GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 474

EP 474

By loop

ช่องเขาเสือกระโจนได้รับการตั้งชื่อตามหมู่บ้านเสือกระโจนเพราะอยู่ใกล้หมู่บ้านเสือกระโจน ถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หมู่บ้านเสือนักฆ่า ชื่อเดิมของมันคือ แบล๊คแบครีก เนื่องจากได้รับการตั้งชื่อตามหมีดำที่เคยออกมาในบริเวณใกล้เคียง ต่อมาผู้คนพบว่ามันไม่ใช่ชื่อที่ดีจึงเปลี่ยนเป็น หมู่บ้านสี่ฝั่ง ดังนั้นบนแผนที่ไปตู๋ หมู่บ้านจึงถูกเรียกว่า หมู่บ้านสี่ฝั่ง แต่ถ้ามีฝรั่งมาถามว่า หมู่บ้านสี่ฝั่ง อยู่ที่ไหนส่วนใหญ่คนพื้นที่จะไม่รู้จักเลย

ผู้คนใน หมู่บ้านสี่ฝั่งต่างภาคภูมิใจในชื่อ หมู่บ้านเสือนักฆ่า และพวกเขาอาศัยอยู่ใน หมู่บ้านเสือกระโจน

ในทำนองเดียวกันแม่น้ำสี่ฝั่งก็เป็นชื่อที่มีอยู่บนแผนที่เท่านั้น

แม้ว่าผู้คนในหยุนหัวจะจัดทริปไปเที่ยวกัย แต่พวกเขาก็จะไม่บอกว่าพวกเขากำลังไปที่แม่น้ำสี่ฝั่งเพื่อจะไปท่องเที่ยวในครั้งนี้ พวกเขาจะบอกว่าพวกเขาจะไปที่หมู่บ้านเสื่อกระโจนตั้งหาก

ซึ่งชื่อที่หมู่บ้านเสือกระโจนเมื่อได้ยินแล้วดูสนุกกว่าแม่น้ำสี่ฝั่งเสียอีก

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากเดินทางไปเที่ยวที่นั้น จึงมีการสร้างถนนเส้นใหม่ขึ้จมาเพื่อเป็นเส้นทางเดินป่าบนภูเขาได้รับการปรับปรุงและมีการสร้างฟาร์มสเตย์ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มากขึ้น

อีกทั้งหมู่บ้านเสือกระโจนมีผู้คนมาเที่ยวมากมายในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

มีรถยนต์ส่วนตัว รถประจำทางและรถบ้าน มากมายเต็มลานจอดรถ

รถบัสที่โรงพยาบาลหยุนหัวเช่ามาจึงต้องออกไปจอดไกลจากจุดจอดรถปกติ

“ หมอหลิงมาปั่นจักรยานกับเราเถอะ” พยาบาลสาวหลายคนถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกและพันรอบเอวเพื่ออวดเสื้อผ้าที่แห้งเร็วพอดีกับร่างกายของพวกเขาทำให้พวกเขาได้โชว์รูปร่างที่โค้งเว้า ใครก็ตามที่มองพวกเขาจะรู้สึกได้ถึงความร้อนในช่วงต้นฤดูร้อน

ก่อนที่หลิงรันจะตอบพวกเขาก็คว้าจักรยานจากรถบัสแล้วพูดว่า “หมอหลิงเรามีจักรยานพิเศษเหลืออีกหนึ่งคันมาด้วยกันไหม การขี่จักรยานรอบ หมู่บ้านเสือกระโจน มีชื่อเสียงมาก คุณสามารถเห็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวระหว่างภูเขาได้และมันสนุกมากๆที่ได้ไปปั่นจักรยานที่นั้น”

“ ถ้าคุณอยากเห็นทิวทัศน์คุณต้องปีนเขา!” คนที่ชวนหมอหลิงไปด้วยคือแพทย์จากแผนกศัลยกรรมที่ไม่ได้ไปทริปก่อนหน้านี้ พวกเขาจึงต้องมาเที่ยวทริปนี้แทน

ความจริงแพทย์หญิงไม่จำเป็นต้องชอบเดินป่าในระหว่างการเดินทาง แต่ถ้ามีใครต้องหากิจกรรมให้ทุกคนได้เพลิดเพลินการเดินป่าก็เป็นสิ่งที่ดีเพราะข้อกำหนดในการเดินทางนั้นต่ำพออยู่แล้ว

“ ผมไม่ชอบท่องเที่ยวในป่าสักเท่าไร” หลิงรันส่ายหัวอย่างระมัดระวัง สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือชีวิตที่ไม่เป็นระเบียบและสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นระเบียบและการเดินป่าก็มีทั้งสองอย่างอยู่ในที่เดียวกัน

“ มาทำบาร์บีคิวกันเถอะ” ผู้ที่รับผิดชอบกิจกรรมการสร้างทีมของโรงพยาบาลคือตัวแทนการท่องเที่ยวในพื้นที่ ครั้งนี้พวกเขาส่งมัคคุเทศก์ไปทั้งหมดสี่คน ทั้งหมดเป็นหญิงสาวและแต่ละคนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น พวกเขาเปล่งประกายความอ่อนเยาว์และทำให้พยาบาลสาวจำนวนนับไม่ถ้วนกลอกตา

หลิงรันลังเลเล็กน้อยและคิดว่าบาร์บีคิวก็ฟังดูดี

“ บาร์บีคิวฟังดูดี เราทำบาร์บีคิวกันที่ไหน” หมอเลย์ ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังกระโดดออกไป เขาสวมหมวกคาวบอยและดูเหมือนโจรสลัด

ไกด์สาวสวยที่ยืนอยู่ที่ตำแหน่งกึ่งกลางเพียงแค่มองไปที่หมอเลย์ และไม่ได้สนใจเขา เธอเองบริการให้กับโรงพยาบาลตลอดทั้งปีและเธอรู้ว่าแพทย์ที่ยังเป็นหมออายุสี่สิบปีไม่มีอำนาจหรือเงินแถมกลิ่นตัวของเขาก็ไม่ค่อยดีด้วย ไม่ว่าพวกเขาจะน่าเกลียดหรือไม่พวกเขาสามารถบอกได้เพียงแวบเดียวและไม่จำเป็นที่พวกเขาจะต้องตำหนิเรื่องอายุ

“ เราวางแผนที่จะทำบาร์บีคิวขนาดเล็ก แต่ไม่มีที่ว่างอีกแล้ว” มัคคุเทศก์หนุ่มที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางปฏิเสธหมอเลย์ อย่างไม่สนใจใยดีใดๆ

หมอเลย์หัวเราะเบา ๆ ทำหน้ามุ่ยและหันกลับไปหาหมอโจว“ ถ้าเรารู้เรื่องนี้เราควรเรียกเฮียเฉาให้มาหาและขอให้เขาเอาเตาย่างบาร์บีคิวหรืออะไรสักอย่างมาแล้วเราก็ทำบาร์บีคิวได้ด้วย”

“ หยุดฝันสักที” หมอโจวเดินลงจากรถบัสอย่างง่วงงุนและพูดว่า“ ตอนนั้นใครเป็นคนทำบาร์บีคิว”

“ ฉันจะเป็นคนย่างเองโอเค?” หมอเลย์ตอบอย่างชำนาญ เขาอยู่ในโรงพยาบาลหยุนหัวมานานกว่าสิบปีแล้วและตั้งแต่เขาทำงานกับหมอโจวมาตลอดเวลานี้ แน่นอนว่าในตอนแรกเขาคิดว่าหมอโจวเป็นคนที่ให้โอกาสทั้งหมดแก่เขาเพราะความอ่อนน้อมถ่อมตนของเขาและเขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจในเรื่องนั้นมาระยะหนึ่งแล้ว

หมอโจวส่ายหัวแล้วพูดว่า“ ทำไมต้องเปลืองพลังงานทำเอง? เราก็แค่ไปฟาร์มสเตย์และก็ไปหาบาร์บีคิวกินที่นั้นก็จบแล้ว”

“ มันสนุกกว่าที่จะทำบาร์บีคิวด้วยตัวเอง” หมอเลย์ กล่าว“ หรืออื่น ๆ ทำไมเราถึงมาไกลขนาดนี้? หากเป็นเช่นนั้นควรไปทานที่ร้านอาหารของเฮียเฉาดีกว่าไหม”

“ ของที่ทำจากบาร์บีคิวเป็นสารก่อมะเร็ง” หมอหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเขาซึ่งมีรูปร่างหน้าตาธรรมดาจนคนจำชื่อไม่ได้กระซิบความคิดเห็นของเขา

พวกแพทย์หัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีใครตอบเขา

ฝูงชนออกมาจากรถบัสติดต่อกันและแยกเป็นกลุ่ม หนึ่งในนั้นคือกลุ่มฟาร์มสเตย์อีกกลุ่มหนึ่งคือกลุ่มปีนเขาและอีกทีมหนึ่งที่ตั้งใจจะไปนมัสการพระพุทธรูปที่วัด …

ในทำนองเดียวกันมีคนจากทีมอื่น ๆ ที่มาข้างหน้าและชวนหลิงรันให้ไปด้วย

หลิงรันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เล็กน้อย จากนั้นด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีเขาจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วและพูดว่า“ ผมจะไปฟาร์มสเตย์”

คนรอบข้างถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวังพร้อม ๆ กัน

หลิงรันไม่ไหวติงใดๆ จากประสบการณ์ของเขามักมีคนที่จะผิดหวัง คำตอบที่ตรงตามความคาดหวังของทุกคนแทบจะไม่มีเลย

พยาบาลและหมอก็โอเค แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะให้หลิงรันไปคนเดียว แต่พวกเขาก็รู้สึกสงบขึ้นหลังจากรู้ว่าพวกเขาสามารถพบหมอหลิงได้ทันทีที่พวกเขากลับไปที่โรงพยาบาล

มัคคุเทศก์สาวสวยสองสามคนลังเลใจมาก ถ้าพวกเขายอมแพ้ในครั้งนี้ใครจะรู้ว่าครั้งต่อไปจะต้องเจอกับผู้ชายที่หล่อเหลาเช่นนี้เมื่อไหร่

“ อย่าหยุดฉันฉันจะใช้ท่าที่ดีที่สุด” ไกด์ที่ตำแหน่งกึ่งกลางทาลิปสติกอีกครั้งเพื่อให้คนอื่นสนใจเธอ

ไกด์ที่นั้งข้างๆนั้นเธอจึงแนะนำเธอว่า“ ลองคิดดู? คุณเป็นแพทย์มานานแต่กลับไม่รวยนี้นะ?”

“ คุณจะมีความสุขได้ไหมถ้าคน ๆ นั้นรวย แต่ฉันรู้ว่าถ้าสามีของฉันหล่อขนาดนั้นฉันจะตื่นขึ้นมาหัวเราะในความฝันได้” ไกด์สาวคนนั้นยืดหลังของเธอให้ตั้ง ตรงขณะที่เธอสวมรองเท้าส้นสูงและก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เธอตะโกนและล้มลง

เธอบังเอิญตกลงไปบนแผ่นหญ้าด้านข้าง มันทำให้หน้าของเธอเลอะเครื่องสำอาง

เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น!

แพทย์หลายคนอดไม่ได้ที่จะไล่ตามเสียงและมองไปที่เธอ

หลิงรันมองข้ามไปเช่นกัน แต่เขาจ้องมองไปที่หญิงสาวเพียงไม่กี่ครั้งก่อนที่เขาจะหันหน้าไปรอบ ๆ

ส่วนใหญ่แล้วระดับการแพลงของข้อเท้าเป็นงานง่ายๆ ของแผนกฉุกเฉินหรือแผนกศัลยกรรมกระดูกเท่านั้น หลิงรันเองก็คุ้นเคยกับเหตุการณ์นี้บ่อยๆ แต่เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก

“ ฉันจะไปดูเธอเอง” หลิงรันพูดขณะที่เขาเดินไปตามถนนยางมะตอยไป

เสียงบ่นอยู่ดีๆก็ดังขึ้น

หลิงรันสะดุดก้อนหินก้อนเล็กและล้มลงบนพื้น

หลิงรันตะลึงจากกาล้ม

คนอื่น ๆ ก็ตะลึงกับเหตุการณ์นี้เช่นกัน

“ หมอหลิงล้มได้ด้วยเหรอ” พยาบาลสาวประหลาดใจอย่างยิ่ง

พยาบาลสาวที่อยู่ข้างๆเขากล่าวด้วยการลาออกว่า“ คุณจะไร้เดียงสาได้อย่างไร? คนธรรมดาก็สามารถล้มลงได้ตราบเท่าที่พวกเขาเป็นมนุษย์ มันก็เป็นเรื่องปกติที่หมอหลิงจะสะดุดล้ม”

“ คุณเคยเห็นหมอหลิงสะดุดล้มหรือไม่”

“ ไม่”

“ แล้ว…ทำไมไม่มีใครช่วยเขาล่ะ? โอ้เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นหมอหลิงสะดุดล้ม เขาหล่อมากฉันอยากถ่ายรูปกับเขา…”

ท่ามกลางเสียงพูดคุยมีคนเห็นว่ามีคนเข้าใกล้หลิงรัน มากขึ้น

จากนั้นหลิงรันก็ลุกขึ้นนั่งและพยายามเหยียดขาออก เขาแสดงสีหน้าแปลก ๆ

“ ข้อเท้าฉันอาจจะบิด” หลิงรันพูด

เสียงของเขาไม่ดัง แต่เมื่อมันเข้าหูของทุกคนมันก็ทำให้อึกทึก

“ ข้อเท้าบิดเหรอ”

“ ห๊ะเขาบิดข้อเท้าจริงๆเหรอ”

“ ฉันรอวันนี้มานานแล้วใครจะเป็นคนรักษาเขา”

แพทย์และพยาบาลต่างพูดคุยเรื่องนี้อย่างตื่นเต้นในขณะที่พวกเขารีบวิ่งเข้าหาหลิงหรัน

หลิงหรันถอนขาออกโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า“ ฉันแค่บิดข้อเท้าก็หายไปแล้ว”

แพทย์หญิงคนหนึ่งซึ่งเดิมเตรียมจะเดินป่าหัวเราะดัง ๆ และพูดด้วยท่าทางคุ้นเคยว่า“ ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ ยากที่จะบอกว่ามีความเสียหายของกระดูกหรือไม่ แน่นอนว่าควรจัดการตามระดับของการบาดเจ็บ”

“ เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อนฉันค่อนข้างแม่นกับอาการนี้เมื่อรู้สึกถึงอาการบาดเจ็บที่กระดูก”

“ เยี่ยมเลยผมจะไปเอาถุงมือมาด้วย” หมอประจำบ้านหน้าตาธรรมดาพูดอย่างขี้อาย

*หวด!*

มีใบหน้ามากมายจ้องมองไปที่ใบหน้าของหมอประจำบ้านหน้าตาธรรมดาคนนั้น