GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 460

EP 460

By loop

ผู้อาวุโสเหม่ย นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขาดูเงียบสงบและถูกคลุมด้วยผ้าห่มอียิปต์ผ่าที่ลูกสาวของเขานำมาด้วย เขาดูเหมือนมัมมี่ของราชวงศ์ มีเพียงเนื้อหย่อนคล้อยบนใบหน้าของเขาเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นมาและมันยังทำให้เขาดูดุดันเช่นเคย ท้องของเขาก็ยังใหญ่เหมือนเดิมเช่นกัน

เหม่ยเทียนกุ้ย เขาดูสูงส่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ๆ เสมอและเมื่อเขายืนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสเหม่ยของเขา เขาก็ดูเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่ที่เชิงบัลลังก์ของฟาโรห์

คนอื่น ๆ ก็ยิ่งกังวลมากขึ้น มีเพียงหลานชายตัวน้อยของผู้อาวุโสเหม่ยเท่านั้นที่ไม่เข้าใจสิ่งที่ปู่ของเขาทำอยู่คืออะไร ในขณะที่เขาโบกมืออันอวบอิ่มซึ่งดูเหมือนดอกบัว ป้องกันไม่ให้ห้องเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด

“ สรุปได้ว่าการชะลอการผ่าตัดจะเป็นทางออกที่ดีกว่าสำหรับผู้ป่วย รออีกสักพักจะดีกว่าสำหรับการวินิจฉัยของผู้ป่วย” โจวซินเยียนรู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อที่ก่อตัวขึ้นที่รักแร้ของเขา เขาเคยชอบกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุม แต่เมื่อเขายืนอยู่หน้าตระกูลเหม่ย โจวซินเยียนพบว่าตัวเองกับพูดติดอ่างในขณะที่ต้องทนกับการจ้องมองจากดวงตาสามเหลี่ยมอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเหม่ย บนใบหน้าที่ดุร้ายอยู่ตลาดเวลา

เหม่ยเทียนกุ้ย ก้มหัวลงและรอให้โจวซินเยียนพูดจบ เขาส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว

“ ตามข้อบ่งชี้ในปัจจุบันคุณอาจดื่มน้ำปริมาณเล็กน้อยและเครื่องดื่มดีท็อกซ์ได้ไม่เกินสองชั่วโมงก่อนการผ่าตัด คุณสามารถกินอาหารแข็งที่ย่อยได้ง่ายก่อนการผ่าตัดหกชั่วโมง” หมอจินที่ยืนอยู่ข้างๆเหม่ยเทียนกุ้ยกล่าวอย่างลำบากใจว่า“ เวลาผ่าตัดอาจล่าช้าได้ภายใต้ข้อ จำกัด ที่เหมาะสม แต่จะไม่น่าเกินสิบสองชั่วโมง?”

ศาสตราจารย์หวาง เป็นหมอของผู้อาวูโสเหม่ยส่วนหมอจิน เองก็มองไปที่เหม่ยเทียนกุ่ย เขาได้รับความไว้วางใจจากเหม่ยเทียนกุ้ย คำพูดที่เขาพูดในขณะนั้นส่วนใหญ่เพื่อคลายความกังวลของตระกูลเหม่ยโดยเฉพาะความอึดอัดของผู้อาวุโสเหม่ย เขาเองไม่ยากให้สถาณการณ์ดูตึงเครียดมากนัก

เมื่อเทียบกันแล้วใบหน้าของหลิงรันนั้นค่อนข้างแข็งทื่อเย็นชาไร้กังวลอ่อนโยนหล่อเหลาสง่างามสง่างามสดชื่นและแปลกใหม่สง่าผ่าเผยและเป็นวีรบุรุษเหมือนกระดูกที่ถูกขัดด้วยมีดและเหมือนหยกที่เจียระไนด้วยสิ่ว และหิน …

หลิงรันกล่าวว่า“ ผู้ป่วยกินอาหารแข็งสองชั่วโมงก่อนการผ่าตัด”

“ ถึงอย่างนั้น…ก็ไม่จำเป็นต้องล่าช้าไปสิบสองชั่วโมง…” หมอจินกระซิบ“ มันจะเพียงพอแล้วถ้าคุณเลื่อนเวลาออกไปหกชั่วโมงหรือสูงสุดแปดชั่วโมง”

จากนั้นผู้อาวุโสเหม่ยมองไปที่หมอจินอย่างเย็นชาและทำให้หมอจินรู้สึกเสียวสั่นหลังขึ้นมาทันที

หมอจินกล่าวเสริมอย่างประหม่าว่า“ มันจะนานเกินไปนะ ผู้ป่วยอาจจะหิวมากและจะไม่เอื้อต่อการฟื้นตัวหลังผ่าตัด หกชั่วโมงคือขีด จำกัด สำหรับแนวทางรักษาในปัจจุบันล้วนแนะนำให้ลดระยะเวลาการอดอาหารให้สั้นลง…”

“ ไม่ต้องห่วงคนไข้อ้วนอยู่แล้ว” น้ำเสียงของหลิงรันนั้นแข็งกร้าว แต่ดูอบอุ่นด้วยเสียงใสที่ดูบริสุทธิ์สง่างามมั่นคงและน่าดึงดูด คำพูดของเขาถูกพูดด้วยเสียงที่ชัดเจน; มันเป็นน้ำเสียงที่ไพเราะและเป็นจังหวะมาก เสียงของเขาดูฟังสบายๆแต่ชัดเจนและน่าฟัง เป็นอย่างที่ลู่เยี่ยนกล่าวไว้ว่า“ เสียงเหมือนน้ำที่ไหลรินบนภูเขานั้นช่างนุ่มนวลพอที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้”

ผู้อาวุโสเหม่ยยืดคออ้วนของเขาและเขาก็จ้องไปที่หลิงรันด้วยท่าทางคุกคามเหมือนกับที่เขาชอบมองคนอื่นๆ!

“ อ้วน…ถ้าผู้อาวุโสเหม่ยอ่วนอยู่คุณก็เลื่อนการผ่าตัดออกไปสักพัก…” หมอจินรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย คู่มือระบุว่าการอดอาหารลดลง แต่สำหรับคนที่ไม่อ้วนเท่านั้น หมอจินคิดสักพักและพูดว่า“ ผู้อาวุโสเหม่ยกินอาหารเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าคุณคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาถูกขอให้ลดน้ำหนักในช่วงครึ่งแรกของเดือน นอกจากนี้เขายังอดอาหารเป็นเวลานานก่อนการผ่าตัด แม้แต่คนธรรมดาก็ไม่สามารถรับมือได้ ตอนนี้คุณกำลังขยายเวลาการอดอาหารให้นานขึ้นจำเป็นต้องขยายระยะเวลาให้นานขึ้นอย่างงั้นหรอ”

“ อย่างที่คุณบอก” หลิงรันพูด“ คนไข้นั้นตัวอ้วนเกิน”

“พอ! ความคิดเห็นของคุณได้รับการแสดงอย่างชัดเจนมาก!” ผู้อาวุโสเหม่ยกระแทกขอบเตียงด้วยความโกรธและอยากจะลุกขึ้นนั่ง แต่เขาล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าแทนเพราะพุงมี่ใหญเกินไปของเขส

ลูกสาวคนโตของเขารีบไปข้างหน้าและกระซิบว่า“ พ่อให้หนูช่วยนะ”

“ ฉันไม่ต้องการ!” ผู้อาวุโสเหม่ยตะโกนอย่างร้อนรน “ ให้ฉันอดตายไปเลย!”

หลิงรันพูดย้อนกลับไปว่า“ การอดอาหารสิบสองชั่วโมงจะไม่ฆ่าคุณ”

“ ฉันหิวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ คนปกติจะไม่มีปัญหาแม้ว่าพวกเขาจะอดอาหารเป็นเวลาสามวันก็ตาม” หลิงหรันกล่าว

“ ฉันมีแก่ว่าคุณ ฉันรู้ว่าคนเราต้องอดอาหารนานแค่ไหนก่อนตาย!” ผู้อาวุโสเหม่ยจับมือลูกสาวคนโตของเขาแล้วลุกขึ้นนั่งทันที เนื้อที่หย่อนคล้อยบนใบหน้าของเขาถูกเสียดสีไปด้วยกัน “ เราต้องซ่อมแซมถ้ำและสร้างเขื่อนในขณะที่เราหิวโหย แต่เรายังต้องแน่ใจว่าเราสามารถทำงานต่อไปได้ เราจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเราอดอาหารได้ขนาดไหน? ตอนนี้ไม่มีอาหารกินขาดแคลนแล้วและฉันก็ไม่เหลือเสื้อผ้าที่จะสวมใส่อีกต่อไปฉันจะกินและดื่มอะไรนิดหน่อยเพียงเท่านั้น”

ดวงตาของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย แต่การจ้องมองของเขายังคงดูดุ เขาดูเหมือนหมีที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล

ลูกสาวคนโตจับมือพ่อแล้วกระซิบว่า“ พ่อหมอหลิงไม่ได้พยายามห้ามไม่ให้พ่อกิน เพื่อให้เขาสามารถผ่าตัดได้อย่างราบรื่นหลังจากนี้และ การที่เขาทำเช่นนี้ เขาคำนึงถึงความปลอดภัยของพ่อด้วย”

เหม่ยเทียนกุ้ย ยังยืนหยัดและช่วยเหลือหลิงรัน โดยการพยายามหว่านล้อมพ่อของเขาให้ทำตามที่หลิงรันบอก

การดำเนินการจะดำเนินการในไม่ช้า ถ้าอย่างนั้นไม่มีใครรู้สึกว่าการดุหัวหน้าศัลยแพทย์เป็นความคิดที่ดี

ผู้อาวุโสเหม่ยหอบเสียงดัง ความโกรธของเขาค่อยๆหายไปและน้ำเสียงของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวว่า“ สบายดี แม้ว่าฉันจะกินไม่ได้อย่างน้อยก็ให้ฉันดื่มสักหน่อยเถอะ”

“ คุณดื่มโคล่าได้ เครื่องดื่มอัดลมสามารถดื่มได้สามชั่วโมงก่อนการผ่าตัด” หลิงรัน กล่าว “ จำกัด จำนวนทั้งหมดไว้ที่สิบออนซ์”

ดวงตาของผู้อาวุโสเหม่ยสว่างขึ้น แต่เขาทำหน้ามุ่ยและพูดว่า“ อย่าโกหกฉัน หมอจินเพิ่งบอกว่าฉันสามารถดื่มได้สองชั่วโมงก่อนการผ่าตัด”

หลิงรันถอนหายใจและดูเหมือนว่าเขากำลังจะให้คำแนะนำอย่างจริงจัง ขณะที่เขาเปิดปากและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเขาก็ถูกผู้อาวุโสเหม่ยเข้ามาขัดจังหวะ

“ ฉันรู้ว่าฉันอ่วน!” ผู้อาวุโสเหม่ยนอนราบกับเตียงทั้งๆ

เหม่ยเทียนกุ้ยเดินไปสูบบุหรี่หนึ่งมวนที่ปลายทางเดินของก่อนทางเข้าห้องผ่าตัด

เขาเกือบจะสูบบุหรี่ชุนฮวาครบไปแล้วหนึ่งซองเมื่อเห็นหลิงรันสวมสครับและเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับกระซิบกับหมอสองสามคนข้างๆ

“ หมอหลิงฉันมีอะไรพูดกับคุฯ” เหม่ยเทียนกุ้ยบดขยี้กล่องบุหรี่ชุนฮวา ซึ่งเหลือเพียงบุหรี่หนึ่งมวน

หลิงรันยืนอยู่ตรงข้ามเหม่ยเทียนกุ้ยก้มศีรษะและมองเขาอย่างเงียบ ๆ

เหม่ยเทียนกุ้ มองไปที่ใบหน้าของหลิงรัน และทันใดนั้นก็รู้สึกกดดันมาก

เหม่ยเทียนกุ้ย กรนราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาวางมือไว้ด้านหลังเดินไปด้านข้างสองสามก้าวแล้วหันไปมองหลิงหรันก่อนที่เขาจะพูดว่า“ หมอหลิงวันนี้คุณทำการผ่าตัดสามครั้งแล้วใช่ไหม?”

“ใช่.” หลิงหรันยิ้มเล็กน้อย “ ทั้งสามเป็นโรคตับ”

เหม่ยเทียนกุ้ยพยักหน้าช้าๆ เขาไม่เพียง แต่รู้เกี่ยวกับปฏิบัติการทั้งสามในวันนั้น แต่เขายังรู้ด้วยว่าการปฏิบัติการก่อนหน้านี้ของหลิงรันประสบความสำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้ว่าเหม่ยเทียนกุ้ยจะไม่เข้าใจเรื่องทางการแพทย์ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าแม้ว่าจะง่ายต่อการช่วยให้ศัลยแพทย์สามารถจัดการการผ่าตัดได้สำเร็จ แต่ก็ยากที่ศัลยแพทย์จะประสบความสำเร็จในการผ่าตัดทุกเคส

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับหลิงหรันในการผ่าตัดพ่อของเขาหลังจากทำการผ่าตัดสามครั้งก่อนหน้านั้นหากหลิงรันเชื่อว่าไม่มีปัญหา แต่เหม่ยเทียนกุ้ยก็ไม่มีอะไรจะพูดเช่นกัน

“ หมอหลิงโปรดทำให้ดีที่สุดเพื่อการผ่าตัดของพ่อฉัน” เหม่ยเทียนกุ้ย สามารถขอร้องด้วยคำพูดในตอนนั้น

“ตกลง.” หลิงรันพยักหน้า เขามองไปที่เหม่ยเทียนกุ้ยอีกครั้งก่อนที่เขาจะหันกลับมาและพูดว่า“ เรากำลังจะทำการผ่าตัดเดี๋ยวนี้”

“ เดี๋ยวก่อนหมอหลิงอืม…มีอะไรให้ฉันทำไหม”เหม่ยเทียนกุ้ย รู้สึกลำบากใจที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา

“ คุณรอได้เลย” หลิงหรันกล่าว

เหม่ยเทียนกุ้ยส่ายหัว “ หมอหลิงเราตกลงกันสามเรื่องก่อนหน้านี้ ฉันพูดถึงสามสิ่งและคุณทำทุกอย่าง คุณขอสามสิ่งเช่นกัน แต่ฉันทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว…”

“ ครับ”

“ ฉันรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอดดังนั้นฉันจึงสงสัยว่ามีอย่างอื่นที่ฉันสามารถทำได้หรือไม่…” เหม่ยเทียนกุ้ยพูดขณะที่เขามองไปที่หลิงหรัน “ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ฉันแค่อยากขอบคุณและเสียใจกับสิ่งที่ทำไปก่อนหน้านี้ ฉันหวังว่าคุณจะมีความสุขและทุกอย่างจะราบรื่น…”

“ผมรู้แล้ว.” ในขณะที่หลิงรันฟังเหม่ยเทียนกุ้ยพูดติดๆขัดอยู่ เขาเองก็ไม่อยากให้เหม่ยเทียนกุ้ย รู้สึกอึดอัดต่อไปและเขาโบกมือก่อนจะพูดว่า“ คุณสามารถถามสมาชิกในทีมของผมได้ ถ้าพวกเขามีความสุขผมก็มีความสุข”

หลังจากจบประโยคนั้นหลิงรันก็จากไปขณะที่เหม่ยเถียนกุ้ยทำสีหน้าตกตะลึง สมาชิกในทีมของเขาที่รู้สึกมีความสุขอย่างงั้นหรอ