GREAT DOCTOR LING RAN - ตอนที่ 452

EP 452

By loop

เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่หลิงหรันพูด มาหยานลิน, หวังเจีย และ ซูเจียฟูก็โผล่หัวออกมาโดยไม่รู้ตัวและเริ่มมีสมาธิ

เมื่อศาสตราจารย์ หวางเงยหน้าขึ้นและยืดคอเพื่อพักผ่อนสายตาของ มาหยานลินก็หนักแน่นราวกับทหารที่คอยปกป้องชายแดนของภูเขาหิมะ

นั้นแหละคือท่าทาที่มาหยานลินแสดงออกมา

แน่นอนว่าคนที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมนั้นแตกต่างจากคนธรรมดา พวกเขานั้นเต็มไปด้วยควมมั่นใจและมีแรงจูงใจมากกว่าคนธรรมดา พวกเขาเหล่านั้นจะสามารถทำงานได้มากกว่าคนธรรมดาคนหนึ่งจะจิตนาการได้

เนื่องจากศาสตราจารย์หวางสามารถดูแลผู้บาดเจ็บได้ดีเขาจึงได้พบกับทีมแพทย์ที่มีท่าทางเข้มแข็งและสง่างามซึ่งเหมือนกับทหารที่รอปกป้องพรมแดนบนภูเขาหิมะ ศาสตราจารย์หวางเห็นพวกเขาผ่านสายตาของเขาและยังอยากรู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว

จนถึงตอนนี้ศาสตราจารย์หวางยังจำได้ว่าพวกเขาอุ้มผู้ป่วยลงจากเปล  อีกทั้งยังยิ้มอย่างอบอุ่นฟันขาวเป็นประกายและจ้องมองมาอย่างสดใส …

ไม่มีใครหัวเราะในห้องผ่าตัดและไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆในการผ่าตัด ความเร็วในการผ่าตัดยังคงเดิมและอาจจะเร็วเป็นพิเศษ …

อย่างไรก็ตามศาสตราจารย์หวางสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ธรรมดา

“ ตอนนี้พวกเรา…” เมื่อศาสตราจารย์หวางมองไปที่หลิงหรันเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของเขาอย่างไร เขารู้สึกกังวลและสับสนเล็กน้อยในเวลาเดียวกันเขาก็เริ่มคาดเดาในหัวของเขาในขณะที่เขาเข้าใจบางอย่าง

หลิงรันกล่าวว่า“ การผ่าตัดแยกไตรเซกเมนต์ตับด้านซ้ายประสบความสำเร็จมาก ตอนนี้เรากำลังทำความสะอาดรอยโรคและจะพยายามกำจัดนิ่วทั้งหมดออกโดยเร็วที่สุด”

“คุณสามารถกำจัดมันทั้งหมดได้หรือป่าว” ศาสตราจารย์หวาง พยายามทำใจดีสู้เสือ

สาเหตุของการผ่าตัดเนื้อเยื่อทิ้งเนื่องจากมันมีนิ่วจำนวนมากซึ่งทำให้เกิดการอุดตันจึงทำให้เกิดการอักเสบและการติดเชื้ออย่างต่อเนื่อง หากนิ่วถูกกำจัดออกไปทั้งหมดอาจช่วยลดการติดเชื้อและอาการที่เกิดซ้ำได้อย่างมาก จะสะท้อนให้เห็นในระหว่างการวินิจฉัยโรคในรูปแบบของการลดเวลาในการฟื้นตัวและเพิ่มประสิทธิภาพในการรักษา …

หลิงรันไม่ได้ให้สัญญาง่ายๆ เขาเพียงแค่พยักหน้าและพูดว่า“ ตรวจสอบท่อน้ำดีด้วยหลังจากนี้ ถ้ามีนิ่วในท่อน้ำดูด้วยว่าจะเอาออกได้ไหม…”

การส่องกล้องในท่อน้ำดี กล้องที่ใช้นั้นเป็น กล้องเอนโดสโคปชนิดหนึ่งและการใช้เครื่องมือไม่ได้อยู่ขอบเขตของทักษะที่หลิงรันเชียวชาญ  อย่างไรก็ตามในแง่ของทฤษฎีและวิธีการผ่าตัด การส่องกล้องในท่อน้ำดีนั้นถูกใช้บ่อยนั้นค่อนข้างคล้ายคลึงกับเครื่องตรวจข้อเข่าที่หลิงรันใช้บ่อย

หลิงรันเรียกตัวแทนขายยามาหาเขา หลังจากที่เขาเรียนรู้การใช้เครื่องมือนี้ด้วยตัวเอง เขารู้สึกว่าเขาทำได้ดีกว่ามือใหม่และอาจอยู่ใกล้ระดับเชียวชาญเลยก็ว่าได้ …

นี่เป็นเหมือนกับการที่นักเรียนคนหนึ่งที่เพิ่งเรียนรู้วิธีการกระโดดสามครั้งไป และสามารถเรียนรู้การกระโดดแบบยาวๆได้แล้ว จากนั้นในขณะที่เขายังต้องการการฝึกเพิ่มเติมก่อนที่จะบรรลุมาตรฐานปกติ เขาก็ไม่ยากที่จะเรียนรู้และใช้มันและไปถึงระดับเชียวชาญแล้ว

หลิงรันไม่จำเป็นต้องทำการผ่าตัดทางเดินน้ำดีที่ยากลำบาก เขาเพียงแค่ต้องใช้ที่ตักนิ่วและคีมตัดนิ่วเพื่อเอานิ่วออก

ศาสตราจารย์หวางรู้สึกสงบและประหลาดใจเมื่อเห็นหลิงรันทำทุกขั้นตอนอย่างเป็นระบบ

เขารู้สึกสงบเพราะได้เห็นความสามารถในการผ่าตัดของหลิงรัน

สำหรับความประหลาดใจของเขา …นั้นมันเต็มไปด้วยหลายปัจจัยมากๆ

ในฐานะแพทย์ที่ทำงานนอกสถานที่และเฝ้าสังเกตการผ่าตัดของศัลยแพทย์คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลอื่น ๆ ทักษะการผ่าตัดของหลิงรันยังคงเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย และเพิ่มเติมความรู้ให้กับตัวเขาเอง

เมื่อการผ่าตัดเกือบจะสิ้นสุดลงศาสตราจารย์หวางได้ยกหลิงรันจากแพทย์สำรองไปเป็นแพทย์คนแรกสำหรับการผ่าตัดตับ

“ ส่งเขาไปที่ห้องไอซียู รายงานสภาพของเขาให้ฉันทราบเป็นครั้งคราว” หลิงรัน ระกาศยุติการผ่าตัดในขณะที่เขายืดร่างกาย

“ตกลง. ผมจะติดตามพวกเขาเอง” ในขณะนี้มาหยานลิน ซึ่งเคยเป็นแผนประจำแผนกมา เขารุ้ดีว่าเขาจะต้องทำอย่างไรดี

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นการผ่าตัดตับอาจถือได้ว่าเป็นการผ่าตัดใหญ่และนี่ก็เป็นการผ่าตัดที่ใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งที่เขาไม่ค่อยได้เข้าร่วม แม้ว่ามาหยานลินจะขอตัวออกไปก่อนในช่วงการซักประวัติของผู้ป่วย แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีพอ ๆ กับการผ่าตัดไส้ติ่งกับเขาในฐานะหัวหน้าศัลยแพทย์

เมื่อเทียบแล้ว ผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากพยาบาลในขณะที่เขาถูกส่งตัวเข้าห้อง ไอซียู เห็นได้ชัดว่าการดำเนินการที่เป็นประโยชน์และเหมาะสมมากกว่าที่จะเสียเวลาให้แพทย์เด็กๆไปดูเขา อย่างไรก็ตามตอนนี้โรงพยาบาลมีแพทย์ประจำอยู่จำนวน จำกัด ดังนั้นไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับการรักษาที่ดีเช่นนี้

ศาสตราจารย์หวางเขาดูพอใจเป็นอย่างมาก และเขายังรู้สึกว่าเขาได้รับความเคารพ ท้ายที่สุดเขาเป็นคนพาคนไข้รายนี้เข้ามารักษาที่นี้เอง

“ หมอหลิงคืนนี้คุณว่างไหมเราไปหาอะไรดื่มกันหน่อยจะดีไหม” ศาสตราจารย์หวาง ยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า“ ผมอยากจะขอบคุณสำหรับการผ่าตัดให้กับเจียงหยวน ทุกคนดูยุ่งมากในช่วงเวลานี้และในตอนนั้นทุกคนไม่ได้มีอารมณ์ที่อยากจะออกไปดื่มเลย ดังนั้นในตอนนี้โปรดให้ผมเป็นเจ้าภาพในการขอบคุณครั้งด้วยเถอะ แล้วหมอหลิงคุณสามารถชวนเพื่อนๆในทีมผ่าตัเมาอีกสักสามคนก็ได้นะ”

หลิงรันจ้องไปที่ศาสตราจารย์หวงอย่างสงสัย เขาส่ายหัว“ ผมไม่ชอบการดื่มแบบนี้”

“ นี่ไม่ถือเป็นการดื่ม…”

“ ผมไม่ไป” หลิงรันไม่สนใจที่จะฟังคำอธิบายของศาสตราจารย์หวาง สำหรับเขาการดื่มก็คือการดื่ม ไม่ว่าคุณจะเรียกมันว่าอย่างไรก็ตามหรือเปลี่ยนองค์ประกอบหนึ่งหรือสององค์ประกอบในนั้นอย่างไร สาระสำคัญของมันก็ยังคงเหมือนเดิม

ศาสตราจารย์หวางไม่ได้คาดหวังว่าการปฏิเสธของหลิงรันจะหนักแน่นเช่นนี้ เขาเองก็รู้สึกเสียใจหลังจากการถูกปฏิเสธ

อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองไปที่หลิงรันอีกครั้งศาสตราจารย์หวางดูเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาได้เล็กน้อย …

“ มิฉะนั้น…คุณช่วยแนะนำเพื่อนๆในทีมของคุณสักสองสามชื่อ เดียผมจะเป็นคนเชิญพวกเขาเอง” ศาสตราจารย์หวางมาพร้อมกับข้อเสนอแนะอื่น

เมื่อหลิงรันได้ยินน้ำเสียงของศาสตราจารย์หวางเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เขาคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้เป็นอย่างดี ตัวอย่างเช่นถ้าผู้หญิงคนหนึ่งไล่ตามเขาไปตามถนนและเมื่อถูกปฏิเสธเธอก็เริ่มร้องขอต่างๆที่สมเหตุสมผลหรือไม่สมเหตุสมผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยถึง ‘มิฉะนั้น‘ การปฏิเสธเพิ่มเติมจะทำให้สถานการณ์แย่ลง

หลิงรันคิดถึงเรื่องนี้และกล่าวว่า“ ถ้าสามารถเปลื่ยนจากการดื่มให้เป็นการจัดให้มีห้องเพื่อให้การปรึกษากับผู้ป่วยก็น่าจะดีเลย”

“ ห้องให้คำปรึกษา?”

หลิงรันเงยหน้าขึ้น “ การให้คำปรึกษาผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกซึ่งจัดทำขึ้นโดยมีผู้ป่วยตั้งแต่หนึ่งรายขึ้นไป…”

“ผมเข้าใจ. ผมรู้คุณหมายถึงอะไร. สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ: จุดประสงค์ของการให้คำปรึกษาหาอะไร” ศาสตราจารย์หวางรู้สึกสับสนเล็กน้อย

หลิงรันถอดถุงมือหมวกและสิ่งของอื่น ๆ ออก เขาเขวี่ยงถุงมือทิ้งไป

ซูเจียฟู นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลังเขา เขาไอและพูดว่า“ ศาสตราจารย์หวางเหตุผลที่คุณเชิญให้เราไปดื่มเหล้าคือการขอบคุณหมอหลิงใช่ไหม? หมอหลิงต้องการใหจัดห้องให้คำปรึกษา ทำไมคุณไม่จัดให้ห้องให้คำปรึกษากับเขาล่ะ”

ศาสตราจารย์หวางหัวเราะอย่างขมขื่น “ คนบ้าที่ไหนอยากจะได้ การจัดห้องให้คำปรึกษาเป็นรางวัล”

“ สำหรับหมอหลิงผมรู้สึกว่าการเปิดห้องให้การปรึกษาจะเป็นรางวัลที่ดีแกเขาเลย” ซูเจียฟูกล่าว“ คุณต้องการเรียกร้องให้มีการดื่มเพื่อให้หมอหลิงมีความสุขใช่ไหม? แต่คุณคิดว่าหมอหลิงจะมีความสุขอย่างแท้จริงหรือไม่ถ้าไปดื่มเหล้ากันจริงๆ

“ เขาจะไม่?”

“ ถ้าเขาคิดว่าการดื่มเหล้าเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขคุณคิดว่าหมอหลิงคงจะขาดช่วงการดื่มไปบ้างไหมเพราะเขาหล่อมาก”

ศาสตราจารย์หวางตะลึงและพูดว่า“ อย่าบอกนะว่าเราจำเป็นต้องประชุมปรึกษาหารือกันจริงๆ?”

“ ถ้าคุณจัดการปรึกษาจริงๆหมอหลิงก็ยินดีอย่างแน่นอน” เมื่อซู่เจียฟูพูดเช่นนี้เขาก็นั่งบนเก้าอี้และจากไป  ตอนนี้เขากำลังดู ไอรอน ครัสลี่อยู่ [1]

หลิงรันยืนอยู่หน้าบันไดเลื่อนตรงทางเดิน เขาเริ่มคิดถึงปัญหาที่สำคัญเช่นเขาควรจะไปทานอาหารที่ไหนดี

“ กษัตริย์ขอให้ฉันลาดตระเวนบนภูเขา…”

ในขณะนี้โทรศัพท์ของหลิงรันก็ดังขึ้น

“แม่?’ หลิงรันรู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อเห็นหมายเลขที่ปรากฏบนโทรศัพท์

“ ลูก นี้แม่เองนะ พ่อและแม่เพิ่งกลับถึงบ้าน อย่าลืมกลับบ้านมาทานมื้อเย็นกันนะ พ่อกับแม่เอาของฝากจากต่างประเทศติดไม้ติดมือมาด้วย ” เสียงขอเตาปิงดังและชัดเจนและเธอดูไม่มีอาการเหนื่อยจากการเดินทางเลย

หลิงรันรู้สึกงงงวยและพูดว่า“ แม่กับพ่อถึงบ้านแล้วเหรอ? แม่คิดว่าคุณไม่สามารถซื้อตั๋วได้”

“ เราจองห้องชุด โคอิเซนที่โรงแรมและมันคุ้มจริงๆ แม่คิดว่าครั้งหน้าคงจะต้องแยกห้องนอนกัน กลับมาเพราะพ่อของลูก กรนตอนที่เขาหลับ…”

“ อ๊ะฉันบอกแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้  ฉันไม่ได้กรน แค่เสียงหายใจของฉันดังไปหน่อย” สามารถได้ยินเสียงที่น่ารำคาญของหลิงโจว จากโทรศัพท์ได้

เตาปิงตะคอกและพูดว่า“ ฉันบันทึกเสียงคุณไว้แล้ว”

“ ลบมันลบ แต่อย่าลบรูปปลาที่ฉันถ่าย”

“ อย่าแตะต้องโทรศัพท์ฉันจะไม่ลบมัน” เสียงของเตาปิงดังขึ้นเล็กน้อย “ ลูกรีบกลับบ้านเถอะ แม่มีของดีให้ลูก คราวนี้เราไปพบกับเด็กสาวที่น่าสนใจมาคนหนึ่ง แม่จะแนะนำลูกให้รู้จักเธอเมื่อมีโอกาส”

หมายเหตุของผู้แปล:

[1] ไอรอน คลัสลี่: บุคคลในตำนานของจีนและหนึ่งในแปดอมตะในวิหารลัทธิเต๋า บางครั้งเขาถูกอธิบายว่าเป็นคนขี้โมโหและอารมณ์ร้าย แต่ยังมีเมตตากรุณาต่อคนยากจนเจ็บป่วยและคนขัดสนซึ่งความทุกข์ทรมานของเขาบรรเทาลงด้วยยาพิเศษจากมะระของเขา