GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 475

EP 475

By loop

ในพริบตาทุกคนก็รุมล้อมตัวหลิงรัน

ทั้งแพทย์ชายและแพทย์หญิงสองสามคนเริ่มโต้เถียงกันเพราะพวกเขาทั้งหมดต้องการเป็นคนที่จะรักษาหลิงรันด้วยตัวเอง

บรรยากาศโดยรอบของพยาบาลสงบขึ้นมากและตอนนี้แพทย์แต่ละคนจัดสรรงานให้กันเอง เหล่าพยาบาลยืนมองหน้ากันอยู่ แล้วพยาบาลหลิวสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย“ ฉันจะทำหน้าที่เป็นพยาบาลคนที่สาม เริ่มจากซ้ายมือคนแรกจะเป็นพยาบาลคนที่สองและคนที่สองจะเป็นพยาบาลขัดผิวคนแรก เริ่มจากทางขวาของฉันคนแรกจะเป็นพยาบาลผ่าตัดคนแรกคนที่สองจะเป็นพยาบาลผ่าตัดคนที่สองและอื่น ๆ …”

“ตอนนี้ใครก็อยากจะเข้าไปมีส่วนร่วมสินะ”

“ เรามีอุปกรณ์จำเป็นสำหรับการผ่าตัดหรือยัง”

“ ตอนนี้เราไม่มีเตียงผ่าตัดนะ”

พยาบาลสาวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นและถามคำถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

นางพยาบาลหลิวส่ายหัวออกมาและกล่าวว่า“ พวกคุณเคยมีประสบการณ์ในการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะมาก่อนหรือไม่? พยาบาลทุกคนจะออกไปหลังจากทำงานเสร็จแล้ว เราจะทำตามระบบหมุนเวียนที่พวกคุณทุกคนผลัดกัน หลังจากที่คุณทำภารกิจหนึ่งแล้วให้ยืนเฉยและปล่อยให้คนต่อไปทำงานต่อไป”

“ โอ้”

“ ได้ผล”

“ฟังดูเข้าท่า.”

พยาบาลทุกคนต่างส่งร้องออกมาเพราะ เห็นด้วย จากนั้นพวกเธอก็หยิบขวดอะไรบางอย่างออกมาเพื่อล้างมือและล้างไปที่ข้อมือด้วย พวกเธอบางคนตื่นเต้นมากจนจนรีบล้างมือกันใหญ่ ในตอนนั้นพวกผู้ชายที่มาด้วยกันที่ไม่สามารถเบียดตัวเองเข้าไปในฝูงชนของเหล่าสาวๆได้เลย  พวกเขาเองก็อยากรู้ว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่

ไกด์สาวคนหนึ่งพยายามหารถเข็นให้หลิงรันนั่ง เธอรีบกลับไปที่สำนักงานใกล้ และมียามสองคนเดินไปมาจากลานจอดรถก่อนที่จะเข้าไปช่วยเหลือเธอทันที

“ รถเข็นอยู่ตรงนี้ กรุณาหลีกทางหน่อย” ไกด์สาวที่อยู่ตรงกลางตะโกนขณะที่เธอยืนอยู่ข้างๆฝูงชน เธอพยายามที่จะแหวกทางเข้าไปรับหลิงรัน

หนึ่งในยามคนดึงตะโกนลั่นขึ้นมา เขาตะโกนว่า“ ผมรู้วิธีจัดการรักษาฉุกเฉิน ให้ผมเข้าไปด้วย.”

ทันใดนั้นบัตรพนักงานสองสามใบก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นสวมเสื้อคลุมสีขาวขนาดใหญ่ในรูปถ่ายที่ปรากฏบนบัตรพนักงาน

“ แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลหยุนหัว?” ยามคนนั้นอ่านออกเสียงและมองไปที่พวกเขาด้วยสีหน้างงงวย “ นี้เป็นทริปเที่ยวประจำแผนกใช่ไหม”

หมอรีบเอาบัตรพนักงานออกมา

แพทย์ใช้เวลาสักพักหนึ่งในการตรวจสอบเท้าที่ได้รับบาดเจ็บของหลิงรัน

แน่นอนว่าหมอเหล่านั้นสวมถุงมือเตรียมพร้อมมาก เพราะหลิงรันเตรียมถุงมือหลายคู่ก่อนการเดินทางและเก็บไว้ในกล่องที่เขาเก็บอุปกรณ์ที่ไว้สำหรับเจาะหลอดลม

แพทย์ที่จัดการบีบตัวต่อหน้าฝูงชนรายงานงานของพวกเขาทีละคน

“ ฉันทำความสะอาดเท้าของเขาแล้ว”

“ มาพันผ้าพันแผลกันเถอะ”

“ ยึดด้วยเฝือก”

“ฮะ? คุณเอาเฝือกมาด้วยหรอ” หมอโจวจ้องไปที่แพทย์ประจำบ้านอาวุโสที่อยู่ข้างหลังเขา – เจิ้งเป่ย – ด้วยความประหลาดใจ

เจิ้งเป่ยเขาเป็นชายคิ้วหนาและตาโต เขาหัวเราะอย่างมีอารมณ์ดีและกล่าวว่า“ ฉันพบผู้ป่วยที่ขาหักในสถานที่ต่างๆเช่นช่องเขาเสือกระโจนทุกๆสิบวันหรือครึ่งเดือนในศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน ไม่บ่อยนักที่เราจะไปที่แบบนี้ดังนั้นฉันจึงคิดที่จะดีกว่าถ้านำเฝือกมาด้วยเผื่อว่าเราจะเจอนักท่องเที่ยวที่ตกเขาลงมาขณะเดินป่าหรืออะไรสักอย่าง การยึดเท้าที่บาดเจ็บด้วยเฝือกแน่นอนว่าจะมีชัยชนะด้วยกิ่งไม้ มีประสิทธิภาพและสะดวกยิ่งขึ้น”

“นายต้องจริงจังขนาดนี้เลยหรอ? ครั้งต่อไปถ้านายมาบ้านฉันคุณช่วยพกอะไรทีไม่เป็นรางบอกเหตุอย่างงี้ได้ไหม  ช่วยพกอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้หน่อย” หมอโจวส่ายหัวขณะที่เขาพูด

เจิ้งเป่ยหัวเราะเบา ๆ “ แต่มันก็มีประโยชน์จริงไหมล่ะ”

“ ขอบคุณพระเจ้าที่นายไม่ได้เอเครื่องกระตุ้นหัวใจมาด้วย” หมอโจวหัวเราะ

เจิ้งเป่ยพูดอย่างไม่กระวนกระวาย“ ยินดีด้วย แน่นอนว่าจะต้องมีเครื่องกระตุ้นหัวใจในรถพยาบาล แต่มันก็เป็นเรื่องที่แตกต่างออกไปเมื่อต้องเข้าเฝือก เฮ้อฉันแค่กังวลว่าสาวสวยบางคนจะล้มลงขณะเดินป่าและขาหัก มันจะน่าเสียดายถ้าขาของเธอไม่ได้รับการรักษาเป็นอย่างดีจริงไหมล่ะ”

หมอโจวพยักหน้าช้าๆและพูดกับหลิงรันว่า“ ในกรณีนี้เฝือกที่หมอเจิ้งนำมานั้นมีประโยชน์มาก”

หมอโจวรักษาเท้าที่บาดเจ็บของหลิงรันด้วยเฝือกขณะที่เขาพูด

หลิงรันถอนหายใจ “ ผมแค่เคล็ดขัดยอกเท่านั้น”

“ นายแน่ใจได้ยังไงกัน” เจิ้งเป่ยกล่าว“ เราจะทำการวินิจฉัยที่แน่ชัดหลังจากที่คุณได้รับการเอ็กซ์เรย์เท่านั้น”

“ ผมก็แค่สะดุดหินเท่านั้น” หลิงรันเปล่งเสียงของเขา “ ไม่จำเป็นต้องใส่เฝือก”

“ เข้าเฝือกอยู่ที่นี่แล้ว มันจะเป็นการสูญเปล่าถ้าเราไม่ใช้มัน” หมอโจวไม่สนใจหลิงรันและบังคับให้เท้าของหลิงรันต้องใส่เฝือก

หลิงรันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้หมอโจวทำเช่นนั้น

“ ฉันเคยเจอกรณีแบบนี้มาก่อน นอกจากนี้ยังได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ผู้ป่วยเล่าว่าเขาล้มลงขณะขี่จักรยานและได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เขาอยากกลับบ้านทันทีหลังจากที่ฉันเย็บแผล แต่ฉันบังคับให้เขาอยู่ หลังจากที่เขาได้รับ CT scan เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคหลอดเลือดโป่งพอง” เจิ้งเป่ยยกคางขึ้นและพูดว่า“ ถ้าฉันไม่หยุดเขาไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลเขาจะต้องตายเพราะเส้นเลือดในสมองแตกแน่นอน”

“ เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น” มัคคุเทศก์ที่ด้วยสวยงามที่ศูนย์ได้รับความสนใจ

เจิ้งเป่ยเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่ามีหญิงงามให้ความสนใจเขา เขากล่าวว่า“ ฉันได้พบแพทย์จากแผนกศัลยกรรมประสาทของเราเพื่อรักษาเขา หมอนั่นฝีมือดีทีเดียว เขาจัดให้ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทันที โชคดีที่คนไข้มีประกันสุขภาพและยังค้นพบเส้นเลือดโป่งพองได้ทันเวลา อย่างไรก็ตามตำแหน่งที่พบอาการมันก็แย่มาก”

“ หมอที่คุณแนะนำเขาให้จัดการรักษาเขาหรือเปล่า” มัคคุเทศก์ที่สาวสวยที่ศูนย์พร้อมกล่าวชมเจิ้งเป่ย

เจิ้งเป่ยหัวเราะเบา ๆ “ มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก”

“ เรื่องอะไร”

“ ทำไมเราไม่หาที่ร่ม ๆ แล้วหาเครื่องดื่มก่อนจะคุยต่อ” เจิ้งเป่ยอยากได้ความเป็นส่วนตัวกับไกด์สาวสวยคนนี้ ซึ่งน่าแปลกใจที่เจิ้งเป่ยดูกระตือรือร้นกว่าปกติ ขนาดในห้องผ่าตัดเขาก็มักจะแสดงท่าทางตื่นเต้นมากเมื่อเห็นว่ามีคนสนใจฟังสิ่งที่เขาพูด

มัคคุเทศก์ที่ศูนย์ยิ้มอย่างมีอารมณ์ขัน “ ทำไมคุณไม่เล่าเรื่องให้ฉันฟังก่อนล่ะ”

“ ได้แล้ว” เจิ้งเป่ยยิ้มด้วย “ หลังจากนั้นผู้ป่วยก็เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลและศัลยแพทย์ระบบประสาทได้ทำการผ่าตัดให้เขา แต่เขาไม่สามารถรับมือกับสภาพอากาศได้…”

มัคคุเทศก์ประจำศูนย์ซึ่งกำลังยิ้มอย่างมีเลศนัย “คุณหมายถึงอะไร?”

“ มีเลือดออกในสมองและศัลยแพทย์ไม่สามารถหยุดมันได้ เขาไม่ได้ออกจากเตียงผ่าตัดที่ยังมีชีวิตอยู่” เจิ้งเป่ยยักไหล่

“ แล้ว…นี่จะเกิดขึ้นกับหมอหลิงด้วยหรือ” ในขณะที่ไกด์นำเที่ยวที่ศูนย์จ้องไปที่หลิงรัน คน ๆ หนึ่งสามารถเห็นได้ว่าเธอเสียใจแค่ไหนเพียงแค่มองไปที่เต้านมคัพซีของเธอ

หลิงรันรู้สึกหนาวสั่นลงกระดูกสันหลังเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ ผมมแค่เคล็ดขัดยอกเท่านั้น”

เจิ้งเป่ยให้มัคคุเทศก์ที่ศูนย์ดูแล้วพูดว่า“ ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”

ไกด์นำเที่ยวที่ศูนย์ก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ ใช่มันเป็นแค่อาการเท้าแพลง”

“ มาเถอะมารวมพลังกันแล้วช่วยหมอหลิงขึ้นรถเข็น” หมอโจวต้องการพูดอะไรเพิ่มเติมแล้ว หากเป็นเช่นนี้พวกเขาจะไม่มีเวลาเหลือสำหรับกิจกรรมท่องเที่ยวในตอนนี้

พยาบาลสาวสองสามคนตะเกียกตะกายเพื่อช่วยหลิงรันให้ยืนขึ้นมา

พยาบาลจับขาซ้ายของเขาในขณะที่อีกคนหนึ่งจับขาขวาของเขา พยาบาลถึงกับคว้าแขนของเขา พวกเขาทั้งหมดมีเจตนาแอบแฝงในขณะที่พวกเขาอุ้มเขาพวกเขาขยับร่างกายของเขาไปยังตำแหน่งที่พวกเธอต้องการ

หลิงรันคุ้นเคยกับฉากนี้มากเกินไป

“ พวกคุณทุกคนหยุด!” หลิงรันรวบรวมแรงที่เหลือเพื่อลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองและพูดว่า“ ถ้าไม่มีอะไรอีกแล้วพวกคุณก็กลับไปทำตามปกติก่อนหน้านี้ หมอโจวโปรดพาผมไปที่ฟาร์มสเตย์”

“ จริงๆแล้วเราควรพาคุณลงจากหมู่บ้านทันที” มัคคุเทศก์ที่ศูนย์ชะงักเมื่อเห็นสิ่งนั้นและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ คุณบาดเจ็บสาหัสมาก…”

“ ผมแค่เคล็ดขัดยอกเท่านั้น” หลิงรันเน้นย้ำอีกครั้งและหันไปมองหมอโจว “ ถ้าคุณไม่พาผมไป ผมอาจจะเป็นหนักกว่านี้ก็ได้”

“ไปกันเถอะ.” หมอโจวเริ่มเข็นวีลแชร์ทันที

เนื่องจากขาของหลิงรันถูกยื่นออกไปทุกคนที่อยู่ข้างหน้าก็หลีกทางให้พวกเขา

พื้นผิวของลานจอดรถนั้นเรียบมากดังนั้นจึงง่ายมากที่จะเข็นรถเข็นไปที่นั่น หมอโจวใช้เวลาเพียงไม่นานก็ไปถึงรถเที่ใช้แบตเตอรี่ซึ่งจอดอยู่ริมถนน ในขณะที่เขาพับรถเข็นเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่ฝูงชนที่ตามมาข้างหลังพวกเขา เขาถามคนขับว่า“ เราไปเล่นไพ่นกกระจอกที่ฟาร์มสเตย์กันได้ไหม”

“รับทราบครับ ไม่มีปัญหา.” คนขับค่อยๆบิดสวิตช์กุญแจ จากนั้นเขาก็หันไปมองที่หลิงรันแล้วพูดว่า“ พ่อหนุ่ม คุณยังอยากจะไปเล่นไพ่นกกระจอกไหม? หรือว่าอยากออกไปหาอะไรทำข้างนอนก ”

หลิงรันก็ยังเงียบอยู่ เขาเพียงแค่ลูบกล่องที่มีอุปกรณ์สำหรับการผ่าตัดที่อยู่ข้างๆเขาและนิ่งเงียบ

ดวงอาทิตย์ตกและสภาพอากาศในหมู่บ้านเขากระโจมในวันนี้ดีมาก