GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 459 - cat2auto | นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย PDF

EP 459

By loop

เมืองอู๋ซินนั้นมีชื่อเสียงในด้านของทิวทัศน์ที่สวยงามมาโดยตลอด

จุดชมวิวของที่นี้จัดอยู่ในระดับเอบวกกันเลยที่เดียว สถานที่ท้องเที่ยวเกือบครึ่งหนึ่งของประเทศ [1] อยู่ในจังหวัดฉางซีตั้งอยู่ในเมืองอู๋ซิน

นับตั้งแต่มีการสร้างโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองอู๋ซินขึ้นเป็นครั้งแรกเหล่าผู้บริหารโรงพยาบาลได้ให้ความสำคัญกับความสวยงามของอาคารและสภาพแวดล้อมโดยรอบเป็นอย่างมาก มีพลาซ่าหน้าโรงพยาบาลมีต้นไม้เกือบร้อยชนิดทำให้มีผู้ป่วยเป็นโรคภูมิแพ้จำนวนมากทุกปี

ผู้อาวูโสเหม่ยเดินทางไปที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองอู๋ซินโดยรถยนต์และเขาไม่เต็มใจที่จะนั่งรถเข็นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขาพยุงตัวเองด้วยไม้เท้าในขณะที่เขาคอยๆก้าวอย่างช้าๆหน้าทางเข้าโรงพยาบาล

ตอนนี้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ออกมาต้อนรับผู้อาวุโสเหม่ย ทุกคนมีท่าทีที่ดูเกร็งกว่าปกติ พวกเขายืดหลังให้ตรงเพื่อแสดงความเคารพต่อผ้อาวูโสเหม่ย

“ฉันแค่ป่วยนิดหน่อย ไม่จำเป็นจะต้องมากันมากมายขนาดนี้ก็ได้” ผู้อาวุโสหม่ยทำท่าทางขึงขัง

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็อมยิ้มเล็กน้อย พวกเขาดูเชื่อฟังสิ่งที่ผู้อาวูโสเหม่ยพูดอย่างชัดเจน

“ หมอหลิง” ผู้อาวุโสเหมยไม่ได้มีเจตนาทักทายคนที่ออกมาต้อนรับ แต่อย่างใด เมื่อเขาหันไปและเห็นหลิงหรันเขาก็ไม่สนใจพวกคนที่มาต้อนรับเขาเลย

“ ผู้อาวุโสเหม่ย” หลิงหรันมองดูผู้อาวุโสเหม่ยขึ้นจากบนจรดปลายเท้า เขามองไปที่ไหล่อ้วนหน้าอกอ้วนและหน้าท้องขนาดใหญ่ของเขา จากนั้นเขาก็ถามว่า“ คุณลดน้ำหนักลงไปได้กี่ปอนด์แล้ว?”

“ สิบหกปอนด์!” ผู้อาวุโสเหม่ยยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจและในที่สุดก็ยิ้มออกมา “ ฉันอายุเกือบแปดสิบปีแล้วและขาของฉันก็ไม่ค่อยดีแล้ว การลดน้ำหนักมันเลยเป็นเรื่องยากมาก”

หลิงรันมองดูผู้อาวุโสเหม่ยอย่างสงสัยเล็กน้อยโดยใช้วิธีการตรวจสอบภาพซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการตรวจร่างกาย จากนั้นเขาก็ส่ายหัว “ มันเป็นไปไม่ได้”

“ เป็นไปไม่ได้ยังไง!?” ผู้อาวูโสเหม่ยเริ่มรำคาญ “ ทำไมฉันต้องโกหกคุณ”

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลและคนอื่น ๆ ลดศีรษะลงอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่สามารถทนต่อสายตาของผู้อาวุโสที่แสดงอารมณ์ฉุนเฉียวออกมาได้

ลูกสาวคนโตของผู้อาวูโสเหม่ยก็เข้ามาขัดจังหวะ โดยการพูดไปเรื่องตลกขึ้นมาเพื่อไม่ให้สถาณการณ์ดูตึงเครียดมากไปกว่านี้ เธอจับแขนพ่อของเธอแล้วพูดว่า“ พ่อเข้าไปข้างในกันเถอะข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาวมากและพ่ออาจเป็นหวัดได้”

“ตกลง.” ผู้อาวุโสเหม่ยก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน เขาจึงหันกลับและเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

การเดินของผู้อาวูโสเหม่ยนั้นแสดงให้เห็นว่าเขามีอิทธิพลมากขนาดไหน ราวกับว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในเมืองนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีพุงใหญ่ขนาดนั้น เขาก็อาจจะเดินได้คล่องตัวกว่านี้

ฝูงชนมากมายเดินตามเขาไปในทันที

ศาสตราจารย์หวางถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาดึงหลิงหรันเข้ามาและพูดกับเขาขณะที่พวกเขาเดินไปอยู่ด้านหลังของฝูงชนว่า“ คุณควรจะพูดให้อ่อนโยนกว่านี้หน่อยนะ ผู้อาวุโสเหม่ยเขาก็นิสัยอย่างงี้แหละ คุณอย่าทำให้มีปัญหาตอนที่คุณรักษาเขาล่ะกัน”

“ จริงๆแล้วคนที่น่าเป็นห่วงคือตัวของเขาเองถ้าเขาไม่ลดน้ำหนัก” หลิงหรันกล่าว

“ เรื่องนั้นมันก็จริง เขาเองก็น่าจะรู้ นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลดน้ำหนักสิบแปดปอนด์ แต่เขาก็ยังสามารถลดน้ำหนักได้อยู่ อีกทั้งไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะลดน้ำหนักได้ถึงสิบสามปอนด์ ลองดูผมสิ ผมพยายามลดน้ำหนักมาสามสี่ปีแล้ว แต่ผมก็ยังอ้วนเหมือนหมูอยู่เลย”

หลิงรันมองไปที่ศาสตราจารย์หวางเหมือนเขากำลังมองหมูก่อนจะยิ้มให้เขา

ศาสตราจารย์หวางไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาส่ายหัวและพูดว่า“ ไม่ว่ายังไงก็ระวังคำพูดของคุณหน่อย โอกาสในการรักษาผู้อาวูโสเหม่ยนั้นยากมาก พวกผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จะเลือกที่จะไปรับการรักษาที่ปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้จนหมดแล้ว”

“ ทำไมตอนนั้นเขาไม่ไปที่นั่นล่ะ”

แม้ว่าคน ๆ หนึ่งจะต้องเลือกโรงพยาบาลระดับกลางจากปักกิ่งที่ไหนก็ได้ โรงพยาบาลเหล่านั้นจะมีความพร้อมมากกว่าโรงพยาบาลแห่งแรกของเมืองอู๋ซิน นี่เป็นเรื่องจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงแพทย์เนื่องจากมีแพทย์ที่ยอดเยี่ยมจำนวนมากในปักกิ่ง

ศาสตราจารย์หวางยิ้มและกล่าวว่า“ ผมได้ยินข่าวลือมาบ้างและผมไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงและเรื่องไหนเท็จ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามเนื่องจากเขามารับการรักษาคุณต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เขากลับมามีสุขภาพที่แข็งแรงใช่ไหม”

“ ได้เลย” หลิงรันเห็นด้วยกับสิ่งนั้น

“ ผู้อาวุโสหม่ยเป็นผู้มีอิทธีพลในอุตสาหกรรมการเกษตรและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในเมืองอู๋ซินเมื่อหลายปีก่อน ท่อระบายน้ำและเขื่อนขนาดใหญ่สองสามแห่งรวมทั้งเขตน้ำขึ้นน้ำลงในจังหวัดฉางซีก็ถูกสร้างขึ้นภายใต้การดูแลของผู้อำนวยการเหม่ย เหล่าพวกชาวไร่ที่อายุมากแล้วรู้เรื่องนี้ดี” ศาสตราจารย์หวาง หัวเราะเบา ๆ และกล่าวต่อว่า“ พี่เหม่ยเองชอบอาหารมากและก่อตั้งนิตยสารอาหารเมื่อหลายปีก่อน เขาเต็มใจที่จะลดน้ำหนักหลังจากที่คุณขอให้เขาทำ และถือได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับตัวเขาเอง”

“ อืม…ด้วยความสมดุลของร่างกายเขาจึงต้องลดการทานอาหารเพื่อที่จะลดน้ำหนักได้อย่างง่ายขึ้น” หลิงรันสรุปหลังจากที่เขาได้ฟังสิ่งที่ศาสตราจารย์หวางพูด

หลังจากที่ศาสตราจารย์หวาง จ้องไปที่หลิงรันเพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ยอมแพ้ในการโต้เถียงเรื่องนี้กับหลิงรัน

โรงพยาบาลในตอนนี้อยู่ในความวุ่นวายเมื่อผู้อาวุโสเหม่ยมาถึง ประการแรกผู้อาวุโสเหมยต้องผ่านการตรวจร่างกายทุกรูปแบบ

ไม่ว่าโรงพยาบาลจะมีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์กี่คนในท้ายที่สุดก็มีการ จำกัด จำนวนการตรวจร่างกายที่สามารถทำได้กับบุคคลเดียวกันในครั้งเดียว

แม้ว่าทุกคนในโรงพยาบาลจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเร่งทำสิ่งต่างๆให้เร็วขึ้น แต่การตรวจร่างกายก็ดำเนินไปจนถึงดึกดื่น

มีการตรวจร่างกายมากมายที่ต้องดำเนินการ

ถ้าศาสตราจารย์หวางได้อยู่โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองอู๋ซิน เขาคงจะปล่อยให้ผู้อาวุโสเหม่ยเข้ารับการทดสอบทุกครั้งที่โรงพยาบาลมีให้

ขณะที่ผู้อาวุโสเหม่ยกำลังทำการทดสอบบุตรชายคนโตของเขาเหม่ยเทียนกุ้ยก็กังวลอีก ดังนั้นเขาจึงรวบรวมแพทย์มากมายมาเพื่อทำการตรวจร่างกายของผู้อาวุโสเหม่ย

โจวซินเยียน รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งขณะที่เขานั่งข้างๆ หลิงรันเขาแนะนำหลิงหรันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ หมอหลิง คุณควรคิดให้ดีก่อนจะทำอะไรต่อจากนี้นะ”

หลิงรันฮัมเพลงรับทราบและพยักหน้า

“ ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรเราสามารถพูดคุยได้ว่าเงื่อนไขวัตถุประสงค์บางประการสามารถบรรลุได้หรือไม่ คุณต้องจำไว้ “

“ตกลง.”

“ หมอหลิงแม้ว่าพวกเขาจะหยาบคาย แต่เราก็ต้องไม่โกรธเขา คุณเข้าใจเรื่องนี้นะ?”

“ ฉันเข้าใจ” หลิงรันตอบด้วยท่าทางที่เข้าใจเป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตามต่อให้หลิงรันจะเชื่อคำพูดของเขา แต่สำหรับโจวซินเยียนก็ยิ่งกังวลมากขึ้น

เมื่อ โจวซินเยียนเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ พวกเขาเขาจึงถามด้วยน้ำเสียงที่เงียบสงบ“ หมอหลิงคุณคิดอย่างไร? ทำไมคุณไม่บอกผม”

“ คุณกำลังพูดถึงอะไร” หลิงรัน ถามโจวซินเยียน

โจวซินเยียนรู้สึกใจอยู่ภายในใจและพูดอย่างรวดเร็วขึ้นมาว่า“ สมาชิกตระกูลเหม่ย คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับพวกเขา? เราน่าจะคุยกันเรื่องนี้กันสักหน่อย? คุณไม่ต้องพูดเสียงดังก็ได้ คุณแอบกระซิบกับผมก็ได้นะ”

หลิงรันคิดเรื่องนี้แล้วส่ายหัว “ ฉันไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับพวกเขา”

“ หือคุณไม่มีหรอ?”

“ เราเจอสมาชิกในครอบครัวประเภทนี้ตลอดเวลาใช่ไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ป่วยที่เป็นโรคร้ายแรง” หลิงรันกล่าวแสดงให้เห็นว่าเขามีความคิดเห็นที่แตกต่างจากโจวซินเยียน

โจวซินเยียนตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ตลอดเวลา? มันเป็นไปได้ยังไงกัน? มันคือตระกูลเหม่ย ที่เรากำลังพูดถึง”

หลิงรันพยักหน้า “ เป็นเพียงเพราะพวกเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่มีอำนาจและมีอิทธิพล พวกคุณไม่แอบจัดอันดับผู้ป่วยและสมาชิกในครอบครัวตามความยากลำบากในการรับมือหรือไม่? ถ้าคุณไม่คำนึงถึงอำนาจและอิทธิพลของตระกูลเหม่ย พวกเขาก็ไม่ยากที่จะจัดการเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ใช่หรือไม่?”

“ หืม…คุณพูดถูก” โจวซินเยียนมองไปที่หลิงรันและกล่าวว่า“ ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะเห็นสิ่งต่างๆจากมุมมองที่เรียบง่ายเช่นนี้

“ใช่.” หลิงรันพยักหน้า จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและพูดว่า“ งั้นฉันจะปล่อยที่เหลือให้คุณจัดการ อย่าลืมขอให้สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยลงนามในแบบฟอร์มยินยอมที่ได้รับแจ้ง”

หลังจากที่เขาพูดเสร็จหลิงรันก็เดินจากไป

* เสียงดังเอี๊ยด. *

เสียงโหยหวนของเก้าอี้ที่ถูกผลักไปข้างหลังดังขึ้น

เหม่ยเทียนกุ้ยเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจและสังเกตว่าหัวหน้าศัลยแพทย์คือคนที่กำลังจะจากไป

“ หมอหลิง…” เหม่ยเทียนกุ้ยขมวดคิ้ว

“ คุณพ่อของคุณมีกำหนดผ่าตัดเจ็ดโมงเช้าในวันพรุ่งนี้ เราได้ตัดสินใจเกี่ยวกับแผนการผ่าตัดแล้ว เนื่องจากผมยังมีงานเตรียมต้องทำอีกมาก ผมจะขอตัวก่อน” ราวกับว่าเขากำลังติดต่อกับสมาชิกในครอบครัวของคนไข้ธรรมดาหลิงรันพยักหน้าเล็กน้อยหันหน้าไปทางซ้าย

เหม่ยเทียนกุ้ยไม่ได้พูดอะไรมากมาย แต่เขากับยืนขึ้น แต่สิ่งที่เขาทำคือจ้องมองหลังจากที่หลิงรันเดินจากไป

ข้อมูลของการผ่าตัดตับทั้งหมดที่หลิงรันดำเนินการตลอดช่วงเวลาที่เขาอยู่ในโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองอู๋ซินได้ถูกรวบรวมและส่งต่อมายังสมาชิกของตระกูลเหม่ย แม้ว่าพวกเขายังคงพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการเข้ารับการรักษาของหัวหน้าศัลยแพทย์คนอื่น ๆ เมื่อหนึ่งหรือสองสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาตัดสินใจได้แล้วว่าใครจะเป็นแพทย์จะรักษาพ่อของเขา

ตอนตีสี่หลิงรันเดินเงียบ ๆ ไปตามทางเดินแห่งหนึ่งในโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเมืองอู๋ซินพร้อมกับสมาชิกในทีม

หมอลู่, หยูหยวน, โจวซินเยียนและ มาหยานลินดูสดชื่นและดูตื่นเต้นเช่นกัน

พวกเขาคุ้นเคยกับการตื่นนอนตอนตีสามเพื่อทำรอบวอร์ดอยู่แล้ว ในวันนั้นพวกเขาได้นอนเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมงพวกเขาทุกคนก็รู้สึกดีมาก

ทันใดนั้นร่างสีเทาก็แวบผ่านมุมที่ตั้งเครื่องทำน้ำเย็น

มาหยานลินที่กำลังเดินอยู่ด้านหลังของกลุ่มเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนที่จะหยุดเดิน เขาลังเลก่อนจะเอ่ยเรียก“ มีใครอยู่ตรงนั้น”

ทางเดินในโรงพยาบาลเงียบมากตอนตีสี่

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ?” หลังจากที่มาหยานลิย เงยหน้าขึ้นและมองไปที่คนอื่น ๆ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย เขาถามว่า“ พวกคุณเห็นใครหรือเปล่า”

“ มีใครอย่างงั้นหรอ” หลิงรันพยักหน้าอย่างแน่วแน่ จากนั้นเขาก็เปิดไฟทันที

ที่มุมหนึ่งจะเห็นพุงที่ค่อนข้างหย่อนยานยื่นออกมาจากหลังโต๊ะ

หลิงหรันโบกมือ

หมอลู่, หยูหยวน, โจวซินเยียน และ มาหยานลิน เดินเข้าไปล้อมคนๆนั้นไว้ขณะที่พวกเขายืนอยู่ข้างหลังหลิงรัน

หลิงหรันหยิบถุงมือออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วสะกิดท้องเบา ๆ