Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 14

ตอนที่ 14: เมืองลีเจี้ยน

ชายผมแดงตระหนักว่าลูซิเฟอร์เป็นแวเรียนท์และไม่ใช่อาการประสาทหลอนของเขา หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เขาสงสัยว่าเขาจะทำอะไรได้บ้าง

มีปืนอยู่ใกล้ตัวเขาตอนนี้ แต่เขาได้เห็นแล้วว่าปืนไร้ประโยชน์ต่อลูซิเฟอร์เพียงใด ราวกับว่ากระสุนไม่ได้ทำมาจากโลหะ พวกมันพุ่งเข้าไปในกะโหลกของลูซิเฟอร์และหายไปทันที

กระสุนเหล่านี้เป็นของจริงหรือไม่? หรือมีอะไรผิดปกติกับพวกมันหรือยังไง? กระสุนเข้าไปในกะโหลกของลูซิเฟอร์ และแทนที่จะฆ่าเขา สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะทำให้เขาดูน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก

เขามองไปทางประตู ซึ่งอยู่ด้านหลังลูซิเฟอร์ นั่นดูเหมือนจะเป็นหนทางเดียวที่จะหลบหนีได้

เขาวางหมัดลงบนโต๊ะและเติมยาที่เขาโยนไปทางลูซิเฟอร์ สารที่เป็นผงสีขาวลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งบางส่วนก็เข้าไปในดวงตาของลูซิเฟอร์

ชายคนนั้นใช้โอกาสนี้ เมื่อเขาเริ่มวิ่งไปที่ประตู

เขาเกือบจะไปถึงประตูได้แล้ว ดูเหมือนระยะห่างระหว่างเขากับอิสรภาพนั้นห่างกันเพียงไม่กี่เมตร น่าเสียดายที่ระยะไม่กี่เมตรนั้น สุดท้ายดูเหมือนเป็นไมล์ เมื่อชายคนนั้นเห็นลูซิเฟอร์ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ขณะที่เขาเริ่มก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ

ลูซิเฟอร์วิ่งไปหาชายผมแดงและรีบกำหมัดแน่นก่อนจะต่อยออกไป

หมัดของลูซิเฟอร์พุ่งเข้าที่ท้องของชายคนนั้น ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด

ชายคนนั้นลอยกลับและชนเข้ากับกำแพง ความเจ็บปวดของร่างกายของเขาพุ่งขึ้นอย่างสุดขีด ในขณะที่ชายคนนั้นรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังตกเลือดภายใน เขายังสันนิษฐานว่ากระดูกทั้งหมดของเขาหัก อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่รู้สึก

ลูซิเฟอร์ปรากฏตัวอีกครั้งต่อหน้าชายผู้นั้น เขาเดินช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายที่นอนอยู่บนพื้น ชายคนนั้นคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

ชายผมแดงสามารถเห็นความตายต่อหน้าต่อตาเขาได้แล้วในตอนนี้ ความกลัวตายปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขามองดูลูซิเฟอร์เข้าใกล้เขามากขึ้น

ขณะที่ชายผมแดงจ้องไปที่ลูซิเฟอร์ราวกับว่าเขาเป็นยมทูต ลูซิเฟอร์ก็มองย้อนกลับไปเช่นกัน ดวงตาของเขามองไปที่ใบหน้าของชายคนนั้น เขาสามารถสังเกตเห็นความกลัวของชายคนนั้นได้ เขาอดไม่ได้ที่จะเพลิดเพลินไปกับความกลัวนี้

เขายังสงสัยว่า เมื่อใดที่เขาจะได้เห็นการแสดงออกนี้จากหน้าของพวกนักวิทยาศาสตร์เหล่านั้น เขาไม่รู้ว่าภายในตัวเขามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ยิ่งเขาฆ่าคนไปมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเปลี่ยน นั่นเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เขาไม่รู้ตัวโดยสิ้นเชิง

นั่นคือสิ่งที่ APF กังวล เมื่อพวกเขาวิเคราะห์ประวัติของลูซิเฟอร์

ความกลัวตายก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ชายคนนั้นเป็นบ้า เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า “ไอ้เวรเอ้ย! ทำไมแกถึงต้องต่อยฉันด้วยล่ะ ฉันทำอะไรให้แก? อย่าบอกนะว่าฉันไปมีเพศสัมพันธ์กับแม่ของแกน่ะ!”

ดูเหมือนนั่นจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาสามารถพูดได้ เพราะสิ่งต่อไปที่เขาเห็นคือความมืดเท่านั้น ลูซิเฟอร์ชกหน้าของชายผู้นั้นด้วยความโกรธที่บังอาจมาล้อเลียนแม่ของเขา  หมัดของลูซิเฟอร์เพียงพอที่จะทำให้หัวของชายคนนั้นระเบิดเหมือนมะพร้าว

ฉากที่น่าสยดสยองปรากฏต่อหน้าลูซิเฟอร์ ซึ่งดูไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันกลับไปทันทีเพื่อจากไป

ลูซิเฟอร์เดินเพียงไม่กี่ก้าว ขณะที่ท้องของเขาเริ่มคำราม

เขาไม่ได้กินอาหารมานานแล้ว นอกจากนี้การใช้ความสามารถของเขาทำให้เขาหิวอีกครั้งด้วยเช่นกัน ด้วยความหิวโหย เขาจึงตัดสินใจหาอะไรกิน มันเป็นบ้าน เขาจึงรู้สึกว่ามันต้องมีของกิน

เขาเดินเข้าไปในห้องครัว และพบถุงมือยางวางอยู่บนตู้เย็นอย่างน่าประหลาดใจ เขาสัมผัสถุงมือยางเพื่อทดสอบอะไรบางอย่าง

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลูซิเฟอร์ ขณะที่เขาตระหนักว่าถุงมือเหล่านี้ค่อยๆ สลายไปอย่างช้าๆ พวกมันสลายตัวเช่นกัน แต่ความเร็วของพวกมันช้ากว่ามาก

เขาสวมถุงมือทันทีก่อนเปิดตู้เย็น เขาเห็นว่าตู้เย็นส่วนใหญ่ว่างเปล่า มีน้ำ 1 ขวดพร้อมกับแอปเปิ้ล 2-3 ผลที่อยู่ในตะกร้าผลไม้ในตู้เย็น

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาและดื่มน้ำ 1 ครั้งก่อนจะหยิบผลไม้ขึ้นมา เขาเริ่มกินผลไม้และทิ้งเศษซากไว้หลังจากกินหมด

ความหิวของเขาค่อนข้างอิ่มแบบพอดี ซึ่งทำให้เขารู้สึกดีขึ้น เขารู้สึกว่าเขาพร้อมสำหรับการเดินทางไกลแล้ว

ลูซิเฟอร์ไม่เสียเวลาอยู่ในเมือง เขาจากไปทันที หลังจากเดินมา 2 วันติดต่อกัน ในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองลีเจี้ยน ซึ่งเป็นบ้านของเขา

บิลบอร์ดที่มีชื่อเมืองอยู่ที่ทางเข้าเมือง ซึ่งทำให้เขารู้ว่านี่คือเมืองลีเจี้ยนของเขา

ยังมีปัญหาหนึ่งที่เขาไม่รู้วิธีแก้ไข เขาไม่รู้ที่อยู่ของเขา สิ่งเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับบ้านของเขาคือเมืองที่มันอยู่ แต่ไม่ใช่ที่อยู่

อันที่จริงเขาไม่ได้ออกจากบ้านหลายครั้งด้วยซ้ำ ครั้งเดียวที่เขาถูกพาออกไปคือตอนที่แม่ของเขาไปช้อปปิ้งตอนที่เขายังเด็กจริงๆ ที่ตอนนั้นมันป็นเรื่องแปลกสำหรับเขา

เขาไม่ได้หาคนช่วยแต่กลับเดินไปตามถนนเหมือนเด็กหลงทาง เขาพยายามหาบ้านของเขา แต่ทุกอย่างดูไม่คุ้นเคย

เขามองไปรอบๆ โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ของเมืองขณะที่เขาเดินผ่านถนน

เมืองนี้ดูเหมือนจะมีอาคารที่ดูสวยงามมากมาย เขารู้สึกทึ่งกับความพิเศษของการออกแบบบางอย่าง

เขาชื่นชมอาคารที่ดูเหมือนซิกแซก เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

ผู้หญิงคนนั้นมองดูเสื้อผ้าของเขา การแสดงออกที่สับสนปรากฏชัดบนใบหน้าของเธอ

“เฮ้ เด็กน้อย เธอหลงทางหรือเปล่าจ้ะ” เธอถามลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์เงยหน้าขึ้นและมองไปยังหญิงสาวสวย

ลูซิเฟอร์ไม่ตอบเธอและเริ่มผละออกจากเธอ เขาไม่มีอะไรจะคุยกับผู้หญิงคนนั้นเพราะเขาไม่เชื่อใจเธอ และถึงแม้จะเชื่อ เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอ เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ที่อยู่ของเขา

เขาเดินไปในตัวเมืองเป็นเวลา 2 วัน ความหิวโหยสุดขีดเริ่มเข้าจับเขาไว้ในกำมืออีกครั้ง  ท้องของเขายังคงส่งเสียงดัง