I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 13

สามปีของการเตรียมสอบเข้าวิทยาลัยได้มาถึงแล้ว

ในวันที่ 7 มิถุนายนซูเจินปลุกเหย่หลิงเฉินแต่เช้าตรู่ เขาลุกขึ้นแปรงฟันและทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานซูเจินก็พาเหย่หลิงเฉินออกจากบ้านพร้อมกับเหย่จินจ้องมองภาพเงาที่จากไป พวกเขาขึ้นรถโรงเรียนและมุ่งหน้าไปที่ห้องสอบ

รถรับส่งนักเรียนกระเด็นตกข้างทาง ซูเจินยังคงบรรยายสรุปให้เหย่หลิงเฉินเกี่ยวกับเรื่องสำคัญที่ต้องระวังในระหว่างการตรวจสอบ ในขณะเดียวกันเธอก็ปลอบใจเหย่หลิงเฉินเพื่อที่เขาจะได้สบายใจโดยไม่รู้สึกเครียดจนเกินไป

“ช่างบังเอิญเสียจริง คุณเจิ้น”

“อ้าว! เสี่ยวเหมย หูซี บังเอิญจริง ๆ” ซูเจินตอบด้วยรอยยิ้ม เธอพูดกับเหย่หลิงเฉินว่า “ทักทายป้าเหม่ยเร็วเข้า”

“ หลิงเฉิน เธอสอบห้องสอบไหนล่ะ” ป้าเหม่ยถาม

“ห้องสอบหมายเลข 37 ครับ”

“หมายเลข 37? ห้องเดียวกันกับหูซีของฉันเลย! ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอย่างยิ่ง!” ป้าเหม่ยหัวเราะเบา ๆ อีกครั้งและมองไปที่เหย่หลิงเฉิน “หลิงเฉิน เตรียมตัวมาเป็นอย่างไรบ้าง? อย่าเครียดหรือกังวลมากเกินไปนะ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำคะแนนให้ดีในการสอบล่ะ”

“เขาไม่กังวลแน่ เขามักจะได้ที่โหล่ในทั้งโรงเรียนตลอดทั้งปี มีอะไรให้กังวลใจบ้าง” หูซีพึมพำเบา ๆ ที่ด้านข้างของป้าเหม่ยมีผู้คนจำนวนมากที่หันมาจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉินโดยไม่รู้ตัวบนรถโรงเรียน

ซูเจินมีสีหน้าค่อนข้างอึดอัด “เสี่ยวเหมย หูซีของคุณทำคะแนนได้ดีในการสอบเสมอ ฉันแน่ใจว่าเขาจะทำคะแนนได้ดีในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ด้วย”

“ฉันว่าเขาอยู่ในระดับปกติทั่วไปเท่านั้นเอง เขาได้คะแนนเพียง 600 คะแนนในการสอบจำลองครั้งที่สาม เขาถือว่าเป็นเพียงนักเรียนทั่วไปเท่านั้น” ป้าเหมยพูดอย่างสุภาพ แต่มีความภาคภูมิใจที่ไม่สามารถปกปิดได้ในน้ำเสียงของเธอ

“หกร้อยคะแนน! ฉันคิดว่าคะแนนตัดเกรดของปีที่แล้วอยู่ที่ 506 คะแนนเท่านั้น ถ้าลูกชายของคุณทำข้อสอบได้ดีบางทีเขาอาจจะเข้ามหาวิทยาลัยระดับหัวกะทิหรือชั้นหนึ่งก็ได้!” มีคนพูดขึ้นทันทีบนรถบัส

“การทดสอบจำลองครั้งที่สามน่าจะยากในครั้งนี้ 600 คะแนนช่างน่าประทับใจมาก!”

“ถูกต้อง ลูกชายของคุณน่าประทับใจจริงๆ  ฉันจะขอบคุณสวรรค์และโลกหากลูกชายของฉันสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งได้!”

“ฉันกังวลเกี่ยวกับลูกสาวของฉันที่รู้สึกกังวลจัง หากเธอสามารถแสดงออกถึงความสามารถที่แท้จริงของเธอก็ไม่น่าจะเป็นปัญหามากนักในการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่ง”

ความสำเร็จของเด็กมักจะเป็นหัวข้อสนทนาสำหรับผู้ปกครอง ผู้ปกครองเข้าร่วมการอภิปรายอย่างดุเดือดบนรถโรงเรียนทันที จากนั้นพวกเขาเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับประสิทธิภาพของบุตรหลานในการสอบตามปกติ ในที่สุดพวกเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับความหลากหลายของมหาวิทยาลัยและสาขาการศึกษาเฉพาะทางที่มีอยู่

มีเพียงซูเจินที่นั่งอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าสลัว ๆ เธอรับบทเป็นผู้ฟังอย่างเงียบ ๆ

เธอพบว่าเธอไม่สามารถพูดคุยหรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเหย่หลิงเฉินได้

“คุณเจินไม่ต้องกังวลไป ลูกชายของคุณสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนเทคนิคได้แม้ว่าเขาจะทำคะแนนไม่ดีก็ตาม เขายังสามารถทำงานในสังคมได้เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ นะ” เสี่ยวเหมยมองไปที่ซูเจินและปลอบใจเธอด้วยรอยยิ้ม

ซูเจินยิ้มอย่างแผ่วเบา แต่เธอไม่ได้สนทนาต่อ

ท่ามกลางการพูดคุยกันอย่างคึกคักในที่สุดรถบัสก็มาหยุดที่หน้าทางเข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1

“หลิงเฉิน ไม่ต้องเครียดนะลูก ทำให้ดีที่สุดก็พอ!” ซูเจินกล่าวขณะที่เหย่หลิงเฉินเดินไปที่ทางเข้าโรงเรียน

“แม่ ผมจะทำคะแนนให้ได้ที่หนึ่งในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้!” เหย่หลิงเฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม ต่างคนต่างมองกัน

ซูเจินตกตะลึงเล็กน้อย เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นว่า “เด็กโง่ แค่ทำข้อสอบให้ดีที่สุดก็พอ แม่จะกลับไปทำอาหารกลางวันมาให้นะ”

“ แม่รอดูเลย!” เหย่หลิงเฉินหันกลับมาและเดินตรงไปที่ห้องสอบ

วิชาแรกคือภาษาและวรรณคดีจีน

เหย่หลิงเฉินไม่เคยหยุดเขียนตั้งแต่ตอนที่เขาได้รับข้อสอบ เขาอ่านสิบบรรทัดรวดเดียวและเขียนได้คล่องราวกับว่าเขามีอำนาจในการเขียนเป็นอย่างมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาเขียนหัวข้อความรู้พื้นฐานในส่วนแรกของเรียงความเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะเสร็จจากส่วนที่เหลือ เหย่หลิงเฉินยื่นกระดาษข้อสอบส่งก่อนหมดเวลาและเดินออกมา ทำให้ผู้ตรวจสอบทั้งหมดต่างตกใจไปตาม ๆ กัน

หูซีนั่งแถวสุดท้าย เขาอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มเย็นชาขณะที่เขามองไปที่เหย่หลิงเฉิน ‘นักเรียนโง่ทำตัวเป็นนักเรียนโง่ เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด”

ช่วงบ่ายเป็นเวลาสอบวิชาคณิตศาสตร์ เขาทำข้อสอบเสร็จตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรก

เช้าวันรุ่งขึ้นมีการทดสอบความสามารถรอบด้านวิทยาศาสตร์ตามด้วยการสอบภาษาอังกฤษในช่วงบ่าย เหย่หลิงเฉินออกจากห้องสอบทั้งสองวิชาอย่างสง่างามหลังจากเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเท่านั้น พวกเด็กนักเรียนที่อยู่ในห้องมองด้วยความตกตะลึง

หูซีส่ายหัว เหย่หลิงเฉินเป็นพวกหัวช้า เรียนไม่เก่ง Hu Zi คิดว่าเขาทำข้อสอบได้ค่อนข้างดีดังนั้นจึงไม่น่าเป็นปัญหาสำหรับเขาในการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่ง ชีวิตในอนาคตของเขาจะแตกต่างจากเหย่หลิงเฉินเป็นแน่

ในสนามโรงเรียน หลินขับรถสปอร์ตปอร์เช่สีแดงและรออยู่นอกประตูทางเข้า

“ฉันคิดว่าตารางสอบน่าจะเสร็จตอน 5 โมงเย็นไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงออกมาเร็วจัง”หลินมองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความประหลาดใจ

“มันง่ายน่ะ ฉันเลยเสร็จก่อนเวลา” เหย่หลิงเฉินยักไหล่

การจ้องมองของหลินเริ่มดูหมิ่นมากขึ้นเมื่อเธอมองไปที่เหย่หลิงเฉิน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบุคคลนี้เป็นคนเกียจคร้านที่สุด เธอตัดสินโดยการที่เขาทำข้อสอบเสร็จภายในครึ่งชั่วโมงได้อย่างไร ถ้าเขายังไม่ได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเขาจะมีความเชี่ยวชาญในการประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ได้อย่างไรกัน?

หลินมองว่าเหย่หลิงเฉินเป็นพวกนักต้มตุ๋น

“ คุณรับรู้แล้วถึงอาการของคุณหนูของฉัน ฉันต้องเตือนคุณก่อนว่าอย่าแสร้งทำเป็นรู้ในสิ่งที่คุณไม่รู้หากคุณไม่มีความสามารถ คุณควรสารภาพมาอย่างโดยเร็วที่สุด และเราจะถือว่า 5,000 หยวนนั้นเป็นแค่ค่าของขวัญที่จะให้ หากคุณยังดึงดันต่อว่ารู้ โปรดระวังไว้ว่าคุณอาจถูกฟ้องร้องทางกฎหมาย การฉ้อโกงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ !”

ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหลินทำให้เหย่หลิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า “คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ผมทำสัญญากับเธอแล้วว่าทุกอย่างจะสำเร็จแน่”

“แม้ว่าคุณหนูของเราจะมีความคิดที่ไร้เดียงสา แต่เราก็มีทีมที่ปรึกษากฎหมายที่เชี่ยวชาญ คุณคิดผิดแล้วถ้าคุณคิดว่าเธอจะสามารถถูกหลอกได้ง่าย ๆ!” หลินมองไปที่เหย่หลิงเฉินและเย้ยหยันเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเขา รถปอร์เช่สีแดงนั้นแดงรวดเร็วราวกับเปลวไฟขณะที่มันพุ่งผ่านถนน

ชุมชนหลงหูสร้างขึ้นรอบทะเลสาบธรรมชาติของเมืองรูเกาที่เรียกว่าทะเลสาบหลงหยู ที่ดินทั้งหมดส่วนใหญ่ประกอบด้วยวิลล่าที่มีป่าปกคลุมกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อคนร่ำรวยโดยเฉพาะ

อสังหาริมทรัพย์ดังกล่าวเป็นทางเลือกเดียวสำหรับเสี่ยวเฟยเฟย นี่เป็นสถานที่พักผ่อนชั่วคราวดังนั้นเธอจึงซื้อมันด้วยตัวเอง

ที่ดินส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าโดยมีทางเดินตัดขวางสำหรับผู้คนที่มีต้นไม้สีเขียวชอุ่มเรียงรายตลอดสองข้างทาง ทะเลสาบขนาดมหึมาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ใจกลางที่ดินซึ่งมีน้ำในทะเลสาบเป็นประกายยามต้องแสงอาทิตย์ มันเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับการพักผ่อน

หลินนำทางเหย่หลิงเฉินไปที่หน้าบ้านพัก เขามองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยสายตาที่ระมัดระวัง “ระวังไว้เถอะหลังจากที่คุณเข้าไปข้างในแล้ว อย่ามาว่าฉันทีหลังก็แล้วกันหากฉันโทรเรียกตำรวจถ้าคุณทำอะไรที่น่าสงสัย!”

เหย่หลิงเฉินพยักหน้ารับอย่างสบาย ๆ

วิลล่ามีการตกแต่งที่เรียบง่ายมากโดยมีการทาสีขาวบนผนังเป็นชั้น ๆ อย่างไรก็ตามมันได้รับการตกแต่งอย่างครบครันและเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นของหรูหราที่ทำจากไม้จันทน์แดง

ทุกอย่างในวิลล่าแสดงให้เห็นว่าเจ้าของวิลล่านี้เป็นคนร่ำรวย

“พี่หลิน พี่กลับมาแล้ว” เสียงผู้หญิงดังก้องมาจากชั้นบน เธอฟังดูเหมือนนกกาเหว่า หลังจากนั้นไม่นานภาพเงาที่สง่างามค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านบนบันได

“เสี่ยว… เสี่ยวเฟยเฟย?!”

เหย่หลิงเฉินไม่อยากเชื่อว่าหญิงสาวคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

เสี่ยวเฟยเฟยเป็นคนดังระดับเฟิร์สคลาสยอดนิยม เธอเดบิวต์เมื่ออายุสิบหกปีและกลายเป็นที่รู้จักของผู้คนด้วยน้ำเสียงที่ใสกังวานและท่าเต้นที่สง่างาม หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้แสดงในซีรีส์ทางโทรทัศน์ยอดนิยมซึ่งทำให้เธอได้รับความนิยมมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เธออายุเพียงยี่สิบปี แต่จำนวนแฟน ๆ ของเธอก็ทะลุ 40,000,000 อย่างน้อยที่สุด เธอเป็นเทพธิดาในหัวใจของโฮมบอดี้นับไม่ถ้วน

*Homebody (โฮมบอดี้) = คนที่ชอบอยู่บ้าน

อย่างไรก็ตามเมื่อไม่นานมานี้เธอห่างหายจากจอไปบ้าง แต่ความนิยมของเธอยังคงสูงเหมือนเดิม

ไม่ว่าเหย่หลิงเฉินไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่ขอความช่วยเหลือจากเขาจะเป็นเสี่ยวเฟยเฟย หากให้เรียบเทียบแล้วเขาเป็นเพียงเม็ดทรายบนพื้นดินในขณะที่เสี่ยวเฟยเฟยเป็นดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า ทั้งสองมีความแตกต่างกันอย่างมาก

“ใช่ ฉันเอง คุณเพิ่งรู้สินะว่าคน ๆ นั้นคือฉัน” เสี่ยวเฟยเฟยขยิบตาให้เหย่หลิงเฉิน

เธอแต่งตัวสบาย ๆ เหมือนอยู่บ้าน เธอสวมชุดนอนหลวม ๆ เหย่หลิงเฉินยืนอยู่ใต้บันไดและมองขึ้นไปที่เธอ เขารู้สึกอึดอัดในการแสดงออกขณะที่เขาหันศีรษะไปด้านข้างอย่างผิดธรรมชาติ

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างลับ ๆ

‘อืม! ฉันได้ดึงดูดผู้หญิงที่สวยมากเข้ามาเลยนะเนี่ย!

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวเฟยเฟยตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง แก้มของเธอแดงก่ำเป็นสีแดงสด เธอย่นจมูกก่อนจะพันเสื้อคลุมอาบน้ำให้แน่นยิ่งขึ้น

“เป็นการดีที่สุดที่คุณจะไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้กับบุคคลภายนอก ไม่เช่นนั้นคุณจะได้รับจดหมายจากทนายความเร็ว ๆ นี้แน่!” หลินขู่เหย่หลิงเฉินเหมือนเดิม หลังจากนั้นไม่นานเธอกล่าวว่า “ฉันคิดว่าคุณบอกว่าคุณสามารถรักษาอาการของเฟยเฟยได้? รีบตอบเรามาสิ”

เหย่หลิงเฉินระงับความโกรธในใจของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “โรคกระดูกพรุนเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิวิทยาที่กระดูกสันหลัง กระดูกสันหลังเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของร่างกายมนุษย์ที่กระจายเส้นประสาทไปทั่วร่างกาย อาจส่งผลกระทบต่อทุกส่วนของร่างกายมนุษย์และการบังคับรักษาที่กระดูกสันหลังจะส่งผลให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ ดังนั้นเราจึงสามารถจัดการกับอาการนี้ได้อย่างระมัดระวังเท่านั้น”

“ไร้สาระ!” หลินเริ่มโมโห การอธิบายเมื่อสักครู่นี้ของเหย่หลิงเฉินสามารถค้นหาได้ทั่วไปแม้กระทั่งใน Baidu

เหย่หลิงเฉินส่ายหัว เขายังคงพูดด้วยท่าทีสงบและสุขุม “เราไม่ควรรีบเร่งในการรักษา ฉันสามารถปรับใช้เทคนิคการนวดและการฝังเข็มเพื่อกระตุ้นให้กระดูกสันหลังฟื้นตัวทีละน้อย เมื่อพิจารณาจากความรุนแรงของอาการของคุณเสี่ยวแล้ว หกเดือนก็เพียงพอแล้ว”

“นวด? ฝังเข็ม? หกเดือน?”

หลินเริ่มโมโหและโกรธจัด เธอพูดออกมาว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เจตนาของคุณนะ! คุณต้องการที่จะคว้าโอกาสนี้เพื่อจะใช้ประโยชน์จากคุณหนูเสี่ยว!”

ไม่มีส่วนใดของการนวดและการฝังเข็มที่ไม่เกี่ยวข้องกับผิวหนังสัมผัสกับผิวหนัง

เสี่ยวเฟยเฟยก็ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ในฐานะคนดังเธอรู้สึกรังเกียจหัวข้อสนทนานี้มาก เธอจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปฏิเสธบริการรูปแบบนี้แม้ว่าเธอจะไปร่วมงานกาล่าดินเนอร์ในวันปกติก็ตาม มีเรื่องลามกมากมายที่เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับวงนี้

“กระดูกสันหลังค่อนข้างแตกต่างจากส่วนอื่น ๆ นี่เป็นวิธีการรักษาเดียวของฉัน ถ้าพวกคุณทุกคนไม่เชื่อในตัวฉัน ฉันจะออกไปตอนนี้และคืนเงิน 5,000 หยวนให้โดยไม่แตะต้องมันแม้แต่น้อย” เหย่หลิงเฉินกล่าวด้วยท่าทีไม่หยิ่งผยองหรือต่ำต้อย

เขานึกโกรธอยู่ในใจ พวกคนดังจะทำตัวหยิ่งได้ขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?

‘ฉันเป็นผู้ชายที่มีพรสวรรค์ด้านระบบอัจฉริยะ หลังจากปฏิเสธฉันมาหลายวัน ฉันจะกลายเป็นผู้ชายที่คุณไม่มีทางที่จะเข้าถึงได้แน่‘

“พี่หลินทำไมเรา…ไม่ให้เขาลองดูล่ะ” เสี่ยวเฟยเฟยพูดขึ้นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งขณะที่เธอมองไปที่เหย่หลิงเฉิน

“คุณหนู จะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ!” น้องหลินตื่นตระหนกทันที “ปกติแล้วคุณหวงตัวมาก และคุณจะไม่ยอมให้ใครมาแตะแม้กระทั่งมือคุณเลย แต่ทำไมคุณถึงยอมให้คน ๆ นี้มาแตะต้องได้… ”

“จริง ๆ แล้วฉันรู้สึกอึดอัดมาก ฉันเวียนหัวตลอดเวลาเลย แล้วฉันคิดว่าเขาช่วยฉันได้จริง ๆ” เสี่ยวเฟยเฟยกล่าว

หลินเงียบลง เขามองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยสายตาพิฆาต สุดท้ายเธอกล่าวว่า “ก็ได้ ฉันยอมก็ได้! แต่คุณจะต้องนวดให้ฉันก่อนที่คุณจะนวดเฟยเฟย! พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณสามารถรักษาอาการนี้ได้จริง!”

“ไม่มีปัญหา!” เหย่หลิงเฉินพยักหน้า “ค่านวดคิดเป็นรายชั่วโมง ชั่วโมงละ 5,000 หยวน!”

“อะไรนะ?!”

หลินคิดว่าเธอได้ยินผิด เธอพูดด้วยความงงงวยว่า “ชั่วโมงละเท่าไหร่นะ”

“ 5,000 หยวน!” เหย่หลิงเฉินพูดอย่างใจเย็นด้วยท่าทีที่ไม่แยแส

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสี่ยวเฟยเฟยเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวย ในทางกลับกันเหย่หลิงเฉินพบว่าหลินมีท่าทีไม่พอใจเขา เขารู้สึกโกรธในใจจึงตัดสินใจแสดงความดื้อรั้นนี้ออกมา!

“คุณต้องบ้าแน่ ๆ !” น้องหลินหัวเราะจากความโกรธ “คุณรู้ไหมว่าเคยมีคนเสนอราคา 100,000 หยวน เพียงเพื่อที่เขาจะได้สัมผัสมือของเฟยเฟย! คุณนี่มันไร้ค่าจริง ๆ!”

“นั่นมันคนอื่น แต่นี่คือราคาของฉัน” เหย่หลิงเฉินตอบอย่างเยือกเย็น

“นี่! แก!!…” หลินชี้ไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยมือที่สั่นเทา เธอพบว่าเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้อย่างแท้จริงว่าเธอจะต้องจ่ายเงินให้เขาเมื่อเขาเป็นคนที่เอาเปรียบเธอ

“พี่หลิน มันไม่แพงเลยถ้ามันรักษาเราหายได้” เสี่ยวเฟยเฟยทำตัวราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

“ตกลง! 5,000 หยวนก็ได้ แต่ถ้าการรักษาไม่ได้ผลอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” หลินจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉิน เธอพูดกับเหย่หลิงเฉิน ผ่านฟันที่ขบกันด้วยความโกรธ เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องเอาตัวเองทดลองก่อนไม่ว่าการนวดของเหย่หลิงเฉินจะได้ผลหรือไม่ก็ตาม!

…