ในที่สุดจูเลียนก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาและอุ้มมันขึ้นมาจากนั้นวางมันลงบนไหล่

จูเลียน “คาระคาระแม่ของนายคงจะดีใจมากที่รู้ว่านายไม่ได้ร้องไห้หลังจากที่เธอหายไป เธอจะภูมิใจที่มีลูกชายที่เข้มแข็งแบบนี้ แต่ถ้านายรู้ว่าการร้องไห้จะช่วยลดความเศร้าในใจได้ เมื่อใดก็ตามที่นายรู้สึกว่านายต้องการจะร้องไห้ก็ร้องออกมาจนกว่าความเจ็บปวดในใจจะหายไป”

คาระคาระพยักหน้าและบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ แต่มันยังเป็นทารกอยู่มันไม่สามารถอดทนได้และเริ่มร้องไห้ ในขณะที่มันร้องไห้คาบูโตะก็ปีนลงมาและเกาะคาระคาระ ราวกับว่ามันกำลังกอดคาระคาระจนมันหยุดร้องในที่สุด

จูเลียนถอนหายใจเมื่อมองไปที่คาระคาระเพราะเขารู้ว่าการสูญเสียครอบครัวนั้นเจ็บปวดมาก เมื่อมองออกไปข้างนอกพระอาทิตย์ก็กำลังจะขึ้น

จูเลียน “ดูเหมือนว่าฉันจะจับไอ้พวกชอบแอบไม่ได้เลย คาระคาระนายพร้อมแล้วหรือยังที่จะกลับไป”

คาระคาระพยักหน้าและไม่พูดอะไรในขณะที่มันยังคงเศร้าอยู่ จูเลียนเดินลงมาและเห็นความยุ่งเหยิงที่เขากับโมกะซารุทำในที่นี่และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเชื่องช้า เขาเดินออกจากหอคอยและกำลังจะเปิดประตู แต่เขารู้สึกเหมือนมีคนมาเกาะที่ไหล่ด้านขวาเขาก็หันไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ที่นั่น เมื่อเขารู้สึกว่ามีการแตะที่ไหล่อีกข้างจูเลียนก็ไม่ใช่คนโง่และเขาก็รู้ว่ามีโปเกมอนผีตัวอื่นกำลังพยายามจะยุ่งกับเขา เขาแกล้งหันซ้ายแต่ก็หันไปทางขวาอีกครั้งเพื่อดูเก็งก้า เก็งก้าก็ประหลาดใจเช่นกันที่กลอุบายของมันไม่ได้ผล

จูเลียน “นายคือเก็งก้าตัวเดียวกับที่ทำร้ายเราที่ชั้นสองนี่เอง”

เก็งก้าพยักหน้ายิ้มให้กับจูเลียน

จูเลียน “นายต้องการอะไร ถ้านายยังอยากเล่นรอบๆ ฉันทำให้ไม่ได้เพราะฉันมีสิ่งอื่นต้องทำ”

จูเลียนเปิดประตูและเดินออกไปแต่เขารู้สึกว่ายังมีใครบางคนติดตามเขาอยู่ เขาหันกลับไปดูเก็งก้าอีกครั้ง

จูเลียน “อย่าบอกนะว่าอยากมากับเรา?”

เก็งก้าพยักหน้าอีกครั้งอย่างมีความสุขจูเลียนรู้สึกประหลาดใจเป็นครั้งแรก แต่ในไม่ช้าเขาก็คิดออกและไม่ได้ถามว่าทำไมมันถึงต้องการติดตามเขาเพราะจูเลียนรู้คำตอบอยู่แล้ว ตอนที่เขาเห็นในดวงตาของเก็งก้ามันความปรารถนาที่อยากจะแข็งแกร่งดังนั้นมันจึงต้องการติดตามจูเลียน เพราะมันได้เห็นว่าจูเลียนกับโมกะซารุแข็งแกร่งแค่ไหน จูเลียนหยิบโปเกบอลออกมาต่อหน้าเก็งก้า

จูเลียน “แล้วจะรออะไรล่ะ มากับพวกเราสิ”

เก็งก้ามีความสุขและกดปุ่มโปเกบอล ขณะที่มันเข้าไปข้างใน โปเกบอลก็สั่นไปซ้ายทีขวาที และในที่สุดก็ส่งเสียงยืนยันว่าการจับเสร็จสมบูรณ์

จูเลียน “เก็งก้าออกมา”

จูเลียน ‘ระบบแสดงสถานะของเก็งก้า’

___________________

สถานะ – เก็งก้า

ระดับ – 26

อายุ – 5 ปี

อารมณ์ – มีความสุข

สายใย – 60%

HP – 70

โจมตี – 75

พลังป้องกัน – 60

Sp. Atk – 135

Sp. Def – 75

ความเร็ว – 100

ทักษะ – hypnosis, lick, scary face, telekinesis, shadow punch, dream eater, confuse ray

ความสามารถ – ร่างกายที่ถูกสาป (ปลดล็อค)

____________________

ดูเหมือนว่ามันจะพัฒนาไปเมื่อไม่นานมานี้ และเขามีหลายอย่างที่ต้องทำเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น แต่ทักษะของเขาดีมากและมันจะมีประโยชน์มากในการต่อสู้

จูเลียน “เก็งก้าตอนนี้เราเป็นพันธมิตรกันแล้ว เราจะแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกัน”

เก็งก้าพยักหน้าอย่างมีความสุขและเต้นไปรอบๆ และเขย่ามือของโมกะซารุไปด้วยจนทำให้โมกะซารุรู้สึกรำคาญ จูเลียนยิ้มเมื่อมองไปที่ฉากนี้เขาเห็นว่าดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว เขามองไปที่ดวงอาทิตย์สีส้มขณะที่มันสว่างขึ้นบนท้องฟ้าจนท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม

จูเลียน ‘วันใหม่กับการผจญภัยครั้งใหม่กำลังเริ่มต้นแล้ว’

จูเลียน “ได้เวลาไปกันแล้ว”

เขาเรียกโมกะซารุกับเก็งก้าให้กลับมาและเดินไปที่บ้านของคุณสมิท