Invincible Divine Dragon’s Cultivation System ระบบฝึกฝนมังกรอมตะ - ตอนที่ 235

ตอนที่ 235 ทาสแห่งพันธสัญญาจิตวิญญาณ

.

“ผมขอโทษผมไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมกองกำลังใด ๆ !     “

หวังเสียนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายๆและพูดออกมาอย่างไม่แยแส ชายชราและชายหนุ่มก็ค่อนข้างที่จะตกตะลึงกันมากเลยทีเดียว

ชายชรารู้สึกอับอาย และยิ่งเมื่อเขาเห็นว่าหวังเสียน นั่งจิบชาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายอย่างสบายใจ ราวกับว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญและไม่มีอะไรที่น่าสนใจเลยแม้แต่น้อย เขาก็ยิ่งรู้สึกอับอายและขายหน้ามากยิ่งขึ้นไปอีก

เขาไม่ได้ไว้หน้าสำนักระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย!

“หมอเทวะหวังสำนักเปลวไฟของเรานั้นได้รับการเลื่อนขั้นเป็นสำนักศักดิ์สิทธิ์หากคุณเข้าร่วมกับเราคุณจะเป็นหนึ่งในสมาชิกระดับอาวุโสของเราเลยทีเดียว และจะไม่มีใครกล้าเข้ามายั่วยุคุณอีกต่อไป สำนักของเราจะปกป้องคุณเอง!”

ชายชรายังคงพูดคุยเพื่อชักชวนหวังเสียน ด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ผมขอโทษทีนะ!” หวังเสียนลุกขึ้นนั่งและวางชาไว้ข้างๆตัว เขามองไปที่ชายชราและพูดย้ำอีกครั้ง “ผมขอบอกคุณอีกครั้งหนึ่ง ว่าผมไม่ได้มีความตั้งใจจะเข้าร่วมกองกำลังใด ๆ เลยจริงๆและต่อไปในอนาคตผมอาจจะไม่รับรักษาผู้ป่วยอีกต่อไปแล้วก็ได้!”

“หมอเทวะหวัง มันนับเป็นเกียรติของคุณที่เราเชิญคุณเข้าร่วมกับสำนักระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์ หมอเทวะที่ไร้สังกัดอย่างคุณต้องคิดให้ดีๆ อย่าได้สร้างความขุ่นเคืองและกล้าปฏิบัติต่อเราอย่างหยาบคายเหมือนที่คุณกำลังจะทำอยู่ในตอนนี้ ไม่เช่นนั้นคุณคงจะต้องเดือดร้อนหนักอย่างแน่นอน!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างชายชราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นลักษณะท่าทางที่ไม่สนใจและไม่ให้เกียรติพวกเขาเลยแม้แต่น้อยของหวังเสียน

หวังเสียน เองก็ค่อนข้างที่จะประหลาดใจเมื่อเขามองไปที่ชายชราและชายหนุ่มคนนี้ที่กล้าเข้ามาข่มขู่ถึงในถิ่นของเขา “พวกคุณถือว่าพวกคุณนั้นมาจากสำนักระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ? ถึงได้กล้าข่มขู่บังคับให้ผมต้องเข้าร่วมสำนักของพวกคุณ!”

“ฮึ่ม! เนื่องจากหมอเทวะหวังไม่ต้องการเข้าร่วมกับเรา เราจะบังคับให้คุณทำเช่นนั้นได้อย่างไร สำนักเปลวไฟของเราจะรับสมัครผู้ต้องการที่จะเข้าร่วมสำนักของพวกเราที่เขตภูเขาหวู่ต้วน ในอีก 2 วันนับจากนี้ผมหวังว่าจะได้พบคุณที่นั่นด้วย!” ชายชราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับขยับฝ่ามือการ์ดเชิญสีแดงเพลิงก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

เฟี้ยวววว!

เขาสะบัดฝ่ามือของเขาเบาๆและการ์ดเชิญก็เสียบเข้าไปติดกับผนังปูนที่ด้านหลังของหวังเสียน เหมือนกับอาวุธลับชิ้นนึงเลยทีเดียว

มันสามารถเดาได้อย่างไม่ยากถึงระดับความแข็งแกร่งของเขาที่สามารถใช้แผ่นกระดาษแทนอาวุธลับได้

หลังจากนั้นชายชราก็เดินออกไปจากห้องโถงของศูนย์การแพทย์ในทันที และเมื่อเขาเดินไปใกล้กับประตูทางออก เขาก็หยุดแล้วหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “หมอเทวะที่ไร้สังกัดและไม่ได้เข้าร่วมกองกำลังใดๆนั้นพวกเขาจะมีชีวิตอยู่อย่างไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไหร่นะหมอเทวะหวัง คุณก็ควรจะคิดถึงข้อนี้เอาไว้ให้ดี!”

ชายชราจากไปในทันทีที่พูดจบประโยค ชายหนุ่มที่มาด้วยกันพร้อมกับชายชราหันมาจ้องมองไปที่หวังเสียน ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรก่อนที่จะหันไปมองซุนหลิงซิ่ว ด้วยดวงตาที่ร้อนแรงด้วยไฟแห่งความปรารถนา

“ฮึฮึฮึ!”

หวังเสียน ยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เขาจะส่ายหัวเบาๆ เขายกมือขึ้นอย่างช้าๆ การ์ดเชิญที่ฝังอยู่ในผนังก็บินกลับเข้ามาที่มือเขาอย่างง่ายดายทันที

ถ้าชายชราคนนั้นเห็นฉากนี้เขาจะต้องกลัวจนตัวสั่นอย่างแน่นอน เพราะผู้ที่มีความสามารถทำได้ถึงระดับนี้จะต้องมีความสามารถเกินกว่าระดับขอบเขตก่อกำเนิดลมปราณขั้นกลางขึ้นไป

หวังเสียนพลิกการ์ดเชิญสีแดงเพลิงและเห็นตัวอักษรที่โดดเด่นพิมพ์อยู่

งานพิธีแสวงบุญ: สำนักเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์

“แสวงบุญ?”

หวังเสียน หัวเราะเบา ๆ สำนักที่กำลังเลื่อนชั้นเป็นสำนักศักดิ์สิทธิ์ กำลังต้องการวางโครงข่ายอำนาจเพื่อครอบคลุมมณฑลทางตอนใต้อย่างนั้นหรือ?

การที่จะเลื่อนระดับชั้นของสำนักขึ้นเป็นระดับชั้นศักดิ์สิทธิ์นั้นจะต้องมีระดับผู้เชี่ยวชาญก่อกำเนิดลมปราณมากกว่า 10 คนในสำนัก อำนาจที่อยู่ในมือขนาดนี้ก็น่าจะเพียงพอที่จะสร้างความยิ่งใหญ่ครอบคลุมเขตมณฑลแห่งหนึ่งได้เลยทีเดียว

ด้วยความจริงที่ว่าสำนักเปลวไฟสามารถเลื่อนระดับชั้นเป็นสำนักศักดิ์สิทธิ์ได้ หมายความว่าจะต้องมีการปรากฏตัวของระดับกองกำลังระดับชั้นเดียวกันหรือระดับชั้นที่เหนือกว่า ในงานพิธีของพวกเขาอย่างแน่นอน

และในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมามีเพียงสำนักเปลวไฟเพียงเท่านั้นที่สามารถได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นสำนักศักดิ์สิทธิ์

และหลังจากที่พวกเขาได้รับการเลื่อนชั้นขึ้นเป็นสำนักศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาก็จะต้องขยายอิทธิพลหรือสร้างฐานอำนาจโดยการสรรหาผู้เชี่ยวชาญในสาขาต่างๆและรับสมัครลูกศิษย์เพื่อเข้าร่วมสำนักเพิ่มเติม

เขตภูเขาหวู่ต้วน อยู่ห่างจากเมืองเจียงเฉิงประมาณร้อยกิโลเมตร ถือว่าไม่ได้ไกลมากนักแต่ก็ไม่ใกล้เช่นเดียวกัน

” สำนักศักดิ์สิทธิ์แล้วไง? มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ!” หวังเสียนโยน บัตรเชิญลงทิ้งขยะไปอย่างไม่นำมาใส่ใจแล้วเขาก็นั่งจิบชาต่ออย่างสบายอารมณ์

หลังจากที่เขาได้มอบหมายยกศูนย์การแพทย์ให้กับ ซุนหลิงซิ่ว เขาก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

ตัวเขานั้นสามารถจัดการกิจกรรมต่างๆ ของเขาได้หลายๆอย่างเลยทีเดียวถ้าตัดงานของศูนย์การแพทย์แห่งนี้ออกไปได้

“หลิงซิ่ว ในตอนที่คุณปฏิบัติงานอยู่ในศูนย์การแพทย์แห่งนี้หากว่าคุณต้องการทานอาหารกลางวันหรืออาหารเย็นคุณสามารถไปที่ร้านอาหารชั้นหนึ่งที่อยู่ติดกันได้ตลอดเวลาเลยนะ!ผมจะแจ้งกับผู้จัดการหวาง เอาไว้ให้เขาทราบ” หวังเสียน เอนตัวนอนลงเป็นเวลากว่า 30 นาทีก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและพูดกับซุนหลิงซิ่ว พร้อมกับบิดขี้เกียจ

“ค่ะเสี่ยวเสียน” ซุนหลิงซิ่วพยักหน้าและนั่งลงข้างๆเขาอย่างยิ้มแย้ม

“ผมจะกลับไปที่มหาวิทยาลัยก่อน ถ้าคุณเบื่อคุณก็สามารถกลับไปพักผ่อนก่อนได้นะ!”

หลังจากที่หวังเสียนมองดูเวลาเขาหันไปพูดคุยกับ ซุนหลิงซิ่ว อยู่ครู่นึงก่อนที่เขาจะมุ่งหน้ากลับไปที่มหาวิทยาลัย

ซุนหลิงซิ่ว ยืนขึ้นและมองไปที่ทางด้านหลังของหวังเสียนด้วยรอยยิ้มบางๆอย่างอ่อนโยน

‘ถ้าฉันเปลี่ยนกฎของศูนย์การแพทย์ งานก็น่าจะล้นมือฉันมากขึ้น และคงจะทำให้เสี่ยวเสียนนั้นหาเงินได้อย่างล่าช้าอย่างแน่นอนเลย!’

เธอเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี ในก่อนหน้านี้เมื่อเธอได้เห็นครอบครัวที่ยากจนนำผู้ป่วยเข้ามารักษาพยาบาลแต่ไม่มีเงินสามารถรักษาได้ เธอมักจะคิดตำหนิตัวเองอยู่ในใจเสมอๆ และหากเมื่อใดที่ตัวเธอนั้นมีความสามารถที่จะช่วยเหลือผู้อื่นได้ตัวเธอนั้นจะช่วยเหลือผู้ที่ยากจนอย่างเต็มที่

เธอต้องการช่วยเหลือคนที่เจ็บป่วยหรือไม่มีเงินไปพบหมอที่ต้องใช้เงินค่ารักษาพยาบาลราคาแพงเสมอ และเมื่อในตอนนี้เธอมีความสามารถนั้นแล้วเธอก็ตั้งใจที่จะทำมันอย่างแน่นอน

เธอรู้ว่าเธอทำตัวเหมือนแม่พระมากเกินไป แต่มันเป็นความฝันของเธอมาตลอด

แต่อย่างไรก็ตามหากเธอต้องการที่จะยกเลิกกฎเดิมที่ หวังเสียน กำหนดไว้ก่อนหน้านี้ งานและความยุ่งยากของศูนย์การแพทย์ก็จะเพิ่มขึ้นอีกมากอย่างแน่นอน

“คงต้องหาผู้ช่วยเสียแล้วล่ะ!”

ซุนหลิงซิ่ว นึกถึงคนๆหนึ่งได้ เธอหรี่ตาแคบลงเล็กน้อย พร้อมกับมีรอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นมา เธอเดินไปปิดประตูที่หน้าทางเข้าศูนย์การแพทย์แล้วจึงเดินขึ้นไปที่ชั้นบนอย่างช้าๆ

ซุนหลิงซิ่วนั่งไขว่ห้างแล้วค่อยๆหลับตาลง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของเธอ ในขณะที่ความสูงส่งและความศักดิ์สิทธิ์ของเทพธิดาปรากฏขึ้นพร้อมกับออร่าแห่งแสงออกมาจากร่างกายของเธอจนสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้อง

“โลหิตกายาสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แห่งข้า….จงขานรับการเรียกหา….ทาสโลหิตแห่งพันธสัญญาจงมา….แต่นี้เบื้องหน้าข้าคือนายเหนือชีวิตของเจ้า!!”

ริมฝีปากสีแดงของเธอแยกยิ้มออกมาบางๆ ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแสงสีขาวนวล ออร่าที่อยู่รอบร่างกายพลันลุกโชนคล้ายกับเปลวไฟสีขาว ช่างบริสุทธิ์และสง่างามเป็นอย่างยิ่ง!

..และในเวลาเดียวกันภายใต้คฤหาสน์ของทวีปยุโรปอันไกลโพ้น…

ภายนอกคฤหาสน์ทรงยุโรปนั้นช่างมืดมิด มีกลิ่นอายของความตายลอยคละคลุ้งอยู่รอบนอกคฤหาสน์ชวนให้น่าขนหัวลุก ชายกลางคนชาวยุโรปอยู่ในชุดทักซิโด้สีแดง สวมหมวกทรงสูงๆและกำลังยกแก้วไวน์ที่มีของเหลวสีแดงขึ้นจิบเบาๆ พร้อมกับเดินเตร็ดเตร่ไปมาอย่างอารมณ์ดี อยู่ในห้องบอลรูมจัดเลี้ยงของใจกลางปราสาทที่มีแสงไฟอันระยิบระยับ

ชายและหญิงวัยกลางคนหลายคนก็อยู่ในชุดหรูหราและปราณีตกำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนบทสนทนากันกับชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้สีแดง อย่างสนุกสนาน

“ขอเชิญเจ้าชายขึ้นมากล่าวคำทักทายกับแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายด้วยครับ!”

ชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้สีแดงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอยู่บนใบหน้าพร้อมกับเดินขึ้นไปบนเวที ที่ด้านล่างของงานเลี้ยงแขกผู้มีเกียรติทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความยินดีให้แก่เขา

“ฮิฮิฮิ! ขอบคุณทุกๆที่ให้เกียรติมาร่วมในงานนี้ของข้า!”

ชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้ ยกแก้วไวน์ชูขึ้นอย่างสง่างามพร้อมกับ กวาดสายตามองไปยังแขกทุกคนที่มาร่วมในงานเลี้ยงของเขา

ทุกคนในห้องบอลรูมก้มหัวลงให้กับเขาด้วยความเคารพและชูแก้วไวน์ทรงสูงของพวกเขาขึ้นพร้อมกัน

ของเหลวสีแดงเลือดในแก้วไวน์ทรงสูงเมื่อกระทบกับแสงไฟสลัวๆภายในห้องบอลรูมดูแล้วช่างน่าขนลุกเป็นอย่างมาก

“ฮิฮิฮิ!”

ชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้เชิดหน้ายกคางขึ้นมองอย่างตื่นเต้น

แต่ในขณะนั้นเองใบหน้าที่มีรอยยิ้มด้วยความตื่นเต้นยินดีของเขาก็แข็งค้าง ลูกนัยน์ตาของเขาหดเล็กลงเหมือนกับสัตว์ร้ายที่กำลังหวาดกลัว ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นความสิ้นหวังขึ้นมาในทันที

“อ๊าคคคค…ไม่!”

เขาปล่อยเสียงกรีดร้องอันแหลมเล็กบาดลึกเข้าไปกระทบจิตใจของผู้ฟังโดยตรง มันแสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างที่สุดในชีวิตของเขา จากนั้นร่างกายเขาก็เลือนหายไปจากบนเวที เขาปรากฏตัวขึ้นอยู่บนปลายยอดของคฤหาสน์ พร้อมกับจ้องมองไปยังทิศทางตะวันออก

“ไม่ๆๆ! มันเป็นไปไม่ได้!…เรื่องแบบนี้ต้องไม่เกิดขึ้น!..มันไม่ใช่เรื่องจริง!…”

ตัวของเขานั้นสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรงความหดหู่ความสิ้นหวัง เกาะกุมเข้าสู่หัวใจและดวงวิญญาณของเขาโดยตรง

อ๊าคคคคค!..F**k..!

ชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้สีแดงเกลือกกลิ้งด้วยความเจ็บปวดอยู่บนชั้นดาดฟ้าของคฤหาสน์อย่างทุกข์ทรมาน

“นะ!..นาย..นายท่าน…ข้ายอมแล้ว!..ได้โปรด!…ปล่อยข้าไปเถอะ!”

!!…อ๊าาา!

หลังจากนั้นไม่นานประกายในดวงตาของชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้สีแดงก็เปลี่ยนไปในทันที

“เจ้านาย! กระผมจะรีบไปหาเจ้านาย!..จากนี้ไปชีวิตและจิตวิญญาณของข้าจะอยู่ภายใต้คำสั่งของเจ้านายตลอดไป!”

เขาคุกเข่าลงพร้อมกับแนบศีรษะจรดพื้นดินหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาด้วยพันธะสัญญาแห่งจิตวิญญาณว่าจะจงรักภักดีตราบจนชั่วชีวิต

หากมีคนอื่นมาเห็นเขาในตอนนี้ คงจะคิดว่าเขานั้นสติไม่ดีเป็นแน่ เนื่องจากไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้เลยแม้แต่คนเดียว

“นี่คือบทลงโทษของเจ้า! ที่กล้าบังอาจมาดื่มเลือดของข้า จากนี้ไปชีวิตและจิตวิญญาณของเจ้าจะตกเป็นทาสของข้าไปตลอดกาล!”

ซุนหลิงซิ่วลืมตาขึ้นพร้อมกับมีแสงสว่างส่องประกายไปทั่วทั้งตัวของเธอ

เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

ในตอนนี้หมอโลหิตแห่งยุโรปได้ตกกลายเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ด้วยพันธะสัญญาแห่งจิตวิญญาณแล้ว!

………

จบบท