หนี้บุญคุณ

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็มิกล้าบังอาจ ..ข้าขอลา….”ชายแก่ที่อ้างตัวเองเป็นราชาหยินฟูนั้นเตรียมจะถอยแล้ว เขาค่อยๆขยับร่างของเขาช้าๆหวังจะใช้วิชามุดดินหนีแต่เขาก็พบว่าไม่ว่าเขาจะใช้วิชาอะไรหนีก็หนีไม่ได้ทั้งนั้น
“ถ้ากล้าขยับอีกก้าวเดียว เจ้าจะต้องตัดแขนของตัวเองนะ”จักรพรรดินีพูด
ราชาหยินฟูหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่กล้าขยับอีก เขายืนพูด “ข้าไม่ได้มีความแค้นหรือความบาดหมางใจอะไรกับท่าน และข้าก็…”
“นี้เจ้าคู่ควรกับการมาพูดถึงเรื่องความแค้นกับข้าแล้วยังงั้นเหรอ”จักรพรรดินีพูด “อย่ามาปากดีไปหน่อยเลย แม้แต่หวงตี้ที่เป็นผู้ทำสัญญาคนแรกยังไม่กล้าเรียกตัวเองเป็นเทพเลย แล้วเจ้าเป็นใครกันถึงได้กล้าดีมาพูดสามหาวกับข้าแบบนี้”
ราชาหยินฟูเริ่มเกิดอาการหวาดกลัว ก่อนจะโค้งเคารพแล้วพูด “ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ โปรดให้อภัยในความโง่เขลาของข้าผู้นี้ด้วย…”
จักรพรรดินีพูดต่อ “ถึงเจ้าจะฝึกวิชามาหรือรวมร่างกับผู้พิทักษ์ได้แล้วก็เถอะ แต่ถ้าหวงตี้มีลูกศิษย์เช่นเจ้าจริงๆละก็ มันก็ช่างน่าผิดหวังเสียจริงๆเลย ใครก็ตามที่กล้ามาบุกรุกดินแดนของข้านั้น ไม่ว่าจะบนสวรรค์หรือบนโลก แม้แต่ในนรกก็ไม่มีที่ให้กับคนแบบนั้นหรอกนะ”
ทันใดนั้นเอง ราชาหยินฟูก็กัดฟัน ฟันแขนของตัวเองข้างซ้ายจนขาดสะบั้นก่อนจะทำความเคารพแล้วชิ่งหนีจากไปทันที
โจวเหวินมองอย่างงงๆ ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้จักรพรรดินีกับราชาหยินฟูนั้นสู้กันเองจนเละเทะแต่เขาไม่คิดว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ ราชาหยินฟูนั้นเป็นถึงระดับความกลัวแล้ว แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะสู้กับจักรพรรดินีแล้วก็ต้องยอมตัดแขนตัวเองเพื่อแลกกับทางหนีออกมา
“นี้นายคิดจะล่อหมอนั้นมาสู้กับฉันเพื่อให้ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บแล้วนายก็จะได้เก็บตกได้ง่ายๆซินะ”ดอกไม้หันกลับมาหาโจวเหวินแล้วพูดเหมือนรู้ทัน
โจวเหวินสะดุ้งโหยงทันทีแล้วรีบพูด “ข…เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว เข้าใจผิดไปแล้วจริงๆ ฉันเองก็โดนหมอนั้นไล่ตามมาเหมือนกัน ฉันเลยไม่มีทางเลือกเหมือนกันต้องมาอาศัยบารมีของท่านจักรพรรดินี ต้องขอบคุณจริงๆที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ไว้จะตอบแทนคืนให้ในภายหลังนะ เดี๋ยวฉันขอกลับไปเตรียมอุปกรณ์อะไรให้….”
“ถ้ากล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียวก็ลองเลยซิ”จักรพรรดินีพูด “คิดจริงๆเหรอว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดจะทำอะไรน่ะ”
โจวเหวินหยุดนิ่งแล้วมองจักรพรรดินี “อะแฮ่ม ฉันแค่อยากจะให้บารมีของท่านช่วยไล่เขาไปให้หน่อยเท่านั้นเอง ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะกล้ามาที่นี้จริงๆ …จะว่าไปแล้ว ท่านจักรพรรดินี มีเรื่องอะไรเหรอที่อยากจะให้มาที่นี้หน่ะ”
“นายให้สัตว์อสูรตัวไหนกินผลไม้เทพไป”จักรพรรดินีถาม
โจวเหวินอัญเชิญแพทย์ปีศาจออกมาแล้วพูด “ฉันให้เจ้านี้กินละ ถ้าเกิดฉันรู้ว่าท่านอยากได้ ฉันคงให้ท่านไปแล้ว”
“มาพูดตอนนี้ก็สายไปแล้วละ”จักรพรรดินีมองแพทย์ปีศาจก่อนจะพูด “วันนี้ฉันช่วยชีวิตนาย แล้วขับไล่ศัตรูของนายไป จะตอบแทนฉันยังไงละ”
“ก็ถ้ามันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ ฉันก็พร้อมทำทันทีเลย”โจวเหวินตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรแล้ว
“ถ้างั้นใช้สัตว์อสูรของนายช่วยอะไรฉันอย่างซิ แต่ฉันไม่ได้ให้นายช่วยฟรีๆด้วยนะ นายอยากได้เลือดฉันใช่ไหมละ ถ้านายตกลง ฉันก็จะให้เลือดกับนาย”จักรพรรดินีพูด
“มันอันตรายไหมอะ”โจวเหวินถามอย่างระแวง
“จะบอกว่ายากก็ยาก จะบอกว่าไม่ยากก็ไม่ยาก จะบอกว่ามันไม่ยากสำหรับสัตว์อสูรนาย แต่มันก็ไม่ง่ายที่จะควบคุมมัน และมันก็ไม่ได้ยากที่จะทำสำเร็จ”จักรพรรดินีตอบมาให้งง
“ขอรู้ได้ไหมว่าจะให้ฉันทำอะไรหน่ะ”โจวเหวินถาม
“ฉันอยากจะให้นายขโมยของอย่างนึงมาจากต่างมิติหน่อย”จักรพรรดินีพูด
“ขโมยของเหรอ ฉันมีรุ่นพี่คนนึงที่เก่งเรื่องขโมยของมากๆเลยนะ เขามมีวิชาขโมยดวงดาวที่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจสู้ได้ เป็นมือขโมยอันดับ1ของโลกเลย ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันแนะนำเขาให้รู้จักนะ”โจวเหวินพยายามโบ้ย
จักรพรรดินียิ้ม “ของสิ่งนั้นต้องให้สัตว์อสูรที่กินผลไม้เทพเข้าไปเท่านั้นเป็นตัวขโมย”
“มันคืออะไรละ”โจวเหวินถาม
“ถ้าฉันบอกนายต้องไปนะ”จักรพรรดินีพูด
“ต้องไปตอนนี้เลยรึเปล่าละ”โจวเหวินถาม
“ไม่ซักหน่อย”จักรพรรดินีพูด
“ถ้างั้นบอกมาได้เลยว่าจะให้แพทย์ปีศาจของฉันไปขโมยอะไร”โจวเหวินมองดอกไม้แล้วถาม
“ฉันอยากจะให้นายไปขโมยกระดิ่งมาให้หน่อย” จักรพรรดินีคิดแล้วพูด
“กระดิ่งอะไรอะ แล้วพื้นที่ต่างมิติไหน”โจวเหวินถามต่อ
“มันเป็นกระดิ่งขนาดเท่ากำปั้น ทำมาจากสัมฤทธิ์ รูปร่างคล้ายกระดิ่งหรือระฆัง สลักไว้ด้วยตัวอักษรโบราณ ถ้าเห็นแล้วจะรู้เอง แล้วก็ ฉันไม่ได้บอกนะว่ามันอยู่ในพื้นที่ต่างมิติ แต่ฉันบอกว่ามันอยู่ใน ต่างมิติ ถ้ามันอยู่ในพื้นที่ต่างมิติจริงฉันก็คงไม่ต้องการสัตว์อสูรที่กินผลไม้เทพเข้าไปแล้วละ”
“จำเป็นต้องใช้ผลไม้เทพจริงๆเหรอ”โจวเหวินเริ่มรู้สึกแปลกๆ
“ไปไม่ไกลหรอก”จักรพรรดินีพยักหน้า
“แล้วฉันจะไปยังไงละ”โจวเหวินพูด
“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเป็นคนให้นายไปเอง เพราะงั้น ฉันมีทางที่จะส่งนายไปได้อย่างปลอดภัยอยู่แล้ว ที่นายต้องทำก็แค่ทำตามแผนแล้วขโมยกระดิ่งออกมาเท่านั้นเอง”จักรพรรดินีพูด
โจวเหวินกัดฟันแล้วพูด “จะลองดูก็ได้ แต่ฉันต้องขอเวลาเตรียมตัวก่อนนะ แล้วฉันก็อยากได้เลือดนั้นก่อนด้วย”
“ได้ซิ สาบานกับฉันก่อนซิ แล้วฉันจะให้เลย”จักรพรรดินีพูด
โจวเหวินรู้ดีว่าถ้าเกิดเขาสาบานไปแล้ว เขาจะไม่สามารถหลุดจากสัญญาได้ง่ายๆแน่ๆ บางทีมันอาจจะมีเงื่อนไขต่างๆที่ซับซ้อนแน่ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอสาบาน ถ้าฉันเอากระดิ่งกลับมาไม่ได้ ขอให้สติสัมปัชชัญญะของฉันมีอันเป็นไป”โจวเหวินยกมือขึ้นแล้วสาบายต่อหน้าดอกไม้
ตู้ม!!
ทันทีที่สาบานจบ ฟ้าก็ผ่าลงมาตรงหน้าของโจวเหวินทันที
เดิมทีโจวเหวินคิดแล้วคิดอีกว่าคำสาบานของเขานั้น ยังไงก็ไม่มีทางกำกวมได้ แต่ใครมันจะไปคิดละว่าจักรพรรดินีเองก็ไม่ให้โจวเหวินกลับคำหรือสาบานใหม่ได้เหมือนกัน “สติซินะ บางครั้งสติเนี่ยละที่สำคัญที่สุด”
และในตอนนั้นเองที่บริเวณเกสร จู่ๆก็มีผลึกบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากดอกไม้ ก่อนจะตรงมาหาโจวเหวินแล้วหยุดลงตรงหน้าโจวเหวิน
“นี้คือเลือดที่นายต้องการ ฉันให้เวลานายเตรียมตัว1เดือน หลังจากนั้น จงกลับมาที่นี้เพื่อฟังแผนการ”จักรพรรดินีพูด
“หรือว่าตัวจริงของจักรพรรดินีจะเป็นดอกไม้นั้นจริงๆกันนะ”โจวเหวินมองดอกไม้และเลือดที่อยู่ตรงหน้า
ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปแตะเลือดนั้นพร้อมกับเปิดใช้วิชาเลือดอสูร ตอนนั้นเอง เลือดนั้นก็ถูกซึมซับเข้าร่างกายของโจวเหวินอย่างรวดเร็วเหมือนซึมเข้าฟองน้ำและวิชาเลือดอสูรก็เริ่มทำงานทันที
“ได้จริงๆด้วย”โจวเหวินตกใจและดีใจไปพร้อมๆกัน